30 มาจากนรกขุมใด

30

มาจากนรกขุมใด

ภายในห้องโถงของจวนราชครู ฉางเซียวกำลังนั่งให้ท่านหมอทำแผลให้อย่างเงียบๆ ในระหว่างนั้น ทุกคนต่างพากันไต่ถามถึงเรื่องราวอันตรายในผืนป่า พร้อมกับเล่าข่าวดีให้ฟังว่ายามนี้ฮ่องเต้ทรงปลอดภัยดี และกองกำลังองครักษ์สามารถจับกุมกลุ่มคนร้ายเอาไว้ได้ทั้งหมดแล้ว พอได้ยินเช่นนั้น ทั้งฉางเซียวและฟ่านอิงอิงต่างก็พากันโล่งอกและเบาใจลง

ที่บริเวณหลังบานประตูห้องโถง มีเงาร่างของสองแม่ลูกแอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ฟ่านเพ่ยอี๋และเกาซีหว่านลอบมองฉางเซียวแล้วเบิกตากว้าง ดวงตาคู่สวยของสาวน้อยวัยแรกแย้มทอประกายระยิบระยับ เกาซีหว่านชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านในพร้อมกับเผยรอยยิ้มเขินอายออกมา แม้บนเรือนกายของฉางเซียวจะมีร่องรอยแผลเป็นจากการผ่านศึกและคราบเลือดเปรอะเปื้อน ทว่าใบหน้าของเขากลับคมคายหล่อเหลา รูปร่างสูงสง่าองอาจ ทุกส่วนขับเน้นให้เขาดูโดดเด่นน่าเกรงขามจนยากจะละสายตา

เกาซีหว่านมองค้างอยู่อย่างนั้นราวกำลังตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะทนเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่ไหว รีบคว้าแขนเสื้อของมารดาแล้วดึงตัวให้ออกจากบริเวณนั้น เพื่อหาที่เงียบสงบพูดคุยกัน ทั้งสองเดินมานั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มเงาของต้นท้อ ซึ่งเป็นมุมลับตาคนและไม่มีผู้คนพลุกพล่าน

“ท่านแม่ ไหนท่านแม่เคยบอกข้าว่าพวกขุนนางฝ่ายบู๊ล้วนแต่เป็นพวกกักขฬะป่าเถื่อนหาดีไม่ได้สักคน แล้วเหตุใดฉางเซียวโหวผู้นี้ถึงได้รูปงามสง่าปานเทพเซียนลงมาจุติเล่าเจ้าคะ”

พอฟ่านเพ่ยอี๋ได้ยินบุตรสาวเอ่ยออกมาเช่นนั้น นางก็เดาความคิดของเกาซีหว่านออกในทันที ผู้เป็นมารดารีบยกนิ้วขึ้นชี้หน้าบุตรสาวพร้อมกับเอ็ดเสียงดุ

“ซีหว่าน! เจ้าเด็กคนนี้นี่! หยุดความคิดเพ้อเจ้อเสียเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ท่านแม่ เหตุใดท่านต้องดุข้าด้วยเล่า ข้าก็แค่พูดความจริงนี่นา”

“เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่านิสัยของฟ่านอิงอิงมันร้ายกาจเพียงใด หากเจ้ากล้าไปแตะต้องของๆ นางเข้าล่ะก็ คราวนี้พวกเราคงไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนแล้วจริงๆ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเกาซีหว่านก็เปลี่ยนสีทันที นางนึกย้อนไปถึงอาภรณ์งดงามหลายชุดที่เคยถูกฟ่านอิงอิงตัดขาดย่อยยับคราวก่อนแล้วยังรู้สึกเสียดายไม่หาย ฟ่านอิงอิงเป็นสตรีที่มีวาจาเชือดเฉือนคนให้เจ็บแสบได้โดยไม่ต้องลงมือ ครั้งก่อนนางก็เพิ่งโดนสาวใช้ของอีกฝ่ายตบหน้าไปฉาดใหญ่ ครั้งนี้หากทำผิดอีก เกาซีหว่านเกรงว่าฟ่านอิงอิงอาจจะสั่งให้คนจับนางมัดกับตั่งไม้แล้วใช้แซ่ฟาดเอาเสียด้วยซ้ำ

“ขะ...ข้าก็แค่พูดเล่นน่าท่านแม่ ไม่แตะต้องก็ไม่แตะต้องสิ ใต้หล้านี้ยังมีบุรุษรูปงามอีกตั้งมากมายถมไป”

“เช่นนั้นก็ดีแล้วลูกแม่ รอให้แม่หาจังหวะดีๆ ได้ถอนทุนคืนจากวงเบี้ย แล้วเราสองแม่ลูกจะได้ออกจากจวนนี้ไปใช้ชีวิตอิสระเสียที”

“อะไรนะท่านแม่! ก็ไหนท่านแม่บอกว่าเลิกเล่นการพนันเด็ดขาดแล้วอย่างไรเล่า!”

พอรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดเรื่องถอนทุนในวงพนันออกมา ฟ่านเพ่ยอี๋ก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตนเองแทบไม่ทัน

“โธ่เอ้ย ลูกรัก แม่ก็แค่พลั้งปากพูดไปเรื่อยเปื่อย แม่เลิกแล้ว! แม่เลิกขาดแล้วจริงๆ นะ เชื่อใจแม่บ้างสิ”

เกาซีหว่านหรี่ตามองมารดาตัวเองอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก ก่อนจะตัดใจเลิกคิดเรื่องบ่อนพนันชั่วคราว แล้ววกกลับมาพูดถึงญาติผู้พี่ต่อ

“พูดถึงนิสัยใจคอของฟ่านอิงอิงแล้ว ข้าก็ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันฝ่าเหล่าฝ่ากอมาจากนรกขุมใดกัน ท่านลุงสุขุมเยือกเย็น ท่านป้าสะใภ้ก็กิริยามารยาทงดงามเป็นผู้ดี ส่วนท่านพี่หมิงเจ๋อก็เป็นสุภาพบุรุษ หากบอกว่าพวกเขาไปเก็บฟ่านอิงอิงมาจากข้างถนนเลี้ยงไว้เป็นลูกยังจะน่าเชื่อถือมากกว่าเสียอีก”

“เจ้านี่ช่างพูดจาเหลวไหลสิ้นดี ตอนที่พี่สะใภ้ตั้งครรภ์แม่ก็เห็นกับตาตัวเอง!”

เมื่อมารดาเอ่ยปรามเช่นนั้น เกาซีหว่านจึงยอมหุบปากเงียบแต่โดยดี ในขณะเดียวกันรถม้าของจวนโหวก็เคลื่อนมาจอดรอรับฉางเซียวอยู่ที่หน้าประตูด้านหน้าจวน ทุกคนที่เคยนั่งสนทนาอยู่ในห้องโถงต่างพากันเดินออกมาส่งชายหนุ่ม ยกเว้นเพียงฟ่านอิงอิงที่ยังมีอาการบาดเจ็บที่ข้อเท้า นางจึงขอตัวแยกย้ายกลับเข้าไปพักผ่อนก่อน

หลังจากส่งฉางเซียวกลับจวนโหวเรียบร้อยแล้ว หลิวซือหยางผู้เป็นมารดาก็สลัดความกังวลแล้วเดินเข้าครัวลงมือต้มโจ๊กพุทราแดงร้อนๆ มาให้ฟ่านอิงอิงหนึ่งชาม นางสั่งให้สาวใช้ยกเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียง จากนั้นก็บรรจงตักขึ้นมาเป่าเบาๆ จนไอร้อนค่อยๆ คลายลง

ฟ่านอิงอิงเฝ้ามองทุกอากัปกิริยาของมารดาแล้วส่งยิ้มน้อยๆ ทุกครั้งที่นางล้มป่วยหรือไม่สบาย มารดามักจะเป็นคนลงมือต้มโจ๊กให้ด้วยตนเองเสมอไม่เคยเปลี่ยน วันนี้ก็เช่นเดียวกับทุกคราที่ผ่านมา ในระหว่างที่นางกำลังทอดมองใบหน้าอันงดงามอ่อนโยนของหลิวซือหยาง จู่ๆ ฟ่านอิงอิงก็นึกถึงสัมผัสและภาพปริศนาที่เกิดขึ้นในถ้ำเมื่อวันก่อน ชั่ววูบหนึ่งความรู้สึกแปลกประหลาดและคุ้นเคยนั้นได้ฉายซ้ำเข้ามาในห้วงความทรงจำ

“ท่านแม่เจ้าคะ”

“หืม...หิวแล้วหรือลูก รออีกนิดนะ เดี๋ยวโจ๊กก็คลายร้อนพอดีแล้ว”

“ข้าหนาวเจ้าค่ะ ท่านแม่ช่วยทำเหมือนเดิม ทำเหมือนกับตอนที่ข้ายังเป็นเด็กให้หน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิ เดี๋ยวแม่รีบไปบอกสาวใช้ให้เอาถ่านมาอุ่นเตียงให้เจ้าก็แล้วกัน”

เดิมทีฟ่านอิงอิงคาดหวังลึกๆ ว่าจะได้เห็นมารดานำอาภรณ์ของนางไปอังไฟให้เหมือนในความทรงจำรางเลือนวัยเด็ก สีหน้าของนางจึงแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ทว่าไม่นานนางก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมากลบเกลื่อน

“ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ ขอแค่ผ้าห่มที่หนาขึ้นอีกสักฝืนก็พอแล้ว”

“ได้สิจ๊ะ เดี๋ยวแม่เดินออกไปบอกฉงเอ๋อร์ให้หาผ้าห่มนวมหนาๆ มาเพิ่มให้อีกฝืนนะ”

เมื่อได้ผ้าห่มนวมผืนหนานุ่มมาแล้ว หลิวซือหยางก็จัดการห่มทับลงบนตัวของฟ่านอิงอิงอย่างทะนุถนอม ก่อนจะคอยป้อนโจ๊กอุ่นๆ ให้จนหมดเกลี้ยงชาม พลางเฝ้ารอจนกระทั่งบุตรสาวเคลิ้มหลับไป นางจึงเอื้อมมือไปลูบหน้าผากมนด้วยความรักใคร่ พร้อมกับทอดมองเปลือกตาที่ปิดสนิท เมื่อมั่นใจว่าฟ่านอิงอิงหลับสนิทดีแล้ว หลิวซือหยางถึงค่อยๆ เดินออกจากห้องนอนไปด้วยฝีเท้าแผ่วเบา

หลังจากที่หลิวซือหยางคล้อยหลังจากไปแล้ว ฟ่านอิงอิงจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ในใจพลันเกิดคำถามขึ้นมาวนเวียน หากว่ามือคู่ที่นางรู้สึกถึงในห้วงทรงจำนั้นไม่ใช่ของหลิวซือหยาง แล้วมันจะเป็นมือของใครกันเล่า สภาพบ้านเรือนหลังน้อยผุพังทรุดโทรมที่นางสัมผัสได้ในความทรงจำ ตัวนางที่เติบโตมาอย่างสุขสบายในจวนราชครู จะไปคุ้นชินกับสถานที่โสโครกอับชื้นเช่นนั้นได้อย่างไรกัน...

ฟ่านอิงอิงใช้เวลาพักรักษาตัวอยู่ภายในเรือนยาวนานหนึ่งสัปดาห์เต็ม อาการเจ็บปวดบวมช้ำที่ข้อเท้าก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง วันนี้นางจึงตั้งใจจะเดินทางขึ้นเขาอวิ๋นซานเตี๋ยเสียหน่อย จึงเลือกหยิบอาภรณ์เนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างรัดกุมคล่องตัวมาสวมใส่ เพื่อให้สะดวกต่อการเดินเท้าขึ้นเขา

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว นางก็ออกมาที่โต๊ะอาหารเพื่อนั่งทานมื้อเช้าร่วมกับท่านพ่อท่านแม่ ในระหว่างที่กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าร่วมกันอยู่นั้น ราชครูฟ่านเหลือบเห็นบุตรสาวสวมใส่อาภรณ์ทะมัดทะแมงแปลกตากว่าทุกวัน เขาก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความใคร่รู้