17. ตอนที่ 16 ที่ดินผืนใหม่
ตอนที่ 16 ที่ดินผืนใหม่
วันนี้เฉียวจิงจิงก็ตื่นเช้าเช่นเคย หลังจากล้างหน้าและกินอาหารเช้าเรียบร้อย นางก็เดินออกมาดูแปลงผักตามปกตินางเห็นต้นถั่วที่กำลังเลื้อยกับแตงกวาที่เริ่มออกดอก
เมื่อวานผักกาด ต้นหอม และผักบุ้งถูกเก็บไปขายจนเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงต้นเล็ก ๆ บางส่วน
เฉียวจิงจิงยืนมองสวนอยู่ครู่หนึ่ง และก็พบปัญหาใหญ่
ที่ดินตรงนี้เล็กเกินไป หากต้องการปลูกผักให้ได้มากขึ้น จำเป็นต้องมีพื้นที่เพิ่ม
นางหันไปมองพื้นที่ด้านหลังบ้าน
เลยจากรั้วออกไปไม่ไกล เป็นพื้นที่รกร้างที่ทอดยาวไปจนถึงเชิงเขา
ไม่มีใครปลูกอะไรที่นั่นมานานแล้ว
ดินบางส่วนแข็งและมีหญ้าขึ้นรก แต่หากถางออกและพรวนดินใหม่ นางเชื่อว่ายังสามารถนำมาใช้ทำสวนได้
“ถ้าได้ที่ตรงนั้นก็คงดี…”
“เจ้ามองอะไรอยู่?”
เสียงของเฉียวต้าซานดังขึ้นจากด้านหลัง
เฉียวจิงจิงหันกลับมา
“ท่านพ่อ”
นางชี้ไปยังพื้นที่รกร้างด้านหลังบ้าน
“ที่ตรงนั้นเป็นของใครหรือเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานมองตาม
“ที่รกร้างตรงนั้นหรือ”
“เป็นที่ของหมู่บ้าน ไม่มีใครสนใจมานานแล้ว”
ดวงตาของเฉียวจิงจิงเป็นประกายทันที
“ถ้าข้าอยากซื้อ จะซื้อได้หรือไม่เจ้าคะ”
เฉียวต้าซานหันกลับมามองลูกสาว
“เจ้าคิดจะซื้อที่ตรงนั้นจริง ๆ หรือ”
“เจ้าค่ะ”
“มันรกร้างมากนะ ต้องถางหญ้า ต้องปรับดินอีกมาก แล้วอีกอย่างพวกเราก็ไม่มีเงินด้วย”
“ข้ามี”
เฉียวต้าซานจ้องลูกสาวเขม็ง
“แล้วเจ้าไปเอาเงินมาจากไหน?”
“เงินที่มีอยู่รวมกับเงินที่ขายผักได้ยังไงก็คงไม่พอซื้อที่ดินหรอกนะ”
“เป็นเงินที่ข้าได้จากงานอีกอย่างหนึ่งเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานขมวดคิ้ว
“งานอะไร?”
“ข้ารับงานสืบข่าวให้คนในเมือง”
“สืบข่าว?”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“คนผู้นั้นให้ข้าคอยถามข่าวจากชาวบ้าน หรือฟังข่าวลือต่าง ๆ ในเมือง หากมีเรื่องเกี่ยวกับพ่อค้า ขุนนาง หรือเรื่องผิดปกติ ก็ให้ข้านำไปบอกเขา”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวด้วยความไม่แน่ใจ
“แล้วเขาไว้ใจเจ้า?”
“เขาบอกว่าข้าเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่มีใครสนใจว่าข้าจะถามอะไร”
นางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เขาจึงให้ข้าช่วย”
“ได้เงินดีหรือ?”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
“คนที่จ้างข้าคือองค์ชายสาม โจวจิ่งเหยียนเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานชะงัก
“องค์ชายสาม?”
“เจ้าค่ะ”
“เหตุใดองค์ชายถึงมาจ้างเจ้า?”
“ข้าก็ไม่รู้ ก็วันนั้นไงที่เจอเขาในเมือง เขาถามข้าเรื่องผักแล้วก็จ้างข้า”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
เฉียวต้าซานเงียบไป
เหตุผลฟังดูสมเหตุสมผล แต่เขายังไม่ค่อยสบายใจนัก
“ข้าเห็นว่าได้เงินดีเลยตกลง”
เฉียวจิงจิงมองบิดาด้วยแววตาใสซื่อ
“ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวให้ดี”
“เจ้าค่ะ”
“อย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องอันตราย”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานถอนหายใจ
“เงินที่เหลือจากงานนั้นก็เก็บไว้ดี ๆ อย่าเอาออกมาใช้จนหมด”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ข้าจะเก็บไว้ให้ดีเจ้าค่ะ”
“แล้วเรื่องที่ดิน…”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ
“ถ้าอย่างนั้นเอาไว้ไปถามผู้ใหญ่บ้านกัน”
“เจ้าค่ะ!”
สองพ่อลูกพากันเดินไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านกำลังนั่งสานตะกร้าอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นเฉียวต้าซานกับเฉียวจิงจิงเดินเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้น
“ต้าซาน มีเรื่องอะไรหรือ?”
เฉียวต้าซานนั่งลง ก่อนเล่าเรื่องที่ลูกสาวต้องการซื้อที่ดินรกร้างบริเวณเชิงเขา
ผู้ใหญ่บ้านหันไปมองเฉียวจิงจิง
“เจ้าจะซื้อจริงหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ที่ตรงนั้นไม่มีใครต้องการหรอกนะ”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบทันที
“ข้าอยากเอามาปลูกผัก”
ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะ
“ตั้งแต่เจ้าปลูกผักขาย ดูเหมือนจะติดใจเสียแล้ว”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ข้าชอบทำสวนเจ้าค่ะ”
ผู้ใหญ่บ้านวางตะกร้าในมือลง
“ถ้าเช่นนั้นก็ตามข้ามา เดี๋ยวข้าพาไปดูที่”
ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน มุ่งหน้าไปยังพื้นที่รกร้างท้ายหมู่บ้าน
ที่ดินผืนนี้อยู่ติดกับบ้านของเฉียวต้าซานพอดี
ด้านหนึ่งติดทางขึ้นเขา อีกด้านติดกับพื้นที่สวนเดิมของตระกูลเฉียว
ผู้ใหญ่บ้านชี้ให้ดู
“ที่ตรงนี้เดิมทีมีคนคิดจะทำไร่ แต่พอรู้ว่าดินไม่ค่อยดีเท่าไร ก็ไม่มีใครเอาอีก”
เฉียวจิงจิงก้มลงหยิบดินขึ้นมาดู นางขยี้ดินระหว่างปลายนิ้ว
ดินค่อนข้างแข็ง แต่ยังมีความชื้นอยู่
ถ้าปรับปรุงดินและใส่ปุ๋ยให้ดี น่าจะปลูกผักได้
ที่ดินผืนนี้มีทั้งหมด สองหมู่
ผู้ใหญ่บ้านอธิบายว่า ตามสภาพที่ดินรกร้างและไม่มีคนใช้งานมานาน หมู่บ้านจึงคิดราคาไม่แพง
หมู่ละห้าตำลึงเงิน
สองหมู่รวมเป็นเงิน สิบตำลึง
เฉียวจิงจิงฟังแล้วแทบอยากตอบตกลงทันที
ราคาถูกกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก
“ข้าซื้อได้หรือไม่เจ้าคะ?”
เฉียวต้าซานหันมามองลูกสาว
“แน่ใจหรือ?”
“แน่ใจเจ้าค่ะ”
“ที่ตรงนี้อยู่ติดบ้านเรา และข้าก็จะใช้ปลูกผัก ต่อให้ต้องใช้เวลาถางหญ้าอีกมากก็ไม่เป็นไร”
“ถ้าจะซื้อจริง ๆ ต้องไปทำเรื่องในเมืองให้เรียบร้อยด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยขึ้น
“ต้องเข้าเมืองอีกหรือเจ้าคะ?”
“เรื่องเอกสารสำคัญก็ต้องทำให้เรียบร้อย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้นวันนี้เลยได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ผู้ใหญ่บ้านมองนางแล้วหัวเราะ
“ใจร้อนจริง”
“ถ้าปล่อยไว้นาน เกรงว่าจะมีคนอื่นอยากได้เสียก่อนเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องกลัว ที่ตรงนี้ร้างมาหลายปีแล้ว”
ผู้ใหญ่บ้านยิ้ม มองสองพ่อลูกก่อนพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้นไปจัดการเรื่องเอกสารกัน”
เรื่องซื้อที่ดินดำเนินไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนพาพวกนางไปจัดการเอกสารต่าง ๆ และรับรองการซื้อขายให้เรียบร้อย
หลังจากชำระเงินแล้ว ที่ดินสองหมู่ผืนนี้ก็กลายเป็นของตระกูลเฉียวอย่างเป็นทางการ
เฉียวจิงจิงรับเอกสารมาไว้ในมือ นางก้มมองกระดาษแผ่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
ในที่สุด…
นางก็มีที่ดินเป็นของตัวเองแล้ว
แม้จะยังเป็นเพียงที่ดินรกร้างที่เต็มไปด้วยหญ้าและก้อนหิน แต่ในสายตาของนาง ที่ตรงนี้คือจุดเริ่มต้นของสวนผักที่ใหญ่ขึ้น
นางเงยหน้ามองพื้นที่ตรงหน้า
“ต่อไปข้าจะทำให้ตรงนี้เต็มไปด้วยผักให้ได้”
เฉียวต้าซานยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วหัวเราะ
“ยังไม่ได้เริ่มถางเลย เจ้าก็คิดไปถึงตอนเก็บผักแล้วหรือ”
“ต้องคิดไว้ก่อนสิเจ้าคะ”
“ถ้าเช่นนั้นพรุ่งนี้ก็เริ่มถางเลย”
“เจ้าค่ะ!”
แต่เรื่องซื้อที่ดินไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น เพราะทันทีที่เฉียวจิงจิงกับเฉียวต้าซานเดินกลับถึงบ้าน ข่าวก็เริ่มแพร่ไปทั่วหมู่บ้าน
“ได้ยินหรือยัง? บ้านเฉียวซื้อที่ดินเพิ่ม”
“ที่รกร้างตรงเชิงเขาน่ะหรือ?”
“ใช่ เห็นว่าซื้อไปตั้งสองหมู่”
“สองหมู่เลยหรือ?”
“ได้ยินว่าจ่ายไปตั้งสิบตำลึง”
ชาวบ้านหลายคนเริ่มพูดคุยกัน
บางคนสงสัย
บางคนอิจฉา
บางคนก็เพียงแค่แปลกใจ
เพราะเมื่อไม่นานมานี้ ครอบครัวเฉียวยังเป็นเพียงบ้านนายพรานธรรมดา ๆ
แต่ตอนนี้กลับมีเงินซื้อที่ดินเพิ่ม
“เฉียวต้าซานไปเอาเงินมาจากไหนกัน?”
“หรือว่าล่าสัตว์ใหญ่ได้”
“แต่ไม่เคยได้ข่าวเลยนะว่าต้าซานล่าสัตว์ใหญ่ได้”
เสียงพูดคุยเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ
เฉียวจิงจิงนั่งอยู่หน้าบ้านได้ยินทุกคำ นางไม่ได้สนใจนัก
แต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้คือ หากเรื่องเงินถูกถามขึ้นมา นางต้องมีคำตอบที่เหมาะสม
เพราะเงินที่นางนำออกมาจ่ายค่าที่ดินนั้น ไม่ได้มาจากการขายผักเพียงวันเดียวอย่างแน่นอน
ข่าวเรื่องบ้านเฉียวซื้อที่ดินแพร่ไปทั่วหมู่บ้านตั้งแต่ช่วงเย็น และเช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังมีคนพูดถึงไม่หยุด
มีทั้งคนอิจฉา คนยินดี และคนที่สงสัย
เมื่อมีคนถามเฉียวจิงจิงตรง ๆ ว่าเหตุใดนางถึงมีเงินซื้อที่ดิน นางก็ตอบเพียงว่า
“ข้ารับงานสืบข่าวให้เถ้าแก่คนหนึ่งในเมืองหย่งอันเจ้าค่ะ เขาจ่ายเงินให้ข้า”
เมื่อชาวบ้านถามว่าทำไมเด็กสาวอย่างนางจึงรับงานเช่นนั้น
เฉียวจิงจิงก็ยิ้ม
“เพราะข้าเป็นคนถามเก่งเจ้าค่ะ”
คำตอบง่าย ๆ ทำให้หลายคนหัวเราะ
บางคนยังสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ยินว่าเป็นงานที่คนในเมืองจ้าง ก็ไม่มีใครถามต่อมากนัก
และที่สำคัญไม่มีใครรู้ว่าเงินก้อนใหญ่จริง ๆ ของนางยังถูกเก็บซ่อนอยู่ในกล่องไม้ในห้องของนาง
เงินสองร้อยตำลึงยังคงอยู่ครบ
เฉียวจิงจิงไม่ได้คิดจะนำมันออกมาใช้ในตอนนี้
นางตั้งใจจะใช้เงินที่ได้จากการขายผักและเงินจากงานสืบข่าวอย่างค่อยเป็นค่อยไป
หากวันหนึ่งนางสามารถหาเงินได้มากพอจากการทำสวน ทุกอย่างก็จะอธิบายได้ง่ายขึ้น
คืนนั้น เฉียวจิงจิงเดินออกมายืนหน้าบ้าน
สายตาของนางมองไปยังพื้นที่รกร้างตรงเชิงเขา
พรุ่งนี้นางจะเริ่มถางที่ดิน
หลังจากนั้นก็ต้องขุดแปลง
ปรับดิน
หาปุ๋ย
เลือกเมล็ดพันธุ์
แล้วถึงจะปลูกผักรอบใหม่
ครั้งนี้นางจะปลูกเพื่อขาย และถ้าพ่อค้าร้านอาหารกลับมารับซื้อจริง สวนแห่งนี้ก็จะกลายเป็นแหล่งรายได้ของครอบครัวนาง
เฉียวจิงจิงกำหมัดแน่นด้วยความมุ่งมั่น
“สวนของข้า…”
นางมองพื้นที่รกร้างตรงหน้า
“เริ่มใหญ่ขึ้นแล้ว”
แต่ในขณะที่นางกำลังคิดถึงอนาคต เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าบ้าน
“จิงจิง!”
นางหันไปมอง
เสี่ยวเถากำลังวิ่งมาทางบ้านของนางด้วยสีหน้าตื่นเต้น
“มีอะไรหรือ?”
เสี่ยวเถาหยุดหอบอยู่ตรงหน้า
“ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าซื้อที่ดินเพิ่ม!”
“ใช่”
“ตั้งสองหมู่เลยหรือ?”
“อืม”
เสี่ยวเถามองพื้นที่รกร้าง แล้วตาเป็นประกาย
“แล้วเจ้าจะทำอะไรกับมัน?”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ปลูกผัก”
“อีกแล้วหรือ?”
“ใช่”
“เจ้าจะปลูกมากขนาดไหนกัน”
เฉียวจิงจิงหันไปมองที่ดินผืนใหม่ของตัวเอง
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“มากจนเกวียนหนึ่งคันขนไม่หมดเลยล่ะ”
เสี่ยวเถาอ้าปากค้าง
“เจ้าเพิ่งซื้อที่ดินเองนะ!”
“ข้าก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ”
เสี่ยวเถาหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะมาช่วย!”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ตกลง”
สองสาวยืนมองพื้นที่รกร้างด้วยกัน
ไม่มีใครรู้ว่าอีกไม่นาน ที่ดินว่างเปล่าผืนนี้จะเปลี่ยนไปมากเพียงใด
และไม่มีใครรู้เช่นกันว่าการซื้อที่ดินของเฉียวจิงจิงในครั้งนี้ จะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ที่นางกำลังสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน