22. ตอนที่ 21 สองพี่น้องตระกูลหลี่
ตอนที่ 21 สองพี่น้องตระกูลหลี่
ด้านหลังร้านขนมเงียบกว่าถนนใหญ่เล็กน้อย เฉียวจิงจิงเดินตามเสียงสะอื้นไปจนถึงลังไม้กองหนึ่งเมื่อก้มลงมอง นางก็พบเด็กชายตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ด้านหลัง ในมือยังถือขนมที่กัดไปครึ่งหนึ่ง
“เจ้าอยู่ตรงนี้เอง”
เด็กชายเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
“ข้าหาพี่ใหญ่ไม่เจอ”
เฉียวจิงจิงย่อตัวลง
“ไม่เป็นไร ตอนนี้พี่จะพาเจ้าไปหาเขา”
“จริงหรือ?”
“จริง”
เด็กชายพยักหน้า
เฉียวต้าซานยื่นมือให้
“มาเถอะ”
เด็กชายกำลังจะจับมือเขา เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากปากตรอก
“อวี้เซวียน!”
เด็กชายเงยหน้าขึ้นทันที
“พี่ใหญ่!”
หลี่หยวนรีบเดินเข้ามา ก่อนก้มลงกอดน้องชายแน่น
“เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?”
“ข้าเห็นร้านขนมเลยเดินตามคนมา แต่พอหันกลับไปก็หาพี่ไม่เจอ”
หลี่หยวนถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาตรวจดูน้องชายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลจึงหันมาหาเฉียวจิงจิง
“ขอบคุณพวกท่านมาก”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
หยูเสี่ยวเถาเอ่ยตอบด้วยท่าทางเขินอาย
“หากไม่ได้พวกท่าน ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะหาเขาพบเมื่อไร”
หลี่หยวนยกมือขึ้นคำนับ
“ข้าชื่อหลี่หยวน”
“ข้าหยูเสี่ยวเถา ส่วนคนนี้เฉียวจิงจิง และคนนี้คือท่านลุงต้าซาน”
เด็กชายรีบพูดแทรก
“พี่สาวเป็นคนพบข้า!”
หลี่อวี้เสวียนชี้ไปที่เฉียงจิงจิง
เฉียวจิงจิงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
“คราวหน้าอย่าวิ่งตามของกินไปไกลเช่นนี้อีกนะ”
เด็กชายพยักหน้าหงึก ๆ
“ข้าจะไม่ทำแล้ว”
หลี่หยวนหันกลับมาหาเฉียวจิงจิง
“ขอบคุณแม่นางเฉียวมากจริง ๆ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะจำไว้”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ”
“สำหรับข้า เรื่องของน้องชายไม่ใช่เรื่องเล็ก”
หลี่หยวนพูดจริงจัง
“หากวันหน้ามีสิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ เชิญแม่นางไปหาข้าได้ที่ร้านถงซินจี้ได้”
“เป็นกิจการของตระกูลข้าเอง”
หลี่หยวนยิ้ม
“พี่สาวเฉียว!”
“ว่าอย่างไร”
“วันหน้าข้าจะไปหาท่าน!”
“ได้ แต่ห้ามซุกซนอีกก็พอ”
เด็กชายพยักหน้าอย่างแข็งขัน หลี่หยวนจึงพาน้องชายจากไป
เฉียวจิงจิงมองตามอยู่ครู่หนึ่ง นางนึกถึงตอนที่เด็กชายพูดว่า
พอหันกลับไปก็หาพี่ใหญ่ไม่เจอ
ภาพบางอย่างกลับวาบขึ้นในหัวนาง
ถนนที่ไม่คุ้นเคย
ผู้คนมากมาย
เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงตัวเล็ก
มือเล็ก ๆ ที่พยายามคว้าใครสักคน
แต่กลับไม่มีใครหันมา
ความรู้สึกหวาดกลัวที่นางเคยลืมไปแล้ว กลับชัดเจนขึ้นมาในชั่วพริบตา
เฉียวจิงจิงกำมือแน่น
หยูเสี่ยวเถาหันมามอง
“จิงจิง?”
นางไม่ได้ตอบทันที
สายตายังคงมองไปยังสองพี่น้องที่กำลังเดินจากไป
ตอนนั้นเด็กคนนั้นกำลังกลัวอยู่หรือไม่?
กำลังเรียกหาพ่อแม่เหมือนที่นางเคยทำหรือไม่?
เฉียวจิงจิงสูดลมหายใจเข้าช้า ๆ
“ข้าไม่เป็นไร”
เฉียวต้าซานเองก็หันมามองลูกสาว
เสี่ยวเถามองนางอย่างแปลกใจ
“เจ้าแน่ใจนะ”
“อืม พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”
โจวจิ่งเหยียนยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ไม่ไกล เขาเห็นทุกอย่าง ทั้งสีหน้าที่เปลี่ยนไปทั้งมือที่กำเสื้อแน่น และแววตาที่หวาดกลัวเพียงชั่วขณะ
เขาจดจำสิ่งนั้นเอาไว้เงียบ ๆ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน