14. ตอนที่ 13 ศึกไก่กับแปลงผัก
ตอนที่ 13 ศึกไก่กับแปลงผัก
หลังจากกลับจากเมืองหย่งอันในวันนั้น เฉียวจิงจิงก็ไม่ได้ออกจากหมู่บ้านอีกหลายวัน
นางตื่นเช้ามารดน้ำแปลงผักเหมือนทุกวัน หลังจากนั้นจึงเก็บใบไม้แห้งที่ปลิวมาตกในแปลงออก
เฉียวจิงจิงนั่งยอง ๆ อยู่หน้าแปลงผัก มองต้นผักกาดที่เริ่มแผ่ใบเขียวออกจากดินด้วยสีหน้าพอใจ
ต้นหอมก็เริ่มสูงขึ้น
ส่วนผักบุ้งที่เพิ่งงอกเมื่อไม่กี่วันก่อน แม้ยังเป็นต้นเล็ก ๆ แต่ก็เริ่มเห็นเป็นแถวแล้ว
นางยื่นมือไปแตะใบผักกาดเบา ๆ
“อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะเอาไปขายได้แล้ว”
เฉียวต้าซานที่กำลังผ่าฟืนอยู่ไม่ไกลหันมามอง
“เจ้าพูดกับผักอีกแล้วหรือ”
“ข้ากำลังให้กำลังใจพวกมันเจ้าค่ะ”
“มันจะฟังเจ้ารู้เรื่องหรือ”
“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อย่างน้อยข้าก็ฟังตัวเองรู้เรื่อง”
เฉียวต้าซานหัวเราะออกมา
“เจ้ามีเหตุผลในทุกเรื่องจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปได้ด้วยดี อย่างน้อยนางก็คิดเช่นนั้น
จนกระทั่งมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“กุ๊ก ๆ ๆ!”
เฉียวจิงจิงชะงัก
นางหันขวับไปทางนั้นทันที
มีไก่ตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่ในแปลงผักของนาง และมันกำลังก้มจิกต้นผักกาดอย่างเพลิดเพลิน
“…”
เฉียวจิงจิงนิ่งไปหลายลมหายใจ
ไก่ตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมามองนาง
“กุ๊ก?”
“ออกไป!”
ไก่ตัวนั้นยังคงไม่สนใจ มันก้มลงจิกใบผักกาดต่อไปอย่างเพลิดเพลิน
จึก!
ใบหนึ่งหายไป
เฉียวจิงจิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“ข้าบอกให้ออกไป!”
ไก่ตัวนั้นยังคงกินต่อ
จึก!
ใบผักกาดอีกใบหายไปแล้ว
“เจ้ากล้ามากนะ!”
นางเดินเข้าไปหาไก่ตัวนั้นทันที
ไก่ตัวนั้นเหมือนจะรู้ตัวว่ามีอันตราย มันรีบวิ่งหนีไปอีกด้านของแปลงผัก
เฉียวจิงจิงรีบตามมันไป
ไก่วิ่ง
นางก็วิ่งตาม
ไก่เลี้ยวซ้าย
นางก็เลี้ยวซ้าย
ไก่กระโดดข้ามแปลงผัก
นางก็รีบคว้าตะกร้าขึ้นมาปิดทางหนีของมันไว้
แต่เจ้าตัวปัญหากลับมุดผ่านช่องว่างข้างตะกร้า แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
“หยุดนะ!”
“กุ๊ก ๆ ๆ!”
“เจ้ากินผักของข้าแล้วยังจะวิ่งหนีอีกหรือ!”
เฉียวต้าซานเห็นภาพตรงหน้าแล้วถึงกับพูดไม่ออก
ลูกสาวของเขากำลังวิ่งไล่จับไก่อยู่ในสวน
“จิงจิง!”
“ท่านพ่อ! จับมันไว้เจ้าค่ะ!”
“…”
เฉียวต้าซานมองไก่ จากนั้นก็มองลูกสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมา
“พ่อว่ามันไม่ได้ตั้งใจหรอก”
“มันตั้งใจ!”
