28 อาภรณ์อังไฟ

28

อาภรณ์อังไฟ

ฟ่านอิงอิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่ที่ด้ามลูกธนูหัก นางใช้มือทั้งสองข้างกำด้ามลูกธนูที่ปักคาอยู่มั่น ออกแรงดึงในคราเดียวตามที่ชายหนุ่มบอก

ทันทีที่ปลายแหลมคมหลุดออกจากเนื้อหนัง โลหิตสีแดงสดพวยพุ่งทะลักออกมาจากปากแผลฉกรรจ์ ฟ่านอิงอิงไม่รอช้ารีบฉีกชายแขนเสื้อของตนเองออก แล้วใช้เศษผ้ากดทับลงบนปากแผลเพื่อห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว

ฉางเซียวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้าคมสัน เขากัดฟันแน่นสะกดกลั้นเสียงร้องเอาไว้ ไม่ยอมเปล่งเสียงครวญครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ เลือดที่ทะลักออกมาจากปากแผลก็ค่อยๆ ทุเลาลงจนหยุดไหลในที่สุด ฟ่านอิงอิงจึงเอาผ้าที่ใช้กดซับแผลออกอย่างระมัดระวัง ตรวจดูสภาพบาดแผลที่น่ากลัวแล้วนางก็รู้สึกได้เลยว่าฉางเซียวจะต้องเจ็บมากแน่ๆ

“ท่านโหว แผลฉกรรจ์ถึงเพียงนี้ ถอดเสื้อออกเสียหน่อยดีกว่านะเจ้าคะ ข้าจะได้ทำแผลและพันผ้าให้เรียบร้อย”

“เอาสิ”

ในตอนที่เขาอุ้มนางเดินมาจากริมน้ำจนกว่าจะหาที่พักได้ แผลที่ไหล่ก็ระบมจนแทบทนไม่ไหวแล้ว หากจะให้ถอดเองคงไม่สะดวกและอาจทำให้แผลฉีกขาดหนักกว่าเดิม

“ท่านโหว แผลฉกรรจ์ถึงเพียงนี้ ถอดเสื้อออกเถิด” นางมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจแล้วเอ่ยประโยคเดิมอีกรอบ ทว่าเขากลับยังคงนั่งนิ่งเฉย “ทำไมถึงยังไม่ถอดเล่าเจ้าคะ”

“เจ้า...ถอดให้หน่อย”

แค่จะเอ่ยปากขอให้ช่วยถอด เขายังพูดออกมาอย่างยากเย็นเหลือเกิน สงวนท่าทีเสียจนฟ่านอิงอิงรู้สึกขำขันขึ้นมา หากไม่ติดว่าเขารับลูกธนูแทนนางจนมีสภาพปางตายเช่นนี้ นางคงต่อปากต่อคำเขาเหมือนที่เคยทำเป็นแน่

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวข้าช่วยท่านถอดเองเจ้าค่ะ”

กล่าวจบ นางก็ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง ปลดสายรัดเอวของเขาออกวางไว้ข้างกาย แล้วจึงค่อยๆ ปลดอาภรณ์สีดำขลับออกจากลำตัวหนา นางกวาดสายตามองมัดกล้ามเนื้อแน่นๆ ที่เต็มไปด้วยรอยของคมดาบและคมกระบี่ซึ่งประปรายอยู่ทั่วแผ่นอก แผลจากลูกธนูในครานี้ไม่ใช่แผลแรก ทว่าเป็นเพียงหนึ่งในร่องรอยบาดแผลมากมายที่ถูกทิ้งเอาไว้บนร่างกายแกร่ง ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับร่องรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนที่ได้มาจากสมรภูมิรบอันดุเดือด

“เห็นบาดแผลน่ารังเกียจพวกนี้แล้ว เจ้ากลัวหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ

“ไม่เจ้าค่ะ ไม่มีอันใดให้ต้องกลัว แผลเป็นบนร่างกายนี้คือร่องรอยแห่งเกียรติยศ ท่านโหวคุมทัพออกรบเป็นวีรบุรุษของแผ่นดิน เรื่องนี้ทำให้ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”

“เจ้าบอกว่าซาบซึ้งใจในตัวข้าอย่างนั้นรึ หึ...ข้าคงหูฝาดไปแล้วกระมัง” ฉางเซียวแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

นางไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ ก้มหน้าลงฉีกชายแขนเสื้ออีกข้างหนึ่งของตนให้เป็นผ้าผืนยาว แล้วใช้พันรอบกายบริเวณบาดแผลของฉางเซียวเอาไว้เพื่อป้องกันแผลเปิด จากนั้นจึงหยิบเสื้อตัวนอกของเขาไปอังกับกองไฟให้อุ่นขึ้น เพื่อที่จะได้นำกลับมาสวมคืนให้เขาบรรเทาความหนาวเหน็บ

ในระหว่างที่นั่งอังเสื้อให้ฉางเซียวอยู่นั้น นางก็เผลอมองออกไปนอกปากถ้ำ ยามนี้ท้องฟ้ามืดสนิทไร้แสงดาว ป่าเขายามค่ำคืนมีความน่าสะพรึงกลัวกว่าตอนกลางวันหลายเท่านัก นางที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงมในจวนย่อมไม่ชินกับการนอนกลางดินกินกลางทรายเช่นนี้ ทว่านางก็ไม่คิดจะทำตัวอ่อนแอให้กลายเป็นภาระเขาเด็ดขาด

อันที่จริง ตอนที่ตกลงมาจากหน้าผาสูงชัน มีจังหวะหนึ่งที่ร่างของนางถูกกระแสน้ำซัดกระแทกเข้ากับโขดหินใต้น้ำอย่างรุนแรง ฟ่านอิงอิงรู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วร่างแต่ก็ต้องอดทนข่มความเจ็บเอาไว้ โชคดีที่ยามนี้ยังไม่ต้องเดินเหินก้าวขาไปไหนไกล ไม่แน่ว่าพอรุ่งเช้าอาการอาจจะดีขึ้น นางก้มลงมองข้อเท้าข้างที่บวมแดงของตนเองเงียบๆ แล้วเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่น ก่อนจะสลัดความเจ็บปวดทิ้งแล้วหันกลับมาให้ความสนใจกับเสื้อตัวหนาที่เริ่มอังไฟจนอุ่นได้ที่แล้ว

“ท่านโหว เสื้ออุ่นได้ที่แล้ว รีบสวมเสียเถิดเจ้าค่ะ”

“เจ้าทำเรื่องเช่นนี้เป็นด้วยหรือ” ฉางเซียวเลิกคิ้วมองนางอย่างแปลกใจ

“ตอนเด็กๆ เวลาข้าไม่สบาย ท่านแม่จะชอบทำเช่นนี้ให้อยู่เสมอ พอสวมแล้วร่างกายจะอบอุ่นและหลับสบายขึ้นเจ้าค่ะ”

ในป่าเขาอันอ้างว้างเช่นนี้ แทบจะเรียกหาความสบายใดๆ ไม่ได้เลย ทว่านางก็พอจะหลงเหลือความทรงจำเลือนรางว่าเคยมีใครบางคนเคยทำสิ่งนี้ให้จริงๆ ฟ่านอิงอิงคลานเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม พยายามสวมเสื้ออาภรณ์ให้เขาอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะกลัวว่าตนจะเผลอไปสะกิดโดนปากแผลจนเลือดไหลทะลักออกมาอีก ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปผูกสายรัดเอวให้เขาดังเดิม คำพูดประโยคหนึ่งของชายหนุ่มก็ทำให้นางต้องชะงักค้างไป

“จวนราชครูร่ำรวยเงินทอง แปลกยิ่งนักที่ฟ่านฮูหยินใช้วิธีอังไฟอาภรณ์  โดยทั่วไปบ้านคนรวยมีเตียงเตาให้ความอบอุ่น หากคำพูดเมื่อครู่นี้ไม่หลุดออกมาจากปากคุณหนูฟ่านผู้เพียบพร้อม ข้าคงนึกว่าคำพูดนี้ออกมาจากปากของสาวชาวบ้านยากจนคนหนึ่งเสียอีก”

ร่างกายของฟ่านอิงอิงแข็งค้างเป็นหิน ทันใดนั้นภาพความทรงจำประหลาดสายหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดโดยไร้สาเหตุ ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนกลายเป็นภาพของมือคู่หนึ่งที่หยาบกร้าน มือคู่นั้นกำลังพลิกกลับด้านอาภรณ์สีหม่น ที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนอังอยู่หน้ากองถ่านสีแดงส้มในบ้านทรุดโทรมหลังน้อย อาภรณ์ตัวนั้นดูเหมือนจะเป็นเสื้อตัวเล็กของเด็กผู้หญิง พลันเสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยอีกคนก็ดังแว่วขึ้นในโสตประสาท

อาอินไม่สบายอีกแล้วหรือเจ้าคะท่านแม่...

เสียงนั้นมิใช่เสียงของเด็กที่นอนป่วยอยู่บนเตียง หากแต่เป็นเสียงของเด็กผู้หญิงอีกคนที่ยืนอยู่มุมห้องอันมืดสลัวของบ้าน ภาพทุกอย่างมันรางเลือนไปหมด จนฟ่านอิงอิงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนเหล่านี้ได้เลย แต่ที่จำได้แม่นยำก็คือมือหยาบกร้านคู่นั้น

“คุณหนูฟ่าน เป็นอะไรไป ข้าเรียกเจ้าหลายครั้งแล้ว”

เมื่อถูกฉางเซียวเอื้อมมือมาเขย่าเบาๆ ที่หัวไหล่ ฟ่านอิงอิงจึงสะดุ้งสุดตัวและหลุดออกมาจากภวังค์ความคิดนั้น นางกะพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าเขาด้วยแววตางงๆ

“ข้า...เอ่อ ข้าใส่เสื้อให้ท่านเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” นางรีบปล่อยมือจากสายรัดเอวของเขา แล้วคลานกลับมานั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของกองไฟ ทอดสายตาเหม่อมองไปยังเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชติช่วง พยายามคิดถึงภาพประหลาดที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อครู่ด้วยความสับสน

“พักผ่อนเสียเถิด พรุ่งนี้เราต้องรีบหาทางกลับเมืองหลวงแต่เช้า กระแสน้ำเชี่ยวกรากคงพัดพาเราหลุดออกมานอกเขตอุทยานหลวงมาไกลมากแล้ว”

“เช่นนั้น ตอนนี้พวกเราออกนอกเขตเมืองหลวงแล้วอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามเสียงแผ่ว

“น่าจะอย่างนั้น ข้าเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก” ฉางเซียวพูดแล้วก็เอนกายลงนอน