29 ข้าไม่ยอม

29

ข้าไม่ยอม

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงดวงตะวันสาดส่องลอดผ่านปากถ้ำเข้ามา ทำให้ภายในถ้ำที่เคยมืดสลัวสว่างขึ้นกว่าเดิมเป็นอย่างมาก ฟ่านอิงอิงลืมตาตื่นขึ้น นางยันกายลุกขึ้นนั่งพลางมองไปยังบริเวณที่ฉางเซียวเคยนอนเมื่อคืน ทว่ากลับว่างเปล่าไร้เงาของชายหนุ่ม

“ท่านโหว...”

หญิงสาวเอ่ยเรียก พยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ ถ้ำแต่ก็ไม่พบวี่แววของเขา ด้วยความร้อนใจนางจึงขยับกายลุกขึ้นยืน ทว่าทันทีที่เท้าทั้งสองข้างแตะพื้น ความเจ็บแปลบรุนแรงก็ถาโถมมายังข้อเท้าข้างที่บาดเจ็บจนต้องทรุดตัวลงไปอีกรอบ

“โอ๊ย!”

เสียงร้องหลุดออกมาจากริมฝีปากเล็ก ฟ่านอิงอิงก้มลงเลิกชายกระโปรงขึ้นดูข้อเท้าของตนเอง ปรากฏว่าอาการบาดเจ็บที่ได้รับจากการกระแทกโขดหินเมื่อวานหาได้ทุเลาลงไม่ หากแต่กลับกัน ยามนี้ข้อเท้าข้างนั้นบวมเป่งจนน่ากลัว ผิวเนื้อบริเวณรอบข้อเท้าก็เขียวช้ำกว่าเมื่อวานเสียอีก

ในระหว่างที่นางกำลังนั่งครุ่นคิดว่าตนเองจะสามารถเดินกลับเมืองหลวงได้หรือไม่ ฉางเซียวก็เดินเข้ามาในถ้ำแล้วยืนมองนางด้วยความสงสัย

“เป็นอะไรไป นั่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้”

“ใช่เสียที่ไหน ข้าแค่นั่งผิงไฟต่างหาก”

เขาหลุบสายตามองไปยังกองไฟที่มอดไหม้หมดแล้ว เหลือเพียงกองเถ้าถ่านสีเทาๆ ก็อดนึกขำไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามตีสีหน้าเคร่งขรึมไว้

“โกหกหน้าตาย”

ไม่รอช้า ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งลงยื่นมือออกไปเปิดชายกระโปรงของนางขึ้นอย่างถือวิสาสะ ด้วยสัญชาตญาณฟ่านอิงอิงรีบชักข้อเท้ากลับทันที

“ถึงท่านจะเป็นฉางเซียวโหว แต่ข้าก็เป็นถึงบุตรีราชครู ใช่ว่าจะยอมให้ใครมาหยามเกียรติได้ง่ายๆ ท่านมาเปิดชายกระโปรงสตรีสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ได้อย่างไร จะทำอะไรข้า! ถอยออกไปนะ!”

“เจ้านี่มัน...”

เขาไม่สนใจฟังเสียงขู่ของนาง เอื้อมมือออกไปถลกชายกระโปรงขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ทว่ารอยเขียวช้ำและอาการบวมเป่งที่ข้อเท้านั้นกลับสะดุดตาเสียมากกว่า ฉางเซียวหยุดนิ่งมองสภาพข้อเท้าของนางแล้วถอนหายใจยาวเหยียด เมื่อคืนนางคลานไปคลานมารอบกองไฟตั้งหลายรอบ วุ่นวายอยู่กับการทำแผลให้เขา เหตุใดเขาถึงไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่าทำไมนางถึงต้องคลานแทนการเดิน

“ข้าไม่เต็มใจ...”

“หากข้าจะทำอะไรเจ้าจริงๆ ต่อให้ไม่เต็มใจแล้วอย่างไร” เขาแกล้งเอ่ยหยอกเย้าขู่ให้นางตื่นตระหนก

ฟ่านอิงอิงยังไม่หยุดความพยายามที่จะขยับถอยหนี แต่ถูกมือใหญ่รั้งข้อเท้าเอาไว้แน่นจนเจ็บแปลบไม่กล้าขยับเขยื้อนกายอีกเลย

“ข้อเท้าบวมเป่งขนาดนี้ ยังกล้าปากแข็งบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรอีกงั้นรึ” น้ำเสียงดุดันแกมตำหนิ แต่แววตากลับเจือไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด “ต่อให้วันนี้เจ้าจะเจ็บเพียงใดก็ต้องออกจากป่านี้ไปด้วยกัน รีบมาขึ้นหลังข้าเร็วเข้า”

กล่าวจบเขาก็นั่งชันเข่าข้างหนึ่งหันหลังให้ ซึ่งหมายความว่าเขาจะแบกนางออกไปจากป่าแห่งนี้ เมื่อคืนที่ผ่านมานางเพิ่งจะช่วยดึงลูกธนูออกจากอกเขาหยกๆ พอรุ่งเช้ามาเขากลับต้องมาแบกนางเดินทางไกลอีก นางไม่แน่ใจเลยว่าบาดแผลฉกรรจ์ของฉางเซียวจะทนไหวหรือไม่

“รีบขึ้นหลังข้า” เขาย้ำเสียงเข้ม

“ท่านจะแบกข้าไหวหรือเจ้าคะ แผลที่อกของท่าน...”

“เจ้าตัวไม่หนักหรอก”

คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าหากเขาฝืนแบกนางจริงๆ แผลที่หน้าอกอาจจะฉีกขาดหรือระบมขึ้นมาอีกเป็นแน่ แต่นี่ก็เป็นหนทางเดียวที่นางจะสามารถออกจากป่าอันตรายแห่งนี้ไปได้ ดังนั้น นางจึงตัดสินใจขยับเข้าไปแนบชิดแผ่นหลังแกร่ง ใช้สองมือคล้องลำคอของเขาเอาไว้หลวมๆ ใบหน้างามแนบชิดอยู่ข้างลำคอ ลมหายใจอุ่นร้อนของนางเป่ารดจนชายหนุ่มรู้สึกวาบหวามในอก

“เดี๋ยวท่านโหวเดินไปอีกสักหน่อย แล้วค่อยหาไม้เท้าให้ข้าสักอันก็น่าจะพอนะเจ้าคะ” นางกระซิบเสียงแผ่ว

“สภาพข้อเท้าเช่นนี้ ต่อให้มีไม้เท้าสิบอันเจ้าก็เดินเองไม่ไหวหรอก ถ้าอยากช่วยจริงๆ ก็เงียบแล้วเกาะข้าให้แน่นๆ เถิด”

ตะวันบ่ายคล้อย เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าคมสันของชายหนุ่ม เขาต้องแบกร่างของฟ่านอิงอิงเดินฝ่าดงพงไพรมาเป็นระยะทางไกล แม้บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกจะเริ่มเจ็บแปลบทุกครั้งที่ก้าวเดิน ทว่าก็มิได้ปริปากบ่นออกมาสักคำ กระทั่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าถนนแคบๆ สายหนึ่ง เส้นทางนี้เป็นเพียงทางเกวียนที่ชาวบ้านแถบนี้ใช้สัญจรไปมา

“นั่งพักก่อน”

ฉางเซียวค่อยๆ ย่อกายลงอย่างระมัดระวัง วางร่างของฟ่านอิงอิงให้ลงมาสัมผัสพื้นดิน โดยจัดแจงให้นางนั่งพักพิงอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ริมทางเพื่อหลบไอแดด

หญิงสาวมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเขา นางรีบยกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อตามกรอบหน้าให้เขาอย่างลืมตัว

“ท่านโหวไหวหรือไม่เจ้าคะ แผลของท่านคงกระทบกระเทือนแย่แล้ว”

ฉางเซียวส่ายหน้าช้าๆ พลางส่งยิ้มบางๆ ฟ่านอิงอิงรู้สึกตัวว่ากำลังทำกิริยาเกินงามจึงรีบดึงแขนตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ถนนเส้นนี้ดูแล้วน่าจะมีเกวียนสัญจรไปมาบ่อยครั้ง หากเราโชคดีเจอชาวบ้านขับเกวียนผ่านมาก็อาจจะไหว้วานให้เขาพาเราออกไปจากที่นี่ได้”

“ดีเลยเจ้าค่ะ ท่านเองก็จะได้ไม่ต้องลำบากแบกข้าแล้ว”

ในระหว่างที่นั่งรอจนคอแห้ง พลันได้ยินเสียงล้อเกวียนดังใกล้เข้ามาตามเส้นทาง ฉางเซียวจึงลุกขึ้นยืนมองเพื่อรอจังหวะ เมื่อเกวียนเล่มนั้นเคลื่อนมาถึงบริเวณที่ทั้งสองอยู่ ฉางเซียวก็ก้าวออกไปโบกมือเรียกให้หยุดทันที ชาวบ้านที่ทำหน้าที่บังคับเกวียนเป็นบุรุษวัยกลางคน ทันทีที่เจรจากันเสร็จ ฟ่านอิงอิงก็ตัดสินใจถอดปิ่นเงินประดับศีรษะของตนออกมายื่นให้เขา ใช้สิ่งนี้เป็นสินน้ำใจแทนค่าตอบแทน เพื่อขอให้เขาช่วยพาไปส่งให้ถึงตัวเมืองหลวง

เกวียนไม้เก่าๆ ของชาวบ้านใช้เวลาเดินทางจากชายป่ามุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหลวงเป็นเวลาสองชั่วยาม ระหว่างที่นั่งอยู่บนเกวียน ฟ่านอิงอิงคอยเหลือบมองสีหน้าของฉางเซียวอยู่เป็นระยะ แม้ว่าบริเวณปากแผลที่หน้าอกจะเริ่มมีเลือดซึมไหลออกมาบ้างแล้ว แต่สีหน้าของเขากลับยังคงเรียบเฉยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด

ครั้นเมื่อเกวียนเคลื่อนมาถึงหน้าจวนราชครู ฉางเซียวก็รีบลงไปก่อนแล้วค่อยประคองนางลงจากเกวียนอย่างระมัดระวัง เขาทำท่าจะช้อนตัวอุ้มนนางเข้าไปด้านใน ทว่าฟ่านอิงอิงรีบเอ่ยห้ามไว้เสียก่อน นางเลือกที่จะกัดฟันเดินกะเผลกไปเกาะที่กรอบประตูใหญ่ พลางกวาดสายตามองเข้าไปในเรือน กระทั่งเห็นฉงเอ๋อร์สาวใช้คนสนิทกำลังเดินผ่านมาพอดี

“ฉะ...ฉงเอ๋อร์” นางร้องเรียกสาวใช้ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ฉงเอ๋อร์หันรีหันขวางแล้วมองออกมาทิศทางประตู เมื่อเห็นว่าเจ้านายยืนเกาะกรอบประตูอย่างอิดโรย ฉงเอ๋อร์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู! ท่านราชครู! คุณหนูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ!”

เมื่อได้ยินเสียงร้องตกใจปนดีใจของฉงเอ๋อร์ บรรดาบ่าวไพร่และผู้คนรีบวิ่งกรูออกมาจากห้องโถงใหญ่ด้วยความดีใจ ฉงเอ๋อร์รีบพุ่งเข้ามาประคองร่างของฟ่านอิงอิงเข้าไปข้างในทันที ฝ่ายฉางเซียวก็ได้รับเชิญให้เข้าไปในจวนด้วยเช่นกัน เพื่อจะได้ให้บ่าวรีบไปเชิญท่านหมอมาตรวจดูอาการบาดเจ็บที่หน้าอกให้อย่างเร่งด่วน