สุดท้ายสองพ่อลูกใช้เวลาอยู่นานกว่าจะจับไก่ตัวนั้นออกจากแปลงผักได้
เฉียวจิงจิงนำไก่ตัวนั้นเดินไปยังบ้านหลังข้าง ๆ ที่อยู่ติดกัน
เฉียวต้าซานไม่ได้ตามออกมา เขาปล่อยให้นางจัดการแก้ปัญหาเอง
หญิงวัยกลางคนเจ้าของบ้านกำลังตากผ้าอยู่หน้าบ้านพอดี
“ท่านป้าหลี่ ไก่ของบ้านท่านเข้ามากินผักของข้า”
หญิงคนนั้นหันมองไก่ในมือจองเฉียวจิงจิง ก่อนจะหัวเราะออกมา
“จิงจิง แค่ไก่ตัวเดียวเอง เจ้าอย่าได้ถือสามันเลย”
เฉียวจิงจิงนึกถึงแปลงผักกาดที่นางเฝ้าดูแลมาหลายวัน ถูกไก่จิกกินเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง
“ไม่ถือสา?”
“ก็แค่ผักไม่กี่ต้นเอง เดี๋ยวก็โตใหม่”
“แต่ไก่ของท่านกินไปแล้ว”
“จิงจิง เจ้าเพิ่งปลูกผักครั้งแรก อย่าเอาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างนี้มาคิดมากเลย”
เฉียวจิงจิงเงียบไป นางไม่ได้อยากทะเลาะกับเพื่อนบ้าน แต่ในใจกลับคิดว่า ถ้าปล่อยเอาไว้ วันนี้มาหนึ่งตัว พรุ่งนี้อาจมาสองตัว
นางปล่อยไก่ในมือลงบนพื้น มันวิ่งไปคุ้ยดินอยู่ข้างบ้าน จากนั้นมองกลับไปยังสวนผักของตัวเอง
“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะล้อมรั้วใหม่”
หญิงคนนั้นหัวเราะ
เมื่อกลับเข้าบ้าน เฉียวจิงจิงรีบไปดูแปลงผักทันที
ใบผักกาดหลายต้นถูกจิกจนขาด
นางนั่งยอง ๆ มองผลงานของมันด้วยสีหน้าปวดใจ
“นี่คือผักของข้า…”
เฉียวต้าซานยืนอยู่ด้านหลัง
“เดี๋ยวมันก็งอกใหม่”
“แต่มันกินไปตั้งหลายต้น”
“ก็ถือว่าแบ่งให้มันกิน”
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมองบิดา
“ท่านพ่อ หากวันหนึ่งมีคนเดินเข้ามาในบ้านแล้วหยิบเนื้อที่ท่านเพิ่งล่ามากิน ท่านจะแบ่งให้เขาหรือไม่เจ้าคะ”
เฉียวต้าซานเงียบไป
“…ไม่”
“เห็นหรือไม่เจ้าคะ”
นางชี้ไปที่แปลงผัก
“ผักของข้าก็เหมือนกัน”
เฉียวต้าซานเกาหัว
เฉียวจิงจิงหันไปมองที่รั้วไม้
รั้วเดิมเป็นเพียงกิ่งไม้ที่ปักเรียงกันไว้รอบสวน ช่องว่างระหว่างกิ่งค่อนข้างกว้าง
ตอนแรกนางคิดว่าพอใช้ได้ แต่ตอนนี้เห็นทีจะไม่ได้แล้ว
นางลุกขึ้นทันที
“เราต้องทำรั้วใหม่”
“วันนี้เลยหรือ”
“วันนี้เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานมองท้องฟ้า ก่อนมองแปลงผัก แล้วก็รู้ทันทีว่าหากเขาไม่ช่วย วันนี้นางคงไม่ได้พักแน่
“ได้”
สองพ่อลูกจึงช่วยกันทำรั้วใหม่
เฉียวต้าซานไปหาไม้ไผ่มาจากชายป่า ตัดไม้เป็นท่อน ๆ แล้วขุดหลุม
เฉียวจิงจิงช่วยปักเสาไม้ลงไป
คราวนี้นางไม่ปล่อยให้มีช่องว่างมากเหมือนเดิม
กิ่งไม้ถูกนำมาสานไขว้กันจนแน่นขึ้น
“แบบนี้คงเข้าไม่ได้แล้ว”
เฉียวจิงจิงยืนเท้าเอวมองผลงานของตัวเอง
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ไก่คงเข้ามาไม่ได้แล้วล่ะ”
“แน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มอย่างมั่นใจ
“ต่อให้มันอยากกินผักของข้า ก็ต้องเข้ามาให้ได้เสียก่อน”
เฉียวต้าซานมองลูกสาว ก่อนส่ายหน้าอย่างขบขัน
“เจ้านี่นะ…”
คืนนั้นเฉียวจิงจิงนอนหลับอย่างสบายใจ
นางคิดว่าปัญหาเรื่องไก่จบลงแล้ว
แต่เช้าวันต่อมา
“กุ๊ก ๆ ๆ!”
เฉียวจิงจิงที่กำลังถือถังน้ำเดินออกจากบ้านชะงักทันที
เสียงนั้น
คุ้นเกินไป
นางค่อย ๆ หันไปมองแปลงผัก
ไก่ตัวเดิมกำลังยืนกินผักกาดของนาง
“…”
เฉียวจิงจิงวางถังน้ำลงช้า ๆ
“มันเข้ามาได้อย่างไร”
นางเดินเข้าไปหา
ไก่ตัวนั้นรีบวิ่งหนีทันที
คราวนี้นางไม่วิ่งตาม เพราะสายตาของนางกำลังจ้องอยู่ที่รั้ว
ไม่มีช่องด้านบน
ไม่มีช่องด้านข้าง
แต่เมื่อก้มลงมองพื้น นางก็เห็นดินตรงใต้รั้วมีรอยขุดเป็นช่องเล็ก ๆ ใต้กิ่งไม้
เฉียวจิงจิงนิ่งไป
“เจ้ามุดเข้ามาทางนี้สินะ”
ไก่หันมามองนาง
“กุ๊ก”
“…”
นางรู้สึกเหมือนถูกไก่เยาะเย้ย
“เก่งนักนะ”
เฉียวจิงจิงรีบคว้าไม้ขึ้นมา ก่อนเดินไปปิดช่องใต้รั้ว
แต่แล้วก็มีเสียงคนจากนอกรั้วก็ดังขึ้น
“แม่ไก่! แม่ไก่! เจ้าไปอยู่ที่ไหนอีกแล้ว!”
หลี่ซื่อเดินเข้ามาใกล้ แล้วมองผ่านรั้วเข้ามา ก่อนจะเห็นไก่ของตัวเองอยู่กลางแปลงผัก
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที
“อ้าว!ไก่ของข้าหลุดมาอีกแล้วหรือ”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
“มันไม่ได้หลุดเข้ามาเจ้าค่ะ”
“แล้วมันเข้ามาได้อย่างไรล่ะ”
“มันมุดใต้รั้วเข้ามา”
หลี่ซื่อเดินเข้ามาดู ก่อนก้มลงมองช่องใต้รั้ว
“จริงด้วย”
เฉียวจิงจิงชี้ไปยังต้นผักกาดที่ถูกจิกจนแหว่ง
“เมื่อคืนข้าทำรั้วใหม่แล้ว แต่ไม่คิดว่ามันจะมุดเข้ามาทางนี้”
หลี่ซื่อมองผักของนาง ก่อนยิ้มแห้ง ๆ
“ข้าจะจับมันกลับไปเดี๋ยวนี้”
หลี่ซื่อเดินเข้าไปหาไก่ตัวนั้น
“มา ๆ กลับบ้านได้แล้ว”
แต่ไก่กลับวิ่งหนี
หลี่ซื่อเดินตามมันไป
มันก็วิ่งไปอีกทาง
เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“มันจับยากจริง ๆ”
“ใช่ไหมล่ะ”
หลี่ซื่อหอบเล็กน้อย
สุดท้ายทั้งสองช่วยกันไล่จับไก่ตัวนั้นจนได้
หลี่ซื่อจับไก่เอาไว้แน่น ก่อนหันกลับมามองแปลงผักอีกครั้ง
“จิงจิงผักก็เสียหายไม่มาก… เจ้าก็อย่าได้ถือสามันเลยนะ”
เฉียวจิงจิงมองนาง ก่อนยิ้มออกมา
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ”
“เจ้าค่ะ”
นางหันไปมองไก่ในอ้อมแขนของหลี่ซื่อ
“แต่ว่าช่วยอย่าให้มันกลับมาอีกก็พอ ไม่เช่นนั้นท่านป้าหลี่คงต้องเอาผักที่บ้านมาชดใช่ให้ข้าแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
หลี่ซื่อหัวเราะแห้ง ๆ
“ได้ ข้าจะขังมันไว้ในกรงเลย ไม่ให้มันเข้ามาในสวนผักของเจ้าอีกแน่นอน”
ไก่ร้องทันที
“กุ๊ก!”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“มันไม่เห็นด้วยนะเจ้าคะ”
“มันไม่เห็นด้วยก็ต้องเห็นด้วย”
หลี่ซื่อพูดจบก็อุ้มไก่กลับบ้าน
เฉียวจิงจิงจึงหันกลับมามองสวนผักของตัวเองจากนั้นก็ถอนหายใจ
“คิดว่าทำรั้วแล้วจะจบเสียอีก”
เฉียวต้าซานที่เพิ่งเดินออกมาจากบ้านมองรั้วใหม่ ก่อนมองช่องใต้รั้ว
“พ่อบอกแล้วว่ารั้วต้องปิดให้แน่นกว่านี้”
“ตอนทำเมื่อวานข้าไม่คิดว่าไก่จะมุดดินได้นี่เจ้าค่ะ”
“มันไม่ได้มุดดิน”
“สำหรับข้า มันก็ไม่ต่างกันหรอกเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็ทำใหม่”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
ครั้งนี้นางไม่เพียงปักกิ่งไม้ลงดิน
นางนำก้อนหินมาวางเรียงตามแนวรั้ว ปิดช่องด้านล่างจนแทบไม่มีที่ว่าง จากนั้นจึงนำกิ่งไม้เล็ก ๆ มาสานเพิ่มอีกชั้น
นางเดินตรวจรั้วรอบสวนถึงสามรอบ
ก้มดูพื้นทุกจุด ขยับกิ่งไม้ทุกต้น แม้แต่ช่องเล็กแค่นิดเดียวก็ไม่ปล่อยไว้
เฉียวต้าซานยืนมองอยู่ข้าง ๆ
“พอใจหรือยัง”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“คราวนี้ต่อให้ไก่ตัวนั้นมาทั้งฝูงก็เข้ามาไม่ได้เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมองแปลงผัก
แม้ผักบางต้นจะเสียหายไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ดี
“ท่านพ่อ”
“หืม?”
“ข้าว่ารั้วบ้านเรายังขาดอีกอย่าง”
เฉียวต้าซานเลิกคิ้ว
“อะไร”
เฉียวจิงจิงมองรั้วที่เพิ่งทำเสร็จ
“ป้ายเตือนไก่เจ้าค่ะ”
“…”
“เขียนว่า ห้ามเข้ามากินผัก”
เฉียวต้าซานมองนางนิ่ง ๆ
“ไก่อ่านหนังสือออกหรือ”
เฉียวจิงจิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ไก่อ่านไม่ได้ แต่เจ้าของไก่คงอ่านออก”
เฉียวต้าซานหัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก
เฉียวจิงจิงมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าพูดจริงนะเจ้าคะ”
“พ่อรู้ แต่ชาวบ้านไม่ค่อยรู้หนังสือหรอกนะ”
“ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร เผื่อมีคนอ่านออกสักคนก็ยังดี”
เฉียวจิงจิงหรี่ตามองรั้วของตัวเอง
ต้องรอดูว่าไก่จะหาทางใหม่เข้ามาได้อีกหรือไม่
“ถ้ามันเข้ามาได้อีก…”
นางกำหมัดแน่น
“ข้าจะสร้างรั้วสูงกว่านี้อีก”
ไก่ของหลี่ซื่อที่อยู่บ้านข้าง ๆ ร้องขึ้นราวกับได้ยิน
“กุ๊ก!”
เฉียวจิงจิงหันขวับไปมอง
“อย่าท้าทายข้านะ!”
เฉียวต้าซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้แต่ส่ายหน้า
ดูเหมือนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สวนผักของบ้านตระกูลเฉียวคงไม่ได้มีเพียงศัตรูพืชแล้ว
แต่ยังมีศัตรูตัวเล็กที่เดินสองขาและชอบทำลายสวนของนางโดยเฉพาะ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน