20. ตอนที่ 19 เข้าเมืองขายผักชุดใหม่
ตอนที่ 19 เข้าเมืองขายผักชุดใหม่
หลายวันผ่านไปหลังจากซื้อที่ดินผืนใหม่เฉียวจิงจิงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเตรียมสวน
ที่ดินสองหมู่ซึ่งเคยเต็มไปด้วยหญ้ารกและก้อนหิน เริ่มมีรูปร่างเป็นแปลงผักมากขึ้น แม้จะยังว่างเปล่าอยู่หลายส่วน แต่ดินก็ถูกพรวนและปรับให้เรียบร้อยขึ้นกว่าเดิม
ปุ๋ยคอกที่ได้มาจากชาวบ้านถูกนำมากองไว้ในมุมหนึ่งเพื่อให้ย่อยสลายต่อไป ส่วนเมล็ดพันธุ์ที่มีอยู่ก็ถูกแบ่งเป็นส่วน ๆ
เฉียวจิงจิงไม่คิดจะปลูกทุกอย่างพร้อมกัน
หากผักโตพร้อมกันหมด ต่อให้มีพ่อค้ารับซื้อ นางก็อาจขายไม่ทัน
นางจึงวางแผนว่าจะปลูกเป็นรอบ ๆ ให้ผลผลิตทยอยออกมา
ส่วนแปลงผักเดิมยังคงมีต้นผักเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ผักกาดที่ยังไม่ถึงกับเหี่ยวถูกเก็บเอาไว้กิน ส่วนต้นหอมและผักบุ้งที่เหลือก็มีไม่มากพอจะนำไปขายอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ทำให้เฉียวจิงจิงสนใจมากที่สุดกลับเป็นอีกสองแปลง
ต้นแตงกวาที่เมื่อหลายวันก่อนยังมีเพียงดอกเล็ก ๆ ตอนนี้เริ่มมีผลสีเขียวห้อยอยู่ตามเถา
ส่วนต้นถั่วก็เลื้อยขึ้นค้างจนเต็มไปหมด ฝักสีเขียวหลายฝักเริ่มอวบใหญ่
เฉียวจิงจิงย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะผลแตงกวาเบา ๆ
“โตพอแล้วสินะ”
นางเลือกแตงกวาที่มีขนาดกำลังดีมาหนึ่งลูก ก่อนเด็ดออกจากเถา
จากนั้นจึงเดินไปดูต้นถั่ว
“อันนี้ก็เก็บได้แล้ว”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
วันนี้นางไม่ได้ตั้งใจจะเก็บทั้งหมด เพราะยังต้องเหลือไว้กินที่บ้าน
นางจึงเลือกเก็บเฉพาะฝักที่โตเต็มที่ ส่วนแตงกวาก็เลือกเฉพาะลูกที่ได้ขนาด
ไม่นานตะกร้าใบหนึ่งก็มีแตงกวาและถั่วอยู่พอสมควร
เฉียวต้าซานที่กำลังเตรียมเกวียนอยู่หน้าบ้านหันมาเห็นเข้า
“วันนี้จะเอาไปขายอีกหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ผักกาดกับผักบุ้งเพิ่งขายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง”
“คราวนี้เป็นแตงกวากับถั่วเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยกตะกร้าขึ้น
“ของที่เหลือจากครั้งก่อนมีไม่พอขายแล้ว เอาไว้กินที่บ้านดีกว่า”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ดี อย่างน้อยบ้านเราจะได้มีผักกินเอง”
“เมล็ดพันธุ์ที่เหลืออยู่มีไม่มากแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าจะเข้าเมืองไปซื้อเพิ่ม”
เฉียวต้าซานชะงักเล็กน้อย
“จะซื้ออีกหรือ”
“เจ้าค่ะ ที่ดินใหม่ตั้งสองหมู่ หากใช้เมล็ดพันธุ์เท่าที่มีอยู่คงปลูกได้ไม่กี่แปลง”
เฉียวต้าซานมองลูกสาว ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ดูเหมือนเจ้าจะเอาจริงกับการทำสวนเสียแล้ว”
“ข้าบอกแล้วนี่เจ้าคะ ว่าข้าจะทำให้ที่ตรงนั้นเต็มไปด้วยผัก”
“ได้ ๆ พ่อเชื่อเจ้าแล้ว”
ไม่นานทั้งสองก็เตรียมเกวียนเสร็จ
พวกเขายังคงไปยืมเกวียนลามาจากผู้ใหญ่บ้าน เพราะยังไม่ได้ซื้อเป็นของตัวเอง
หากต้องขนผักทีละเยอะ ๆ บ่อยครั้งเข้าเฉียวจิงจิงคงต้องคิดเรื่องซื้อเกวียนจริง ๆ สัดที
วันนี้พวกเขาไม่ได้เอาผักไปมากเท่าครั้งแรก เพราะผลผลิตจากสวนเดิมยังมีไม่มากพอ
แต่สำหรับเฉียวจิงจิง นี่ถือเป็นก้าวแรกของการเก็บผลผลิตจากสวนของตัวเองอย่างแท้จริง
เมื่อเดินทางมาถึงเมืองหย่งอัน ทั้งสองก็นำแตงกวาและถั่วไปขายที่ตลาด
ครั้งนี้เฉียวจิงจิงไม่รู้สึกประหม่าเหมือนครั้งแรกแล้ว
นางจัดผักลงบนผ้าผืนเดิม
แตงกวาถูกเรียงเป็นแถว ส่วนถั่วถูกมัดเป็นกำเล็ก ๆ
เสี่ยวเถาไม่ได้มาด้วยในวันนี้ เพราะต้องช่วยมารดาทำงานที่บ้าน
ดังนั้นเฉียวจิงจิงจึงเป็นคนจัดของและเรียกลูกค้าด้วยตัวเอง
ไม่นานลูกค้าก็เริ่มเข้ามาถามราคา
“แตงกวานี่ขายอย่างไร?”
“ลูกละห้าอีแปะเจ้าค่ะ หากซื้อสามลูก ข้าคิดสิบสี่อีแปะ”
“สดหรือไม่?”
“เพิ่งเก็บเมื่อเช้าเจ้าค่ะ”
หญิงวัยกลางคนหยิบแตงกวาขึ้นมาดู ก่อนพยักหน้า
“เอาสามลูก”
“ได้เจ้าค่ะ”
อีกด้านหนึ่งมีชายชราคนหนึ่งหยิบถั่วขึ้นมาดู
“ถั่วนี่กำละเท่าไร?”
“หกอีแปะเจ้าค่ะ”
“ห้าได้หรือไม่?”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ถ้าท่านเอาสองกำ ข้าคิดสิบอีแปะเจ้าค่ะ”
ชายชราหัวเราะ
“เด็กสาวอย่างเจ้าต่อรองเก่งเสียจริง”
สุดท้ายเขาก็ซื้อไปสองกำ
การขายครั้งนี้ราบรื่นกว่าครั้งแรกมาก
เฉียวจิงจิงเริ่มรู้แล้วว่าควรจัดของอย่างไร ควรตั้งราคาเท่าไร และควรพูดกับลูกค้าอย่างไร
ไม่นานแตงกวากับถั่วกว่าครึ่งก็ขายออกไป
ระหว่างนั้นเอง นางเห็นชายคนหนึ่งเดินมา
“แม่นางเฉียว?”
เป็นชายคนเดียวกับที่เคยซื้อผักของนางในครั้งก่อน
“จำข้าได้หรือไม่ ข้าเคยซื้อผักจากเจ้าเมื่อครั้งก่อน”
เฉียวจิงจิงนึกออกทันที
“จำได้เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
“ข้ากำลังคิดอยู่ว่าเมื่อใดเจ้าจะกลับมาขายผักอีก”
เขามองถั่วกับแตงกวาที่ยังเหลืออยู่
“ถั่วกับแตงกวาที่เหลืออยู่ข้าเอาทั้งหมด”
“จริงหรือเจ้าคะ”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงจัดแตงกวาและถั่วที่เหลือใส่ลงในตะกร้าของชายคนนั้น
“คุณภาพยังดีเหมือนเดิม”
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
“ครั้งก่อนข้านำกลับไปให้คนในครัวทำอาหาร ทุกคนบอกว่าผักสดและรสชาติดี”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ถ้าเช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”
“แล้วสวนของเจ้าล่ะ ตอนนี้ยังมีผักอีกไหม”
“ตอนนี้ผักถูกเก็บมาขายหมดแล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าข้ากำลังขยายสวนอยู่เจ้าค่ะ”
“ขยายสวนหรือ”
“ข้าเพิ่งซื้อที่ดินเพิ่มใหม่”
ชายคนนั้นดูแปลกใจ
“เช่นนั้นอีกไม่นานเจ้าก็จะมีผักมาขายมากขึ้นสินะ”
“หากทุกอย่างเป็นไปตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ก็จะเป็นแบบนั้นเจ้าค่ะ”
เขาหัวเราะ
“ถ้าเช่นนั้นจำคำพูดของข้าไว้ หากผลผลิตของเจ้ามากขึ้น ก็มาหาข้าที่ร้านได้”
“ท่านจะรับซื้อจริงหรือเจ้าคะ?”
“แน่นอน”
เขาพยักหน้า
“ข้าไม่ได้พูดเล่น ครั้งก่อนผักของเจ้าขายดีลูกค้าก็ชอบกันมาก ข้าจึงอยากรับผักจากเจ้าต่อ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้นเอาไว้ผักจากสวนใหม่เริ่มเก็บได้ ข้าจะนำมาให้ท่านดูเจ้าค่ะ”
“ตกลง”
พ่อค้าจ่ายเงินค่าผักที่นำมาขาย ก่อนรับของไป
“หากมีมากกว่านี้ก็เอามาได้ ข้ารับตามจำนวนที่มี”
“เจ้าค่ะ”
“ร้านของท่านชื่อว่าร้านอะไรเจ้าคะ ครั้หน้าข้าจะเอาผักไปส่งให้ที่ร้าน”
“จริงสิ ข้าลืมบอกเจ้าไปเลย ชื่อว่า หอสุราหยก”
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ
ชายคนนั้นเดินจากไป
เฉียวจิงจิงมองตามเขาไปครู่หนึ่ง
ตอนนี้นางมีทั้งพื้นที่เพิ่มขึ้นและลูกค้าที่พร้อมจะรับซื้อ
สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงต้องทำให้สวนเติบโตให้ได้
เงินจากการขายวันนี้ไม่ได้มากเท่าครั้งแรกแต่เมื่อรวมกับเงินที่เหลืออยู่ นางก็พอใจ
จากนั้นสองพ่อลูกจึงเดินไปยังร้านขายเมล็ดพันธุ์
“เถ้าแก่ มีเมล็ดผักที่เหมาะกับช่วงนี้หรือไม่เจ้าคะ?”
เจ้าของร้านวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น
“มีสิ เด็กน้อย เจ้าต้องการผักอะไรล่ะ”
“ผักกาด ต้นหอม ผักบุ้ง แล้วก็มีผักชนิดอื่นที่ปลูกง่ายและขายได้ดีหรือไม่เจ้าคะ”
เถ้าแก่หัวเราะ
“เจ้าจะปลูกผักเยอะหรือ”
“ข้ากำลังขยายสวนเจ้าค่ะ”
“เจ้ามีที่ดินมากหรือ”
“ประมาณสองหมู่เจ้าค่ะ”
ชายวัยกลางคนชะงักไปเล็กน้อย
“สองหมู่?”
เขามองเด็กสาวตรงหน้าอีกครั้ง
“เจ้าจะทำเองหรือ?”
“ข้ากับบิดาเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ส่ายหน้าอย่างขบขัน
“ถ้าเช่นนั้นอย่าปลูกผักชนิดเดียวหมดทั้งแปลง แบ่งไว้หลายอย่างจะดีกว่า เวลาผลผลิตออกจะได้ไม่ออกพร้อมกันหมด”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นเอาเมล็ดหัวไชเท้าเพิ่มไหม ปลูกไม่ยากและคนในตลาดก็ซื้อกันเรื่อย ๆ”
“เอาเจ้าค่ะ”
นางเลือกเมล็ดพันธุ์เพิ่มอีกหลายชนิด รวมทั้งซื้อเชือกและอุปกรณ์เล็ก ๆ สำหรับทำค้างผัก
หลังจ่ายเงินเรียบร้อย เฉียวจิงจิงก็เก็บของเข้าตะกร้า
ก่อนจะเดินออกจากร้าน เถ้าแก่ยังเอ่ยขึ้น
“ถ้าจะปลูกมากขนาดนั้น อย่าลืมดูแลเรื่องน้ำด้วยล่ะ”
“เจ้าค่ะ ขอบคุณเถ้าแก่”
เฉียวจิงจิงเดินออกจากร้านด้วยสีหน้าครุ่นคิด
เรื่องน้ำ…
นางยังไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อย่างจริงจัง
หากสวนขยายใหญ่ขึ้น น้ำก็จะกลายเป็นปัญหาเช่นกัน
ดูเหมือนการทำสวนจะไม่ได้มีเพียงการหว่านเมล็ดแล้วรอให้ผักโตอย่างที่นางเคยคิด
ต่อไปต้องคิดทุกอย่างให้รอบคอบ
เมื่อซื้อเมล็ดพันธุ์เสร็จ เฉียวจิงจิงยังแวะซื้อของใช้ในบ้านอีกเล็กน้อย
ข้าวสาร เครื่องปรุง เกลือ และไข่
เฉียวต้าซานมองของที่ลูกสาวซื้อแล้วถาม
“ของพวกนี้บ้านเรายังมีไม่ใช่หรือ”
“มีเจ้าค่ะ แต่ใกล้หมดแล้ว”
นางตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“ซื้อไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องเข้าเมืองบ่อย ๆ”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
เขาไม่ได้คิดอะไรมาก
สองพ่อลูกจึงเดินทางกลับหมู่บ้านในช่วงบ่าย
ระหว่างทาง เฉียวจิงจิงกอดถุงเมล็ดพันธุ์ไว้แน่น
ในหัวของนางกำลังคิดถึงที่ดินผืนใหม่
ตอนนี้พื้นที่ถูกถางแล้ว
ดินก็เริ่มถูกขุดเป็นแปลง
หากได้ปุ๋ยคอกมาปรับดินอีกหน่อย นางก็สามารถเริ่มปลูกได้จริง ๆ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน