31 ไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใด

31

ไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใด

“วันนี้แต่งตัวเช่นนี้ จะขึ้นเขาอวิ๋นซานเตี๋ยอย่างนั้นรึ”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ ข้าพักฟื้นร่างกายมานานเกินไปแล้ว เกรงว่าป่านนี้เหล่าชุ่ยจะดูแลแปลงสมุนไพรที่ฮ่องเต้ทรงฝากฝังไว้ได้ไม่ดี”

“วางใจเถิด เหล่าชุ่ยเป็นคนไว้ใจได้” พอพูดจบ ราชครูฟ่านก็คีบเกี้ยวผักชิ้นโตวางลงในชามข้าวของบุตรสาว ฟ่านอิงอิงกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนจะคีบเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อเห็นว่าบุตรสาวเริ่มกลับมากินได้นอนหลับและดูมีความสุขจนลืมเรื่องทุกข์ใจเกี่ยวกับจ้าวหยวนฉีในอดีต ราชครูฟ่านก็รู้สึกเบาใจลง

“ฮ่องเต้ตรัสเปรยกับพ่อว่า เจ้าทูลขอประทานความดีความชอบหากสามารถขยายพันธุ์ว่านหยกเก้าตะวันสำเร็จ อิงอิงเจ้าอยากได้สิ่งใดเป็นรางวัลจากพระองค์งั้นหรือ ปกติพ่อไม่เคยเห็นเจ้าเรียกร้องจะเอาของมีค่าอันใดเป็นพิเศษเลย หรือว่าในตระกูลฟ่านของเรายังขาดเหลือสิ่งใดที่เจ้าต้องการอีก บอกพ่อมาสิ เดี๋ยวพ่อจะให้คนไปจัดการหามาให้ทุกอย่าง”

“ท่านพ่อ ของล้ำค่าที่ท่านพ่อและท่านแม่มอบให้ข้านั้นมีมากมายจนล้นมือแล้วเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องที่ข้าทูลขอประทานความดีความชอบ ยามนี้ข้าก็ยังไม่รู้ว่าต้องการสิ่งใด”

เดิมทีนางมีความตั้งใจแน่วแน่ว่าอยากจะทูลขอให้ฮ่องเต้ทรงเพิกถอนราชโองการสมรส ทว่าเหตุการณ์เมื่อครั้งที่ฉางเซียวยอมเอาตัวเข้ามารับลูกธนูแทนในยามขับขัน กลับทำให้หัวใจของฟ่านอิงอิงเริ่มลังเลและไขว้เขว อันที่จริง นางได้หันกลับมามองบุรุษผู้นั้นเสียใหม่ตั้งแต่นั้น ฉางเซียวหาได้เป็นบุรุษเย่อหยิ่งป่าเถื่อนอย่างที่เคยเข้าใจ หากแต่เป็นบุรุษที่มีคุณธรรมและจิตใจดีผู้หนึ่ง อีกทั้งชาติตระกูลและฐานะทางสังคมก็ยังสูงส่งเหมาะสมกับนางด้วยประการทั้งปวง หากภายภาคหน้าต้องตบแต่งร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขาก็นับว่าเป็นคู่กิ่งทองใบหยกที่เหมาะสมกันยิ่งนัก อีกทั้งลึกๆ แล้ว หัวใจดวงน้อยของนางก็เริ่มหวั่นไหวไปกับความดีของเขาเสียแล้ว

ในขณะที่ราชครูฟ่านกำลังเอ่ยถึงเรื่องว่านหยกเก้าตะวัน สองแม่ลูกตระกูลเกาที่นั่งร่วมโต๊ะรับประทานมื้อเช้าอยู่ใกล้ๆ ก็คอยเงี่ยหูฟังบทสนทนานั้นอย่างเงียบเชียบ เมื่อพวกนางจับใจความได้ว่าฟ่านอิงอิงกำลังทำงานสำคัญถวายแด่ฮ่องเต้ ความรู้สึกริษยาตาร้อนก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เนื่องจากการได้รับพระราชทานความดีความชอบจากเบื้องสูงนั้นช่างเป็นเรื่องที่เชิดหน้าชูตาและสร้างบารมีให้ตระกูลยิ่งนัก หากครั้งนี้ฟ่านอิงอิงทำภารกิจสำเร็จ นั่นมิเท่ากับว่านางจะยิ่งโดดเด่นและมีอำนาจเหนือพวกนางขึ้นไปอีกหรอกหรือ

ณ จวนตระกูลจ้าว

ในวันที่ไม่มีการประชุมขุนนางและไม่ต้องเข้าสำนักโหราศาสตร์ จ้าวหยวนฉีมักจะเอาแต่ขังตัวเองอยู่ภายในห้องหนังสือภายในจวน เขาพลิกหน้าตำราทีละหน้าพร้อมกับจดจ้องตัวอักษรแต่ละตัวด้วยแววตาเหม่อลอย ตำราล้ำค่าเหล่านี้เป็นของหายากที่ฟ่านอิงอิงเคยเพียรพยายามหามาให้เขาได้ใช้ศึกษาเล่าเรียนในยามที่เตรียมตัวสอบคัดเลือกเข้ารับราชการ รอยหมึกพู่กันที่นางเคยจดบันทึกไว้บนหน้ากระดาษยังคงปรากฏชัดเจนไม่จางหาย แม้กระทั่งถ้อยคำเน้นย้ำความตั้งใจและจดหมายหลายฉบับที่นางเคยเขียนให้กำลังใจ ก็ยังคงถูกจัดวางไว้ที่เดิมไม่เคยถูกเคลื่อนย้าย

จ้าวหยวนฉีเอื้อมมือไปหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ฟ่านอิงอิงเคยเขียนมอบให้ในอดีตขึ้นมาคลี่เปิดอ่าน ข้อความทุกบรรทัดในจดหมายล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใยและปรารถนาดีต่อเขาอย่างลึกซึ้ง นางคอยกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาจะต้องสอบขุนนางให้ผ่านให้จงได้ นางเฝ้ารอคอยวันที่เขาประสบความสำเร็จและได้รับการเลื่อนขั้นขึ้นเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เพราะเมื่อถึงวันนั้น เขาเคยให้คำมั่นสัญญาไว้ว่าจะยกขบวนขันหมากไปสู่ขอและแต่งงานรับนางเข้าจวนตระกูลจ้าวอย่างสมเกียรติ

เมื่อพับปิดจดหมายฉบับนั้นลง จ้าวหยวนฉีก็อดไม่ได้ที่จะรำพึงรำพันถึงความหลังครั้งเก่า ชายหนุ่มรินสุราลงในจอกหยกแล้วยกดื่มซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อดับความกลัดกลุ้ม นัยน์ตาแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุราแรง ในระหว่างที่เขากำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความคนึงหาอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ จ้าวหยวนฉีตวัดมองไปยังบานประตูด้วยความหงุดหงิดรำคาญใจ ก่อนจะตวาดออกไปทันทีเพราะคิดว่าเป็นพวกบ่าวรับใช้ที่เข้ามารบกวน

“ออกไปให้พ้น!”

“พี่หยวนฉี อี้โหรวเองเจ้าค่ะ วันนี้ข้าแวะมาเยี่ยมป้าสวี ก็เลยตุ๋นรังนกมาให้พี่หยวนฉีด้วย ขอข้าเข้าไปได้หรือไม่เจ้าคะ”

ถึงแม้จะไร้เสียงขานรับจากด้านใน แต่จางอี้โหรวก็ถือวิสาสะผลักบานประตูเดินเข้ามาอยู่ดี ในมือของนางถือตะกร้าที่บรรจุหม้อกระเบื้องเคลือบปิดฝามิดชิด ภายในหม้อนั้นคือรังนกสีทองที่นางอุตส่าห์ไหว้วานให้พ่อค้าต่างถิ่นช่วยซื้อหามาให้ ก่อนจะแวะมายังห้องหนังสือ นางได้แวะไปคารวะนางสวีก่อนแล้ว ซึ่งนางสวีก็พึงพอใจกับรังนกตุ๋นที่จางอี้โหรวนำมามอบให้อย่างมาก ด้วยนิสัยที่ละโมบโลถมากของนางสวี ขอเพียงเป็นของดีมีราคาล้ำค่าก็ล้วนแต่พึงพอใจทั้งสิ้น

