18. ตอนที่ 17 ลงแรงครั้งแรก
ตอนที่ 17 ลงแรงครั้งแรก
เช้าวันใหม่มาถึงเร็วกว่าที่เฉียวจิงจิงคิดหลังจากกินอาหารเช้าเรียบร้อย นางก็หยิบหมวกสานใบเก่าของเฉียวต้าซานมาสวม ก่อนเดินออกจากบ้านพร้อมจอบหนึ่งเล่มและตะกร้าใบใหญ่
วันนี้ไม่มีเวลามานั่งดูแปลงผักหลังบ้านนานนัก เพราะที่ดินผืนใหม่กำลังรอนางอยู่
เฉียวจิงจิงเดินอ้อมรั้วบ้านไปยังพื้นที่สองหมู่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวาน ก่อนยืนมองผืนดินตรงหน้า
เมื่อวานตอนที่มากับผู้ใหญ่บ้าน นางมองเพียงคร่าว ๆ จึงไม่ได้รู้สึกว่าพื้นที่กว้างมากนัก
แต่พอมายืนดูตอนเช้าอีกครั้ง นางกลับรู้สึกว่ากว้างกว่าที่คิดไว้มาก
หญ้าขึ้นรกเต็มพื้นที่ บางส่วนสูงเกือบถึงเข่า มีกิ่งไม้แห้งกระจัดกระจายอยู่ตามพื้น และยังมีก้อนหินขนาดเล็กใหญ่ปะปนอยู่ในดิน
เฉียวจิงจิงยืนเท้าสะเอว
“นี่ข้าต้องทำทั้งหมดจริง ๆ หรือเนี่ย…”
เฉียวต้าซานที่เดินตามมาด้านหลังหัวเราะ
“เมื่อวานเจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะใช้ที่ให้คุ้ม”
“ตอนนี้เห็นแล้วจะเปลี่ยนใจหรือ?”
“ไม่เปลี่ยนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบทันที
“ซื้อมาแล้วก็ต้องทำ”
นางกำจอบในมือแน่น ก่อนเดินเข้าไปในพื้นที่รกร้าง
“เริ่มจากถางหญ้าก่อน”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ถูกต้อง”
สองพ่อลูกเริ่มลงมือทำงานตั้งแต่เช้า
เฉียวต้าซานใช้มีดฟันกิ่งไม้และตัดหญ้าที่ขึ้นรก ส่วนเฉียวจิงจิงใช้จอบขุดรากหญ้าที่ฝังแน่นอยู่ในดิน
แม้นางจะมีแรงมากกว่าเด็กสาวทั่วไป แต่พื้นที่กว้างถึงสองหมู่ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะจัดการได้ภายในวันเดียว
ผ่านไปไม่นาน เหงื่อก็เริ่มซึมตามไรผม
เฉียวจิงจิงยกแขนขึ้นเช็ดหน้าผาก ก่อนมองพื้นที่ที่เพิ่งถางได้เพียงเล็กน้อย
“ถ้าทำกันสองคน อีกกี่วันถึงจะเสร็จกันนะ…”
“อย่างน้อยก็หลายวัน”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
เฉียวจิงจิงหันกลับไป
เห็นหยูไห่กำลังเดินเข้ามาพร้อมจอบหนึ่งเล่มพาดอยู่บนบ่า
“ลุงหยู?”
เฉียวต้าซานหันไปมอง ก่อนยิ้มกว้าง
“มาแล้วหรือ?”
“เจ้าซื้อที่ตั้งสองหมู่ทั้งที จะให้ข้ารู้ข่าวแล้วนั่งดูอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร”
หยูไห่หัวเราะ
“อีกอย่าง ที่ดินนี่อยู่ติดกับบ้านพวกเจ้า ถ้าปล่อยให้ต้าซานกับจิงจิงทำกันสองคน เกรงว่ากว่าจะปลูกผักได้ พวกเจ้าคงหมดแรงเสียก่อน”
“ข้าไม่ได้หมดแรงง่าย ๆ เสียหน่อย”
เฉียวจิงจิงรีบพูด
หยูไห่มองเด็กสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนหัวเราะ
“เมื่อครู่ยังบ่นอยู่เลยไม่ใช่หรือ”
“ข้าแค่พูดเล่นเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างไม่ยอมแพ้
หยูไห่ยิ้มแล้วหันไปหาเฉียวต้าซาน
“เอาล่ะ เราสองคนช่วยกันทำเถอะ”
“ได้”
ชายทั้งสองหยิบอุปกรณ์ขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือถางหญ้าต่อทันที
เฉียวจิงจิงมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ
หยูไห่กับบิดาของนางเป็นสหายสนิทกันมานาน การที่เขามาช่วยจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
“จิงจิง!”
หยูเสี่ยวเถาวิ่งมาทางพวกนาง ในมือถือจอบเล่มเล็กเอาไว้ ส่วนด้านหลังมีมารดาของนางเดินตามมา
“เสี่ยวเถา?”
“ข้ามาช่วยเจ้า!”
เสี่ยวเถาพูดด้วยรอยยิ้ม
หูชุนฮวามองลูกสาวแล้วส่ายหน้าอย่างขบขัน
“พ่อเจ้าออกมาช่วยสหายทั้งที ลูกสาวจะไม่ตามมาช่วยได้อย่างไร”
จากนั้นก็หันมามองเฉียวจิงจิง
“จิงจิง ไม่รังเกียจที่ป้าจะมาช่วยใช่หรือไม่”
เฉียวจิงจิงรีบส่ายหน้า
“ไม่เลยเจ้าค่ะ”
หูชุนฮวา หรือชาวบ้านมักเรียกว่า หยูซื่อ เป็นสตรีที่พูดจานุ่มนวลและมีสีหน้าใจดี นางรู้จักครอบครัวเฉียวมานาน จึงเอ็นดูเฉียวจิงจิงไม่น้อย
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องเกรงใจ ป้าจะช่วยเจ้าเก็บกิ่งไม้กับหญ้าเอง”
“ขอบคุณท่านป้าหูเจ้าค่ะ”
“เด็กโง่ จะขอบคุณอะไรนักหนา คนบ้านเดียวกันทั้งนั้น”
เสี่ยวเถารีบพูดขึ้น
“ใช่ ๆ ข้าก็มาช่วยเจ้าเหมือนกัน”
“เจ้ามาช่วยหรือมาหาเรื่อสนุกกันแน่”
“แน่นอนว่ามาช่วย!”
เสี่ยวเถาตอบอย่างจริงจัง
จากนั้นก็ใช้จอบเล็กในมือฟาดลงไปบนกอหญ้าตรงหน้า
ฉึก!
หญ้าแทบไม่ขยับ
เสี่ยวเถานิ่งไป
เฉียวจิงจิงกลั้นหัวเราะ
“ข้าช่วยเอง”
“ไม่ต้อง!”
เสี่ยวเถากัดฟัน
“ข้าทำได้!”
นางยกจอบขึ้นอีกครั้งแล้วฟาดลงไป
คราวนี้กอหญ้าหลุดออกมาพร้อมราก
“เห็นไหม!”
เสี่ยวเถายกหญ้ากอนั้นขึ้นมาอย่างภูมิใจ
“ข้าก็ทำได้”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เก่งมาก”
“แน่นอน”
ทั้งสองสาวเริ่มช่วยกันเก็บหญ้าและกิ่งไม้ที่พวกผู้ใหญ่ตัดออกมา
ทั้งห้าคนช่วยกันทำงานอย่างขมักเขม้นจนเวลาล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเฉียวจิงจิงเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็อยู่ตรงหัวแล้ว
แดดแรงจนทั้งสองสาวหน้าแดงก่ำไปหมด
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงหันกลับไป เห็นหลิวซื่อกำลังเดินมาพร้อมตะกร้าใบใหญ่สองใบ
นางเดินมาถึงก็วางตะกร้าลงใต้ร่มไม้
“ป้าเห็นพวกเจ้ามาทำงานกันตั้งแต่เช้าแล้ว เลยเอาอาหารกลางวันมาให้”
เฉียวจิงจิงรีบเดินเข้าไปหา
“ท่านป้าหลิวลำบากแล้วเจ้าค่ะ”
“ลำบากอะไรกัน”
หลิวซื่อเปิดตะกร้า
ด้านในมีข้าวสวยที่ห่อมาอย่างดี มีผักผัดหนึ่งจาน ไข่ต้ม และเนื้อตากแห้งเล็กน้อย
“ทำงานหนักมาครึ่งค่อนวันแล้ว ถ้าปล่อยให้พวกเจ้าหิว มีหวังไม่มีแรงทำต่อกันพอดี”
หยูซื่อเห็นอาหารแล้วก็รีบเข้าไปช่วยทันที
“พี่หลิว ข้าช่วยเอง”
“ได้สิ”
หลิวซื่อยิ้ม
“เดี๋ยวพวกผู้ชายทำงานต่อ ส่วนพวกเราช่วยกันดูเด็ก ๆ”
เฉียวจิงจิงมองอาหารตรงหน้าแล้วรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
“ขอบคุณท่านป้าหลิวจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“อย่าขอบคุณบ่อยนัก ป้าได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองแก่ขึ้นทุกที”
ทุกคนหัวเราะ ก่อนจะเริ่มทานอาหารกัน
เฉียวจิงจิงนั่งลงข้างเสี่ยวเถา ก่อนรับชามข้าวจากหูซื่อ
“กินเยอะ ๆ นะจิงจิง”
หยูซื่อพูดพลางตักกับข้าวให้นาง
“ทำงานตั้งแต่เช้า เดี๋ยวจะไม่มีแรง”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงก้มหน้ากินข้าว รสชาติอาหารธรรมดามาก
แต่กลับทำให้นางรู้สึกดีอย่างประหลาด
ระหว่างกิน หยูไห่กับเฉียวต้าซานก็คุยกันเรื่องงานในหมู่บ้าน
“ต้าซาน ที่ดินตรงนี้เจ้าคิดจะปลูกอะไร?”
“จิงจิงบอกว่าจะทำแปลงผัก”
เฉียวต้าซานตอบ
“พ่อค้าจากในเมืองต้องการผักเพิ่ม นางเลยคิดว่าถ้ามีพื้นที่มากขึ้นก็น่าจะปลูกได้มากขึ้น”
“อ้อ”
หยูไห่พยักหน้า
“ถ้าทำสำเร็จจริงก็ดี อย่างน้อยพวกเจ้าจะได้มีรายได้เพิ่ม”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ข้าจะพยายามเจ้าค่ะ”
หยูซื่อมองนางแล้วเอ่ยขึ้น
“ถ้าต้องการคนช่วยก็บอกป้าได้นะจิงจิง”
“เจ้าค่ะ”
“เสี่ยวเถาถ้าลูกว่างเมื่อไรก็ให้มาช่วยจิงจิงนะ”
“ท่านแม่!”
เสี่ยวเถาหันไปมองมารดา
“ข้าตั้งใจจะมาช่วยอยู่แล้ว”
ทุกคนหัวเราะ
หลังจากพักจนมีแรงแล้ว ทุกคนก็กลับไปทำงานต่อ
คราวนี้งานคืบหน้าเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เฉียวต้าซานกับหยูไห่ช่วยกันตัดหญ้าและกิ่งไม้
หยูซื่อกับหลิวซื่อช่วยกันเก็บหญ้ากับกิ่งไม้ที่ถูกตัดออกไปกองไว้รวมๆ กัน
ส่วนเสี่ยวเถากับเฉียวจิงจิงก็ช่วยกันขนกิ่งไม้ไปกองรวมกัน
ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว
กว่าดวงอาทิตย์จะเริ่มคล้อยต่ำ พื้นที่ด้านหน้าก็ถูกถางออกไปเป็นบริเวณกว้าง
พื้นดินที่เคยเต็มไปด้วยหญ้ารกกลับเริ่มมองเห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
“ถางได้เยอะกว่าที่คิดนะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานวางจอบลง
“เพราะวันนี้มีหลายคนมาช่วย”
หยูไห่หัวเราะ
“พรุ่งนี้ก็ทำต่ออีกหน่อย”
“พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มเก็บก้อนหินออก”
เฉียวจิงจิงพูดพลางมองพื้นดิน
“จากนั้นค่อยขุดแปลง ปรับดิน แล้วค่อยคิดว่าจะปลูกอะไรตรงไหน”
“เจ้าวางแผนไว้หมดแล้วหรือ?”
หยูไห่ถาม
“ข้าแค่คิดไว้คร่าว ๆ เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงชี้ไปยังพื้นที่ด้านหนึ่ง
“ตรงนี้ข้าจะทำแปลงผัก ส่วนตรงนั้นอาจทำค้างให้ถั่วกับแตงกวา”
“แต่แตงกวากับถั่วที่สวนเดิมยังไม่โตเลยไม่ใช่หรือ?”
เสี่ยวเถาถาม
“ยัง”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ตอนนี้ถั่วกำลังเลื้อย ส่วนแตงกวาก็เพิ่งเริ่มออกดอก ต้องรออีกหน่อย”
“ถ้าอย่างนั้นเราก็รอกินแตงกวาของเจ้าได้แล้วสินะ”
“ถ้าเจ้ามาช่วยบ่อย ๆ ข้าจะให้กิน”
“ตกลง!”
เสี่ยวเถาตอบทันที
เมื่อทุกคนกำลังจะแยกย้ายกลับบ้าน เฉียวจิงจิงกลับเอ่ยขึ้น
“ทุกคนอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันก่อนเถอะเจ้าค่ะ”
หยูไห่รีบโบกมือ
“ไม่ต้องหรอกจิงจิง พวกเรากลับไปกินที่บ้านก็ได้”
“วันนี้ทุกคนช่วยข้าตั้งแต่เช้า จะให้กลับไปทั้งอย่างนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ”
นางมองทุกคน
“ที่บ้านข้ามีข้าวสาร ไข่ เครื่องปรุง แล้วก็อาหารอย่างอื่นอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
หยูซื่อรีบพูด
“ไม่ต้องลำบากก็ได้”
“ไม่ได้ลำบากเลยเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ผักก็มีจากสวนของข้าเอง เนื้อตากแห้งก็ยังเหลืออยู่”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“อยู่กินข้าวด้วยกันเถอะหยูไห่ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
หยูไห่มองสหาย ก่อนหัวเราะ
“เอาอย่างนั้นก็ได้”
เมื่อทุกคนตกลง เฉียวจิงจิงจึงกลับเข้าบ้าน
บ้านตระกูลเฉียวมีอาหารเก็บไว้อยู่พอสมควร
ข้าวสาร เครื่องปรุง ไข่ และของแห้งต่าง ๆ ล้วนเป็นของที่เฉียวจิงจิงค่อย ๆ ซื้อสะสมเอาไว้จากการเข้าเมืองหลายครั้งก่อนหน้านี้
เพราะนางรู้ดีว่า หากจะทำสวนจริงจัง การมีอาหารสำรองไว้ในบ้านย่อมสะดวกกว่าออกไปซื้อทุกครั้ง
วันนี้จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอาหาร
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปในครัว แล้วหยิบผักจากสวนออกมา
“ท่านป้าหลิว ท่านป้าหู ช่วยข้าทำอาหารหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
“ได้สิ”
หลิวซื่อยิ้ม
หยูซื่อเองก็พยักหน้า
“ป้าจะช่วยเจ้า”
เสี่ยวเถารีบเดินตามเข้ามา
“ข้าก็ช่วยด้วย!”
“ได้”
เฉียวจิงจิงยื่นตะกร้าผักให้นาง
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าช่วยล้างผัก”
“ได้เลย”
ภายในครัวจึงมีผู้หญิงสองคนกับเด็กสาวสองคนช่วยกันเตรียมอาหาร
หลิวซื่อรับหน้าที่จัดการกับเนื้อตากแห้ง
หยูซื่อช่วยเตรียมผักและไข่
ส่วนเฉียวจิงจิงช่วยหั่นผักและเตรียมเครื่องปรุง
“จิงจิง เจ้าจะทำอะไร?”
เสี่ยวเถาถาม
“ผักบุ้งผัดหนึ่งจาน ไข่เจียวหนึ่งจาน แล้วก็เอาเนื้อตากแห้งผัดกับผัก”
เฉียวจิงจิงตอบ
“แค่นี้พอหรือ?”
“พอแล้ว”
นางมองของที่มีอยู่
“มีหลายอย่างแล้ว”
หลิวซื่อหันมามอง
“เจ้าทำอาหารเป็นด้วยหรือ?”
เฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย
“พอทำเป็นบางอย่างเจ้าค่ะ”
นางไม่อยากทำให้ใครสงสัย
ความจริงนางทำอาหารเป็นเพียงเมนูง่าย ๆ จากความรู้ในชาติก่อน ส่วนความทรงจำของร่างเดิมเองก็มีเรื่องงานครัวติดอยู่บ้าง
จึงไม่ได้ถือว่าเป็นเรื่องแปลกนัก
หยูซื่อยิ้ม
“เช่นนั้นลองทำดู ป้าจะคอยดูให้”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตั้งกระทะ เทน้ำมันลงไป ก่อนตอกไข่ใส่ชามแล้วตีให้เข้ากัน
ไม่นานกลิ่นหอมของไข่เจียวก็ลอยออกมา
เสี่ยวเถาที่กำลังล้างผักถึงกับหันมามอง
“หอมจัง”
“เจ้าล้างผักต่อไป”
“ข้ากำลังล้างอยู่”
“แต่เจ้ามองอาหารจนน้ำลายแทบจะไหลแล้วนะ”
เสี่ยวเถารีบก้มหน้าลง
“ข้าก็แค่ดูเฉย ๆ”
ทุกคนหัวเราะ
อาหารค่อย ๆ ถูกทำเสร็จทีละจาน
มีไข่เจียว ผักบุ้งผัดกระเทียม ผักสดผัดกับเนื้อตากแห้ง และผักต้มง่าย ๆ อีกหนึ่งอย่าง
แม้จะเป็นเพียงอาหารบ้าน ๆ แต่เมื่อวางรวมกันบนโต๊ะกลับดูน่ากินไม่น้อย
เฉียวจิงจิงมองอาหารทั้งหมดแล้วพยักหน้า
“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานกับหยูไห่ยกโต๊ะออกมาจัดไว้หน้าบ้าน ส่วนหยูซื่อกับหลิวซื่อช่วยยกอาหารตามออกมา
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะด้วยกัน
เฉียวจิงจิงตักข้าวให้ทุกคน
“กินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ วันนี้ทุกคนเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”
หยูไห่มองอาหารตรงหน้า ก่อนหัวเราะ
“ไม่ได้กินข้าวบ้านต้าซานพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้มานานแล้ว”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“จริง”
หยูซื่อคีบผักเข้าปาก
“ผักที่ปลูกเองสดดีจริง ๆ”
หลิวซื่อพยักหน้า
“สดกว่าผักในตลาดเสียอีก”
เสี่ยวเถารีบคีบไข่เจียว
“จิงจิงทำอร่อยด้วย!”
“กินไปเถอะ”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เดี๋ยวไม่ทันคนอื่น”
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ
เฉียวจิงจิงนั่งฟังทุกคนพูดคุยกันอย่างเงียบ ๆ
ในชีวิตก่อนของนาง การกินอาหารมักเป็นเพียงสิ่งที่ทำเพื่อให้มีแรงทำงานต่อ
ไม่มีใครรอ
ไม่มีใครถามว่าวันนี้เหนื่อยหรือไม่
ไม่มีใครเอาอาหารมาให้เพราะกลัวว่านางจะหิว
แต่ตอนนี้…
นางกลับมีผู้คนมากมายอยู่รอบโต๊ะเดียวกัน
เพียงเพราะนางซื้อที่ดินผืนหนึ่งและเริ่มทำสวน
บางทีชีวิตใหม่ของนางอาจไม่ได้มอบเพียงโอกาสให้ทำตามความฝัน
แต่มันกำลังมอบสิ่งที่นางไม่เคยคิดว่าจะมีให้ด้วย
ครอบครัว
เพื่อนบ้าน
และความรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่เพียงลำพัง
หลังอาหารเย็น ทุกคนช่วยกันเก็บถ้วยชาม ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้าน
หยูซื่อจับมือเฉียวจิงจิงเบา ๆ
“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็มาหาป้าได้เลยนะ”
“เจ้าค่ะ”
หลิวซื่อก็พูดตาม
“ป้าก็เหมือนกัน”
“ขอบคุณท่านป้าทั้งสองเจ้าค่ะ”
เสี่ยวเถายืนอยู่ข้างมารดา ก่อนโบกมือให้
“พรุ่งนี้ข้าจะมาอีก!”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ได้สิ”
ไม่นานทุกคนก็ทยอยเดินกลับบ้าน หน้าบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้างเฉียวต้าซาน มองไปยังพื้นที่รกร้างตรงเชิงเขา
วันนี้พวกนางเพิ่งจัดการไปได้เพียงส่วนหนึ่ง
ยังเหลืองานอีกมากมาย
ต้องเก็บก้อนหิน
ต้องพรวนดิน
ต้องทำแปลง
ต้องหาปุ๋ย
และต้องเลือกเมล็ดพันธุ์สำหรับปลูกในรอบต่อไป
เฉียวจิงจิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“พรุ่งนี้เริ่มเก็บก้อนหินกันนะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“เจ้าพักเสียบ้างก็ได้”
“ไม่ได้เจ้าค่ะ”
นางมองพื้นที่ตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“สวนของข้าเพิ่งเริ่มเอง”
ลมเย็นพัดผ่านปลายผมของนางเบา ๆ
ใต้แสงจันทร์ ผืนดินรกร้างที่เคยไม่มีใครสนใจ กำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย
และเฉียวจิงจิงรู้ดีว่าสักวันหนึ่ง ที่ตรงนี้จะเต็มไปด้วยผักสีเขียว จะเต็มไปด้วยผลผลิต และจะกลายเป็นสวนที่นางฝันเอาไว้จริง ๆ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน