15. ตอนที่ 14 พบชายคนนั้นอีกครั้ง
ตอนที่ 14 พบชายคนนั้นอีกครั้ง
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่า ๆ เข้ามาในบ้านหลังเล็กใกล้ภูเขาเฉียวจิงจิงลืมตาขึ้นช้า ๆ นางลุกขึ้นแล้วลงจากเตียง เดินไปหลังบ้านเพื่อล้างหน้าบ้วนปากให้เสร็จ
เมื่อเดินออกมานอกบ้าน นางก็เห็นเฉียวต้าซานเพิ่งกลับมาจากบนเขา เขาวางกระต่ายป่าสี่ตัวลงบนโต๊ะ
“จิงจิง ตื่นแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“วันนี้พ่อได้กระต่ายมาสี่ตัว เดี๋ยวเอาไปขายในเมืองกัน”
เฉียวจิงจิงมองกระต่าย แล้วมองเฉียวต้าซาน
“วันนี้ข้าไปด้วย”
“ได้สิ”
ตลาดยามสายในเมืองหย่งอันเต็มไปด้วยผู้คน เฉียวจิงจิงช่วยพ่อขายกระต่ายอยู่หน้าร้านเล็ก ๆ ในตลาด
“กระต่ายป่าตัวละเท่าไหร่?”
“ตัวละสามสิบอีแปะเจ้าค่ะ”
“แพงไป”
“ถ้าเช่นนั้นสองตัวห้าสิบห้าอีแปะ”
“ตกลง”
เฉียวจิงจิงยิ้มทันที การซื้อขายเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
นางหันกลับไปมองร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เมล็ดพันธุ์ที่ซื้อครั้งก่อนถูกนำไปปลูกจนเกือบหมดแล้ว หากจะขยายแปลงผัก นางคงต้องซื้อเพิ่ม
“ท่านพ่อข้าจะข้ามฝั่งไปซื้อเมล็ดพันธุ์สักหน่อยนะเจ้าคะ”
“ระวังตัวด้วย”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงลุกขึ้นเดินไปทางร้านขายเมล็ดพันธุ์ แต่ยังไม่ทันจะข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม ก็มีคนเรียกนางเสียก่อน
“แม่นางเฉียว”
เฉียวจิงจิงหยุดฝีเท้า
เสียงนี้…คุ้นมาก
นางหันกลับไปช้า ๆ เห็นชายหนุ่มในชุดสีเข้มกำลังยืนอยู่ไม่ไกล ไม่คิดว่าเขาจะจำชื่อนางได้
วันนี้เขาดูไม่ต่างจากคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่ออกมาเดินเล่นในตลาด
นางจำใบหน้านั้นได้ทันที เป็นเขา โจวจิ่งเหยียน
ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกัน ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉียวจิงจิงจึงถามขึ้น
“ท่านเรียกข้า?”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“เจ้าลืมเรื่องคืนนั้นแล้วหรือ”
“ข้าไม่รู้จักท่าน!”
“แต่คืนนั้นเจ้าบอกข้าว่าเจ้าชื่อ เฉียวจิงจิง”
“…”
“ให้ตายเถอะ”
นางสบถเบา ๆ ก่อนจะชักสีหน้าใส่เขาแสดงว่าเขาเห็นหน้านาง เขาถึงจำนางได้ ก็ไม่คิดว่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้
สายตาของโจวจิ่งเหยียนเลื่อนไปยังตะกร้าในมือของนาง ด้านในว่างเปล่า
“เจ้าจะไปซื้ออะไร”
“ยุ่ง!”
เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ
“เจ้าเพิ่งปล้นเงินไป คงจะเอาเงินมาซื้อเมล็ดพันธุ์สินะ”
“หุบปากของท่านไปซะ!”
“ข้าไม่รู้จักท่าน!”
นางพูดจบก็หันหลังเดินไปฝั่งตรงข้ามเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์
เขามองตามนางอยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าพูดจริงสินะ”
คืนนั้นนางพูดว่าจะเอาเงินไปทำสวน เขาไม่คิดว่าจะมีคนทำเช่นนั้นจริง ๆ
โจวจิ่งเหยียนเดินตามเฉียวจิงจิงไปยังร้านขายเมล็ดพันธุ์ เขายืนมองอยู่ด้านข้าง
เฉียวจิงจิงกำลังเลือกเมล็ดผักหลายชนิด
“เจ้าชอบทำสวนจริง ๆ หรือ”
“อืม”
“เพราะเหตุใด?”
เฉียวจิงจิงนิ่งไป คำถามนี้ทำให้นางนึกถึงชีวิตก่อนตาย
ตอนนั้นนางเคยคิดว่าหากวันหนึ่งสามารถหลุดพ้นจากโลกของนักฆ่าได้นางอยากมีบ้านเล็ก ๆ ปลูกผัก ทำสวน ตื่นเช้ามารดน้ำต้นไม้
ไม่ต้องถือปืน
ไม่ต้องฆ่าใคร
ไม่ต้องหวาดระแวงว่าคืนนี้จะมีชีวิตรอดหรือไม่
แต่ความฝันนั้น ไม่มีวันเป็นจริงได้ในชาติก่อน
“เพราะข้าอยากมีชีวิตที่สงบ”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง คำตอบธรรมดาแต่แววตาของนางกลับเหมือนคนที่เคยผ่านบางสิ่งบางอย่างมา และไม่อยากกลับไปพบมันอีก
“ซื้อเสร็จหรือยัง ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย”
เฉียวจิงจิงยืนนิ่ง ทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด
ความจริงนางซื้อเมล็ดพันธุ์เสร็จแล้ว ทำเป็นยืนเลือกไปอย่างนั้น นางไม่คิดว่าเขาจะตามมา
“แม่นางเฉียว?”
“ก็ได้! ท่านมีเรื่องอะไร”
“เราไปคุยกันในโรงน้ำชาเถอะ”
เฉียวจิงจิงเดินตามเขาไป โดยไม่ลืมวิ่งไปบอกเฉียวต้าซานว่านางจะไปเดินซื้อของนิดหน่อย เสร็จแล้วจะกลับมา
เฉียวต้าซานไม่ได้สงสัยอะไร เขาบอกให้นางระวังตัว ก่อนจะกลับไปเฝ้ากระต่ายอีกสองตัวที่ยังขายไม่ออก
ณ ร้านน้ำชา
เฉียวจิงจิงนั่งตรงข้ามโจวจิ่งเหยียนก่อนจะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้รีบร้อนตอบนางแต่อย่างใด เขายกชาขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ย
“เถ้าแก่หลีถูกตรวจสอบแล้ว”
เฉียวจิงจิงชะงัก
“จริงหรือ”
“อืม”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“เจ้าสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือ”
“ข้าอยากรู้ว่าเงินที่ข้าเอามา…”
นางหยุด
“หมายถึงเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้น”
โจวจิ่งเหยียนยกยิ้มเล็กน้อย เขาพยายามกลั้นยิ้มเอาไว้
“เจ้าคิดว่าข้าจะจับเจ้าเพราะเรื่องนี้หรือไร”
“ไม่รู้”
เขาไม่พูดถึงประเด็นนี้อีก ก่อนจะเล่าต่อ
“ตรวจสอบพบข้าวที่ถูกกักตุนไว้จำนวนมาก”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ข้ารู้อยู่แล้ว”
“แต่ยังมีเรื่องที่เจ้าคิดไม่ถึง”
“เรื่องอะไรล่ะ”
โจวจิ่งเหยียนมองไปรอบ ๆ ก่อนลดเสียงลง
“มีเอกสารบางส่วนในช่องลับหายไป”
หัวใจของเฉียวจิงจิงกระตุก นางนึกถึงกระดาษที่นางเคยเห็นในช่องลับ
“แล้วเกี่ยวอะไรกับข้า”
“ข้าไม่ได้บอกว่าเกี่ยวกับเจ้า”
“แต่ข้าสงสัย”
“สงสัยอะไร”
“สงสัยว่าเจ้าหยิบอะไรออกมาจากช่องลับบ้าง”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมาทันที ที่แท้เขาก็มาหลอกถามนางนี่เอง เขาคิดว่านางเป็นคนหยิบไปสินะ
“ถ้าข้าบอกไป ท่านจะให้อะไรข้าเป็นการตอบแทนล่ะ”
“ยังไม่รู้ ต้องลองฟังดูก่อน”
“ถ้าเช่นนั้น…ข้าก็ไม่บอก!”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง เด็กสาวตรงหน้าฉลาดกว่าที่เขาคิด
คืนนั้นเขาเห็นว่านางมีทักษะการเคลื่อนไหวดีเยี่ยม วันนี้นางกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ยิ่งมอง…ก็ยิ่งน่าสงสัย
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร”
“ไม่รู้”
“เจ้าไม่อยากรู้หรือ”
“ไม่!”
คำตอบนั้นทำให้เขาเงียบไปครู่หนึ่ง
คนส่วนใหญ่ในเมืองหลวงเมื่อเห็นเขา มักจะพยายามเข้าหา แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าเจ้าบอกข้าจะได้ร้อยตำลึง”
เฉียวจิงจิงตาโต นางสนใจขึ้นมาทันที
“ร้อยตำลึงเลยหรือ”
เฉียวจิงจิงกำลังคิดว่าร้อยตำลึงจะซื้ออะไรได้บ้าง แต่ถุงเงินที่นางขโมยมาคืนนั้นก็มี สองร้อยตำลึงแล้ว ถุงละห้าสิบตำลึงสี่ถุง
ถ้าวันนี้ได้อีกร้อยตำลึง รวมกันก็เป็นสามร้อยตำลึง
แบบนี้นางก็ถือว่าเป็นเศรษฐีนีตัวเล็ก ๆ แล้ว
“ก็ได้ ข้าจะบอกท่าน”
“ความจริงข้าไม่ได้หยิบอะไรออกมาเลยนอกจากเงินสี่ถุง”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเงินอยู่กับเจ้า”
เฉียวจิงจืงมองชายตรงหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ
“ส่วนเอกสารข้าก็ได้เปิดดูเหมือนกัน แต่ว่า…
“ว่าอย่างไร”
“ข้าอ่านไม่ค่อยออกเท่าไหร่”
โจวจิ่งเหยียนมองนางนิ่ง ๆ เขาไม่เชื่อทั้งหมด แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานว่านางกำลังโกหก
“เขียนว่า…อะไรนะ”
โกดัง…”
“ราคา…”
“ข้าว…”
“อะไรสักอย่างนี่แหละ”
“…”
โจวจิ่งเหยียนพูดไม่ออก นี่มันเรียกข้อมูลตรงไหนกัน
ในขณะนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังมาจากหน้าห้อง
มีชายหลายคนแต่งกายคล้ายพวกพ่อค้าเดินเข้ามา เมื่อเห็นโจวจิ่งเหยียน ทุกคนหยุดทันทีก่อนจะทำความเคารพ
“องค์ชายสาม”
เสียงเรียกนั้นไม่ได้ดังมาก แต่ก็ทำเอาเฉียวจิงจิงชะงักไปครู่หนึ่ง นางหันไปมองชายหนุ่มตรงหน้า
“องค์ชาย?”
โจวจิ่งเหยียนหลับตาลงชั่วครู่ ดูเหมือนความลับที่คิดว่าจะเก็บไว้ได้นานกว่านี้ จะถูกเปิดเผยเร็วกว่าที่คิด
เฉียวจิงจิงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็เข้าใจทันที
แม้คนตรงหน้าจะใส่ชุดเรียบง่าย แต่รัศมีความสูงศักดิ์ที่แผ่กระจายออกมาโดยธรรมชาตินั้น ไม่อาจบดบังได้ด้วยการสวมใส่เสื้อผ้าธรรม
ทั้งมีกระบี่ชั้นดี ฝีมือก็ไม่ธรรมดา
เขาไม่ได้เป็นคนของเถ้าแก่หลีจริง ๆ แต่เป็นองค์ชายแห่งแคว้นโจว
นางเงียบไปครู่หนึ่ง
“ที่แท้ท่านก็เป็นองค์ชาย”
“ใช่”
“เอาเงินมา”
เฉียวจิงจิงแบมือไปตรงหน้าชายหนุ่ม
“ข้าบอกสิ่งที่ข้ารู้ไปแล้ว”
“…”
“ที่เจ้าบอกมานี่เรียกว่าข้อมูลหรือ”
“ข้าไม่สน”
“ท่านเป็นถึงองค์ชายจะผิดคำพูดหรือไร”
โจงจิงเหยียนจ้องนางเขม็ง นางไม่รู้จักเกรงกลัวอะไรเลยจริง ๆ
พวกองครักษ์ที่สวมชุดพ่อค้าต่างมองทั้งสองคนสลับกันไปมา ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
องค์ชายรู้จักเด็กสาวคนนี้ตั้งแต่เมื่อใหร่ เหตุใดถึงพูดคุยกับนางอย่างสนิทสนมเช่นนี้
มีเพียงเซี่ยเหิงองครักษ์คนสนิทเท่านั้นที่รู้ เพราะคืนนั้นเขาก็ติดตามโจวจิ่งเหยียนไปบ้านเถ้าแก่หลีด้วย แต่เขาไม่ได้เผยตัวตนออกมา เฉียวจิงจิงจึงไม่เห็นเขา
“เซี่ยเหิงเอาเงินให้นาง”
“องค์ชาย…”
เซี่ยเหิงมองเฉียวจิงจิงตาเขียวปั๊ด
นางพูดว่าองค์ชายสามของเขาจะผิดคำพูดได้อย่างไร นางช่างกล้าจริง ๆ
“เอาเงินให้นาง”
โจวจิ่งเหยียนเหลือบมองเซี่ยเหิง
เซียเหิงส่งเงินให้เฉียวจิงจิงอย่างไม่เต็มใจนัก
“ขอบคุณ”
“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นข้าขอตัวก่อนนะ”
เฉียวจิงจิงพูดจบก็ลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะเดินออกมา
“แม่นางเฉียว”
“มีอะไรอีก”
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมองเขา
“คราวหน้าหากต้องการเงิน…”
“อย่าปล้นบ้านขุนนางอีก”
“…”
นางมองเขานิ่ง ๆ
“องค์ชายกำลังสั่งข้าหรือ”
“ข้ากำลังเตือนเจ้า”
“ถ้าเช่นนั้นข้าจะจำไว้”
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ ก่อนเดินออกจากห้องไป
โจวจิ่งเหยียนมองตามแผ่นหลังของนางไป โดยไม่เอ่ยอะไรอีก
หลังกลับจากตลาดในวันนั้น เฉียวจิงจิงก็ไม่ได้พูดถึงโจวจิ่งเหยียนให้เฉียวต้าซานฟัง แต่นางก็พบว่าสายตาของผู้เป็นพ่อมองมาที่ตนอยู่หลายครั้ง
ในที่สุดเฉียวต้าซานก็เอ่ยถามขึ้น
“วันนี้ตอนอยู่ตลาด เจ้าเจอผู้ชายคนหนึ่งใช่ไหม”
มือที่กำลังกำเมล็ดผักของเฉียวจิงจิงคลายออกเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเฉียวต้าซาน
“ท่านพ่อเห็นด้วยหรือ”
“ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย”
เฉียวต้าซานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เขาเป็นใคร?”
เฉียวจิงจิงนึกถึงชายหนุ่มที่นางพบในโรงน้ำชา ก่อนตอบตามความจริง
“เขาชื่อโจวจิ่งเหยียน เป็นคนที่ข้ารู้จักตอนเข้าเมืองคราวก่อน”
“รู้จักกันมานานแล้วหรือ”
“ไม่นาน”
นางตอบอย่างใจเย็น
“เขาเป็นองค์ชาย ลำดับที่สาม”
มือของเฉียวต้าซานที่กำลังจะยกถ้วยน้ำขึ้นดื่มหยุดค้างทันที
“องค์ชาย?”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“อืม ข้ายินพวกองครักษ์เรียกเขาแบบนั่น”
เฉียวต้าซานวางถ้วยน้ำลงช้า ๆ แล้วมองเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“แล้วองค์ชายมาคุยอะไรกับเจ้า”
“เรื่องสวนผัก”
เฉียวต้าซานนิ่งไปครู่หนึ่ง
เฉียวจิงจิงไม่ได้โกหก แค่บอกความจริงไม่หมดเท่านั้นเอง
เพราะโจวจิ่งเหยียนก็ถามเรื่องสวนจริง ๆ นี่นา
“สวนผัก?”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ
“เขาถามว่าข้าปลูกอะไร”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวอย่างไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายจึงถอนหายใจออกมา
“จิงจิง เจ้าก็อย่าไปยุ่งกับเขาให้มากนัก เขาเป็นองค์ชายจะมาชายตามองสาวชาวบ้านแบบเราได้อย่างไร”
น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุ แต่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
องค์ชายจะมีเรื่องอะไรมาพูดคุยกับชาวบ้านอย่างพวกเขากัน เฉียวต้าซานเป็นห่วงลูกสาวจากใจจริง กลัวนางจะโดนหลอก
เฉียวจิงจิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”
นางรู้ดีว่าชายที่ชื่อโจวจิ่งเหยียนไม่ใช่คนธรรมดา
แต่ในเวลาเดียวกัน นางก็รู้ว่าเขาไม่ได้มีท่าทีเป็นศัตรูกับนาง
เฉียวต้าซานมองลูกสาวอีกครั้ง ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
“ถ้าเขาทำอะไรให้เจ้าไม่สบายใจ ต้องบอกพ่อ”
เฉียวจิงจิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา
“เจ้าค่ะ”
คืนนั้น ขณะที่เฉียวจิงจิงกำลังนับเงินในกล่องไม้ ก็มีเสียงเรียกจากหน้าบ้านดังขึ้น
“พี่ต้าซาน”
เฉียวต้าซานที่กำลังตักน้ำอยู่หน้าบ้านหันไปมอง
หลิวซื่อยืนอยู่หน้ารั้ว ในมือถือตะกร้าเล็ก ๆ เอาไว้
นางสวมเสื้อผ้าธรรมดาของหญิงชาวบ้าน ใบหน้าดูอ่อนโยน และเมื่อเห็นเฉียวต้าซานก็ยิ้มออกมา
“พี่ต้าซาน วันนี้ขึ้นเขาอีกแล้วหรือ”
“อืม”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
หญิงสาวยกตะกร้าขึ้นเล็กน้อย
“มีข้าวต้มกับเนื้อแห้งอยู่ข้างใน”
“ไม่ต้องลำบากหรอก”
เฉียวต้าซานรีบตอบ
“ของพวกนี้ไม่ได้ลำบากอะไร”
“เห็นพี่ต้าซานกลับมาค่ำ ๆ ข้าเลยคิดว่าคงยังไม่ได้กินอะไร จึงเอาของกินมาให้”
เฉียวจิงจิงที่ยืนอยู่ด้านในได้ยินทุกคำ นางจึงแอบชะโงกหน้าออกไปดู
หลิวซื่อหันมาเห็นนางพอดี
“จิงจิง”
“ท่านป้าหลิว”
เฉียวจิงจิงทักทายกลับ
เฉียวต้าซานรับตะกร้ามาอย่างเกรงใจ
“ขอบใจนะ”
“ไม่เป็นไร”
หลิวซื่อยิ้มให้เขา ก่อนหันไปมองแปลงผักด้านหลังบ้าน
“ผักโตแล้วนะจิงจิง เก็บไปขายได้แล้วล่ะ”
“จริงหรือเจ้าคะ เช่นนั้นก็ดีเลย”
“พรุ่งนี้เช้าข้าว่าจะไปถามท่านป้าหลิวอยู่พอดีว่าผักของข้าโตพอจะขายได้หรือยัง”
“พรุ่งนี้เช้าป้าจะมาช่วยเจ้าเก็บแล้วกันนะ”
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้าหลิว”
หลิวซื่อเหลือบมองเฉียวต้าซาน ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ
“พี่ต้าซานเองก็อย่าขึ้นเขาบ่อยนัก ระยะนี้อากาศเปลี่ยนเร็ว ข้าได้ยินว่าบนเขามีหมาป่า พวกมันมักลงมาใกล้หมู่บ้าน”
“ข้ารู้จักทางบนเขาดี”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องระวัง”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เฉียวต้าซานนิ่งไปเล็กน้อย
“อืม ข้าจะระวัง”
หลิวซื่อยิ้ม นางกล่าวลาแล้วเดินจากไป
เฉียวจิงจิงมองตามแผ่นหลังของหลิวซื่อจนลับสายตา จากนั้นจึงหันกลับมามองเฉียวต้าซาน
“ท่านพ่อ”
“ท่านป้าหลิวเป็นห่วงท่านมากนะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานชะงักไปเล็กน้อย
“อย่าพูดเหลวไหล”
“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย”
เฉียวจิงจิงกลั้นยิ้ม
เฉียวต้าซานกระแอมเบา ๆ ก่อนหันหลังเดินเข้าบ้าน
“รีบไปนอนเสีย พรุ่งนี้ต้องตื่นมาเก็บผักแต่เช้า”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงมองแผ่นหลังของบิดาแล้วอมยิ้ม
ดูเหมือนว่านอกจากเรื่องสวนของนางแล้ว เรื่องของท่านพ่อก็น่าสนใจไม่แพ้กัน
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน