13. ตอนที่ 12 ปล้น
ตอนที่ 12 ปล้น
ยามค่ำคืนในเมืองหย่งอันเงียบกว่าที่คิด หลังจากประตูเมืองปิดลง ผู้คนส่วนใหญ่ต่างก็กลับเข้าบ้าน ไม่ได้ครึกครื้นเหมือนตอนกลางวัน
มีเพียงแสงตะเกียงจากร้านอาหารไม่กี่แห่งที่ยังส่องสว่างอยู่
เฉียวจิงจิงอาศัยเงาของบ้านเรือนเดินไปตามถนน ฝีเท้าของนางเบาจนแทบไม่มีเสียง
เมื่อมาถึงบ้านตระกูลหลี นางไม่ได้เข้าทางประตูแต่เดินอ้อมไปทางด้านหลังแทน
กำแพงนี้สูงสำหรับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่สำหรับนาง
เฉียวจิงจิงถอยออกมาสองก้าว จากนั้นนางออกวิ่งทันที เท้าข้างหนึ่งเหยียบก้อนหิน ก่อนร่างกายจะดีดตัวขึ้น มือทั้งสองข้างจับขอบกำแพงแล้วดึงตัวเองขึ้นไปอย่างง่ายดาย
ร่างกายนี้ยังอ่อนแอ แต่การเคลื่อนไหวพื้นฐานของนางยังอยู่
นางย่อตัวลงบนกำแพง รอจนคนเฝ้ายามเดินผ่านไปแล้วค่อยกระโดดลงอีกด้าน
นางเข้ามาได้แล้ว ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ
“ยังใช้ได้”
นางค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังห้องที่เคยเห็นคนถือกล่องไม้เข้าไป
หน้าต่างด้านข้างเปิดอยู่เพียงเล็กน้อยนางสอดตัวเข้าไปด้านใน
ภายในห้องมืดสนิท แต่ดวงตาของนางปรับเข้ากับความมืดได้อย่างรวดเร็ว ทั้งห้องมีโต๊ะเขียนหนังสือ เก้าอี้ ชั้นวาง และตู้เท่านั้น
นางกวาดสายตาสำรวจทั่วห้อง มองหากล่องไม้ใบนั้นที่นางเคยเห็น
“ไม่มี”
นางเดินไปที่โต๊ะแล้วเปิดลิ้นชักทั้งหมดออกดู มีเงินเพียงเล็กน้อย จำนวนไม่มากแต่อย่างใด
“คงไม่ใช่”
นางหันไปมองตู้ด้านหลัง ไล่เปิดออกทีละช่อง พบแต่เสื้อผ้า แต่ไม่พบเงิน
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว นางกวาดสายตาไปทั่วห้องอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงมองพื้น
ตรงมุมห้องมีรอยขีดเป็นทาง เหมือนมีบางสิ่งถูกลาก นางย่อตัวลงก่อนจะเคาะที่พื้นเบา ๆ
กึก
เสียงแตกต่างจากส่วนอื่น แสดงว่าพื้นกลวง
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
“เจอแล้ว”
เฉียวจิงจิงสอดปลายมีดเข้าไปตามร่องไม้ก่อนจะยกขึ้นเบา ๆ แผ่นไม้ถูกเปิดออก ที่แท้เป็นช่องลับ
ข้างในมีถุงเงินหลายถุงรวมถึงกล่องไม้ที่นางเคยเห็นด้วย
เฉียวจิงจิงหยิบถุงเงินขึ้นมา ก่อนจะชั่งน้ำหนักด้วยมือ หนักพอสมควร
นางไม่ได้หยิบมาทั้งหมด เพราะถ้าถุงเงินหายไปจนหมดคนในบ้านจะรู้ทันที
นางหยิบมาเพียงสองถุง เลือกถุงที่หนักที่สุดแล้วห้อยเอาไว้ที่เอว
จากนั้นหยิบกล่องไม้ขึ้นมาเปิดออก ด้านในไม่มีเงิน แต่มีกระดาษหลายแผ่น
เฉียวจิงจิงหยิบขึ้นมาก่อนจะอาศัยแสงจันทร์ส่องดู ตัวอักษรจีนโบราณอัดแน่นเต็มกระดาษ
นางพออ่านอักษรบางตัวออก แต่ถ้อยคำและรูปแบบการเขียนในเอกสารเก่าต่างจากสิ่งที่นางเคยเรียน ทำให้ไม่สามารถเข้าใจเนื้อหาได้ทั้งหมด
“โกดัง…”
“ราคา…”
“ข้าว…”
นางขมวดคิ้ว
ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก
มีคนกำลังมา
เฉียวจิงจิงรีบปิดกล่องไม้ก่อนจะนำมันกลับไปไว้ที่เดิมแล้วปิดช่องลับลง จากนั้นจึงไปหลบอยู่หลังม่าน
ประตูเปิดออก มีผู้ชายสองคนเดินตามกันเข้ามา
“เถ้าแก่สั่งให้คืนนี้ย้ายข้าวออกครึ่งหนึ่ง”
“เพราะเหตุใด”
“มีคนจากทางการกำลังตรวจสอบ”
“แล้วเงินล่ะ”
“อยู่ในช่องลับ”
“ต้องรีบเอาไปซ่อน”
เฉียวจิงจิงที่อยู่หลังม่านดวงตาค่อย ๆ เย็นเยียบ ดูเหมือนข่าวที่นางได้ยินจะเป็นเรื่องจริง
เถ้าแก่หลีกำลังกักตุนข้าวและยังมีเรื่องอื่นที่เกี่ยวข้องกับทางการ
ชายสองคนคุยกันอีกเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไป
เมื่อเสียงฝีเท้าหายไป เฉียวจิงจิงจึงออกจากที่ซ่อน
นางมองไปที่ช่องลับก่อนจะเปิดมันออกอีกครั้ง คราวนี้นางหยิบเงินเพิ่มมาอีกสองถุง
เฉียวจิงจิงยังไม่ทันจะก้าวออกจากห้องก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืดเสียก่อน
“เจ้ากำลังขโมยเงินอยู่หรือ”
ร่างของนางหยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
มีคนอยู่ตรงนั้น แต่เมื่อครู่นางไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายเลย คนผู้นี้ต้องมีฝีมือไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เฉียวจิงจิงค่อย ๆ หันกลับไปมอง มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสวมชุดสีดำสนิทกลืนไปกับความมืด รูปร่างสูงสง่า แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าหล่อเหลาของเขาทำให้ดูสงบและเย็นชา
นางเห็นหน้าเขาอย่างชัดเจน ดวงตาคมมองมาที่นางไม่มีความตกใจแม้แต่น้อย
เขาถือกระบี่หนึ่งเล่ม แต่ไม่ได้ชักออกจากฝัก
ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันและกัน ทั้งห้องมีแต่ความเงียบ
เฉียวจิงจิงกำลังคิดหาทางออกไปจากที่นี่
ตอนนี้ชายคนนั้นยืนอยู่ริมหน้าต่าง ถ้าจะออกไปก็ต้องให้เขาหลีกทางให้
ในเมื่อเขาไม่ได้ทำร้ายนาง นางก็จะไม่ทำร้ายเขา ลองเจรจาก่อนก็แล้วกัน
แต่นางยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาเสียก่อน
“เด็กสาวอย่างเจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร”
“เดินเข้ามา”
คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย
“ผ่านกำแพงสูงสองจั้ง?”
“ใช่”
“แล้วคนเฝ้ายาม?”
“หลับ”
“เจ้าวางยา?”
“ไม่ได้วาง”
“แล้วทำอย่างไร?”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ไม่บอก”
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังถุงเงินที่เอว
“เจ้ากำลังปล้นบ้านผู้อื่น”
“ใช่”
“รู้หรือไม่ว่าการปล้นมีโทษอย่างไร”
“รู้”
“แล้วเหตุใดถึงยังทำ”
เฉียวจิงจิงเงียบ นางไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลกับคนแปลกหน้า
แต่เมื่อมองเขาอีกครั้ง นางรู้สึกว่าชายคนนี้ไม่เหมือนคนของเถ้าแก่หลี
เขาดูสูงศักดิ์เกินกว่าจะเป็นแค่คนทำงานให้พ่อค้าข้าวคนหนึ่ง
กระบี่ที่เอวก็ไม่ใช่ของราคาถูก ท่าทางการยืนก็ไม่เหมือนคนธรรมดา
เขาเป็นใคร?
ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เฉียวจิงจิงจึงถอยหลังไปเล็กน้อย
“คืนเงินมา”
“ไม่ได้”
“เพราะเหตุใด?”
“ข้าหาเงินอยู่”
“ด้วยการปล้น?”
“ใช่”
“ถ้าไม่มีเงินแล้วจะทำอย่างไร”
“ทำสวน”
คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไป
“ทำสวน?”
“เจ้าฟังไม่ผิด”
“เจ้าปล้นบ้านคนอื่นเพื่อเอาเงินไปทำสวน?”
“ถูกต้อง”
ชายหนุ่มมองนางราวกับไม่แน่ใจว่าควรจะหัวเราะหรือควรจะพูดอะไรต่อดี
เฉียวจิงจิงเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนางต้องอธิบายให้เขาฟังด้วย
“หลีกไป”
ชายคนนั้นยังคงไม่ขยับ
“คืนเงินมาก่อนแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป”
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว ตอนนี้นางชักจะหงุดหงิดแล้ว
“เหตุใดข้าต้องคืนให้เจ้า”
“เพราะมันเป็นของเจ้าของบ้าน”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ไปบอกเจ้าของบ้านเอาเองสิ”
“…”
“เขาเป็นคนไม่ดี!”
สายตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“หมายความว่าอย่างไร”
“หึ”
“ตาแก่นั่นกักตุนข้าว ขึ้นราคาข้าวจนชาวบ้านไม่มีปัญญาจะซื้อข้าวกิน”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”
“ได้ยินมา”
“เพียงเพราะแค่ได้ยิน เจ้าก็ตัดสินว่าเถ้าแก่หลัวเป็นคนไม่ดีแล้วหรือ”
“ข้าตรวจสอบแล้ว”
ชายหนุ่มเงียบไป
เฉียวจิงจิงมองเขา
“จะหลีกทางได้หรือยัง”
“ไม่! เอาเงินคืนมาก่อน”
เฉียวจิงจิงถลึงตาใส่คนตรงหน้า
“แล้วเจ้าล่ะ”
“ข้า?”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่กลางดึก”
“หรือว่าเจ้าก็มาปล้น”
เฉียวจิงจิงจับถุงเงินที่เอวแน่น ถอยห่างจากเขาไปอีกสองก้าว
“ในช่องลับยังมีเงินอีกหลายถุง เจ้าก็ไปหยิบเอาเองสิ เหตุใดต้องมาแย่งถุงเงินจากข้าด้วย”
คราวนี้เป็นฝ่ายชายหนุ่มที่เงียบบ้าง
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลง หรือว่าเขามาด้วยเหตุผลอื่น
“มีคนอยู่ในเรือน!”
มีเสียงคนตะโกนดังขึ้น
“ค้นให้ทั่ว!”
“อย่าให้มันหนีไปได้!”
เฉียวจิงจิงหันไปมองหน้าต่าง ชายคนนั้นก็หันไปมองเช่นกัน นางถลึงตาใส่ชายหนุ่มตรงหน้า เพราะเขามัวแต่ขวางทางนาง พวกมันถึงได้รู้ตัว
“พวกมันรู้ตัวแล้ว”
“เป็นเพราะท่าน!”
“…”
“เจ้าจะทำอย่างไร?”
“หนี”
นางตอบโดยไม่ลังเล
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“จะหนีไปไหน”
“ทางที่เข้ามา”
“กำแพงด้านนั้นมีคนเฝ้าแล้ว”
เฉียวจิงจิงชะงัก
ชายหนุ่มมองนาง
“ตามข้ามา”
“ทำไมข้าต้องตามเจ้าไปด้วย”
“เพราะถ้าเจ้ายังอยู่ตรงนี้ เจ้าจะถูกจับ”
“แล้วเจ้าล่ะ”
“ข้าไม่ถูกจับแน่นอน”
เขาตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“…”
เฉียวจิงจิงมองเขา จากนั้นก็ตัดสินใจ
“ก็ได้”
ทั้งสองเคลื่อนตัวออกจากห้องพร้อมกัน
ชายหนุ่มเปิดหน้าต่างด้านหลัง แต่ก่อนที่เฉียวจิงจิงจะทันได้ปีนออกไปเขากลับหยุด ก่อนจะหันมาถามนาง
“เจ้าชื่ออะไร”
นางมองค้อนเขาทันที
“มันใช่เวลามาถามชื่อไหม”
ชายหนุ่มยังคงไม่ขยับ
“เฉียวจิงจิง!”
ชายหนุ่มมองนาง
“ข้าชื่อโจว…”
“ข้าไม่ได้ถาม”
“…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ
“โจวจิ่งเหยียน”
เฉียวจิงจิงไม่สนใจเขา ตอนนี้นางคิดแต่จะหนีออกไปจากที่นี่
“ไปเถอะ”
ทั้งสองกระโดดออกจากหน้าต่าง แต่เดินได้เพียงไม่กี่ก้าว เฉียวจิงจิงก็หยุดเดิน
มีเสียงฝีเท้าจากอีกด้านหนึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้
“ทางนี้”
เขาคว้ามือของนางเพื่อดึงให้หลบหลังต้นไม้ใหญ่
เฉียวจิงจิงมองมือที่จับข้อมือตัวเองไว้ จากนั้นมองใบหน้าของชายหนุ่ม
เขารีบปล่อยมือ
“ขออภัย”
“ไม่เป็นไร”
มีเสียงคนเดินผ่านไป ทั้งสองรอจนแน่ใจว่าปลอดภัยถึงออกมาจากที่ซ่อน
ทั้งคู่เคลื่อนตัวไปข้างหน้าต่ออย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงกำแพงด้านนอก
โจวจิ่งเหยียนกระโดดขึ้นไปก่อน จากนั้นหันกลับมามองเฉียวจิงจิง
“ขึ้นมา”
เขายื่นมือมา
เฉียวจิงจิงไม่ตอบ นางถอยหลังสองก้าวก่อนจะออกวิ่ง จากนั้นกระโดดขึ้นไปโดยใช้เท้าเหยียบกำแพง ใช้สองมือคว้าจับขอบกำแพงไว้ นางขึ้นไปเองได้
โจวจิ่งเหยียนมองนางอย่างประหลาดใจ
ดูแล้วนางอายุยังน้อย กลับเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วกว่าคนที่ฝึกยุทธ์มาหลายปีเสียอีก
เฉียวจิงจิงไม่สนใจสายตาของเขา นางกระโดดลงอีกด้านของกำแพงทันที ก่อนจะหันกลับมา
“ขอบคุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณ”
“ลาก่อน”
“เดี๋ยว”
นางหันกลับมาอีกครั้ง
“มีอะไรอีก”
“เอาเงินมา”
เฉียวจิงจิงก้มมองถุงเงิน เห็นแก่ที่เขาช่วยพานางออกมา
“ข้าจะคืนส่วนหนึ่ง”
“ส่วนหนึ่ง?”
“ข้าต้องซื้อเมล็ดพันธุ์”
โจวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ๆ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาพบหัวขโมยที่พูดเรื่องปลูกผักอย่างจริงจัง
“เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ หรือ”
เฉียวจิงจิงมองเขา
“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไร”
ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
เขารู้อยู่แล้วว่าเงินของเถ้าแก่หลีเกี่ยวข้องกับการกักตุนข้าว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สนใจจะจับหัวขโมย
อีกอย่างนางก็ไม่ได้ทำร้ายผู้ใด และเขาเองก็กำลังสืบเรื่องของเถ้าแก่หลีอยู่เช่นกัน
“ครั้งหน้าอย่าเที่ยวไปปล้นบ้านผู้อื่นอีก”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ได้”
พูดจบ นางก็หันหลังวิ่งออกไปทันที
โจวจิ่งเหยียนยืนมองแผ่นหลังของนางจนลับสายตา มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
“เฉียวจิงจิง”
ชื่อของเด็กสาวถูกจดจำไว้ในใจอย่างไม่มีเหตุผล
…
เมื่อเฉียวจิงจิงกลับมาถึงบ้าน นางย่องเข้าบ้านอย่างเงียบเชียบ แต่ตอนกำลังจะเปลี่ยนชุดนางก็ค้นพบว่า
ผ้าปิดหน้าหลุดมากองอยู่ที่คอตอนไหนก็ไม่รู้ นางหวังว่ามันจะหลุดตอนนางวิ่งกลับบ้าน
ไม่ใช่ตอนเจอกับผู้ชายคนนั้น
เพราะตอนที่บอกชื่อเขาไปก็คิดว่าเขาไม่เห็นหน้านางอยู่แล้ว บอกชื่อไปก็ไม่เป็นไร ยังไงก็คงไม่ได้พบเจอกันอีก
“ขอให้อย่าได้พบเจอกันอีกเลย”
ณ ตรอกหลังจวนตระกูลหลี
ผู้ชายคนที่เฉียวจิงจิงเพิ่งพบเมื่อครู่ก็กำลังคิดถึงเด็กสาวที่มาปล้นบ้านคนอื่นอยู่เช่นกัน
“นางไม่เกรงกลัวสิ่งใดเลยจริง ๆ”
เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
“องค์ชายจะทรงปล่อยนางไปจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงองครักษ์คนสนิทถามด้วยความไม่เข้าใจ
โจวจิ่งเหยียนมองไปยังทิศทางที่หญิงสาวจากไป
เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหันกลับไปมองจวนตระกูลหลี
คืนนี้เขามาที่นี่เพื่อสืบเรื่องการกักตุนข้าว แต่กลับได้พบหญิงสาวที่น่าสนใจกว่าคดีเสียอีก
เฉียวจิงจิง
ดูเหมือนชื่อของนางจะติดอยู่ในความคิดของเขาเสียแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน