6 ล้อเล่นแล้ว

6

ล้อเล่นแล้ว

“โธ่...อิงอิงพูดจาล้อเล่นอะไรเช่นนี้ ตระกูลฟ่านก็คือบ้านของเจ้า จู่ๆ อาก็เห็นว่าหลานสาวสุดที่รักหอบสินเดิมกลับจวนแบบกะทันหัน จะไม่ให้อารู้สึกร้อนใจได้อย่างไรว่าเกิดอันใดขึ้น หากว่าจ้าวหยวนฉีกล้าทำร้ายจิตใจหลานจนต้องหนีกลับมา อาก็จะได้ช่วยสาปแช่งคนตระกูลจ้าวด้วยอีกแรง”

“หึ...เป็นเช่นนี้นี่เอง”

“ย่อมเป็นเช่นนี้แน่นอน เราก็คนในครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น พี่หญิงรู้หรือไม่ว่าข้ากับท่านแม่เป็นห่วงพี่หญิงมาก"  เกาซีหว่านรีบพูดเสริม

สองแม่ลูกคู่นี้ช่างเสแสร้งกันเก่งเสียจริง!

ฟ่านอิงอิงแค่นหัวเราะในลำคอ ไม่อยากตอบคำถามของใคร และไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับสองแม่ลูกคู่นี้อีก นางเลิกสนใจแล้วหันไปกล่าวกับมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“ท่านแม่ ลูกรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทีแล้วเจ้าค่ะ ขอตัวกลับห้องไปพักผ่อนก่อนจะได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิลูก รีบกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพักผ่อนเสียเถิด เรื่องวุ่นวายในวันนี้เจ้าไม่ต้องเก็บเอามาใส่ใจ เข้าใจหรือไม่”

ฟ่านอิงอิงพยักหน้ารับ แล้วรีบเดินกลับมายังห้องนอนของตนเองโดยมีสาวใช้คนสนิทชื่อว่าฉงเอ๋อร์เดินตามหลังมาติดๆ ทว่าเพียงแค่ก้าวแรกที่ผลักประตูเปิดเข้าไป ฟ่านอิงอิงก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วแน่น 

ข้าวของเครื่องใช้หลายชิ้นภายในห้องผิดแผกแปลกตาไปจากเดิม แม้ว่าข้าวของบางชิ้นจะมีหน้าตาคล้ายคลึงกับของนาง อาทิเช่น เครื่องประดับที่วางเรียงรายอยู่หน้าคันฉ่อง อาภรณ์เนื้อดีที่ถูกพับเก็บไว้ในตู้ หรือแม้แต่ข้าวของเครื่องใช้กระจุกกระจิกหลายชิ้น แต่ทว่าสิ่งของเหล่านี้กลับไม่ใช่ของนาง เป็นเพียงของที่หามาและทำขึ้นมาเลียนแบบเท่านั้น อีกอย่างของที่เป็นของฟ่านอิงอิงแท้จริงยังอยู่ในหีบสินเดิมที่ขนกลับมาจากจวนตระกูลจ้าว  ดังนั้นของในห้องนอนนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้  นอกเสียจากเกาซีหว่าน

“นี่มันเรื่องอันใดกัน!”

เสียงหวานตวาดกร้าว ใบหน้าที่ได้รับการแต่งแต้มอย่างงดงามแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยว สาวใช้คนสนิทตกใจจนลนลาน รีบก้มหน้าจนคางชิดอกก่อนจะละล่ำละลักตอบ

“คือ...เอ่อ...คือว่าข้าวของพวกนี้เป็นของคุณหนูซีหว่านเจ้าค่ะ!”

“นางกล้าดีอย่างไร! ท่านแม่อนุญาตให้นางเข้ามายึดครองห้องนอนของข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน!”

