5 ดีใจหรือเสียใจ

5

ดีใจหรือเสียใจ

เมื่อขบวนมาถึงที่หน้าประตูจวน ฟ่านอิงอิงรีบลงจากรถม้าแล้วก้าวฉับๆ เข้าไปในจวน เมื่อนางเดินมาจนถึงลานจวน จู่ๆ ก็มีเงาร่างอรชรวิ่งพรวดพราดออกมากุมมือของนางไว้พร้อมกับทำสีหน้าตระหนกตกใจ

“พี่หญิง เหตุใดพี่หญิงกับท่านลุงถึงเอาสินเดิมกลับมาที่จวนหรือเจ้าคะ วันนี้เป็นวันมงคลของพี่หญิงนี่เจ้าคะ!”

นางคือเกาซีหว่าน ญาติผู้น้องตัวปัญหาของฟ่านอิงอิง เมื่อห้าปีที่แล้วฟ่านเพ่ยอี๋ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องสาวแท้ๆ ของราชครูฟ่าน ได้หย่าขาดจากสามีแล้วหอบลูกสาวกลับมาขออาศัยบ้านเดิม นับตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ สองแม่ลูกคู่นี้ก็เข้ามาอาศัยกินอยู่หลับนอนในจวนตระกูลฟ่านมาได้ห้าปีเต็มแล้ว

ทว่าด้วยนิสัยถือตัวและเย่อหยิ่งตามประสาบุตรีขุนนางใหญ่ของฟ่านอิงอิง ทำให้นางไม่เคยนึกชอบหรืออยากจะตีสนิทกับญาติผู้น้องคนนี้เลยสักนิด ผิดกับเกาซีหว่านที่มักจะตีหน้าซื่อทำทีเป็นประจบประแจงและหาจังหวะเข้าหาฟ่านอิงอิงอยู่เสมอ เบื้องหน้าแสดงท่าทีรักใคร่กลมเกลียว แต่อันที่จริงแล้วทุกสิ่งที่ทำล้วนเต็มไปด้วยความริษยาและอยากเอาชนะ

นานวันเข้า ความคิดของเกาซีหว่านก็ยิ่งบิดเบี้ยวผิดเพี้ยน จากความพยายามเข้าหาเพื่อตีสนิทจึงแปรเปลี่ยนเป็นพฤติกรรมลอกเลียนแบบทุกฝีก้าว อาภรณ์เนื้อดีชุดไหนที่ฟ่านอิงอิงสวมใส่ นางจะรีบเสาะหาช่างฝีมือดีมาตัดเย็บเลียนแบบให้เหมือนกัน แม้กระทั่งรองเท้าปักลายประณีตแบบใดที่ฟ่านอิงอิงโปรดปราน นางก็ดึงดันจะต้องหามาสวมใส่ให้ได้ ลามไปถึงเครื่องประดับล้ำค่าและปิ่นหยกหายากทั้งหลายแหล่ ที่ต่อให้ต้องควักเงินเก็บก้อนโต เกาซีหว่านก็ต้องดิ้นรนหามาครอบครองไว้เป็นของตนให้ได้เช่นกัน 

ด้วยนิสัยและพฤติกรรมน่ารำคาญเหล่านี้ จึงทำให้ฟ่านอิงอิงนึกระอาจนไม่อยากนับญาติกับนาง เสียก็แต่ไม่ว่าจะสลัดอย่างไรก็สลัดไม่หลุด  เกาซีหว่านยังคงเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในจวนราชครู  ส่วนฟ่านอิงอิงก็คงต้องอยู่ร่วมกับนางไปทั้งอย่างนี้

“พี่หญิง หรือว่างานมงคลในวันนี้จะมีปัญหาเกิดขึ้นเจ้าคะ!”

เกาซีหว่านยังคงกะพริบตาปริบๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสดงความห่วงใย ทว่าแววตากลับเจือความผิดหวังและอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ด้วย

“หากเจ้ายังกล้าถามอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะตบปากเจ้าเสีย!”

ฟ่านอิงอิงตะคอกพลางสะบัดแขนออกอย่างแรงจนเกือบทำให้ร่างของเกาซีหว่านล้มหัวทิ่ม  โชคดีที่นางประคองตัวเองเอาไว้ได้  ไม่ใช่เช่นนั้นคงหกล้ม  เมื่อญาติผู้พี่เดินผ่านหน้าไปแล้ว เกาซีหว่านได้แต่มองตามแผ่นหลังนั้นด้วยความหมั่นไส้  ก่อนจะวิ่งเข้าไปในเรือนปีกซ้ายเพื่อเอาเรื่องนี้ไปรายงานให้มารดาของตนเองฟัง

พอฟ่านอิงอิงก้าวเข้าไปในห้องโถงเรือนหลักก็เห็นว่าหลิวซือเหยียนผู้เป็นมารดากำลังนั่งรออยู่ นางจึงรีบพุ่งตัวเข้าไปกอดมารดาเต็มแรง นางเพียงแต่เสียใจที่วันนี้ทำให้ตระกูลฟ่านขายหน้า แต่ไม่เสียใจเลยสักนิดที่ความสัมพันธ์ของตนกับจ้าวหยวนฉีต้องจบลง  

“ท่านแม่ วันนี้ข้าทำให้ตระกูลฟ่านต้องอับอายแล้ว งานแต่งครั้งนี้มีเจ้าสาวสองคน ข้าไม่ยินยอมจะเข้าพิธีอัปมงคลเช่นนั้นด้วยหรอก"

“ไม่เป็นไร ลูกสาวแม่ไม่ผิด คนที่ผิดคือจ้าวหยวนฉีต่างหาก  คนไม่รู้จักบุญคุณคนไร้คุณธรรมเช่นนั้น ดีเสียอีกที่เจ้าไม่ได้แต่งให้เขา”

เพียงมารดาพูดออกมาไม่กี่ประโยค หัวใจที่เคยหนักอึ้งของฟ่านอิงอิงก็พลันเบาลง แท้จริงแล้วงานมงคลสมรสครั้งนี้ ทั้งหลิวซือเหยียนผู้เป็นมารดาและราชครูฟ่านต่างก็ไม่ได้เห็นด้วยตั้งแต่แรก เมื่อเช้าตอนที่ทั้งสองเดินทางไปส่งบุตรสาวถึงหน้าจวนตระกูลจ้าวได้ไม่นาน ใครจะคาดคิดว่าพอคล้อยหลังจะเกิดเหตุการณ์ฉาวโฉ่เช่นนี้ โชคยังดีที่ราชครูฟ่านตัดสินใจวนรถกลับไปรับฟ่านอิงอิงกลับมาทันเวลา มิเช่นนั้นบุตรสาวของนางคงต้องเผชิญหน้ากับความอดสูและกลายเป็นตัวตลกให้คนทั้งเมืองเยาะเย้ยถากถางไปชั่วชีวิต

“ช่างมันเถิดลูกรัก งานแต่งล่มไปแล้วก็ถือเสียว่าฟาดเคราะห์กันไป ตระกูลฟ่านของเรามีทรัพย์สมบัติไม่เคยขัดสนเงินทอง ต่อให้เจ้าจะต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต พ่อกับแม่ก็สามารถเลี้ยงดูเจ้าให้สุขสบายไปได้ตลอดชาติ”

ราชครูฟ่านผู้เป็นบิดาเดินเข้ามาทรุดกายนั่งลงใกล้ๆ เอื้อมมือหนาไปลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความรัก ยามทอดสายตามองอาภรณ์มงคลสีแดงที่ฟ่านอิงอิงสวมใส่อยู่ หัวใจของคนเป็นพ่อก็รู้สึกปวดร้าวขึ้นมา ทว่าในความเจ็บปวดนั้นกลับมีความโล่งใจอยู่ไม่น้อย เพราะได้ตาสว่างเห็นธาตุแท้ของคนตระกูลจ้าวจนหมดสิ้น ดีแล้วที่ตระกูลฟ่านกับตระกูลจ้าวแตกหักกันไป อย่างน้อยก็ยังดีกว่ายอมให้ฟ่านอิงอิงต้องกล้ำกลืนฝืนทนไปทั้งชาติ

ย้อนกลับไปเมื่อก่อน หากไม่ใช่เพราะราชครูฟ่านเห็นแก่ความสุขของฟ่านอิงอิง ยอมออกหน้าช่วยผลักดันและใช้เส้นสายส่งเสริมให้จ้าวหยวนฉีไต่เต้าขึ้นมาเป็นขุนนางขั้นสาม ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของจ้าวหยวนฉีเกรงว่าต่อให้พยายามอีกสิบชาติก็ไม่มีวันมาถึงจุดนี้ได้ แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไป ความช่วยเหลือเหล่านี้จะไม่มีอีกแล้ว

“อิงอิง เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือหลานรัก!”

เสียงแหลมๆ ของฟ่านเพ่ยอี๋ดังมาแต่ไกลก่อนจะเห็นตัว โดยมีเกาซีหว่านเดินตามหลังมาติดๆ เมื่อพวกนางเห็นสีหน้าไม่สู้ดีนักของสามคนพ่อแม่ลูก ก็รีบแสดงท่าทีห่วงใยเกินจริงออกมาทันที

“ท่านพี่ เมื่อครู่นี้ข้าเห็นพวกบ่าวยกหีบสินเดิมของอิงอิงกลับเข้าไปเก็บในคลังสมบัติ มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ อิงอิงเพิ่งจะออกเรือนไป เหตุใดถึงได้ขนสินเดิมกลับมาที่จวนอีกเล่า หรือว่าตระกูลจ้าวกล้าหักหาญน้ำใจหลานรักของข้า” 

ฟ่านเพ่ยอี๋เอ่ยถามราชครูฟ่านพลางก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ฟ่านอิงอิงหมายจะดึงตัวเข้ามาสวมกอดปลอบขวัญ แต่ฟ่านอิงอิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน จึงทำให้ผู้เป็นอาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง

“แหม๋...ดูท่าแล้วอาหญิงคงเป็นห่วงข้ามากเหลือเกิน ข้าเองก็นึกว่าอาหญิงจะเสียใจที่เห็นข้ากลับมาเสียอีก”

คำพูดเหน็บแนมอย่างตรงไปตรงมาทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฟ่านเพ่ยอี๋แข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง นางยอมรับกับตัวเองในใจว่า รู้สึกเสียดายและเสียใจจนแทบกระอักเลือดที่เห็นฟ่านอิงอิงหวนกลับมา เมื่อเช้านี้ในตอนที่ฟ่านอิงอิงขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวออกเดินทางไปตระกูลจ้าว ฟ่านเพ่ยอี๋กับเกาซีหว่านแทบอยากจะกระโดดกอดคอกันแล้วโห่ร้องดีใจไปสักเจ็ดวันเจ็ดคืน เพราะในสายตาของสองแม่ลูก ฟ่านอิงอิงไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย  ชอบหาเรื่องจับผิดคนเป็นที่หนึ่ง แถมยังพูดจาแข็งกระด้างเป็นขวานผ่าซาก หากจะบอกว่าฟ่านอิงอิงผู้นี้คือสตรีที่ปากคอจัดจ้านที่สุดในเมืองหลวงก็คงไม่ผิด