“นั่นพี่หยวนฉีกำลังดื่มสุราอยู่หรือเจ้าคะ ยามนี้ยังเช้าอยู่เลย”

“ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้เจ้าเข้ามา!” เขาตวาดเสียงแข็ง พลางกระแทกจอกสุราลงกับโต๊ะจนน้ำสุรากระฉอก

“ข้าเพียงแต่เป็นห่วงสุขภาพของพี่หยวนฉีเท่านั้นเจ้าค่ะ หลังจากเอารังนกมาให้แล้วข้าก็จะรีบกลับ”

เพียงแค่ได้ยินเสียงตวาด หยาดน้ำตาของจางอี้โหรวก็เตรียมเอ่อล้นมาคลอเบ้าที่ขอบตาเสียแล้ว นางช่างเป็นสตรีที่เอะอะก็ร่ำไห้ได้ทุกเวลา หยดน้ำตาของนางพร้อมที่จะไหลออกมาได้ทุกเมื่อจนดูน่ารำคาญ ช่างแตกต่างจากฟ่านอิงอิงโดยสิ้นเชิง

“เดี๋ยวข้าตักรังนกใส่ชามให้นะเจ้าคะ หากพี่หยวนฉีอยากจะดื่มสุราต่อ ก็ควรทานสิ่งใดรองท้องสักหน่อย ส่วนเรื่องของคุณหนูฟ่าน ข้าเข้าใจความรู้สึกของพี่หยวนฉีดีเจ้าค่ะ อีกไม่นานนางก็จะแต่งงานกับท่านโหวแล้ว แต่นั่นเป็นราชโองการประทานสมรสจากฮ่องเต้ ใช่ว่าคุณหนูฟ่านจะมีใจให้ท่านโหวเสียเมื่อไร บางที...เอ่อ บางทีภายในใจของคุณหนูฟ่านอาจจะยังคงมีพี่หยวนฉีอยู่ก็เป็นได้”

พอได้ฟังคำพูดเช่นนั้น แววตาของจ้าวหยวนฉีก็พลันฉายประกายแห่งความหวังขึ้นมาทันที จากแววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนโยนลง เขามองจางอี้โหรวอย่างสนอกสนใจในคำพูดของนาง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างกระตือรือร้น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“ข้าเองก็เป็นสตรีเช่นกัน ย่อมดูออกเจ้าค่ะว่าคุณหนูฟ่านยังมีใจให้พี่หยวนฉีอยู่ เรื่องนี้ไม่ยากเลยสักนิดเจ้าค่ะ ในเมื่อพี่หยวนฉีมิอาจเข้าเฝ้าเพื่อขอให้ฮ่องเต้ทรงเพิกถอนราชโองการสมรสได้ เช่นนั้นพี่หยวนฉีก็ต้องบีบให้คุณหนูฟ่านเป็นคนจัดการแทน ทำให้นางเป็นฝ่ายไปทูลขอให้เพิกถอนราชโองการด้วยตัวเอง”

ยิ่งฟังคำอธิบาย จ้าวหยวนฉีก็ยิ่งมีสีหน้างุนงงสงสัย เขามืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะต้องทำเช่นไรให้ฟ่านอิงอิงยอมเป็นฝ่ายไปทูลขอให้ฮ่องเต้เพิกถอนราชโองการสมรสระหว่างนางกับฉางเซียวโหว คิดเท่าไรก็คิดไม่ตก

“อี้โหรว! ข้าต้องทำเช่นไร เจ้ามีแผนการอันใดก็จงรีบพูดออกมาเถิด!”