สาวใช้รีบส่ายหน้าระรัวด้วยความหวาดกลัว  ยามที่ฟ่านอิงอิงโมโหนั้นดุร้ายยิ่งกว่าเสือ บ่าวรับใช้ทุกคนในจวนจะรู้นิสัยของผู้เป็นนายอย่างดี  ฉงเอ๋อร์จึงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“เรื่องนี้ฮูหยินน่าจะยังไม่ทราบเจ้าค่ะ เมื่อเช้าหลังจากที่ทุกคนออกไปส่งคุณหนูขึ้นเกี้ยวแล้ว คุณหนูซีหว่านก็อ้างว่าหากคุณหนูไม่อยู่ นางอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระฮูหยินดูแลความเรียบร้อยภายในจวน บ่าวก็ไม่รู้ว่าไปๆ มาๆ เหตุใดนางถึงได้แอบย้ายข้าวของของตนเองเข้ามาอยู่แทนที่คุณหนูได้ นางคงอาศัยจังหวะช่วงที่ทุกคนไม่อยู่ขนของเข้ามาไว้ในห้องนี้เจ้าค่ะ”

พอได้ฟัง ฟ่านอิงอิงกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ วันนี้นางเพิ่งจะก้าวเท้าออกจากจวนไปได้ไม่ทันพ้นวัน เกาซีหว่านก็รีบร้อนอยากจะเข้ามาครอบครองพื้นที่ของนางจนตัวสั่น เห็นทีสตรีสกุลเกาผู้นี้คงจะหลงลืมกำพืดของตนเองไปเสียสนิทแล้วกระมังว่า เป็นเพียงแค่ผู้ขอมาอาศัยจวนผู้อื่นคุ้มกะลาหัว หาได้เป็นทายาทสายตรงที่มีสิทธิ์อยู่ในเรือนใหญ่

“ดูท่าแล้วท่านแม่คงจะไม่อนุญาตเป็นแน่ แต่นางเสนอหน้าทำเองโดยพละการ เจ้าไปตามตัวนางมาพบข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะสั่งสอนให้นางได้สำนึกเสียบ้างว่าอย่าได้ริอาจทำตัวได้คืบจะเอาศอก!”

สาวใช้ตัวสั่นงันงก รีบวิ่งหน้าตาตื่นออกจากห้องนอนของฟ่านอิงอิง ตรงไปยังห้องโถงเพื่อตามตัวเกาซีหว่านมาพบ เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป เกาซีหว่านก็เดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาในห้อง สีหน้าของนางดูตื่นตระหนกคล้ายเพิ่งจะตั้งสติได้ว่า ในเมื่อฟ่านอิงอิงหวนกลับมาแล้ว แต่ตนกลับยังไม่ทันได้ขนย้ายข้าวของกลับไปห้องเดิม เพราะมัวแต่ไปสนใจข่าวเรื่องตระกูลจ้าวหักหน้าตระกูลฟ่าน และสนุกกับการนินทาอยู่กับฟ่านเพ่ยอี๋ จนลืมไปว่าในห้องนอนนี้เต็มไปด้วยข้าวของของตนที่แอบย้ายเอาเข้ามาไว้

“พี่หญิง ฉงเอ๋อร์บอกว่าพี่หญิงต้องการพบข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ เอ่อ...เรื่องข้าวของพวกนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะรีบให้สาวใช้ช่วยกันย้ายกลับไปไว้ที่เรือนปีกซ้ายเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

“หึ! ข้าออกจากจวนไปได้ไม่ทันพ้นวัน เห็นทีจะมีพวกปลิงสูบเลือดอยากจะสวมรอยยึดครองตัวตนของข้าจนตัวสั่น ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย! ตำแหน่งคุณหนูตระกูลฟ่านใช่ว่าหมาแมวที่ไหนจะสวมรอยเป็นกันได้ง่ายๆ”

พูดจบฟ่านอิงอิงก็แค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ทำให้เกาซีหว่านได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ฉงเอ๋อร์! อาภรณ์ในตู้จงเอาออกมาฉีกทิ้งให้หมด! ส่วนเครื่องประทินโฉมและข้าวของไร้ค่าพวกนี้ขนออกไปโยนทิ้งนอกจวน!”

ฟ่านอิงอิงร้องสั่งสาวใช้ที่ยืนก้มหน้าอยู่มุมห้อง  ฉงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทำสีหน้าไม่ถูกว่าจะเอาอย่างไรดี  แต่สุดท้ายนางก็ต้องทำตามคำสั่งของเจ้านาย  เดินเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบอาภรณ์ของเกาซีหวานออกมา  แล้วเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบกรรไกรมาถือไว้ด้วยมืออันสั่นเทา  ทำท่าจะตัดอาภรณ์เนื้อดีที่ทำเลียนแบบของที่ฟ่านอิงอิงมี

“ไม่นะพี่หญิง! พี่หญิงอย่าทำเช่นนั้นนะเจ้าคะ ของพวกนี้ข้าสู้อุตส่าห์เก็บหอมรอมริบเก็บเงินซื้อหามาตั้งนาน หากท่านทำลายมันทิ้งจริงๆ ล่ะก็...”

“แล้วอย่างไรล่ะ ใครใช้ให้เจ้าอยากเป็นข้า!”

กล่าวจบฟ่านอิงอิงก็เข้าไปคว้ากรรไกรจากมือของฉงเอ๋อร์ แล้วลงมือตัดอาภรณ์ของเกาซีหว่านที่กองอยู่ทีละชุดจนขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี รวมทั้งสิ้นเป็นจำนวนสิบห้าชุด เกาซีหว่านได้แต่ยืนสะอื้นไห้กระทืบเท้าเร่าๆ น้ำตาไหลพรากด้วยความคับแค้นใจ เสียงร้องห่มร้องไห้โวยวายดังไกลออกไปนอกห้อง จนทำให้หลิวซือเหยียนและฟ่านเพ่ยอี๋ที่เพิ่งเดินผ่านมาได้ยินรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเศษอาภรณ์สีสันงดงามถูกตัดขาดกระจัดกระจายเกลื่อน อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายเพิ่งจะปลิวหลุดจากมือของฟ่านอิงอิงร่วงลงสู่พื้น อีกทั้งเครื่องประทินโฉมและข้าวของเครื่องใช้ก็ถูกกวาดลงมากองไว้กับเศษผ้าเหล่านั้น ฟ่านเพ่ยอี๋เห็นเข้าก็ถึงกับหน้าถอดสี ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว

“นี่มันเกิดเรื่องอันใดกัน! อิงอิงเหตุใดเจ้าถึงได้รังแกและทำลายข้าวของของน้อง!”

“เป็นข้าต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายถามอาหญิงว่าเหตุใดอาภรณ์และข้าวของของซีหว่านถึงได้มาอยู่ภายในห้องนอนของข้า! หรือว่าอาหญิงและบุตรสาวจะหลงลืมตัวตนไปเสียแล้วกระมังว่าที่ใดสมควรอยู่ หากพวกท่านหลงลืมไปแล้ว เช่นนั้นวันนี้ข้าจะช่วยทวนความจำให้ฟังอีกรอบก็ได้!”

ฟ่านอิงอิงหันขวับไปจ้องหน้าผู้เป็นอาด้วยแววตาเยือกเย็น เอ่ยน้ำเสียงก้องกังวานจนสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่กำลังทำงานปัดกวาดเช็ดถูกได้ยินกันถ้วนหน้า

“เดิมทีอาหญิงแต่งงานออกเรือนไปแล้ว แต่ถูกสามีขอหย่าขาดจึงได้หอบลูกสาวกลับมาขออาศัยบ้านเดิม ตามธรรมเนียมแล้วหากนายหญิงของจวนไม่อนุญาต สตรีที่ออกเรือนไปแล้วไฉนเลยจะมีสิทธิ์หวนกลับเข้ามาอาศัยอยู่ได้ตามอำเภอใจ เพราะฉะนั้น อาหญิงและลูกสาวควรจะสำนึกเอาไว้ให้ขึ้นใจด้วยว่า ที่พวกท่านยังคงมีข้าวกินอิ่มอยู่ดีมีสุขได้จนถึงทุกวันนี้ ก็เพราะท่านแม่ของข้าอนุญาต! ถึงท่านแม่ของข้าจะเป็นคนใจดีมีเมตตา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้พวกท่านสองแม่ลูกทำตัวได้คืบจะเอาศอก คิดฝันล้มๆ แล้งๆ อยากจะยึดจวนนี้ไปเป็นของตนเอง!”