19. ตอนที่ 18 จัดการที่ดินผืนใหม่
ตอนที่ 18 จัดการที่ดินผืนใหม่
เช้าวันต่อมา เฉียวจิงจิงยังคงตื่นเช้าเหมือนเคย หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ก็เดินไปที่สวนหลังบ้านเพื่อดูแปลงผักถั่วฝักยาวเริ่มเลื้อยขึ้นค้างที่ทำไว้ ส่วนแตงกวาตอนนี้ก็ออกดอกสีเหลืองเล็ก ๆ หลายดอก
พวกผักกาด ผักบุ้งก็เหลือไม่มากแล้วหลังจากเก็บไปขาย พอให้เก็บไว้กินเองได้หลายวัน
พอเดินต่อไปอีกหน่อยก็ถึงที่ดินผืนใหม่ที่อยู่ติดกันแล้ว
พื้นที่สองหมู่ที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานยังคงมีร่องรอยจากการช่วยกันถางหญ้าอยู่บ้าง
แต่วันนี้ไม่มีความจำเป็นต้องลงแรงกันมากเหมือนเมื่อวานแล้ว
นางเพียงเดินสำรวจพื้นที่และใช้จอบเกลี่ยดินบางส่วนให้เสมอกัน
เฉียวต้าซานเดินตามมาด้วย
“เมื่อวานทุกคนช่วยกันจนโล่งหมดแล้ว วันนี้ค่อย ๆ ทำก็พอ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงกับเฉียวต้าซานช่วยกันเก็บก้อนหินออกให้หมด ตอนที่ขุดแปลงผักจะได้ไม่เกะกะ
นางลองใช้มือกำดินขึ้นมาบีบดู ก่อนขยี้มันเบา ๆ ระหว่างนิ้ว
ดินค่อนข้างแข็ง บางส่วนจับตัวเป็นก้อนแน่นกว่าที่คิด
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ดินตรงนี้แข็งกว่าสวนหลังบ้านเรา”
เฉียวต้าซานก้มลงดูเช่นกัน
“ที่นี่ร้างมาหลายปี ไม่มีใครปลูกอะไร ดินก็เลยแน่น”
“ถ้าเช่นนั้นต้องทำอย่างไรเจ้าคะ”
“ใส่ปุ๋ยคอกสิ”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
“ปุ๋ยคอก?”
“ใช่”
เฉียวต้าซานตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“บ้านที่เลี้ยงวัว เลี้ยงหมู หรือเลี้ยงไก่ ต่างก็เก็บมูลสัตว์เอาไว้ใช้กับแปลงผักอยู่แล้ว เจ้าไม่เคยเห็นหรือ”
เฉียวจิงจิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ข้าไม่ได้สนใจ”
ความจริงแล้วในความทรงจำของนางจากชาติที่แล้ว นางรู้เพียงว่าปุ๋ยคอกช่วยเพิ่มอินทรียวัตถุให้ดินได้ แต่เรื่องการใช้ในหมู่บ้านยุคโบราณ นางไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก
ดูเหมือนเรื่องทำสวนก็ยังมีหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้จากคนในยุคนี้
“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพ่อพาไปถามบ้านที่เลี้ยงไก่เยอะ ๆ”
เฉียวต้าซานวางจอบลง
“บางบ้านมีเก็บไว้เยอะ พวกเขามักเอาไปใสในนา บางครั้งก็ไม่หมดหรอก”
“ได้เจ้าค่ะ”
ทั้งสองเดินออกจากที่ดินใหม่ไปยังบ้านของชาวบ้านอีกหลังหนึ่ง
ไม่นานก็ได้ปุ๋ยคอกที่เก็บทิ้งไว้จนแห้งและเก่าแล้วจำนวนหนึ่ง
เฉียวจิงจิงไม่ได้รีบนำไปใส่แปลงในทันที นางแยกกองไว้ตรงมุมหนึ่งของพื้นที่
ขณะนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง
“จิงจิง!”
เสียงของหยูเสี่ยวเถาดังขึ้น
เด็กสาวเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าใบหนึ่ง
“ท่านพ่อให้ข้ามาดูว่าพวกเจ้ามีอะไรให้ช่วยไหม”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“กำลังคิดว่าจะปลูกอะไรในที่ดินใหม่บ้าง”
“ตั้งสองหมู่ เจ้าจะปลูกหมดเลยหรือ”
หยูเสี่ยวเถามองพื้นที่กว้างตรงหน้าแล้วเบิกตากว้าง
“ถ้าปลูกหมด เจ้าจะทำคนเดียวไหวหรือไร”
คำถามนั้นทำให้เฉียวจิงจิงเงียบไปครู่หนึ่ง
จริงด้วย
สวนเดิมมีพื้นที่ไม่มาก นางกับบิดายังพอช่วยกันดูแลได้
แต่ถ้าปลูกผักเพิ่มอีกสองหมู่ ต่อให้ใช้แรงเต็มที่ทุกวัน นางก็คงเหนื่อยจนแทบไม่มีเวลาทำอย่างอื่น
“คงต้องค่อย ๆ ทำ”
เฉียวจิงจิงตอบ
“ถ้าสวนนี้ขายได้ดี วันหนึ่งข้าอาจจ้างคนมาช่วย”
เสี่ยวเถาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ถ้าเจ้าขายผักได้มากขึ้นจริง ๆ ก็คงต้องมีคนช่วย”
คำพูดธรรมดา ๆ กลับทำให้เฉียวจิงจิงเริ่มคิดจริงจังขึ้น
นางเดินไปหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา ก่อนขีดเส้นลงบนพื้นดิน
“ตรงนี้ปลูกผักกาด”
นางลากเส้นต่อ
“ตรงนี้ต้นหอม”
“ตรงนั้นผักบุ้ง”
“ส่วนแตงกวากับถั่วฝักยาวต้องทำค้าง”
เสี่ยวเถานั่งยอง ๆ มองตาม
“แล้วจะปลูกทั้งหมดพร้อมกันเลยหรือ”
“ไม่”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“ถ้าปลูกพร้อมกันหมด พอมันโตพร้อมขายขายกลัวว่าจะขายไม่ทัน”
นางคิดต่อ
“ต้องแบ่งเวลาเพาะปลูก ให้แต่ละแปลงโตไม่พร้อมกัน”
เสี่ยวเถาฟังแล้วพยักหน้า แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมดก็ตาม
เฉียวจิงจิงมองพื้นที่ตรงหน้าอีกครั้ง
สองหมู่ไม่ใช่น้อยเลย เมล็ดพันธุ์ที่มีอยู่ในบ้านคงไม่พออย่างแน่นอน
“ไว้ค่อยเข้าเมืองอีกครั้ง”
“ไปซื้อเมล็ดพันธุ์หรือ?”
“ใช่”
เฉียวจิงจิงตอบ
“ต้องซื้อให้พอสำหรับปลูกในพื้นที่ใหม่”
นางยังคิดถึงเรื่องพ่อค้าผักในตลาดด้วย
ถ้าผักของนางมีคุณภาพดีและสามารถส่งให้เขาได้ตามจำนวนที่ตกลงกัน นั่นจะเป็นรายได้ที่มั่นคงมากกว่าการนำไปตั้งแผงขายเองทุกครั้ง
เงินจากการขายผักครั้งแรก นางตั้งใจจะแยกเอาไว้เป็นค่าเมล็ดพันธุ์และค่าใช้จ่ายในสวน
ส่วนเงินที่เหลือยังคงถูกเก็บไว้ในกล่องไม้ในห้องของนางอย่างมิดชิด
ไม่มีใครรู้ว่าข้างในมีอะไร และนางก็ไม่มีความคิดจะให้ใครรู้
“จิงจิง”
เสียงเฉียวต้าซานดังขึ้น
นางหันกลับไป
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ ดินยังต้องพัก หลังจากทำแปลงเสร็จค่อยเริ่มใส่ปุ๋ย”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
ทั้งสามคนจึงช่วยกันเก็บเครื่องมือ ก่อนเดินกลับบ้าน
แต่ระหว่างทาง เฉียวจิงจิงกลับหยุดฝีเท้าลงมีคนแปลกหน้าอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน
ชายสองคนในชุดธรรมดายืนพูดคุยกับชาวบ้านอยู่
ด้านข้างมีชายอีกคนหนึ่งยืนมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ พวกเขาไม่เหมือนชาวบ้านในละแวกนี้
เสื้อผ้าดูสะอาดสะอ้านกว่าชาวบ้านทั่วไป และท่าทางก็ระมัดระวังเกินกว่าจะเป็นเพียงคนเดินทางผ่านไปผ่านมา
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
“คนพวกนั้นเป็นใคร?”
หยูเสี่ยวเถาหันไปมอง
“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”
เฉียวต้าซานก็สังเกตเห็นเช่นกัน
“อาจเป็นคนจากต่างหมู่บ้าน”
เขาพูดเพียงเท่านั้น ก่อนเดินต่อไป
เฉียวจิงจิงไม่ได้ถามอะไรอีก นางเองก็ไม่ได้คิดว่าคนเหล่านั้นตะเกี่ยวข้องกับตนเอง
เพียงแต่ก่อนจะเดินผ่าน นางเห็นชายคนหนึ่งหยิบกระดาษบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ
เขากางมันออก แล้วมองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางหมู่บ้าน
สายตาของเขากวาดผ่านบ้านเรือนทีละหลังแล้วหยุดอยู่ตรงทางขึ้นเขา
เฉียวจิงจิงชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเดินตามบิดากลับบ้านไปโดยไม่หันกลับมามองอีก
ในเวลาเดียวกัน ภายในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
“คุณชาย มีคนแปลกหน้าหลายกลุ่มเดินทางเข้าเมืองในช่วงสองวันนี้”
โจวจิ่งเหยียนวางถ้วยชาลง
“ตรวจสอบแล้วหรือยัง?”
“ยังไม่พบสิ่งผิดปกติชัดเจน แต่พวกเขาไม่ได้มีลักษณะเหมือนพ่อค้าทั่วไป”
โจวจิ่งเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
คดีที่เขากำลังติดตามอยู่ทำให้คนจากหลายพื้นที่เริ่มเคลื่อนไหว
การปรากฏตัวของคนแปลกหน้าในช่วงเวลานี้จึงไม่ควรมองข้าม
“จับตาดูไว้”
“ขอรับ”
“อย่าเพิ่งลงมือ หากยังไม่มีหลักฐาน”
“ขอรับ”
ชายชุดดำก้มศีรษะแล้วถอยออกไป
โจวจิ่งเหยียนหันไปมองนอกหน้าต่าง
เมืองหย่งอันดูสงบเหมือนเช่นทุกวัน แต่จากประสบการณ์ของเขา
บางครั้งสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีอะไร กำลังซ่อนเรื่องใหญ่เอาไว้ใต้ความเงียบสงบนั้น
และในหมู่บ้านเล็ก ๆ นอกเมือง เฉียวจิงจิงยังคงไม่รู้เลยว่า การซื้อที่ดินเพียงสองหมู่ของนาง อาจทำให้ชีวิตที่ตั้งใจจะอยู่อย่างสงบเริ่มมีคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องทีละน้อยแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน