11. ตอนที่ 10 ข่าวลือ
ตอนที่ 10 ข่าวลือ
เช้าวันต่อมา เฉียวจิงจิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี
หลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อย นางก็ถือจอบเดินไปยังแปลงผักหลังบ้านทันที
เมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาเมื่อวานถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ทั้งผักบุ้ง หัวไชเท้า และถั่วฝักยาว
พื้นที่เดิมที่ใช้ปลูกผักกาด ต้นหอม และแตงกวาเริ่มแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เฉียวจิงจิงมองพื้นที่ว่างด้านข้าง ก่อนหันไปมองเฉียวต้าซาน
“ท่านพ่อ เราทำแปลงผักเพิ่มอีกสักหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
เฉียวต้าซานมองพื้นที่ว่าง ก่อนมองเมล็ดพันธุ์บนโต๊ะ
“ได้ แต่เจ้าคิดจะปลูกมากถึงเพียงนั้นเลยหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“ปลูกเยอะก็ต้องดูแลเยอะนะ”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
สองพ่อลูกจึงช่วยกันพรวนดิน
เฉียวต้าซานใช้จอบขุดพลิกหน้าดิน ส่วนเฉียวจิงจิงคอยเก็บก้อนหินกับรากไม้ที่อยู่ในดินออก ก่อนใช้ไม้ขีดแบ่งพื้นที่เป็นแถว
ครั้งนี้นางทำงานคล่องแคล่วขึ้นกว่าเดิมมาก
ผักบุ้งถูกหว่านลงในแปลงหนึ่ง หัวไชเท้าถูกแบ่งพื้นที่ไว้อีกแปลง ส่วนถั่วฝักยาวถูกปลูกไว้ริมรั้ว โดยเฉียวต้าซานนำกิ่งไม้มาปักเป็นค้างให้มันเลื้อยขึ้นไป
เฉียวจิงจิงมองค้างไม้ตรงหน้าแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“แบบนี้ดีเลยเจ้าค่ะ”
“ถ้าเจ้าปลูกจนเต็มพื้นที่จริง ๆ บ้านเราคงไม่มีที่เดินแล้ว”
“ถ้าขายได้หมดก็คุ้มค่าเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานส่ายหน้า
“ในหัวเจ้ามีแต่เรื่องเงินหรืออย่างไร”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ก็เงินสำคัญนี่เจ้าคะ”
นางไม่ได้พูดเล่น
หากทำสวนผักจนสามารถเลี้ยงตัวเองและบิดาได้ นั่นคงเป็นชีวิตที่นางต้องการที่สุด
“เอาล่ะ”
เฉียวต้าซานยกจอบขึ้นพาดบ่า
“ที่เหลือเจ้าก็ดูแลเองแล้วกัน”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงมองแปลงผักที่เพิ่งทำเสร็จ ก่อนยิ้มอย่างพอใจ
ดูเหมือนสวนผักของนางจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นทีละน้อยแล้ว
แต่ปัญหาคือ กว่าจะขายผักพวกนี้ได้ นางคงต้องรออีกพักใหญ่ และนั่นทำให้นางเริ่มคิดเรื่องเงินขึ้นมาอีกครั้ง
ช่วงสาย ขณะที่เฉียวจิงจิงกำลังตักน้ำมารดแปลงผัก ก็มีเสียงเรียกจากหน้าบ้านดังขึ้น
“จิงจิงอยู่หรือไม่?”
นางเงยหน้าขึ้น
หญิงชาวบ้านสามคนกำลังยืนอยู่หน้ารั้ว สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เฉียวจิงจิงวางถังน้ำลง ก่อนเดินไปหน้าบ้าน
“มีอะไรหรือเจ้าคะ”
หญิงคนหนึ่งยิ้มกว้าง
“ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าเข้าเมืองไปขายของป่าหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“ขายได้จริงหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วได้เท่าไหร่ล่ะ”
เฉียวจิงจิงมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ
“ห้าสิบสามอีแปะเจ้าค่ะ”
หญิงทั้งสามมองหน้ากัน
“มากขนาดนั้นเชียว”
“แค่ผักป่ากับเห็ดเนี่ยนะ”
“ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าขายได้เงินเกือบร้อยอีแปะเลย”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
ข่าวเพิ่งผ่านไปวันเดียว เหตุใดเงินของนางถึงเพิ่มขึ้นเองหลายสิบอีแปะได้กัน
“พวกข้าได้ไม่ถึงร้อยอีแปะหรอกเจ้าค่ะ”
“แล้วเก็บของป่าจากตรงไหนหรือ”
“บนเขาเจ้าค่ะ”
“ตรงไหนล่ะ”
“ก็บนเขาเจ้าค่ะ”
หญิงคนนั้นชะงัก
เฉียวจิงจิงยิ้มอย่างสุภาพ
“ภูเขากว้างมาก ข้าเองก็จำไม่ได้ว่าตรงไหน”
เห็นได้ชัดว่านางไม่คิดจะบอก
หญิงอีกคนจึงเปลี่ยนเรื่อง หันไปมองแปลงผักด้านหลัง
“แล้วนี่ปลูกอะไรอีกล่ะ?”
“ผักเจ้าค่ะ”
“ปลูกเยอะขนาดนี้ กินกันสองคนจะหมดหรือ”
“ถ้ากินไม่หมดก็ขายเจ้าค่ะ”
“ขาย! จะขายได้หรือ”
“ถ้าขายไม่ได้ก็เก็บไว้กินเจ้าค่ะ”
“แล้วถ้า…”
“พวกเจ้ามาทำอะไรกันตรงนี้แต่เช้า?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง
หลิวซื่อเดินออกมาจากบ้านของตนพร้อมกระบุงในมือ
หญิงทั้งสามหันไปมอง
หลิวซื่อเดินเข้ามา ก่อนมองพวกนางทีละคน
“เรื่องเงินของคนอื่น พวกเจ้าจะอยากรู้ไปทำไม”
“ข้าก็แค่ถามดู”
“ถามเรื่องเงิน ถามว่าเก็บของที่ไหน ถามว่าขายได้เท่าไร…”
หลิวซื่อเลิกคิ้ว
“นี่เรียกว่าถามดูหรือ”
หญิงทั้งสามเงียบ
“ถ้าอยากรู้มากนัก พรุ่งนี้ก็ขึ้นเขาไปเก็บเองสิ”
“แต่พวกข้าไม่รู้ว่าตรงไหนมี…”
“ไม่รู้ก็หาดูเอง”
หลิวซื่อตัดบททันที จากนั้นจึงหันไปมองเฉียวจิงจิง
“ส่วนเจ้า อย่ามัวแต่ยืนคุย เข้าบ้านไปดูแปลงผักของเจ้าต่อเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบทันที
หญิงทั้งสามเห็นว่าไม่มีอะไรให้ถามต่อจึงทยอยเดินจากไป
แต่ยังมีเสียงลอยตามลมมาให้ได้ยิน
“ก็แค่ขายของป่าได้ไม่กี่สิบอีแปะ ทำอย่างกับรวยนัก…”
หลิวซื่อหันไปมอง
“อย่างน้อยก็รวยกว่าคนที่เอาแต่ยืนถามเรื่องเงินคนอื่นทั้งวันแล้วกัน”
หญิงคนนั้นรีบเดินหนีทันที
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะ
“ท่านป้าหลิวพูดเก่งจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“ข้าไม่ได้พูดเก่ง”
หลิวซื่อยกกระบุงขึ้น
“ข้าแค่รำคาญ”
พูดจบก็เดินกลับบ้านไป
เฉียวจิงจิงมองตาม ก่อนส่ายหน้าอย่างขบขัน ดูเหมือนหมู่บ้านหลงซานจะมีคนที่พูดตรงไม่แพ้นางอยู่เหมือนกัน
ช่วงบ่าย เฉียวจิงจิงยังคงคิดเรื่องการหาเงินเพิ่ม
การขายของป่าเมื่อวานทำให้นางรู้ว่าการหาเงินจากแรงงานของตัวเองเป็นไปได้
แต่ช้าเกินไป
ผักที่ปลูกไว้ยังต้องรอเวลาเก็บเกี่ยว ของป่าก็หาได้เป็นครั้งคราว ส่วนรายได้จากการล่าสัตว์ของเฉียวต้าซานไม่แน่นอน และบางครั้งยังต้องแลกมาด้วยบาดแผล
นางไม่ชอบอย่างหลังเลย
หากมีวิธีหาเงินที่ไม่ต้องให้บิดาเสี่ยงชีวิตทุกวัน นางก็อยากเลือกวิธีนั้น
ดังนั้นวันนี้นางจึงตัดสินใจเข้าเมืองอีกครั้ง
ก่อนออกจากบ้าน เฉียวต้าซานกำชับนางหลายครั้ง
“อย่าเดินออกนอกเมืองไปไกลนัก”
“เจ้าค่ะ”
“หากใกล้ค่ำก็รีบกลับ”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วอย่าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่นล่ะ”
เฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
นางรับปากอย่างว่าง่าย
เพราะในความคิดของนาง เรื่องของคนอื่นก็ไม่เกี่ยวกับนางจริง ๆ
เว้นเสียแต่ว่ามันจะทำให้นางได้เงิน
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน