16. ตอนที่ 15 ผักจากสวนของข้า
ตอนที่ 15 ผักจากสวนของข้า
เช้าวันต่อมา แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องลงบนแปลงผักหลังบ้านตระกูลเฉียวเฉียวจิงจิงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี นางรีบล้างหน้า ก่อนคว้าตะกร้าเดินออกจากบ้าน
เมื่อเดินมาถึงแปลงผัก นางก็ต้องยิ้มออกมา
ต้นผักกาดสีเขียวเรียงรายอยู่เต็มแปลง ใบอวบสมบูรณ์และมีหยดน้ำค้างเกาะอยู่ตามขอบใบ ต้นหอมชูใบสีเขียวขึ้นตรง ส่วนผักบุ้งก็เติบโตจนสามารถตัดไปขายได้แล้ว
เฉียวจิงจิงย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะใบผักกาดเบา ๆ
“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที”
“พูดกับผักอีกแล้วหรือ?”
เสียงของเฉียวต้าซานดังมาจากด้านหลัง
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมอง เห็นบิดากำลังถือมีดและตะกร้าเดินเข้ามา
“วันนี้ข้าจะเก็บพวกมันไปขายแล้วนะเจ้าคะ”
“พ่อรู้”
เฉียวต้าซานมองแปลงผัก ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“พ่อเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผักที่เจ้าปลูกจะขายได้เท่าไหร่”
“ต้องขายได้แน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างมั่นใจ
“เพราะข้าดูแลพวกมันอย่างดี”
“พูดเหมือนผักเป็นลูกของเจ้า”
“ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อก็อย่าขายแพงเกินไปนะเจ้าคะ เดี๋ยวลูกของข้าจะขายไม่ออก”
เฉียวต้าซานหลุดหัวเราะ
“เจ้านี่จริง ๆ เลย”
ขณะกำลังจะเริ่มเก็บผัก เสียงเรียกจากหน้าบ้านก็ดังขึ้น
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
หลิวซื่อกำลังเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าใบหนึ่ง
“ท่านป้าหลิว”
“เมื่อวานป้าบอกว่าจะมาช่วยเจ้าเก็บผัก วันนี้เลยรีบมาแต่เช้า”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงรีบเดินเข้าไปหา
หลิวซื่อวางตะกร้าลง แล้วมองแปลงผักตรงหน้า
“โตเร็วจริง ๆ ดูสิ ผักกาดพวกนี้กำลังงามเชียวล่ะ”
“ข้าไม่แน่ใจว่าควรเก็บอย่างไร”
เฉียวจิงจิงพูดตามตรง
แม้นางจะรู้เรื่องการต่อสู้และการเอาตัวรอดมากมาย แต่เรื่องปลูกผักนั้น นางยังเป็นมือใหม่
หลิวซื่อยิ้ม
“เช่นนั้นวันนี้ป้าจะสอนเจ้าเอง”
“เจ้าค่ะ”
หลิวซื่อเดินเข้าไปในแปลงผัก ก่อนชี้ไปยังต้นผักกาด
“ผักกาดให้จับตรงโคนแบบนี้ แล้วถอนขึ้นเบา ๆ อย่าดึงแรงเกินไป ไม่อย่างนั้นรากจะขาด”
นางสาธิตให้ดูหนึ่งครั้ง
ต้นผักกาดถูกถอนขึ้นมาพร้อมรากและดินที่ติดอยู่เล็กน้อย
“เห็นหรือไม่?”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เห็นแล้วเจ้าค่ะ”
นางลองทำตาม
มือของนางจับตรงโคนต้นอย่างระมัดระวัง ก่อนค่อย ๆ ถอนขึ้น
ต้นผักกาดหลุดออกจากดินอย่างสวยงาม
“ดีมาก”
หลิวซื่อชม
“ส่วนต้นหอมต้องถอนขึ้นทั้งราก แล้วค่อยเขย่าดินออก ส่วนผักบุ้งให้ใช้มีดตัดตรงนี้”
นางชี้ตำแหน่งให้ดู
เฉียวจิงจิงตั้งใจฟังทุกคำ
จากนั้นจึงลองทำด้วยตัวเอง
ไม่นานตะกร้าก็เริ่มเต็มไปด้วยผักสด
หลิวซื่อหยิบผักกาดขึ้นมาดู ก่อนพูดว่า
“ผักที่ใบช้ำหรือถูกแมลงกัดอย่าเอาไปขาย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ข้าก็คิดเหมือนกันเจ้าค่ะ”
“คนซื้อย่อมอยากได้ของดี หากเราขายของไม่ดี ครั้งหน้าพวกเขาก็จะไม่ซื้ออีก”
หลิวซื่อมองนางอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้าคิดได้ละเอียดจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงเพียงยิ้ม
นางแยกผักที่มีรอยช้ำออกจากกองทันที
ผักที่สมบูรณ์จะถูกจัดไว้ในตะกร้าอย่างเป็นระเบียบ ส่วนผักที่ไม่สวยนักจะเก็บไว้กินเอง
เฉียวต้าซานที่นั่งอยู่ข้างแปลงผักมองลูกสาวแล้วอดยิ้มไม่ได้
“เจ้าขายผักครั้งแรก แต่ทำเหมือนเป็นเถ้าแก่ร้านใหญ่”
“ถ้าจะขายของ ก็ต้องขายของดีเจ้าคะ”
“ได้ ๆ พ่อไม่พูดแล้ว”
ทั้งสามคนช่วยกันเก็บผักในสวน
ในที่สุดผักหลายตะกร้าก็ถูกจัดเรียงพร้อมนำไปขาย
เฉียวจิงจิงมองผลงานของตัวเองด้วยความภูมิใจ
“พวกเจ้าโตแล้วจริง ๆ”
หลิวซื่อหัวเราะ
“ยังไม่วายพูดกับผักอีก”
“ข้าปลูกพวกมันมาตั้งนาน จะไม่พูดอะไรด้วยเลยก็ดูใจร้ายเกินไปเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานส่ายหน้าอย่างขบขัน
ก่อนออกเดินทาง เฉียวจิงจิงหยิบผักกาด ต้นหอม และผักบุ้งที่สดที่สุดส่วนหนึ่งใส่ลงในตะกร้าของหลิวซื่อ
“ท่านป้าหลิว เอากลับไปกินด้วยนะเจ้าคะ”
หลิวซื่อรีบส่ายหน้า
“ไม่ต้องหรอกจิงจิง ป้าช่วยเจ้าแค่ครู่เดียวเอง”
“ท่านป้าช่วยข้าเก็บผักตั้งนาน จะให้กลับบ้านมือเปล่าได้อย่างไรเจ้าคะ”
“แต่…”
“รับไว้เถอะ”
เฉียวต้าซานพูดขึ้น
“นางอยากให้ก็เอาไปเถอะ”
หลิวซื่อมองสองพ่อลูก ก่อนยิ้มออกมา
“ถ้าอย่างนั้นป้ารับไว้ก็แล้วกัน”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ถ้าอร่อย ไว้วันหลัวท่านป้าต้องมาช่วยข้าอีกนะเจ้าคะ”
“เจ้าตัวแสบ”
หลิวซื่อหัวเราะ
ไม่นานนางก็กลับบ้านตัวเองไป
เมื่อเก็บผักทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เฉียวต้าซานก็มองตะกร้าหลายใบตรงหน้า ก่อนถอนหายใจ
“เยอะกว่าที่พ่อคิดไว้เสียอีก”
“เช่นนั้นก็เอาไปขายให้หมดเลยเจ้าค่ะ”
“แต่เราจะขนเข้าเมืองอย่างไร”
เฉียวจิงจิงชะงัก
จริงด้วย
บ้านของพวกนางไม่มีเกวียน
หากแบกตะกร้าผักทั้งหมดเดินเข้าเมือง เกรงว่าผักคงช้ำก่อนจะถึงตลาด
เฉียวต้าซานจึงตัดสินใจไปบ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อขอยืมเกวียนลา
ไม่นานนัก เขาก็กลับมาพร้อมเกวียนเล่มหนึ่ง และลาตัวสีเทาหนึ่งตัว
เฉียวจิงจิงมองเกวียนตรงหน้าอย่างพอใจ
นี่แหละของที่นางต้องการ
หากมีเกวียนเป็นของตัวเอง ต่อไปไม่ว่าจะขนผัก ขนของ หรือเข้าเมืองก็คงสะดวกขึ้นมาก
นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคิดในใจ
อีกไม่นานข้าจะต้องซื้อเกวียนสักเล่มให้ได้
เฉียวจิงจิงกับเฉียวต้าซานช่วยกันขนผักขึ้นเกวียน ก่อนมุ่งหน้าไปยังเมืองหย่งอัน
ระหว่างทางเข้าเมืองก็มีเสียงเรียกดังขึ้น
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
หยูเสี่ยวเถากำลังเดินมากับบิดาของนาง ทั้งสองคนแบกตะกร้ามาด้วย ดูเหมือนเพิ่งกลับจากในเมือง
เฉียวจิงจิงโบกมือให้
“เสี่ยวเถา!”
เสี่ยวเถารีบเดินเข้ามา
“เจ้าจะเข้าเมืองหรือ?”
“ใช่ วันนี้ข้าจะเอาผักไปขาย”
หยูเสี่ยวเถามองตะกร้าผักที่วางอยู่เต็มเกวียนด้วยความประหลาดใจ
“ผักเยอะมาก!”
“ครั้งแรกที่ข้าปลูกก็ได้เยอะขนาดนี้เลยล่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“พวกเจ้ากำลังจะกลับบ้านหรือ?”
“ใช่ ข้ากับท่านพ่อเอาของป่าไปขายที่ร้านในเมืองมา”
เฉียวจิงจิงมองเกวียนลา ก่อนมองเสี่ยวเถา
“ถ้าอย่างนั้นไปขายผักกับข้าสิ”
“ข้าไปได้หรือ?”
“ได้สิ”
เสี่ยวเถาหันไปมองบิดาของตน
หยูไห่พยักหน้า
“ไปเถอะ เดี๋ยวพ่อกลับบ้านก่อน”
“พี่ต้าซานข้าฝากดูเสี่ยวเถาด้วยนะ”
“ท่านลุงหยูไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลนางเองเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงรีบเอ่ยออกมา
ส่วนเสี่ยวเถานั้นรีบขึ้นเกวียนทันทีที่หยูไห่พยักหน้าอนุญาต
“ขอบใจนะจิงจิง!”
เฉียวต้าซานมองเด็กสาวสองคนแล้วส่ายหน้าอย่างขบขัน
ไม่นาน เกวียนลาก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังเมืองหย่งอัน
ระหว่างทางเสี่ยวเถามองผักในตะกร้าไม่หยุด
“จิงจิง เจ้าจะขายผักทั้งหมดนี้เลยหรือ”
“ถ้าขายได้หมดก็ดี”
“แล้วถ้าขายไม่หมดล่ะ”
เฉียวจิงจิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ก็เอากลับไปกิน”
เสี่ยวเถาหัวเราะ
เฉียวต้าซานที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็หัวเราะตาม
บรรยากาศระหว่างทางจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของสองสาว
วันนี้เฉียวจิงจิงรู้สึกตื่นเต้นกว่าทุกครั้งที่เข้าเมือง
เพราะนี่ไม่ใช่เงินจากการล่าสัตว์ของบิดา
ไม่ใช่เงินที่ได้มาจากใคร
แต่เป็นเงินก้อนแรกที่นางจะได้รับจากสิ่งที่ตัวเองลงมือทำ
เมื่อมาถึงตลาด เฉียวต้าซานจอดเกวียนไว้บริเวณด้านหนึ่งของตลาด
เฉียวจิงจิงกับเสี่ยวเถาช่วยกันยกตะกร้าผักลงมา
พวกนางเลือกพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง ก่อนนำตะกร้าผักลงมาจากเกวียน
เฉียวจิงจิงหยิบผ้าขึ้นมาปูที่พื้น จากนั้นหยิบผักกาดขึ้นมาจัดเรียงซ้อนกันวางไว้ด้านหน้า
นางเอาเชือกมัดต้นหอมให้เป็นกำ ๆ และมัดผักบุ้งเป็นมัด ๆ ให้เรียบร้อย แล้ววางกองกันเป็นกอง ๆ ผักบุ้งหนึ่งกอง ต้นหอมหนึ่งกอง
“เอาล่ะ”
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“เริ่มขายได้แล้ว”
เฉียวต้าซานมองลูกสาว
“ไม่ต้องตื่นเต้นนักก็ได้”
“ข้าไม่ได้ตื่นเต้นเจ้าค่ะ”
“มือเจ้ากำลังสั่น”
เฉียวจิงจิงรีบก้มมองมือของตัวเอง
“…อากาศเย็นต่างหาก”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ถ้าเช่นนั้นข้าช่วยเจ้าไหม?”
เฉียวจิงจิงยังไม่ทันตอบ เสี่ยวเถาก็หันไปทางถนนแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก
“ผักสดเจ้าค่ะ! ผักสดจากสวน! เพิ่งเก็บเมื่อเช้าเลยเจ้าค่ะ!”
คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามอง
เฉียวจิงจิงถึงกับสะดุ้ง
“เบา ๆ ก็ได้”
“ไม่ได้!”
เสี่ยวเถาหันกลับมา
“ถ้าไม่ตะโกน คนจะรู้ได้อย่างไรว่ามีผักขาย”
“แต่เจ้าตะโกนดังเกินไป”
“ยิ่งดังยิ่งดี!”
เสี่ยวเถาตะโกนอีกครั้ง
“ผักสดเจ้าค่า!”
เฉียวต้าซานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถึงกับหัวเราะ
ไม่นานหญิงชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามา
“ผักพวกนี้สดจริงหรือ?”
เฉียวจิงจิงรีบหยิบผักกาดขึ้นมา
“เพิ่งเก็บเมื่อเช้าเจ้าค่ะ”
หญิงชราหยิบขึ้นมาดู ก่อนถาม
“ขายอย่างไร?”
“ผักกาดหัวละสิบอีแปะเจ้าค่ะ”
“แพงไป”
“ถ้าท่านซื้อสามหัว ข้าคิดยี่สิบแปดอีแปะเจ้าค่ะ”
หญิงชรานิ่งไป
“ยี่สิบห้า”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ยี่สิบหก”
“ยี่สิบห้า”
“ตกลงเจ้าค่ะ”
หญิงชราหยิบเงินออกมาจ่าย
เฉียวจิงจิงรับเงินด้วยรอยยิ้ม
ขายได้แล้ว
ผักที่นางปลูกเองถูกขายออกไปจริง ๆ
หลังจากนั้นลูกค้าคนอื่น ๆ ก็เริ่มเข้ามาดู
เสี่ยวเถาช่วยเรียกลูกค้า
เฉียวจิงจิงจัดผักและต่อรองราคา
ส่วนเฉียวต้าซานคอยช่วยและรับเงินบางส่วน
บรรยากาศหน้าร้านเล็ก ๆ คึกคักขึ้นเรื่อย ๆ
“ผักบุ้งกำละเท่าไร?”
“ห้าอีแปะเจ้าค่ะ”
“สามกำสิบอีแปะได้หรือไม่?”
“ได้เจ้าค่ะ”
“ข้าขอสองกำ”
“ได้เลยเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเริ่มสนุกกับการขายโดยไม่รู้ตัว
นางพบว่าการต่อรองราคากับลูกค้าก็มีความตื่นเต้นในแบบของมันเอง
ไม่นานผักกว่าครึ่งก็ขายออกไป
เสี่ยวเถายกมือเช็ดเหงื่อ
“ขายดีจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ข้าก็ไม่คิดว่าจะขายดีขนาดนี้”
“เพราะผักเจ้าดูสดมาก”
เสี่ยวเถาหยิบต้นหอมขึ้นมา
“ถ้าข้าซื้อกลับบ้านหนึ่งกำ เจ้าจะลดให้หรือไม่?”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“เจ้าช่วยข้าขายแล้ว ข้าให้เจ้าฟรีหนึ่งกำ”
“จริงหรือ?”
เสี่ยวเถาตาเป็นประกาย
“จริง”
“ถ้าอย่างนั้นข้าเอาสองกำ”
“ได้”
“เจ้าอยากเอาไปเท่าไหนก็ตามใจเจ้า”
“จริงหรือ”
“อืม”
“ข้าแค่ล้อเล่น แค่หนึ่งกำก็พอแล้ว”
ทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาหยุดหน้าร้าน
เขาไม่เหมือนลูกค้าทั่วไป
เสื้อผ้าดูสะอาดและมีเนื้อผ้าดีกว่าชาวบ้านทั่วไปเล็กน้อย ที่เอวมีถุงเงินใบหนึ่ง และสายตาของเขากำลังมองผักทั้งหมดอย่างละเอียด
ชายคนนั้นหยิบผักกาดขึ้นมาหนึ่งหัว
พลิกดูใบด้านหน้าและด้านหลัง
จากนั้นจึงถาม
“ผักพวกนี้เจ้าปลูกเองหรือ?”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
“ปลูกอยู่ที่ไหน?”
“หมู่บ้านใกล้ภูเขานอกเมืองหย่งอันเจ้าค่ะ”
ชายคนนั้นมองผักในมืออีกครั้ง
“มีมากกว่านี้หรือไม่?”
เฉียวจิงจิงชะงัก
“ท่านต้องการมากเท่าไร?”
“ข้ามีร้านอาหารอยู่ในเมือง”
เขาตอบ
“แต่ละวันต้องใช้ผักสดจำนวนไม่น้อย หากผักของเจ้ามีคุณภาพเช่นนี้ ข้าสามารถรับซื้อจากเจ้าได้”
ดวงตาของเฉียวจิงจิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
แต่แทนที่จะรีบตกลง นางกลับถามอย่างจริงจัง
“ท่านต้องการผักชนิดใดบ้าง?”
ชายคนนั้นดูแปลกใจเล็กน้อย
“ผักกาด ต้นหอม ผักบุ้ง และผักตามฤดูกาลอื่น ๆ”
“ต้องการวันละเท่าไร?”
“หากคุณภาพดี วันละสิบถึงยี่สิบชั่งก่อน”
เฉียวจิงจิงเริ่มคำนวณในใจ
สวนของนางตอนนี้ไม่มีทางปลูกได้มากขนาดนั้น
ชายคนนั้นพูดต่อ
“หากผักสดและส่งตรงเวลา ข้าสามารถเพิ่มจำนวนได้อีก”
“แล้วราคาล่ะเจ้าคะ?”
“ขึ้นอยู่กับชนิดของผัก”
เขาตอบ ก่อนเสนอราคาคร่าว ๆ
เฉียวจิงจิงนิ่งฟัง
“จ่ายเงินทุกวันหรือ?”
“ทุกครั้งที่รับของ”
“ถ้าผักเสียหายระหว่างทาง?”
ชายคนนั้นเลิกคิ้ว
“เจ้าคิดถึงเรื่องนี้ด้วยหรือ?”
“ถ้าข้าเป็นคนส่ง ข้าก็ต้องรับผิดชอบ”
เฉียวจิงจิงตอบ
“แต่ถ้าคนของท่านมารับเอง ผักเสียหายหลังจากรับไปแล้วก็ไม่เกี่ยวกับข้า”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“เจ้าเป็นเพียงเด็กสาว แต่คิดเรื่องการค้าได้รอบคอบทีเดียว”
เสี่ยวเถาที่อยู่ข้าง ๆ แอบกระซิบ
“เจ้าพูดเหมือนเถ้าแก่จริง ๆ”
เฉียวจิงจิงไม่ได้สนใจ
นางยังคงมองชายตรงหน้า
“ถ้าเช่นนั้น วันนี้ท่านลองซื้อไปก่อนก็ได้เจ้าค่ะ หากผักของข้าคุณภาพดีจริง เราค่อยคุยเรื่องรับซื้อเป็นประจำ”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ได้”
เขาซื้อผักไปจำนวนหนึ่ง ก่อนบอกว่าจะกลับมาหานางอีกในอีกไม่กี่วัน
ก่อนจากไปเขาหันกลับมา
“จำไว้นะ หากเจ้ามีผักมากกว่านี้ ข้าต้องการทั้งหมด”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
เมื่อพ่อค้าคนนั้นเดินจากไป เสี่ยวเถาก็รีบหันมาหานาง
“จิงจิง!”
“หืม?”
“เมื่อครู่เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวเองทำอะไร?”
“ขายผัก”
“ไม่ใช่!”
เสี่ยวเถาชี้ไปทางพ่อค้า
“เจ้ากำลังจะมีลูกค้ารายใหญ่ต่างหาก!”
เฉียวจิงจิงมองตามแผ่นหลังของพ่อค้าไป
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง
เพราะนางเองก็รู้ดี
หากพ่อค้าคนนั้นต้องการผักวันละสิบถึงยี่สิบชั่ง สวนของนางในตอนนี้ไม่เพียงพออย่างแน่นอน
เฉียวต้าซานเองก็ดูเหมือนจะคิดเรื่องเดียวกัน
“ถ้าจะปลูกให้ได้มากขนาดนั้น สวนของเราคงไม่พอ”
เฉียวจิงจิงหันไปมองบิดา
“เจ้าค่ะ”
นางมองตะกร้าที่ว่างเปล่าทีละใบ
วันนี้ผักของนางขายเกือบหมดแล้ว
เงินที่ได้จากการขายครั้งแรกถูกเก็บใส่ถุงเล็ก ๆ
มันไม่ได้มากมายอะไร
แต่สำหรับนาง มันคือเงินที่เกิดจากหยาดเหงื่อของตัวเอง
และในเวลาเดียวกัน มันทำให้นางเห็นเส้นทางหนึ่งชัดเจนขึ้น
ถ้ามีพื้นที่มากกว่านี้
นางก็ปลูกผักได้มากขึ้น
ถ้าปลูกได้มากขึ้น
นางก็ขายได้มากขึ้น
ถ้าขายได้มากขึ้น…
นางก็สามารถทำสวนของตัวเองให้ใหญ่ขึ้นได้จริง ๆ
เมื่อกลับถึงบ้านในตอนเย็น เฉียวจิงจิงช่วยบิดาเก็บของ ก่อนแยกตัวเข้าไปในห้อง
นางรอจนแน่ใจว่าเฉียวต้าซานเข้านอนแล้ว จึงค่อยเปิดกล่องไม้ที่ใส่เงินไว้
ด้านในมีเงินอยู่จำนวนหนึ่ง
เฉียวจิงจิงหยิบออกมานับอย่างระมัดระวัง
ห้าสิบตำลึง…
หนึ่งร้อย…
สองร้อย…
สามร้อยตำลึง
เงินทั้งหมดนี้เป็นเงินที่นางมีอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นปัญหา
นางต้องการซื้อที่ดินเพิ่ม
แต่หากจู่ ๆ นางนำเงินสามร้อยตำลึงออกมา เฉียวต้าซานต้องถามแน่นอนว่าเงินมาจากไหน และนางไม่สามารถบอกความจริงได้
ไม่อาจบอกว่าเงินส่วนหนึ่งมาจากถุงเงินที่นางนำออกมาจากบ้านเถ้าแก่หลี
ยิ่งไม่อาจบอกว่าเงินอีกส่วนมาจากองค์ชายสาม
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“จะทำอย่างไรดีนะ…”
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ต่อจากนี้ นางจะค่อย ๆ ใช้เงินที่ได้จากการขายผัก
หากวันหนึ่งมีเงินมากพอที่จะซื้อที่ดิน นางก็จะสามารถบอกบิดาได้อย่างสมเหตุสมผลว่าเป็นเงินที่นางเก็บสะสมมาจากการทำสวนผัก
อย่างน้อยก็ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยเงินสามร้อยตำลึงออกมาทั้งหมดในครั้งเดียว
นางมองเงินจากการขายผักที่วางอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง
วันนี้นางขสยผักได้เงิน หนึ่งตำลึงแปดอีแปะ
จากนั้นจึงนึกถึงคำพูดของพ่อค้าคนนั้น
“หากเจ้ามีผักมากกว่านี้ ข้าต้องการทั้งหมด”
เฉียวจิงจิงกำมือแน่น นางหันไปมองออกนอกหน้าต่าง
“ถ้าอยากปลูกให้มากกว่านี้…”
นางพึมพำเบา ๆ
“ข้าต้องมีที่ดินเพิ่ม”
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมืองหย่งอัน
โจวจิ่งเหยียนกำลังนั่งอยู่ในห้องพักส่วนตัว
เซี่ยเหิงยืนอยู่ด้านข้างและรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในตลาดวันนี้
“วันนี้พบแม่นางเฉียวที่ตลาดขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“นางทำอะไร?”
“ขายผักขอรับ”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
“ผัก?”
“ขอรับ ผักที่นางปลูกเอง”
โจวจิ่งเหยียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“แล้วเป็นอย่างไร นางขายได้หรือไม่”
“ขายดีมาก และมีพ่อค้าจากร้านอาหารรายหนึ่งสนใจรับซื้อผักจากนางเป็นประจำ”
โจวจิ่งเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ดูเหมือนนางจะจริงจังกับการทำสวนมากกว่าที่ข้าคิด”
เซี่ยเหิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“องค์ชาย…ท่านสนใจเรื่องของแม่นางเฉียวมากเกินไปหรือไม่ขอรับ?”
โจวจิ่งเหยียนเหลือบมองเขา
“ข้าเพียงอยากรู้ว่านางจะก่อเรื่องอะไรอีก”
เซี่ยเหิงพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อ
โจวจิ่งเหยียนหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ
แต่ในหัวกลับนึกถึงหญิงสาวที่เอาแต่บอกว่าไม่รู้จักเขา
และตอนนี้นางกำลังตั้งใจทำสวนของตัวเองอย่างจริงจัง
ชายหนุ่มยกยิ้มบาง ๆ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน