10. ตอนที่ 9 เงินก้อนแรก
ตอนที่ 9 เงินก้อนแรก
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เฉียวจิงจิงก็ตื่นแล้ว
นางลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าและมัดผมให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินไปยังครัวเพื่อจัดการของป่าที่เก็บมาเมื่อวาน
วันนี้นางไม่ได้ตั้งใจจะนำของทั้งหมดไปขายให้ร้านรับซื้อของป่าเหมือนครั้งก่อน
นางอยากลองขายด้วยตัวเอง
เฉียวจิงจิงแยกเห็ดออกจากผักป่า ส่วนหน่อไม้ก็ปอกเปลือกออกและตัดส่วนที่ไม่จำเป็นทิ้ง
ผักป่าถูกคัดเอาเฉพาะส่วนที่สดใหม่ ตรงไหนช้ำหรือมีตำหนิก็แยกไว้อีกกอง
จากนั้นนางจึงมัดผักแต่ละชนิดเป็นกำ ๆ ให้สะดวกต่อการขาย
เฉียวต้าซานที่กำลังเตรียมฟืนอยู่ข้าง ๆ เพื่อทำกับข้าว หันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้น
“ทำไมต้องแยกด้วยล่ะ”
“ข้าจะเอาไปขายเองที่ตลาดเจ้าค่ะ”
“ไม่ไปขายที่ร้านรับซื้อของป่าหรือ”
“ที่ร้านให้ราคาต่ำกว่า”
เฉียวต้าซานชะงักไปเล็กน้อย
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“ครั้งก่อนที่ไปตลาด ข้าสังเกตดูเจ้าค่ะ”
เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ร้านรับซื้อของป่าต้องรับของจากชาวบ้านจำนวนมาก ย่อมต้องกดราคาเพื่อให้เหลือกำไรสำหรับขายต่อ
หากนำไปขายเอง แม้จะต้องเหนื่อยและเสียเวลาเพิ่ม แต่ราคาที่ได้ก็น่าจะดีกว่า
พอฟ้าสว่าง เฉียวจิงจิงก็กินอาหารเช้าเสร็จพอดี นางสะพายตะกร้าที่บรรจุผักป่า หน่อไม้ และเห็ดไว้บนหลัง
หยูเสี่ยวเถาก็เตรียมตะกร้าของตัวเองมาพร้อมแล้ว
“พร้อมหรือยัง จิงจิง”
นางถามด้วยสีหน้ากระตือรือร้น
“พร้อมแล้ว”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”
เฉียวต้าซานเดินออกมาส่งพวกนางถึงหน้าบ้าน ก่อนกำชับอีกครั้ง
“ขายของเสร็จแล้วก็รีบกลับ อย่ากลับค่ำล่ะ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงรับคำอย่างว่าง่าย
หยูเสี่ยวเถากลับหัวเราะ
“ท่านลุงเฉียวไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลจิงจิงเอง”
เฉียวต้าซานมองนางแล้วถอนหายใจ
“เจ้าก็ด้วย พ่อเจ้าจะเป็นห่วงเอา”
“เจ้าค่ะ ๆ พวกเราจะกลับก่อนฟ้ามืดแน่นอน”
หยูเสี่ยวเถารับคำพลางยืดอกอย่างมั่นใจ
เฉียวจิงจิงเห็นท่าทางของอีกฝ่ายก็อดยิ้มไม่ได้
สองสาวจึงออกเดินทางไปยังเมืองหย่งอันพร้อมกัน
ระหว่างทาง หยูเสี่ยวเถาเอาแต่พูดถึงเงินที่จะได้จากการขายของป่า
“เจ้าคิดว่าเราจะขายได้เท่าไหร่?”
“ไม่รู้”
“อย่างน้อยก็น่าจะได้สามสิบอีแปะกระมัง”
“ถ้าได้น้อยกว่านั้นล่ะ?”
“ก็ถือว่าได้ลองดูสักครั้ง”
หยูเสี่ยวเถาตอบอย่างไม่ยี่หระ
เฉียวจิงจิงหัวเราะเบา ๆ
“เจ้านี่มองโลกในแง่ดีจริง ๆ”
“ถ้าไม่คิดมากเกินไป ชีวิตก็ไม่เหนื่อยนักหรอก”
หยูเสี่ยวเถาพูดจบก็เดินต่อไปอย่างอารมณ์ดี
เฉียวจิงจิงมองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง
บางทีการมีคนแบบนี้อยู่ข้าง ๆ ก็ดีเหมือนกัน
ไม่ต้องคิดมากกับทุกเรื่อง ไม่ต้องระวังทุกคำพูด และไม่ต้องคอยคาดเดาว่าคนตรงหน้ากำลังคิดอะไรอยู่
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงเมืองหย่งอัน
ตลาดยามเช้ายังคงคึกคักเหมือนครั้งก่อน ผู้คนเดินสวนกันไปมา เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้าดังไปทั่วบริเวณ
“ผักสด! ผักสดจากสวน!”
“ปลาแม่น้ำ! ปลาสด ๆ!”
“ขนมร้อน ๆ เพิ่งออกจากเตา!”
หยูเสี่ยวเถาคว้าแขนของเฉียวจิงจิงไว้
“จิงจิง ไม่ใช่ว่าต้องไปขายที่ร้านรับซื้อของป่าหรือ?”
“ไม่ไป วันนี้เราจะขายกันเอง”
“จะขายได้หรือ? พวกเราไม่เคยขายเองเลยนะ ทุกทีก็ไปขายที่ร้านตลอด”
หยูเสี่ยวเถาพูดพลางเดินตามเฉียวจิงจิงเข้าไปในตลาด
“ไม่ลองก็ไม่รู้ ถ้าขายเองได้ราคาดีกว่าที่ร้านจริง ๆ เราก็ได้เงินมากกว่า เชื่อข้าสิ”
หยูเสี่ยวเถาลังเลเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ก็ได้ ข้าเชื่อเจ้า งั้นวันนี้เราจะขายให้หมดตะกร้าเลย!”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
นางกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนเลือกพื้นที่ริมตลาดที่ไม่กีดขวางทางเดินของผู้คน จากนั้นจึงวางตะกร้าลง
นางหยิบผ้าผืนหนึ่งออกมาปูบนพื้น แล้วนำผักป่า เห็ด และหน่อไม้ที่มัดแยกเป็นกำ ๆ เอาไว้แล้วออกมาจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อจัดของเสร็จ เฉียวจิงจิงก็สูดหายใจเข้าเล็กน้อย ก่อนตะโกนเรียกลูกค้าเลียนแบบพ่อค้าแม่ค้ารอบข้าง
“ผักป่าสดเจ้าค่ะ!”
“เห็ดกับหน่อไม้ก็มีนะเจ้าคะ!”
“เพิ่งขึ้นเขาไปเก็บมาสด ๆ เลยเจ้าค่ะ!”
“ลองดูก่อนได้ ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!”
หยูเสี่ยวเถาตกตะลึงจนตาค้าง
นี่จิงจิงไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?
เมื่อก่อนแค่มีคนมองยังหลบอยู่หลังนางอยู่เลย
“เจ้าก็เอาผักของเจ้ามาจัดเป็นกอง ๆ แบบข้าสิ ไม่มีเชือกก็ไม่ต้องมัด แค่จัดให้ดูดีหน่อยก็พอ”
“ได้”
หยูเสี่ยวเถารีบทำตาม
ไม่นานเสียงเรียกลูกค้าของเด็กสาวสองคนก็ดังขึ้นพร้อมกัน
ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างหันมามอง บางคนหยุดดูของที่วางอยู่บนผ้า บางคนเดินเข้ามาถามราคา
เฉียวจิงจิงไม่ได้รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย
สำหรับนางแล้ว การยืนต่อหน้าผู้คนและพูดจาโน้มน้าวใจไม่ใช่เรื่องยาก ในชีวิตก่อน นางเคยทำสิ่งที่ยากกว่านี้มามาก
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า
“ผักนี่สดดีจริง ๆ ราคาเท่าไหร่?”
“หนึ่งกำสามอีแปะเจ้าค่ะ”
หญิงคนนั้นหยิบขึ้นมาดู ก่อนวางกลับลงที่เดิม
“แพงไปหรือเปล่าแม่หนู”
เฉียวจิงจิงไม่ได้รีบลดราคา
“ท่านป้าเป็นลูกค้าคนแรกของข้า หากซื้อสองกำ ข้าลดให้เหลือห้าอีแปะเจ้าค่ะ”
“สี่”
“ห้าเจ้าค่ะ”
“สี่ครึ่ง”
เฉียวจิงจิงหลุดยิ้ม
“ไม่มีครึ่งอีแปะเจ้าค่ะ”
หญิงคนนั้นหัวเราะออกมา
“งั้นห้าอีแปะก็ห้าอีแปะ”
นางหยิบเงินออกมายื่นให้
เฉียวจิงจิงรับเงินมา ก่อนส่งผักให้อีกฝ่าย
เงินเพียงห้าอีแปะไม่ได้มากมายอะไร แต่เมื่อมันเป็นเงินก้อนแรกที่นางหาได้ด้วยตัวเอง หัวใจของนางกลับรู้สึกแตกต่างออกไป
มันเป็นความรู้สึกที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน
การทำบางสิ่งด้วยมือของตัวเอง แล้วได้รับผลตอบแทนกลับมาทำให้นางพอใจอย่างประหลาด
ไม่นาน ลูกค้าก็ทยอยเข้ามามากขึ้น
เห็ดป่าขายดีเกินคาด เพราะมีร้านอาหารสองร้านเข้ามาซื้อไปพร้อมกัน หน่อไม้เองก็มีคนซื้อไปทำอาหารไม่น้อย
ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ของในตะกร้าก็เหลือเพียงเล็กน้อย
เฉียวจิงจิงนับเงินในมือ
วันนี้นางขายได้ ห้าสิบสามอีแปะ
ส่วนหยูเสี่ยวเถาขายได้ สี่สิบห้าอีแปะ
หยูเสี่ยวเถามองเงินในมือของตัวเองตาเป็นประกาย
“จิงจิง! พวกเราหาเงินได้ตั้งเยอะ!”
“ยังไม่ถึงกับเยอะหรอก”
“ตั้งสี่สิบห้าอีแปะเชียวนะ!”
“แต่ถ้าเรารู้จักเลือกของที่คนต้องการ และเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสม รายได้น่าจะมากกว่านี้ได้”
หยูเสี่ยวเถากะพริบตา
“เจ้าคิดไปถึงครั้งหน้าแล้วหรือ”
“แน่นอน”
“เจ้านี่จริง ๆ เลย”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
แต่แทนที่จะรีบกลับ ทั้งสองกลับมองหน้ากัน
หยูเสี่ยวเถายิ้มกว้าง
“ในเมื่อมาถึงในเมืองแล้ว ไปเดินดูตลาดกันเถอะ”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“เจ้าไม่กลัวกลับถึงบ้านค่ำหรือไร”
“ยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะ”
ทั้งสองช่วยกันเก็บของใส่ตะกร้าแล้วไปเดินเที่ยวในเมืองด้วยกัน
สองสาวเดินดูร้านรวงไปเรื่อย ๆ
หยูเสี่ยวเถาหยุดแทบทุกร้านที่เห็นของน่าสนใจ บางครั้งก็หยิบขึ้นมาดู บางครั้งก็ถามราคา ก่อนวางกลับที่เดิม
“เจ้าชอบของพวกนี้ แล้วทำไมไม่ซื้อล่ะ”
เฉียวจิงจิงถาม
“เงินของข้ามีจำกัด”
หยูเสี่ยวเถาตอบอย่างจริงจัง
“ถ้าเอาไปซื้อของพวกนี้หมด พรุ่งนี้ข้าก็ไม่มีเงินกินข้าวแล้วนะ”
เฉียวจิงจิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะ
“เจ้าคิดได้ดี”
“แน่นอน ข้าก็ไม่ได้โง่เสียหน่อย”
“นั่น! ขนมแป้งทอด! น่ากินจัง”
แต่เงินที่เพิ่งได้มาทำให้เสี่ยวเถาลังเลที่จะซื้อ
เฉียวจิงจิงสังเกตเห็นว่าขนมเหลือเยอะ จึงถามว่า
“ถ้าข้าซื้อสามชิ้น ท่านลดให้ได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ได้หรอก!”
เฉียวจิงจิงจึงลากแขนหยูเสี่ยวเถาเดินออกจากร้าน
พ่อค้าไม่คิดว่าพวกนางจะไม่ซื้อจริง ๆ จึงรีบเรียกกลับมา
“เอาละ ๆ ลดให้ก็ได้!”
ทั้งสองคนหยุดเดิน หยูเสี่ยวเถามองเฉียวจิงจิงตาค้าง
“เจ้าเพิ่งทำให้เขาลดราคาได้จริง ๆ หรือนี่”
เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาย
“ถ้าไม่ลองถามก็ไม่มีทางรู้”
ทั้งสองเดินต่อไป จนมาถึงร้านขายผลไม้แห่งหนึ่ง
มีชายวัยกลางคนกำลังเถียงกับลูกค้าอยู่หน้าร้าน
“เมื่อวานข้าซื้อผลไม้จากเจ้าเพียงห้าอีแปะ วันนี้กลับขึ้นเป็นแปดอีแปะได้อย่างไร?”
“ของเข้ามาน้อย ราคาก็ต้องสูงขึ้นสิ”
“แต่ร้านข้าง ๆ ยังขายหกอีแปะ!”
ลูกค้าชี้ไปยังแผงข้าง ๆ
สีหน้าของพ่อค้าคนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“ของของเขาคุณภาพคนละอย่างกับของข้า”
หยูเสี่ยวเถาเบ้ปาก ก่อนจะกระซิบเฉียวจิงจิง
“ข้าว่าเขาโก่งราคา”
เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบ นางหันไปมองแผงผลไม้ทั้งสองร้าน
ผลไม้ชนิดเดียวกัน ขนาดใกล้เคียงกัน คุณภาพก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก แต่ราคากลับต่างกันถึงสองอีแปะ
สายตาของนางเลื่อนไปยังลังไม้ที่วางอยู่ด้านหลังร้าน ก่อนเอ่ยถาม
“ท่านลุงเจ้าคะ ของที่ท่านรับมาแพงขึ้นหรือเจ้าคะ?”
พ่อค้าหันมามองเด็กสาว
“ใช่ ช่วงนี้มีของจากหมู่บ้านด้านนอกเข้ามาน้อย”
“เพราะฝนตกหรือเจ้าคะ?”
พ่อค้าชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ช่วงนี้ฝนตกหลายวัน คนเก็บผลไม้ขึ้นเขาไม่ได้ ของจึงมีเข้ามาไม่มาก”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เช่นนั้นราคาจึงสูงขึ้น”
“ถูกต้อง”
พ่อค้าตอบ
เฉียวจิงจิงไม่ได้พูดอะไรอีก
นางเพิ่งเข้าใจว่า ราคาสินค้าในตลาดไม่ได้ขึ้นอยู่กับคนขายเพียงอย่างเดียว
หากของมีน้อย ราคาก็สูงขึ้น
หากของมีมาก ราคาก็ลดลง
นี่คือเรื่องธรรมดาของการค้าขาย
และเป็นสิ่งที่นางควรรู้ หากคิดจะทำสวนและหาเงินในระยะยาว
หยูเสี่ยวเถากระซิบข้างหู
“เจ้าถามละเอียดเกินไปแล้ว”
“ข้าแค่อยากรู้”
พวกนางเดินต่อไปจนผ่านร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่เฉียวจิงจิงเคยมาซื้อเมื่อครั้งก่อน
เฉียวจิงจิงหยุดทันที
“เข้าไปดูกันเถอะ”
หยูเสี่ยวเถามองนางอย่างรู้ทัน
“เจ้าจะซื้ออีกแล้วหรือ?”
“ข้าจะซื้อเพิ่มอีกเล็กน้อย”
“แปลงผักที่บ้านของเจ้ายังไม่ทันงอกเลยนะ”
“ข้าซื้อไว้ทดลองปลูก”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปในร้าน
หญิงชราคนเดิมจำได้ทันที
“อ้าว สาวน้อย คราวก่อนเพิ่งมาซื้อไปไม่ใช่หรือ”
“เจ้าค่ะ”
“เมล็ดที่ซื้อไปงอกหรือยังล่ะ”
“ยังเจ้าค่ะ เพิ่งปลูกเมื่อวานเอง”
หญิงชราหัวเราะ
“เช่นนั้นก็ใจเย็น ๆ รออีกหน่อย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า ก่อนถามต่อ
“ท่านยายเจ้าคะ มีผักชนิดใดโตเร็วและขายง่ายบ้างหรือไม่”
หญิงชราครุ่นคิด
“ถ้าโตเร็วก็ผักบุ้งกับผักกาด ถั่วฝักยาวก็ขายได้ดี ส่วนหัวไชเท้าต้องใช้เวลานานกว่าเล็กน้อย”
เฉียวจิงจิงจำคำพูดเหล่านั้นเอาไว้
สุดท้ายนางเลือกซื้อเมล็ดผักบุ้ง ถั่วฝักยาว และหัวไชเท้า รวมเป็นสิบสองอีแปะ
หลังจากจ่ายเงินแล้ว หยูเสี่ยวเถามองถุงเมล็ดพันธุ์ในมือของนาง
“ถ้าเจ้าซื้อเมล็ดพันธุ์ทุกครั้งที่มาในเมือง อีกไม่นานบ้านเจ้าคงกลายเป็นสวนผักจริง ๆ”
“ข้าต้องการให้เป็นแบบนั้นแหละ”
“ถ้าผักของเจ้าขายได้เงินมาก ข้าจะมาช่วยเก็บทุกวันเลย”
“ได้”
ทั้งสองเดินออกจากร้านพร้อมเสียงหัวเราะ
แต่ขณะที่กำลังเดินกลับ พวกนางกลับได้ยินเสียงพูดคุยจากกลุ่มคนที่ยืนอยู่หน้าร้านขายข้าวสาร
“ได้ยินหรือยัง? ข้าวสารขึ้นราคาอีกแล้ว”
“ขึ้นราคาอีกแล้วหรือ?”
“ใช่ เมื่อวานยังถูกกว่านี้ตั้งหลายอีแปะ”
“ช่วงนี้ข้าวจากต่างเมืองเข้ามาน้อย เขาว่ากันแบบนั้น”
เฉียวจิงจิงชะลอฝีเท้าลง
หยูเสี่ยวเถาก็หยุดตาม
“ข้าวสารขึ้นราคาอีกแล้วหรือ?”
หญิงชาวบ้านคนหนึ่งถอนหายใจ
“ใช่สิ ครอบครัวข้ามีเด็กหลายคน ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว”
ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น
“ร้านเถ้าแก่หลีขึ้นราคามากที่สุด”
“เถ้าแก่หลี?”
เฉียวจิงจิงเอ่ยทวนชื่อเบา ๆ
หยูเสี่ยวเถาหันมาหานาง
“เจ้าไม่รู้จักหรือ?”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“ไม่รู้จัก”
“เถ้าแก่หลีเป็นพ่อค้าข้าวสารรายใหญ่ที่สุดในเมืองหย่งอัน ร้านของเขาใหญ่โตมาก ข้าเคยเดินผ่านอยู่หลายครั้ง”
ชายคนหนึ่งที่ได้ยินบทสนทนาหันมาพูด
“ร้านเขามีข้าวเต็มโกดังแท้ ๆ แต่กลับบอกว่าของขาด”
คนรอบข้างเงียบลงทันที อีกคนรีบพูดเสียงเบา
“เบาเสียงหน่อย อยากมีเรื่องหรืออย่างไร”
“ข้าก็พูดตามที่เห็น”
“อย่าพูดมาก”
เฉียวจิงจิงมองคนเหล่านั้นอย่างเงียบ ๆ
มีข้าวเต็มโกดัง แต่กลับบอกว่าข้าวขาด
เรื่องนี้ฟังดูแปลก
นางไม่ได้รีบด่วนสรุป เพียงจดชื่อ เถ้าแก่หลี เอาไว้ในใจ
หยูเสี่ยวเถาดึงแขนนางเบา ๆ
“ไปกันเถอะ”
“อืม”
ทั้งสองจึงเดินออกจากตลาด
ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน ทั้งสองไม่รู้เลยว่า ข่าวเรื่องที่พวกนางนำของป่าไปขายในเมืองจนได้เงินไม่น้อยกำลังแพร่ไปก่อนแล้ว
เมื่อกลับถึงหมู่บ้านหลงซาน เสียงพูดคุยก็ดังขึ้นตามทาง
“ได้ยินหรือยัง? จิงจิงกับเสี่ยวเถาเอาของป่าไปขาย ได้เงินตั้งสี่สิบห้าสิบกว่าอีแปะเชียว”
“จริงหรือ? แค่ผักป่ากับหน่อไม้เนี่ยนะ?”
“จริงสิ ข้าได้ยินจากคนที่เข้าเมืองวันนี้ “
“พวกเขาเห็นเด็กสองคนนั้นนั่งขายผักอยู่ที่ตลาด ขายดีเชียวล่ะ”
หญิงชราคนหนึ่งหัวเราะ
“เด็กสองคนนี้ขยันดีนะ อย่างน้อยก็ช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว”
แต่ไม่ไกลกันนัก หญิงอีกคนกลับเบ้ปาก
“ก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ”
“ทำไมเจ้าพูดแบบนั้นล่ะ”
“ถ้าเก็บของป่าแล้วได้เงินง่ายขนาดนั้น ใคร ๆ ก็ทำกันไปนานแล้ว”
อีกคนพูดขึ้น
“ข้าได้ยินว่าเห็ดที่พวกนางเอาไปขายได้ราคาดีมาก”
“จริงหรือ?”
“จริงสิ มีคนเห็นกับตาว่ามีเสี่ยวเอ้อจากร้านอาหารในเมืองมาซื้อไป”
สายตาหลายคู่เริ่มมองไปทางบ้านของเฉียวต้าซาน และบ้านของหยูไห่
บางคนชื่นชม
บางคนอิจฉา
บางคนเริ่มคิดว่าบนภูเขาอาจมีของดีมากกว่าที่พวกเขาเคยรู้
และเมื่อมีคนหนึ่งเริ่มคิดเช่นนั้น ข่าวลือก็ยิ่งแพร่ไปทีละบ้าน
เมื่อกลับถึงบ้าน เฉียวจิงจิงวางถุงเมล็ดพันธุ์ลงบนโต๊ะ ก่อนนำเงินที่เหลือออกมานับ
เดิมมีเจ็ดสิบเจ็ดอีแปะ
วันนี้ขายของป่าได้ห้าสิบสามอีแปะ
ซื้อเมล็ดพันธุ์ไปสิบสองอีแปะ
ตอนนี้จึงเหลือหนึ่งร้อยสิบแปดอีแปะ
เฉียวจิงจิงมองเงินตรงหน้าเงียบ ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เงินในบ้านเพิ่มขึ้นจากสิ่งที่นางลงแรงทำด้วยตัวเอง
แม้จะเป็นเพียงเงินจำนวนเล็กน้อย แต่กลับทำให้นางรู้สึกพอใจอย่างประหลาด
เฉียวต้าซานนั่งอยู่ไม่ไกล มองลูกสาวนับเงินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“เหนื่อยหรือไม่?”
“เหนื่อยเจ้าค่ะ”
นางตอบตามตรง ก่อนยิ้มบาง ๆ
“แต่ข้าชอบ”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วยิ้มออกมา
“ถ้าอย่างนั้นก็พักเสียบ้าง อย่ามัวแต่คิดเรื่องหาเงินจนลืมดูแลตัวเอง”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเก็บเงินกลับเข้ากล่องอย่างระมัดระวัง
แต่ในใจของนางยังคงคิดถึงเรื่องที่ได้ยินในตลาด
ราคาข้าวสาร
เถ้าแก่หลี
โกดังที่เต็มไปด้วยข้าว
แต่กลับบอกว่าข้าวขาดตลาด
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ของขาด…แต่โกดังเต็ม?”
เฉียวจิงจิงพึมพำกับตัวเอง
เรื่องนี้ดูแปลกอยู่เล็กน้อย แต่เพียงครู่เดียว นางก็ส่ายหน้า
“ช่างเถอะ”
เรื่องของพ่อค้าข้าวสารไม่เกี่ยวอะไรกับนาง
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือทำให้ผักในสวนเติบโต และหาเงินเพิ่มให้ได้มากที่สุด
เฉียวจิงจิงลุกขึ้นเดินออกไปดูแปลงผักหลังบ้าน
เมล็ดพันธุ์ที่เพิ่งหว่านลงดินเมื่อวานยังคงซ่อนอยู่ใต้ผืนดิน ไม่มีต้นอ่อนแม้แต่ต้นเดียว
นางย่อตัวลงมองผืนดินตรงหน้า ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป”
ทุกอย่างเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ทว่านางไม่รู้เลยว่า ขณะเดียวกันนั้น ข่าวเรื่องเด็กสาวสองคนที่ขึ้นเขาเก็บของป่าแล้วขายได้เงินไม่น้อย กำลังแพร่ไปทั่วหมู่บ้านหลงซานอย่างรวดเร็ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน