ตอนที่ 1 หากมีชาติหน้า

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน มีเสียงไซเรนดังแว่วมาจากถนนด้านล่าง

แสงไฟจากตึกสูงส่องสะท้อนบนกระจกหน้าต่างเป็นริ้ว ๆ เมืองทั้งเมืองยังคงสว่างไสวราวกับไม่มีวันหลับใหล

บนดาดฟ้าของอาคารสูงแห่งหนึ่ง หญิงสาวในชุดสีดำยืนอยู่ริมขอบตึก มือข้างหนึ่งถือปืน อีกข้างกดหูฟังขนาดเล็กที่แนบอยู่ข้างใบหู

“เป้าหมายออกจากอาคารแล้ว”

เสียงจากปลายสายดังขึ้น

หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เวลาห้าทุ่มตรง

“รับทราบ”

เสียงของนางราบเรียบ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

หญิงสาวคนนี้คือ เฉียวจิงจิง อายุยี่สิบห้าปี

อาชีพของนางไม่ใช่สิ่งที่จะพูดคุยกับใครได้อย่างเปิดเผย

นางเป็นนักฆ่า

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉียวจิงจิงผ่านภารกิจมาแล้วนับไม่ถ้วน มีทั้งคนดี คนเลว คนที่สมควรตาย และคนที่นางไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าทำไมต้องตาย

สำหรับเฉียวจิงจิง ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงคำสั่ง รับงาน ออกไปทำภารกิจ เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นก็รับเงิน แล้วใช้ชีวิตต่อไป

หลายปีที่ผ่านมาทำให้ความรู้สึกหลายอย่างในตัวนางค่อย ๆ ด้านชา

ความกลัว

ความสงสาร

ความผูกพัน

แม้กระทั่งความรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย

นางเคยคิดว่าตัวเองคงจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปจนวันตาย

จนกระทั่งคืนนี้

หลังจากภารกิจสุดท้ายเสร็จสิ้น เฉียวจิงจิงกลับยืนอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพัง ยืนอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

มีลมหนาวพัดผ่านใบหน้า นางเงยหน้ามองท้องฟ้า คืนนี้ไม่มีดาวให้เห็นมากนัก มีเพียงแสงไฟจากตึกในเมืองเท่านั้นที่ยังคงสว่างไสวอยู่

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางไม่ได้รีบกลับไปยังที่พัก

“ถ้าเลิกทำงานนี้ได้ก็คงดี…”

นางเผลอพูดความในใจออกมาโดยไม่รู้ตัว

เฉียวจิงจิงชะงัก จากนั้นก็หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

นางคงเหนื่อยเกินไปจริง ๆ ถึงได้คิดอะไรไร้สาระแบบนี้

เมื่อเป็นนักฆ่าแล้วจะมีอนาคตอะไรให้พูดถึงได้อีก นอกจากฆ่า แล้วก็ฆ่าต่อไปจนกว่าจะตาย

นางก้มมองปืนในมือ ก่อนเก็บมันเข้าที่อย่างเคยชิน

“ถ้ามีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่…”

เฉียวจิงจิงหยุดไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

เป็นรอยยิ้มที่แทบไม่มีใครเคยเห็น

“ฉันจะไม่ทำงานนี้อีกแล้ว”

หญิงสาวนั่งลงเอนตัวพิงกำแพงเตี้ย ๆ ข้างดาดฟ้า แล้วเริ่มนึกถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการจริง ๆ

ภาพบ้านหลังเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาในหัว บ้านที่ไม่จำเป็นต้องใหญ่มาก

มีลานดินอยู่หน้าบ้าน มีต้นไม้ให้ร่มเงา และมีแปลงผักเรียงกันเป็นแถวยาวเหยียดจนเก็บกินเองไม่หมด

นางจะปลูกผักและผลไม้ ซื้อไก่มาเลี้ยงสักสองสามตัว พอตอนเช้าตื่นขึ้นมาก็รดน้ำต้นไม้ เมื่อถึงตอนเย็นก็นั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน

ไม่มีใครมาสั่งให้นางฆ่าคน

ไม่มีใครตามล่า

ไม่มีปืน

ไม่มีเลือด

ไม่มีภารกิจ

มีเพียงชีวิตธรรมดา ๆ ที่เป็นของนางเอง

เฉียวจิงจิงหลับตาลงชั่วครู่ ชีวิตแบบนั้นดูเหมือนธรรมดาจนแทบไม่มีอะไรให้พูดถึง

แต่สำหรับนาง มันกลับเป็นชีวิตที่หรูหราเกินเอื้อม

“ถ้ามีชาติหน้าจริง ๆ …”

นางพึมพำกับตัวเอง

“ฉันขอเป็นชาวสวนก็แล้วกัน”

ตูม!

มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาจากด้านหลัง มันกะทันหันเกินไปจนนางไม่ทันตั้งตัว

ร่างของนางถูกแรงระเบิดกระแทกอย่างรุนแรงจนร่างที่อยู่บนดาดฟ้ากระเด็นลอยออกไปจากตึก

เฉียวจิงจิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

ในชั่วขณะนั้น สัญชาตญาณของนักฆ่าทำงานขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ร่างกายพยายามหาจุดยึด สองมือพยายามไขว่คว้าหาที่จับ แต่ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ไม่มีสิ่งใดให้จับ

ร่างของนางกำลังร่วงลงสู่เบื้องล่าง

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเปลวไฟสีส้มแดงที่กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

นางหลับตาลง

ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต กลับมีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว

อย่างน้อยคำขอของนางก็คงไม่ยากเกินไป

หากชาติหน้ามีจริง

นางไม่ต้องการเงินทอง

ไม่ต้องการอำนาจ

ไม่ต้องการชื่อเสียง

ขอเพียงมีชีวิตธรรมดาสักครั้งก็พอ

จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบไป

ไม่มีเสียง

ไม่มีความเจ็บปวด

ไม่มีความมืด

เหลือเพียงความว่างเปล่า

…

#นักฆ่าสาวชาวสวน