ตอนที่ 11 สำรวจบ้านตระกูลหลี

เมืองหย่งอันยังคงคึกคักเช่นเดิม

เฉียวจิงจิงเดินไปตามตลาด พลางสังเกตร้านรวงต่าง ๆ ว่าสินค้าตัวไหนขายดีบ้าง

ขนมขายดี

อาหารขายดี

ผ้าก็ขายดี

แต่ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงินทุน

บางอย่างต้องมีฝีมือ

บางอย่างต้องมีคนช่วย

บางอย่างต้องมีหน้าร้าน

นางจึงตัดทิ้งทีละอย่าง

“ยุ่งยาก”

สุดท้ายสายตาของนางก็หยุดอยู่ที่ร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ตรงหัวตลาด

ร้านหย่งฝู

ด้านหน้ามีเกวียนหลายคันจอดอยู่ คนงานกำลังขนกระสอบข้าวลง

เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ห่าง ๆ

นางเคยได้ยินเรื่องเถ้าแก่หลีมาแล้ว วันนี้นางจึงตั้งใจสังเกตให้มากขึ้น

“วันนี้ร้านเถ้าแก่หลีขายข้าวแพงขึ้นอีกแล้ว”

“ก็เขาบอกว่ามีข้าวเข้ามาน้อย”

“มีข้าวเข้ามาน้อย?”

ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะ

“เมื่อครู่ข้ายังเห็นคนงานขนกระสอบข้าวเข้าโกดังอยู่เลย”

อีกคนรีบดึงแขนเขา

“เบาเสียงหน่อย!”

“ทำไมเล่า?”

“เจ้าไม่รู้หรือว่าคนของเถ้าแก่หลีเดินอยู่แถวนี้ตลอด”

ชายคนนั้นเงียบลงทันที

เฉียวจิงจิงเหลือบมองไปรอบ ๆ

แล้วนางก็เห็นชายฉกรรจ์สองคนแต่งกายเหมือนคนงาน

แต่พวกเขาไม่ได้ช่วยขนของแม้แต่น้อย

คนหนึ่งยืนอยู่ตรงมุมร้าน

อีกคนยืนอยู่ใกล้ตรอกด้านข้าง

ทั้งสองคอยมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา

เฉียวจิงจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย

คนเฝ้าร้านหรือคนคอยจับตาดู

นางไม่ได้คิดจะมีเรื่องกับเถ้าแก่หลี เพียงแต่อยากรู้ว่าคนที่สามารถขึ้นราคาข้าวได้ตามใจนั้น หาเงินกันอย่างไร

นางไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เพียงเดินผ่านร้านไปเหมือนชาวบ้านทั่วไป

แต่ขณะผ่านประตูด้านข้าง นางกลับเห็นกระสอบข้าวจำนวนมากถูกขนเข้าไปด้านใน

เฉียวจิงจิงเดินผ่านไปโดยไม่หันกลับ แต่ในใจกลับเริ่มนับจำนวนโดยอัตโนมัติ

นางเดินต่อไปอีกสักพัก แล้วหยุดซื้อหมั่นโถวจากร้านข้างทางมาชิ้นหนึ่ง

นางหันกลับไปมองร้านหย่งฝูอีกครั้ง คราวนี้ชายฉกรรจ์สองคนนั้นหันมาพอดี

สายตาของทั้งคู่สบเข้ากับนาง

เฉียวจิงจิงกะพริบตา

จากนั้นก็ยกหมั่นโถวขึ้นคำหนึ่ง

ชายทั้งสองมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไป

เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนวันนี้นางจะต้องระวังตัวมากกว่าที่คิด

และที่น่าสนใจกว่านั้น เถ้าแก่หลีอาจไม่ได้เก็บเงินไว้ที่ร้านเพียงอย่างเดียว

เฉียวจิงจิงเดินอ้อมไปอีกด้านของตลาด

นางไม่ได้ตั้งใจเข้าใกล้ร้านหย่งฝูมากนัก เพียงต้องการดูว่าด้านหลังมีอะไร

เมื่อเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ นางเห็นคนงานสองคนเข็นเกวียนออกมาจากประตูด้านหลัง

บนเกวียนเต็มไปด้วยกระสอบข้าว

แต่แทนที่จะนำไปยังถนนใหญ่ พวกเขากลับเลี้ยวเข้าไปในตรอกอีกด้าน

เฉียวจิงจิงชะลอฝีเท้า

รถเข็นหายลับเข้าไปหลังบ้านหลังหนึ่ง

“แปลกจริง”

นางพึมพำ

หากต้องการขายข้าว เหตุใดต้องขนไปทางนี้

นางกำลังคิดว่าจะเดินตามไปอีกเล็กน้อยดีหรือไม่ ก็เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“แม่หนู”

เฉียวจิงจิงหันกลับไป

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล

“มาทำอะไรแถวนี้”

เฉียวจิงจิงมองขนมในมือ ก่อนตอบด้วยสีหน้าซื่อ ๆ

“มาซื้อหมั่นโถวเจ้าค่ะ”

“ซื้อหมั่นโถวแล้วมาทำอะไรในตรอก”

“ข้าหลงทางเจ้าค่ะ”

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว

“หลงทาง?”

“เจ้าค่ะ”

“ตลาดอยู่ทางนั้น”

เขาชี้ไปอีกทาง

เฉียวจิงจิงมองตาม ก่อนพยักหน้า

“อ๋อ…”

นางทำหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ

“ข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมเดินมาตั้งนานแล้วหาร้านขายของไม่เจอเลย”

ชายฉกรรจ์มองนางนิ่ง ๆ

เฉียวจิงจิงยิ้มให้

“ท่านลุงช่วยบอกทางกลับตลาดได้หรือไม่เจ้าคะ?”

อีกฝ่ายยังคงมองนางอย่างไม่ไว้วางใจ

สุดท้ายจึงโบกมือ

“ไปทางนั้น แล้วอย่ามาเดินซี้ซั้วแถวนี้อีก”

“เจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงรีบเดินออกไป

แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายดังตามหลัง

“เดี๋ยวก่อน!”

นางหยุด

ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้

“เจ้ามาจากทางไหน?”

เฉียวจิงจิงเงียบไปชั่วครู่

“ทางนี้เจ้าค่ะ”

ชายฉกรรจ์ขมวดคิ้ว

“เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าเดินออกมาจากตรอก”

เฉียวจิงจิงกะพริบตาปริบ ๆ

“จริงหรือเจ้าคะ?”

“เจ้า…”

นางยื่นหมั่นโถวที่กินไปครึ่งหนึ่งให้อีกฝ่าย

“ท่านลุงจะกินหรือไม่เจ้าคะ?”

ชายฉกรรจ์นิ่งไป

“…”

“ข้ากินไม่หมดเจ้าค่ะ”

อีกฝ่ายมองขนมในมือของนาง ก่อนมองใบหน้าใสซื่อของเด็กสาวตรงหน้า

สุดท้ายก็ถอนหายใจ

“ไป ๆ รีบไป”

“ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงรีบเดินออกมาจากตรงนั้น เมื่อพ้นหัวมุมถนน นางจึงถอนหายใจออกมา

“เกือบไปแล้ว”

นางไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากให้คนพวกนั้นจำหน้านางได้ เพราะหากต้องกลับมาอีกครั้ง เรื่องจะยุ่งยากขึ้น

เฉียวจิงจิงเหลือบมองไปทางตรอกด้านหลังร้านหย่งฝู

ถ้าจะหาเงินจากเถ้าแก่หลีสิ่งที่สำคัญกว่าร้านค้าก็คือบ้านของเขา

เฉียวจิงจิงเดินออกจากตลาด มุ่งหน้าไปยังย่านที่อยู่อาศัยของคนมีฐานะ

ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม นางก็พบจวนหลังใหญ่แห่งหนึ่ง

บ้านตระกูลหลีเป็นเรือนหลังใหญ่ มีกำแพงสูงล้อมรอบ มีบ่าวรับใช้สองคนทำหน้าที่เฝ้าประตู

บ้านของคนรวยต่างจากบ้านของชาวบ้านอย่างสิ้นเชิง

เฉียวจิงจิงเดินผ่านบริเวณบ้านตระกูลหลีสองรอบ

รอบแรกนางมองทางเข้าออก

รอบที่สองมองคนเฝ้ายาม

ไม่มีใครสนใจเด็กสาวชาวบ้านที่เดินถือตะกร้าผักผ่านไปผ่านมาอย่างนาง

ยิ่งไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวอายุสิบสี่ปีกำลังจดจำตำแหน่งของคนเฝ้ายาม

“คนเฝ้าประตูสองคน”

นางพึมพำเบา ๆ

“ด้านหลังอีกหนึ่ง”

นางเดินผ่านกำแพงอีกด้าน มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นชิดกำแพง จากกิ่งไม้สามารถมองเห็นด้านในได้บางส่วน

ในเรือนมีบ่าวรับใช้เดินสวนกันไปมา มีเวรยามคอยเดินตรวจตราเป็นระยะ และที่สำคัญยังมีโกดังอยู่ด้านหลังอีกด้วย

ตรงที่เฉียวจิงจิงยืนอยู่ตอนนี้มีคนเดินผ่านน้อยเหมาะสำหรับใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว

นางไม่ได้รีบร้อน พอถึงช่วงเย็นก็กลับไปที่เดิมอีกครั้ง

และช่วงค่ำเฉียวจิงจิงก็กลับไปอีกครั้ง จนเริ่มรู้ว่าคนรับใช้เปลี่ยนเวรกันเมื่อใด ประตูหลังเปิดปิดช่วงไหน

คนเฝ้ายามเดินตรวจบริเวณใดและห้องไหนในเรือนใหญ่ที่มีแสงตะเกียงตลอดทั้งคืน

นางยังพบสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจ มีห้องหนึ่งอยู่ด้านหลังเรือน หน้าต่างปิดสนิท แต่มีคนเข้าออกเป็นครั้งคราว

ทุกครั้งที่มีคนเข้าไปมักมีคนงานแบกถุงออกมา มันคือ ข้าวสาร เฉียวจิงจิงมั่นใจ

โกดังข้าวอยู่ตรงนั้น

แต่สิ่งที่นางยังไม่รู้คือ เงินอยู่ที่ไหน

เมื่อกลับถึงบ้านในช่วงค่ำ เฉียวต้าซานก็นั่งรออยู่หน้าบ้านแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นนาง

“ทำไมถึงกลับมาค่ำมืดป่านนี้”

“ท่านพ่อ ข้าหลงทางเจ้าค่ะ”

เฉียวต้าซานจ้องมองนางนิ่ง ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรอีก

นางโตแล้ว เขาก็ไม่อยากพูดอะไรมากนัก

“แล้วซื้ออะไรมาล่ะ”

เฉียวจิงจิงชูถุงเมล็ดพันธุ์ที่นางแวะซื้อก่อนกลับบ้านขึ้นมา

“เมล็ดพันธุ์เจ้าค่ะ”

เฉียวต้าซานมองถุงในมือแล้วถอนหายใจ

“บ้านเราจะกลายเป็นสวนผักจริง ๆ แล้ว”

เฉียวจิงจิงหัวเราะ

“ข้าก็ต้องการให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว”

“เจ้าจะดูแลไหวหรือ”

“ไหวเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงวางถุงเมล็ดพันธุ์ไว้บนโต๊ะ ก่อนเดินไปดูแปลงผัก

ต้นผักกาดที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้เริ่มมีใบชัดเจนขึ้นแล้ว

นางย่อตัวลงตรวจดูทีละต้น

สวนนี้คือสิ่งที่นางต้องการ

เงินที่หามาได้ก็เพื่อให้สวนเติบโตขึ้น

หากต้องใช้เงินก้อนหนึ่งเพื่อซื้อที่ดินเพิ่ม นางก็ต้องหามา

แต่หากเงินของเขามาจากการเอาเปรียบคนอื่นจริง ๆ นางก็ไม่รังเกียจที่จะเอามาสักส่วน

เฉียวจิจิงออกจากบ้านทุกวัน แรก ๆ เฉียวต้าซานไม่วางใจ แต่เขาจะตามนางเข้าเมืองทุกวันก็ไม่ได้ เพราะเขายังต้องไปล่าสัตว์

เฉียวจิงจิงใช้ข้ออ้างว่าไปขายผักป่า โดยนางให้เฉียวต้าซานเก็บผักมาให้ตอนไปล่าสัตว์

ส่วนนางก็บอกเขาว่าจะดูแลสวนผักอยู่ที่บ้าน เฉียวต้าซานจึงไม่ได้สงสัยอะไร

แต่ความจริงแล้วเฉียวจิงจิงคอยไปเฝ้ามองบ้านตระกูลหลีทุกวัน

เฝ้าดูติดต่อกันหลายวันก็ยังไม่รู้ว่าเงินอยู่ที่ไหน

จนกระทั่งวันหนึ่ง

นางเห็นชายคนหนึ่งนำกล่องไม้เล็ก ๆ เข้าไปในห้องรับรองด้านใน และมีชายวัยกลางคนในชุดผ้าไหมตามเข้าไป

ชายคนที่เดินตามเข้าไปต้องเป็นเถ้าแก่หลีแน่

ไม่นานประตูก็เปิดออก เถ้าแกหลีเดินออกมา ส่วนชายคนที่ถือกล่องเข้าไปนั้นออกมาพร้อมถุงเงินในมือหลายถุง

เฉียวจิงจิงมองอยู่ห่าง ๆ ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย

เงินจำนวนมาก จะต้องเก็บซ่อนไว้อย่างดี

คนที่มีเงินมากจะรู้ดีว่าของมีค่าไม่ควรอยู่ในที่ที่ทุกคนรู้

เฉียวจิงจิงตัดสินใจว่าจะลงมือในคืนนี้ก่อนออกจากบ้าน นางสวมชุดสีเข้มเรียบง่าย ผมยาวถูกถักเป็นเปียเดียวเพื่อความคล่องตัว และใช้ผ้าคลุมหน้าไว้เหลือให้เห็นเพียงแค่ดวงตา

ส่วนมีดสั้นเล่มเล็กที่พกติดตัวถูกซ่อนไว้ที่เอว

เฉียวจิงจิงไปขอมีดมาจากเฉียวต้าซาน นางอ้างว่าใช้ป้องกันตัวยามนางต้องเข้าเมืองไปตลาดคนเดียว

นางตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ฆ่าใคร มีดเล่มนี้ใช้เพื่อป้องกันตัว

เฉียวจิงจิงต้องการเพียงเงินเท่านั้น นางมองแปลงผักหลังบ้านเป็นครั้งสุดท้าย

ต้นอ่อนเล็ก ๆ กำลังเติบโต

“รอข้าก่อนนะ”

นางพูดกับมัน

…

#นักฆ่าสาวชาวสวน