7 หวังดีกับผี

7

หวังดีกับผี

คำต่อว่าแบบไม่ไว้หน้าของฟ่านอิงอิงทำให้สองแม่ลูกตระกูลเกาถึงกับผงะ แต่ถึงกระนั้นฟ่านเพ่ยอี๋ก็ยังพยายามแก้ตัวและคิดเข้าข้างบุตรสาวของตนว่านี่ไม่ใช่ความผิดร้ายแรงอันใด การที่เกาซีหว่านอยากจะย้ายจากเรือนปีกซ้ายมาอยู่เรือนหลักเป็นเรื่องที่สามารถทำได้ เพราะลูกของนางก็เป็นหลานตระกูลฟ่านเช่นเดียวกับฟ่านอิงอิง

“ซีหว่านเองก็เป็นหลานสาวตระกูลฟ่านเช่นกัน จริงอยู่ที่ข้าหอบลูกขอกลับมาอาศัยพึ่งพิงบ้านเดิม แต่เมื่อเช้านี้เจ้าก็เพิ่งจะนั่งเกี้ยวเจ้าสาวออกเรือนไป ซีหว่านก็เลยเข้าใจผิดคิดว่าห้องนอนห้องนี้ว่างแล้ว ใครเลยจะคาดคิดว่าอยู่ดีๆ เจ้าจะขนสินเดิมกลับมากะทันหัน อีกอย่างซีหว่านของข้าเป็นเด็กดีรู้ความ นางแค่หวังดีอยากจะแบ่งเบาภาระดูแลความเรียบร้อยภายในจวนช่วยพี่สะใภ้เท่านั้น สิ่งที่นางทำลงไปล้วนมาจากความหวังดีทั้งสิ้น เจ้าแปลเจตนาของน้องสาวผิดไปแล้วนะอิงอิง”

“หวังดีกับผีน่ะสิ! อาหญิงเอาตาข้างไหนมองถึงได้บอกว่านางหวังดี นางอยากจะยึดครองตัวตนและทุกสิ่งของข้าจนตัวสั่น เสื้อผ้าที่นางสวมใส่หรือแม้กระทั่งเครื่องประดับที่นางมี มีชิ้นไหนบ้างที่ไม่ได้ทำขึ้นเลียนแบบข้า!”

“เจ้ากล่าวหาน้องรุนแรงเกินไปแล้วนะอิงอิง!”

ฟ่านเพ่ยอี๋เสียงสั่นเทาด้วยความโกรธ หันขวับไปทางหลิวซือเหยียนที่ยืนนิ่งเงียบฟังอยู่

“พี่สะใภ้ ลูกสาวของท่านพูดจาไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ท่านจะไม่ตักเตือนและตำหนินางหน่อยเลยหรือเจ้าคะ! ดูสิ อิงอิงทำลายอาภรณ์ของซีหว่านจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี หากวันนี้พี่สะใภ้ไม่สั่งสอนอิงอิงให้หลาบจำ บ่าวไพร่และผู้คนภายนอกจะมองเยี่ยงไร!”

“จริงด้วยเจ้าค่ะ เรื่องนี้ป้าสะใภ้จะต้องจัดการอย่างยุติธรรมในฐานะแม่เรือน ข้าเป็นห่วงชื่อเสียงของป้าสะใภ้เหลือเกิน กลัวว่าหากเรื่องนี้หลุดรอดออกไปถึงหูคนนอก ผู้คนเขาจะพากันนินทาลับหลังว่าป้าสะใภ้ลำเอียง คอยถือหางเข้าข้างบุตรสาวในไส้ของตนเองจนไม่แยกแยะถูกผิด!”

เกาซีหว่านเอ่ยเสริมทั้งน้ำตาไหลพราก อาภรณ์ราคาแพงทุกชุดที่ถูกทำลายไปในวันนี้ นางไม่มีทางยอมให้มันสูญเปล่าอย่างแน่นอน อย่างน้อยๆ เมื่อสิ่งของพวกนั้นมันย่อยยับไปแล้ว ฟ่านอิงอิงก็จะต้องเป็นผู้รับผิดชอบชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดนี้ และนางยังหวังเป็นอย่างยิ่งว่า หลิวซือเหยียนจะออกคำสั่งลงโทษฟ่านอิงอิงให้หลาบจำเสียบ้าง ต่อไปนี้ฟ่านอิงอิงจะได้ไม่กล้าทำตัวเย่อหยิ่งจองหองและคอยกดหัวตนกับมารดาให้ต้องอับอายขายหน้าอีก

หลิวซือเหยียนหลุบตามองเศษอาภรณ์ที่ขาดวิ่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้อง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ซีหว่าน เรื่องที่เจ้าบอกว่าอยากจะช่วยดูแลความเรียบร้อยภายในจวน ข้ารับรู้ความหวังดีนั้นแล้ว แต่ข้าไม่เคยอนุญาตให้เจ้าย้ายจากเรือนปีกซ้ายมาอยู่ที่เรือนหลักตามอำเภอใจ ส่วนเรื่องที่เจ้าพยายามลอกเลียนแบบและทำตัวเป็นอิงอิงมาตลอดหลายปี ข้าเองไม่อยากให้เจ้าทำพฤติกรรมเช่นนั้นอีก  ตัวข้าไม่ได้มีลูกแฝด! เหตุใดเจ้าถึงอยากเป็นอิงอิงนัก หรือว่าเจ้ารังเกียจที่เกิดมาเป็นบุตรสาวของเพ่ยอี๋งั้นหรือ”

“จะ...จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไรเจ้าคะ ข้าไม่ได้รังเกียจท่านแม่ของข้าเสียหน่อย  ที่ป้าสะใภ้พูดเช่นนี้หมายความว่าจะเข้าข้างพี่หญิงใช่หรือไม่!”

“หากเจ้าจะมองว่าข้าเข้าข้างลูกสาวในไส้ของตัวเองก็ตามใจเจ้าเถอะ เพราะขนาดเจ้าทำผิด แม่ของเจ้ายังหลับหูหลับตาแก้ต่างบอกว่าเจ้าไม่ผิด  เอ่าล่ะ...ให้ฉงเอ๋อร์เอาของพวกนี้ออกไปทิ้ง  ส่วนพวกเจ้าสองแม่ลูกก็ออกไปได้แล้ว  วันนี้อิงอิงเจอเรื่องราวมามากมาย  นางคงอยากพักผ่อนให้ใจสงบ”

“แต่พี่สะใภ้ เรื่องนี้ซีหว่านเป็นฝ่ายถูกกระทำนะเจ้าคะ จะปล่อยไปเฉยๆ ได้อย่างไร!”

“ออกไป! อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”

อย่างที่ฟ่านเพ่ยอี๋รู้มาโดยตลอดว่าตามธรรมเนียมแล้ว หากสตรีที่เคยออกเรือนขอกลับมาอาศัยบ้านเดิมจะต้องได้รับความยินยอมนายหญิงผู้ของจวน ซึ่งนั่นหมายความว่าถึงแม้พวกนางสองแม่ลูกจะเข้ามาอาศัยอยู่ในจวนตระกูลฟ่านได้ห้าปีแล้ว แต่พวกนางก็มีสิทธิ์ถูกขับไล่ออกไปได้ทุกเมื่อหากหลิวซือเหยียนนึกอยากจะทำ

เมื่อเห็นว่าหลิวซือเหยียนเริ่มเสียงแข็ง ฟ่านเพ่ยอี๋ก็เหมือนเพิ่งจะได้สติและสำนึกถึงสถานะของตนเองขึ้นมาได้ จากที่เคยแข็งกร้าวคิดจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เกาซีหว่านชนิดหัวชนฝา ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด นางรีบเอื้อมมือไปดันหลังบุตรสาวให้ถอยออกมา ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน

“พี่สะใภ้พูดได้ถูกต้องแล้ว วันนี้อิงอิงเจอเรื่องไม่ดีมา พอกลับมาถึงจวนแล้วเห็นข้าวของซีหว่านอยู่ในห้องนอนของตนเอง ก็ต้องรู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียเป็นธรรมดา” นางเว้นจังหวะครู่หนึ่งแล้วส่งสายตามองบุตรสาว “ซีหว่าน เจ้าเองก็ทำไม่ถูกต้อง รีบคำขอโทษพี่หญิงของเจ้าเสียสิ”

“อะไรนะท่านแม่ แต่อาภรณ์พวกนั้นของข้าเล่า!”

“ยังไม่รีบขอโทษพี่หญิงเจ้าอีก! ขอโทษสิ ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ฟ่านเพ่ยอี๋ไม่พูดเปล่า แต่แอบเอื้อมมือไปหยิกแผ่นหลังของบุตรสาวแรงๆ เพื่อเร่งให้นางรีบก้มหัวขอโทษ เกาซีหว่านเจ็บจนหน้าดำหน้าแดงยืนบิดไปมาอย่างคับแค้น แต่สุดท้ายก็จำใจต้องเอ่ยคำขอโทษออกมาด้วยความขมขื่น

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะพี่หญิง เป็นข้าเองที่ผิดแอบเข้ามายึดครองห้องนอนของพี่หญิง”

กล่าวจบสองแม่ลูกตระกูลเกาก็จูงแขนกันเดินออกจากห้องไป บัดนี้ภายในห้องนอนจึงเหลือเพียงฟ่านอิงอิง หลิวซือเหยียน และฉงเอ๋อร์ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่

“อิงอิง แค่เรื่องของตระกูลจ้าวก็ทำให้เจ้าต้องเหนื่อยใจมากพอแล้ว ยังต้องมาเจอเรื่องไร้สาระของสองแม่ลูกคู่นี้อีก อาภรณ์ของซีหว่านเจ้าทำลายทิ้งไปเลยก็ดีเหมือนกัน  แม่เห็นทีไรคิดว่าตนเองคลอดลูกแฝดตลอด”

“ขอบคุณท่านแม่ที่ไม่ตำหนิเจ้าค่ะ”

ผู้เป็นมารดาเอื้อมมือออกมาลูบศีรษะบุตรสาวอย่างรักใคร่ ก่อนจะหันไปสั่งความกับสาวใช้ “ฉงเอ๋อร์ ตอนนี้ให้คุณหนูของเจ้าพักผ่อนเสียก่อน หลังจากที่นางตื่นนอนแล้วเจ้าค่อยไปเคี่ยวโจ๊กร้อนๆ มาให้นางสักถ้วย”

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน”

ฉงเอ๋อร์รับคำ รีบก้มลงเก็บเศษอาภรณ์ที่ขาดวิ่นทั้งหมดเพื่อนำออกไปทิ้งนอกเรือน หลังจากนั้นหลิวซือเหยียนก็เดินตามออกไปเพื่อให้บุตรสาวได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

ครั้นเมื่อทุกคนทยอยเดินออกไปจนหมดแล้ว ภายในห้องนอนจึงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ฟ่านอิงอิงปลดเปลื้องชุดแดงมงคลออกจากตัวโยนทิ้งลงพื้น แล้วทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า

***ถ้าเจอคำผิดสามารถแจ้งได้เลยนะคะ  ไรท์จะขอบคุณมากๆ ค่ะ