21. ตอนที่ 20 งานเทศกาลในเมืองหย่งอัน
ตอนที่ 20 งานเทศกาลในเมืองหย่งอัน
หลังจากได้ปุ๋ยคอกมาแล้ว เฉียวจิงจิงก็ไม่ได้รีบร้อนนำเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดลงดินในทันทีนางกับเฉียวต้าซานช่วยกันจัดการพื้นที่ทีละส่วน
ปุ๋ยคอกที่ได้มาถูกนำมาผสมกับดินในบริเวณที่เตรียมไว้ จากนั้นสองพ่อลูกก็ช่วยกันพรวนดินและเกลี่ยให้เรียบอีกครั้ง
เมื่อดินพร้อมแล้ว เฉียวจิงจิงจึงนำเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาจากในเมืองออกมาแบ่ง
พื้นที่สองหมู่กว้างกว่าสวนเดิมมาก นางจึงไม่ได้คิดจะปลูกทุกอย่างลงไปพร้อมกัน
แปลงแรกปลูกผักกาด
แปลงถัดไปเป็นผักบุ้งกับต้นหอม
ส่วนหัวไชเท้าและผักชนิดอื่น ๆ ที่ซื้อมา นางแบ่งเมล็ดพันธุ์ไว้ปลูกอีกส่วนหนึ่ง
บริเวณด้านข้าง เฉียวต้าซานช่วยทำค้างสำหรับถั่วฝักยาวและแตงกวารุ่นต่อไป
เฉียวจิงจิงมองพื้นที่ตรงหน้าก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ
แม้ตอนนี้ผืนดินส่วนใหญ่ยังว่างเปล่า
แต่เมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ใต้ดินเหล่านั้น ก็คือจุดเริ่มต้นของสวนแห่งใหม่แล้ว
“ไม่ปลูกให้เต็มทั้งหมดหรือ?”
เฉียวต้าซานถามพลางมองพื้นที่ที่ยังว่างอยู่
“ยังเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“ข้าอยากลองดูว่าผักแต่ละชนิดจะโตดีแค่ไหนก่อน หากปลูกหมดแล้วเกิดมีปัญหา เราจะแก้ไม่ทัน”
เฉียวต้าซานพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“คิดรอบคอบดี”
นางไม่ได้คิดว่าตัวเองเก่งเรื่องทำสวนไปเสียทุกอย่าง
แม้จะมีความรู้จากชีวิตก่อนอยู่บ้าง แต่การทำสวนในยุคนี้ยังมีเรื่องที่นางต้องเรียนรู้อีกมาก
ดิน น้ำ อากาศ เมล็ดพันธุ์ รวมถึงวิธีที่ชาวบ้านใช้ดูแลผักแต่ละชนิด
ทุกอย่างล้วนต้องค่อย ๆ เรียนรู้ไป
หลังจากจัดการแปลงผักเสร็จ สองพ่อลูกก็ช่วยกันเก็บเครื่องมือ
เฉียวจิงจิงยืดตัวขึ้น พลางมองสวนใหม่อีกครั้ง
“ต่อไปก็รอให้มันงอก”
“ใช่”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“งานที่เหลือคือรดน้ำกับดูแลมันทุกวัน”
“แค่นั้นหรือเจ้าคะ?”
“สำหรับเจ้าคงไม่ใช่แค่นั้นหรอก”
เขามองลูกสาวอย่างรู้ทัน
“เดี๋ยวอีกไม่กี่วันเจ้าก็คงคิดอะไรเพิ่มอีก”
เฉียวจิงจิงหัวเราะออกมา
“ข้ายังไม่ได้คิดอะไรเลยเจ้าค่ะ”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในหัวของนางกลับเริ่มคิดถึงการทำรั้ว การจัดทางเดิน และวิธีนำน้ำมารดแปลงผักเสียแล้ว
ดูเหมือนคำพูดของบิดาจะถูกต้องจริง ๆ
นางมักคิดอะไรเพิ่มขึ้นมาเสมอ
ขณะที่กำลังจะนำจอบไปเก็บ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหน้าบ้าน
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
หยูเสี่ยวเถากำลังยืนอยู่ตรงประตูรั้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เสี่ยวเถา?”
“รีบมาเร็ว!”
หยูเสี่ยวเถากวักมือเรียก
“ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปหา
“เรื่องอะไรหรือ?”
“วันนี้ในเมืองมีงานเทศกาล!”
หยูเสี่ยวเถาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“คนในหมู่บ้านบอกว่าปีนี้งานใหญ่กว่าทุกปี มีทั้งร้านขนม การแสดง แล้วก็ของเล่นเต็มไปหมด”
เฉียวจิงจิงกะพริบตา
“แล้ว?”
“แล้วอะไรเล่า!”
หยูเสี่ยวเถาจับแขนนางทันที
“ไปเที่ยวกันเถอะ!”
“ข้าเพิ่งปลูกผักเสร็จเองนะ เสื้อผ้าเปื้อนดินไปหมด แล้วยังต้องรดน้ำผักอีก”
“ตอนเย็นค่อยกลับมารดก็ได้”
“แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่แล้ว รีบไปเปลี่ยนชุดเร็วเข้า”
หยูเสี่ยวเถาตัดบททันที
“เจ้าอยู่แต่บ้าน ทำสวน ขายผัก เข้าเมืองก็ซื้อของ ไม่เคยไปเที่ยวจริง ๆ สักครั้ง”
เฉียวจิงจิงเงียบไป
เมื่อคิดดูแล้วก็จริง
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ชีวิตของนางวนเวียนอยู่กับบ้าน สวน ตลาด และภูเขา
นางเคยเข้าไปเที่ยวในเมืองกับหยูเสี่ยวเถาแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
หยูเสี่ยวเถาเห็นว่านางเริ่มลังเลจึงรีบพูดต่อ
“ไปเถอะ ข้าอยากไปดูการแสดงกายกรรมมาก ได้ยินว่ามีคนเดินบนเชือกสูงด้วย!”
“เดินบนเชือก?”
“ใช่!”
ดวงตาของหยูเสี่ยวเถาเป็นประกาย
“แล้วก็มีร้านขนมใหม่ด้วย ข้าได้ยินว่าขนมแป้งทอดร้านนั้นอร่อยมาก”
เฉียวจิงจิงมองเด็กสาวตรงหน้า สุดท้ายก็ถอนหายใจ
“ก็ได้”
“จริงหรือ!”
หยูเสี่ยวเถายิ้มกว้าง
“แต่ว่าวันนี้ในเมืองคนต้องเยอะมากแน่ๆ ท่านพ่อข้าไม่ว่างพาไป…”
หยูเสี่ยวเถามองไปทางเฉียวต้าซานที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉียวจิงจิง
“ท่านลุงต้าซาน พาพวกเราไปเที่ยวงานเทศกาลได้หรือไม่เจ้าคะ ท่านพ่อบอกว่าถ้าท่านลุงต้าซานไม่ไปด้วยก็จะไม่ให้ข้าไป”
เฉียวจิงจิงหันไปมองเฉียวต้าซาน
เฉียวต้าซานมองหยูเสี่ยวเถา แล้วมองลูกสาว
แม้เขาจะรู้ว่าลูกสาวของเขาตอนนี้อายุสิบสี่ย่างจะสิบห้าแล้ว และในเมืองหย่งอันก็ไม่ได้มีอันตรายอะไรเป็นพิเศษ
แต่จะให้เด็กสาวสองคนไปเที่ยวตามลำพังในงานที่มีคนมากมายโดยไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล เขาก็ไม่ค่อยสบายใจ
“ได้ พ่อไปด้วย”
หยูเสี่ยวเถารีบพยักหน้า ก่อนจะยิ้มออกมา
“ได้เจ้าค่ะ!”
เฉียวจิงจิงเองก็ไม่ได้คัดค้าน
เมื่อทั้งสามคนเดินเข้าประตูเมืองมา ก็เห็นได้ว่าบรรยากาศภายในเมืองหย่งอันในวันนี้แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา
เฉียวจิงจิงต้องชะลอฝีเท้าลง เพราะผู้คนจากหมู่บ้านรอบนอกต่างพากันเข้ามาเที่ยวงานเทศกาลจนถนนสายหลักแทบไม่มีที่ว่าง
โคมไฟหลากสีถูกแขวนเรียงรายตลอดสองข้างทาง แม้จะยังไม่ถึงช่วงค่ำ แต่ร้านรวงต่าง ๆ ก็เริ่มเปิดร้านกันแล้ว
เสียงเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงหัวเราะ พวกเด็ก ๆ วิ่งไปมาพร้อมกับของเล่นในมือ บางคนก็พาครอบครัวออกมาเดินเที่ยว
ทุกอย่างดูคึกคักกว่าวันปกติหลายเท่า
“จิงจิง! ดูนั่น!”
เสี่ยวเถาชี้ไปยังร้านหนึ่ง
“มีขนมเต็มเลย!”
นางลากเฉียวจิงจิงเข้าไปทันที
บนแผงมีทั้งขนมแป้งทอด ขนมถั่ว ขนมหวานเคลือบน้ำตาล และผลไม้เชื่อมที่เสียบไม้เรียงกันเป็นแถว
เฉียวจิงจิงมองของเหล่านั้นด้วยความสนใจเพราะบางอย่างนางไม่เคยเห็นมาก่อน
“อันนี้คืออะไรเจ้าคะ?”
นางชี้ไปยังขนมก้อนกลมสีทอง
แม่ค้าหัวเราะ
“ขนมแป้งทอดไส้ถั่ว เด็ก ๆ ชอบกันมาก”
เสี่ยวเถารีบหันมามอง
“ข้าอยากกิน”
“เจ้ามาเที่ยวงานเทศกาลหรือมาหาของกินกันแน่”
เฉียวจิงจิงถาม
“ทั้งสองอย่าง”
เสี่ยวเถาตอบอย่างจริงจัง
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะเสียงดัง สุดท้ายทั้งคู่จึงซื้อกันคนละชิ้น
เสี่ยวเถารับขนมไปกินอย่างดีใจ
“อร่อยหรือไม่”
“อร่อย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
ความหวานของถั่วบดกับแป้งทอดร้อน ๆ ทำให้นางรู้สึกดีอย่างประหลาด
พวกนางเดินต่อไป ไม่นานก็พบกับการแสดงกายกรรมกลางลาน
คนกลุ่มหนึ่งกำลังแสดงท่าทางน่าหวาดเสียว มีชายคนหนึ่งกระโดดผ่านห่วงไฟ อีกคนตีลังกากลางอากาศ
เสียงปรบมือดังขึ้นทุกครั้งที่การแสดงจบลง
หยูเสี่ยวเถาปรบมือเสียงดังจนมือแดงไปหมด
“สุดยอดไปเลย!”
เฉียวจิงจิงเองก็อดมองอย่างสนใจไม่ได้
แม้ในชีวิตก่อนนางเคยเห็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่านี้มาก แต่ความรู้สึกที่ได้ยืนดูการแสดงท่ามกลางผู้คน กลับแตกต่างออกไป
ไม่มีเสียงปืน
ไม่มีภารกิจ
ไม่มีใครกำลังตามล่าใคร
มีเพียงเสียงหัวเราะและเสียงปรบมือ
พอเดินต่อไปอีกหน่อย พวกนางก็เจอร้านทายปริศนา
เจ้าของร้านยืนประกาศเสียงดัง
“ผู้ใดตอบได้ รับขนมหนึ่งห่อ!”
หยูเสี่ยวเถาหยุดเดินทันที
“ไปลองกัน!”
นางลากแขนเฉียวจิงจิงเดินเข้าไป
ส่วนเฉียวต้าซานคอยเดินตามทั้งสองอยู่ด้านหลัง
เฉียวจิงจิงมองป้ายปริศนา
เจ้าของร้านถามว่า
“สิ่งใดเอ่ย ยิ่งใช้ยิ่งสั้น?”
คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเดาคำตอบกัน
หยูเสี่ยวเถาขมวดคิ้ว
“คืออะไรล่ะเนี่ย!”
“ข้าคิดไม่ออก จิงจิงช่วยข้าคิดเร็ว”
เฉียวจิงจิงมองปริศนาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนกระซิบคำตอบข้างหูหยูเสี่ยวเถา
นางตาโตทันทีที่ได้ยินคำพูดของเฉียงจิงจิง
หยูเสี่ยวเถารีบยกมือขึ้น ก่อนจะตะโกนตอบด้วยเสียงที่ดังฟังชัด
“เทียนเจ้าค่ะ!”
เจ้าของร้านหัวเราะ
“แม่นางตอบถูกแล้ว!”
หยูเสี่ยวเถาหันขวับไปมองเฉียวจิงจิงทันที
“ทายถูกด้วย จิงจิงเจ้ารู้ได้อย่างไร?”
เฉียวจิงจิงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เดาเอา”
“เจ้านี่เดาเก่งจริง ๆ ”
“แค่โชคดีน่ะ”
หยูเสี่ยวเถาดีใจมาก นางยิ้มกว้างก่อนจะยื่นมือไปรับขนมแล้วแบ่งให้เฉียวจิงจิงกินด้วยกัน
พวกนางเดินเที่ยวกันต่อไปตามทางเรื่อย ๆ
มีทั้งร้านขายเครื่องประดับเล็ก ๆ กำไลผ้า กิ๊บปักผม และปิ่นไม้แกะสลัก
หยูเสี่ยวเถาหยุดดูแทบทุกอย่าง
ส่วนเฉียวจิงจิงกลับสะดุดตากับปิ่นไม้รูปดอกเหมยอันหนึ่ง
มันไม่ได้มีราคาแพง เป็นเพียงปิ่นไม้ธรรมดาที่แกะสลักเป็นรูปดอกไม้เล็ก ๆ
นางหยิบขึ้นมาดู
“ชอบหรือ?”
เฉียวต้าซานถาม
“ก็สวยดีเจ้าค่ะ”
“ถ้าชอบก็ซื้อ”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
นางวางปิ่นกลับที่เดิม
“ข้าไม่จำเป็นต้องใช้หรอกเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่จดจำไว้เงียบ ๆ
ยามเย็น ผู้คนเริ่มมากขึ้น
มีเสียงหัวเราะดังอยู่รอบตัว พวกเด็ก ๆ วิ่งเล่นกันตามถนน
บางคนเล่นโยนห่วง
บางคนแข่งกันยิงตุ๊กตาผ้า
หยูเสี่ยวเถาลากเฉียวจิงจิงไปเล่นหลายอย่าง
แม้เฉียวจิงจิงจะไม่ได้ตื่นเต้นเท่านาง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอีก
จนกระทั่งทั้งสองหยุดอยู่หน้าร้านโยนห่วง
“เจ้าลองสิ”
เสี่ยวเถายื่นห่วงให้
“ข้า?”
“ใช่”
เฉียวจิงจิงรับมา
ตรงหน้าเป็นตุ๊กตาผ้าตัวเล็กหลายตัว นางมองระยะห่าง ก่อนโยนห่วงออกไป ห่วงตกลงบนตุ๊กตาตัวหนึ่งพอดี
เจ้าของร้านยิ้ม
“แม่นางโชคดีจริง ๆ”
หยูเสี่ยวเถาดีใจมาก
“ได้แล้ว! จิงจิงเจ้าเก่งที่สุดเลย!”
เฉียวจิงจิงมองตุ๊กตาผ้าตัวเล็กในมือ มันเป็นตุ๊กตากระต่ายธรรมดาตัวหนึ่ง
นางยื่นให้หยูเสี่ยวเถา
“ให้เจ้า”
“ให้ข้าจริงหรือ”
“อื้ม ให้เจ้า”
เสี่ยวเถารับไปพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบใจนะจิงจิง ข้าจะเก็บไว้อย่างดี”
เฉียวจิงจิงมองรอยยิ้มของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว
พวกนางยังคงเดินเที่ยวต่อไป เฉียวจิงจิงมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา
มีหญิงสาวกำลังเลือกขนม
พ่อค้ากำลังเรียกลูกค้า
เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่กับพ่อแม่
ภาพธรรมดาเหล่านี้กลับทำให้นางนิ่งไป
ชีวิตเช่นนี้…
ก็ไม่ได้เลวร้ายเลย
ในชีวิตก่อน นางเคยคิดว่าการมีชีวิตอยู่คือการทำภารกิจให้สำเร็จ
ต้องระวังทุกฝีก้าว
ต้องรู้ว่าใครเป็นมิตร ใครเป็นศัตรู
แต่ตอนนี้นางกลับยืนอยู่กลางตลาด
มือหนึ่งถือขนม
ข้างกายมีบิดา
อีกด้านมีสหายวัยเดียวกันกำลังหัวเราะ
ไม่มีคำสั่งให้นางฆ่าใคร
เพียงแค่ปลูกผัก
ขายผัก
กลับบ้าน
กินข้าวกับบิดา
แล้วตื่นขึ้นมาเริ่มต้นวันใหม่
บางที…ชีวิตที่เคยคิดว่าน่าเบื่อ อาจเป็นชีวิตที่นางต้องการมาตลอดก็ได้
“จิงจิง!”
เสียงของหยูเสียงเสี่ยวเถาดังขึ้น
นางหันกลับไปมอง
“มาเร็ว! ตรงนั้นมีคนเล่นเชิดหุ่น!”
นางมองอีกฝ่าย ก่อนยิ้ม
“มาแล้ว”
ช่วงค่ำ ผู้คนในงานเริ่มหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมถนนกลางเมืองแน่นขนัดไปด้วยผู้คน คณะเชิดสิงโตกำลังแสดงอยู่กลางลาน เสียงกลองดังเป็นจังหวะจนเด็ก ๆ พากันร้องอย่างตื่นเต้น
เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นแผงของเล่น กังหันไม้หลากสีถูกแขวนเรียงรายอยู่เต็มแผง ร้านอยู่ไม่ไกลจาดที่พวกเขายืนอยู่มากนัก
“ท่านพ่อ ข้าขอดูตรงนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ?”
เฉียวต้าซานมองแผงของเล่น ก่อนมองลูกสาว
“อย่าเดินไปไกล”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดูอย่างสนใจ ส่วนหยูเสี่ยวเถากำลังดูการแสดงเชิดสิงโตอยู่ ดวงตากลมโตของนางจ้องมองการแสดงจนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเฉียวจิงจิงเดินแยกออกมา
ไม่ไกลจากตรงนั้น โจวจิ่งเหยียนกำลังเดินผ่านฝูงชนพร้อมกับเซี่ยเหิง วันนี้ทั้งสองแต่งกายเรียบง่าย ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกฐานะที่แท้จริง
สำหรับคนทั่วไป พวกเขาเป็นเพียงคุณชายจากตระกูลมีฐานะ
เซี่ยเหิงเหลือบมองไปด้านหน้า ก่อนเห็นร่างคุ้นตา
“คุณชาย นั่นแม่นางเฉียวหรือไม่ขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนมองตาม
เด็กสาวกำลังยืนเลือกกังหันไม้อย่างตั้งใจ
“อืม”
เซี่ยเหิงยิ้มบาง ๆ
“นางดูสนใจของเล่นมากกว่าผักเสียอีก”
“ของเล่นคงปลูกไม่ได้”
“ข้าก็ไม่ได้คิดว่านางจะเอากลับไปปลูกเสียหน่อย”
โจวจิ่งเหยียนหันมองเขา
เซี่ยเหิงรีบหลุบตา
“ข้าพูดเล่นขอรับ”
ทั้งสองไม่ได้เข้าไปหา เพราะไม่ต้องการดึงความสนใจ
แต่ในขณะนั้นเอง เสียงร้องของเด็กคนหนึ่งก็ดังขึ้น
“พี่ใหญ่! ทางนั้นมีขนม!”
เด็กชายตัวเล็กในชุดผ้าเนื้อดีวิ่งไปตามถนน โดยมีสาวใช้กับบ่าวรับใช้สองคนตามอยู่ด้านหลัง
ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีเดินตามมาไม่ห่าง
เขาคือ หลี่หยวน พี่ชายของเด็กชายคนนั้น
“อวี้เซวียน อย่าวิ่ง!”
หลี่หยวนร้องเตือน
แต่เด็กชายกลับหัวเราะแล้ววิ่งต่อ
ทันใดนั้น ฝูงชนกลุ่มหนึ่งเดินสวนเข้ามา ร่างเล็กของเด็กชายถูกผู้คนบดบังในชั่วพริบตา
สาวใช้รีบเดินตามไป แต่เมื่อคนกลุ่มนั้นผ่านพ้นไปเด็กชายกลับหายไปแล้ว
“คุณชายน้อย?”
สาวใช้ชะงัก
นางมองซ้ายมองขวา ก่อนสีหน้าจะซีดลง
“คุณชายน้อย!”
หลี่หยวนรีบหันกลับมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
สาวใช้แทบจะร้องไห้ออกมา
“คุณชายน้อย…หายไปเจ้าค่ะ”
สีหน้าของหลี่หยวนเปลี่ยนทันที
“อะไรนะ?”
เขารีบก้าวเข้ามา
“เห็นเขาครั้งสุดท้ายที่ไหน?”
“ตรงนั้นเจ้าค่ะ ข้าเดินตามมาติด ๆ แต่มีคนเบียดเข้ามา พอข้าหลบออกมา คุณชายน้อยก็ไม่อยู่แล้ว”
หลี่หยวนกำหมัดแน่น
“ค้นให้ทั่ว”
บ่าวรับใช้รีบกระจายตัวออกไป หลี่หยวนเองก็ออกตามหา เสียงเรียกชื่อเด็กชายดังขึ้นหลายครั้ง แต่ไม่มีใครตอบ
เฉียวจิงจิงที่อยู่ไม่ไกลหันกลับมามอง เฉียวต้าซานกับหยูเสี่ยวเถาก็เดินมาหานาง
“ดูเหมือนเด็กจะหาย”
หยูเสี่ยวเถาเอ่ยขึ้น
เฉียวจิงจิงมองกลุ่มคนที่กำลังวุ่นวาย แล้วจู่ ๆ นางก็หยุดนิ่ง มีเสียงบางอย่างลอดออกมาจากด้านข้างเบามาก แต่ชัดเจนพอสำหรับนาง เป็นเสียงสะอื้นของเด็ก
“ท่านพ่อ”
“มีอะไรหรือ”
“ข้าได้ยินเสียงเด็กร้อง”
เฉียวต้าซานมองตามทิศทางที่นางมอง
“แน่ใจหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงไม่ได้วิ่งไปทันที นางชี้ไปยังตรอกแคบด้านหลังร้านขนม
“เสียงมาจากทางนั้น”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ไปดูด้วยกัน”
ทั้งสามคนจึงรีบเดินเข้าไป
โจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
“คุณชาย?”
เซี่ยเหิงเอ่ย
โจวจิ่งเหยียนมองตรอกนั้น
“ตามไปดู”
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน