23. ตอนที่ 22 คำขอบคุณจากตระกูลหลี่
ตอนที่ 22 คำขอบคุณจากตระกูลหลี่
หลังจากงานเทศกาลในเมืองหย่งอัน ก็ผ่านไปหลายวันแล้วชีวิตของเฉียวจิงจิงกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
ทุกเช้า นางยังคงตื่นขึ้นมาดูสวน รดน้ำ พรวนดิน และตรวจดูต้นกล้าที่เพิ่งงอกขึ้นมาใหม่
แปลงผักในที่ดินผืนใหม่เริ่มมีสีเขียวเล็ก ๆ โผล่พ้นดินให้เห็นเป็นแถว
แม้ยังไม่มากนัก แต่สำหรับเฉียวจิงจิงแล้ว นั่นก็เพียงพอให้รู้ว่าความพยายามของสองพ่อลูกไม่ได้สูญเปล่า
นางย่อตัวลงมองต้นกล้าเล็ก ๆ อย่างพอใจ
เฉียวต้าซานที่กำลังถือถังน้ำอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาดู
“เห็นหรือยัง พ่อบอกแล้วว่าดินที่พรวนใหม่แล้วใส่ปุ๋ยลงไปจะทำให้ดินดีขึ้น”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
แต่เพียงไม่นาน รอยยิ้มของนางก็หายไป
สายตาเหลือบไปเห็นไก่ตัวหนึ่งกำลังเดินอยู่ตรงแปลงผัก
มันก้มจิกดินอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะขยับเข้าใกล้ต้นกล้า
“ท่านพ่อ”
“หืม?”
“เราทำรั้วกันเถอะเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานมองไก่ตัวนั้น แล้วเข้าใจทันที
“กลัวมันมากินผักหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“เพิ่งปลูกไม่กี่วัน เจ้าก็คิดถึงเรื่องรั้วเสียแล้ว”
“ถ้ามันกินต้นกล้าของข้าจนหมด เราก็ต้องปลูกใหม่สิเจ้าคะ”
“ก็จริง”
เฉียวต้าซานไปหาไม้ไผ่มาจากชายป่ามาทำเป็นรั้วรอบพื้นที่ใหม่สองหมู่
พวกเขาทำรั้วตามแบบเดิมกับสวนหลังบ้าน
รั้วไม่ได้สูงมาก เพียงพอป้องกันสัตว์เลี้ยงของชาวบ้านไม่ให้เดินเข้ามาในแปลงได้โดยง่าย
ระหว่างที่กำลังตอกไม้ลงดิน เฉียวจิงจิงกลับนึกถึงเรื่องในงานเทศกาลขึ้นมา
ภาพเด็กชายตัวเล็กที่นั่งร้องไห้อยู่หลังลังไม้
ภาพหลี่หยวนที่รีบเข้ามากอดน้องชาย
และคำพูดของเด็กคนนั้นที่บอกว่า เมื่อหันกลับไปแล้วไม่เห็นพี่ชาย
มันทำให้นางนึกถึงตัวเอง
ตอนอายุห้าขวบ…
ถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน
เสียงที่วุ่นวายจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
มือเล็ก ๆ ของตนที่พยายามคว้าใครสักคนเอาไว้
แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
ความทรงจำเหล่านั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางแทบไม่เคยนึกถึงมัน
เฉียวจิงจิงหยุดมือไปครู่หนึ่ง
เหตุใดช่วงนี้นางจึงนึกถึงเรื่องในอดีตบ่อยนัก?
หรือเพราะการได้เห็นเด็กที่พลัดหลงกับครอบครัว ทำให้ความทรงจำที่หลับใหลอยู่กลับตื่นขึ้นมา?
นางไม่รู้คำตอบ และไม่คิดจะฝืนหาคำตอบในตอนนี้
เฉียวจิงจิงก้มลงตอกไม้ลงดินต่อ
อดีตผ่านไปแล้ว
สิ่งที่อยู่ตรงหน้านางต่างหากที่สำคัญ
ตอนนี้นางมีบ้าน
มีสวน
มีบิดาที่อยู่ข้างกาย
และมีชีวิตที่ไม่จำเป็นต้องหลบหนีหรือหวาดระแวงใครอีก
เมื่อทำรั้วเสร็จเรียบร้อย นางจึงลุกขึ้นมองพื้นที่ทั้งหมด
“ต่อไปคงต้องคิดเรื่องน้ำแล้ว”
เฉียวต้าซานหันมามอง
“น้ำ?”
“ถ้าสวนใหญ่ขึ้นกว่านี้ ต่อไปคงต้องหาวิธีรดน้ำให้สะดวกกว่านี้เจ้าค่ะ”
เขาพยักหน้า
“เรื่องนั้นค่อยคิดก็ได้ ตอนนี้ต้นผักยังเล็ก”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงมองต้นกล้าเล็ก ๆ อีกครั้ง
เรื่องบางเรื่องไม่จำเป็นต้องรีบร้อน
ค่อย ๆ ทำทีละอย่างก็พอ
ในขณะเดียวกัน ณ เมืองหย่งอัน
หลังจากกลับจากงานเทศกาล หลี่หยวนยังคงนึกถึงเด็กสาวที่ช่วยตามหาน้องชายของเขาอยู่หลายวัน
วันนั้นสถานการณ์วุ่นวายเกินกว่าจะได้ถามที่อยู่ของนางให้ชัดเจน รู้เพียงว่านางชื่อเฉียวจิงจิง และมาพร้อมกับบิดาที่ชื่อเฉียวต้าซาน
หากเป็นคนทั่วไป เรื่องก็คงจบลงเพียงเท่านั้น
แต่หลี่อวี้เซวียนกลับเอ่ยถึงพี่สาวเฉียวไม่หยุด
“พี่ใหญ่ เมื่อใดท่านจะพาข้าไปหาพี่สาวเฉียวอีก”
หลี่หยวนฟังน้องชายพูดซ้ำ ๆ อยู่หลายวัน จนในที่สุดก็คิดว่าควรไปขอบคุณสองพ่อลูกด้วยตัวเอง
เพียงแต่ปัญหาคือ…
เขาไม่รู้ว่าบ้านของเฉียวจิงจิงอยู่ที่ใด
“ไปสืบมาให้ข้า”
หลี่หยวนสั่งบ่าวรับใช้
“ตามหาคนที่ชื่อเฉียวต้าซาน เป็นนายพรานอยู่แถบหมู่บ้านนอกเมืองหย่งอัน มีบุตรสาวชื่อเฉียวจิงจิง”
“ขอรับ คุณชาย”
การตามหาคนในเมืองไม่ใช่เรื่องยากนัก แต่การตามหาคนในหมู่บ้านกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด
พวกเขาเริ่มจากสอบถามคนขายของในตลาดที่เคยเห็นเฉียวจิงจิงนำผักมาขาย
ไม่นานก็ได้ข้อมูลบางอย่าง
“เฉียวจิงจิงหรือ?”
แม่ค้าผักคนหนึ่งขมวดคิ้วนึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“อ้อ เด็กสาวที่เอาผักสดมาขายนั่นน่ะหรือ? ข้าเคยเห็นอยู่สองครั้ง”
“แล้วรู้หรือไม่ว่านางมาจากหมู่บ้านใด?”
“เหมือนจะเป็นหมู่บ้านทางตะวันตกนอกเมือง”
ข้อมูลยังไม่ชัดเจนพอ
พวกเขาจึงต้องถามต่ออีกหลายคน
จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง
จากตลาดไปยังร้านขายของชำ
จากร้านขายของชำไปยังคนขับเกวียนที่เดินทางระหว่างหมู่บ้านกับเมืองเป็นประจำ
จนในที่สุดจึงได้คำตอบที่แน่ชัด
“ถ้าพูดถึงเฉียวต้าซาน นายพรานที่อยู่กับลูกสาวเพียงสองคนล่ะก็ ข้ารู้จัก”
ชายขับเกวียนบอก
“บ้านของเขาอยู่หมู่บ้านหลงซาน”
หลี่หยวนที่ได้ยินดังนั้นจึงถามต่อ
“แน่ใจหรือ?”
“แน่สิ ข้าเคยผ่านไปส่งของแถวนั้นหลายครั้ง เฉียวต้าซานเป็นนายพรานที่ชาวบ้านรู้จักกันดี ส่วนลูกสาวของเขาก็ชอบปลูกผักอยู่หลังบ้าน”
ในที่สุดหลี่หยวนก็ได้ที่อยู่ที่ต้องการ
เขาจึงเตรียมของที่จะนำไปมอบให้แทนคำขอบคุณ ก่อนกำหนดวันเดินทางไปยังหมู่บ้านหลงซาน
“พี่ใหญ่”
หลี่อวี้เซวียนที่ได้ยินว่าจะได้ไปหาพี่สาวเฉียว รีบวิ่งเข้ามาหา
“เราจะไปหาพี่สาวเฉียวจริง ๆ หรือ?”
“ใช่”
เด็กชายยิ้มจนตาหยี
“ข้าจะเอาขนมไปให้พี่สาวเฉียวด้วย”
หลี่หยวนมองน้องชายแล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
ดูเหมือนครั้งนี้ ต่อให้เขาไม่พาไป เด็กคนนี้ก็คงหาทางตามเขาไปจนได้
ดังนั้นจึงได้แต่พาไปด้วยกัน
ช่วงเย็น ถนนดินที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่บ้านหลงซานมีเสียงล้อรถม้าดังขึ้นเป็นระยะ
รถม้าคันหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่หมู่บ้าน
ชาวบ้านที่กำลังเก็บของอยู่หน้าบ้านต่างหันไปมองแทบพร้อมกัน
“รถม้าหรือ?”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืดคอมอง
“ใครกัน?”
“มาจากในเมืองหรือเปล่า?”
ชายที่กำลังแบกฟืนอยู่บนบ่าหยุดเดิน แล้วมองรถม้าที่กำลังแล่นผ่านไป
หมู่บ้านหลงซานอยู่ห่างจากเมืองหย่งอันพอสมควร รถม้าจากในเมืองจึงไม่ได้เข้ามาบ่อยนัก
หากเป็นเกวียนของชาวบ้าน ทุกคนย่อมคุ้นเคย
แต่รถม้าที่ดูสะอาดเรียบร้อยเช่นนี้กลับไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ทุกวัน
“ดูสิ มีคนอยู่ข้างในด้วย”
“หรือว่าจะเป็นคนจากตระกูลใหญ่?”
“มาหาใครกัน?”
ชาวบ้านเริ่มเดินออกมาดู
รถม้าค่อย ๆ ผ่านกลางหมู่บ้านไปโดยไม่ได้หยุดแต่อย่างใด
ยิ่งทำให้คนที่มองอยู่สงสัย
“หรือว่ามาหาผู้ใหญ่บ้าน?”
“ไม่เห็นมีคนลงมาเลย”
“อาจจะมาหานายพรานสักคนก็ได้”
หญิงอีกคนรีบพูดขึ้น
“หรือมาหาเฉียวต้าซาน?”
คำพูดนั้นทำให้หลายคนหันมองหน้ากัน
“เฉียวต้าซาน?”
“เขาไปรู้จักคนในเมืองตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
“หรือว่าจะมาหาลูกสาวเขา?”
“เฉียวจิงจิงน่ะหรือ?”
เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ เรื่องเล็กเพียงเรื่องเดียวก็สามารถกลายเป็นหัวข้อสนทนาได้ทั้งเย็น
“ข้าได้ยินมาว่าช่วงก่อนเฉียวจิงจิงเอาผักเข้าไปขายในเมือง”
“จริงหรือ?”
“จริงสิ ข้าเห็นนางกลับมาพร้อมของตั้งหลายอย่าง”
“หรือว่านางไปขายผักแล้วรู้จักคนมีเงิน?”
“อย่าพูดเหลวไหล”
อีกคนรีบห้าม แต่กลับลดเสียงลงเหมือนกลัวคนอื่นไม่ได้ยิน
“บางทีคนในเมืองอาจมาซื้อผักของนางก็ได้”
“ผักของนางเพิ่งปลูกได้เท่าไรเอง จะมีรถม้าหรูหรามารับถึงบ้านเลยหรือ?”
คำถามนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงเริ่มเดากันไปต่าง ๆ นานา
บางคนคิดว่าเฉียวต้าซานอาจช่วยชีวิตคนสำคัญเอาไว้ตอนออกล่าสัตว์
บางคนถึงกับคิดไปไกลว่าเฉียวจิงจิงอาจมีคนมาสู่ขอ
“พอเถอะ พวกเจ้านี่ช่างชอบคิดกันไปเองเสียจริง”
หญิงชราคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะ
“เดี๋ยวก็รู้ว่ามาหาใคร”
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากใจกลางหมู่บ้านไปยังท้ายหมู่บ้าน
คนที่อยู่ด้านหลังยังคงมองตามอย่างสนใจ
ไม่นานก็มีเด็กคนหนึ่งวิ่งกลับมาร้องบอก
“รถม้าไปทางบ้านท่านลุงเฉียวต้าซาน!”
คราวนี้เสียงฮือฮาดังขึ้นกว่าเดิม
“จริงหรือ?”
“ไปบ้านเฉียวต้าซานจริง ๆ?”
“ข้าอยากรู้แล้วว่าคนในรถม้าเป็นใคร”
แม้แต่คนที่กำลังทำอาหารอยู่ในบ้านก็ยังเดินออกมาชะเง้อมอง
ส่วนรถม้าคันนั้นไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบรอบข้างเลย
มันยังคงเคลื่อนต่อไปตามถนนดิน ก่อนจะหยุดลงหน้าบ้านไม้หลังสุดท้ายของหมู่บ้านหลงซาน
คนขับรถม้ากระโดดลงจากที่นั่ง ก่อนยกม่านรถขึ้น
ชายหนุ่มในชุดเรียบร้อยก้าวลงมาจากรถ
ตามด้วยเด็กชายตัวเล็กที่แทบจะกระโดดลงจากรถทันที
หลี่อวี้เซวียนมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น
“พี่ใหญ่ ที่นี่หรือ?”
หลี่หยวนพยักหน้า
“น่าจะใช่”
เขาหันไปมองบ้านตรงหน้า ก่อนเดินเข้าไปใกล้รั้ว
แต่ยังไม่ทันได้เรียก
เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
“พี่สาวเฉียว!”
เฉียวจิงจิงที่กำลังล้างมืออยู่หลังบ้านชะงัก
เสียงนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด
นางเช็ดมือกับชายเสื้อ ก่อนเดินออกไปดู
แล้วก็เห็นเด็กชายตัวเล็กในชุดสะอาดเรียบร้อยกำลังยืนอยู่หน้ารั้ว
“หลี่อวี้เซวียน?”
เด็กชายยิ้มกว้างทันทีที่เห็นนาง
“พี่สาวเฉียว!”
เขารีบวิ่งเข้ามาหา
ด้านหลังมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามมา หลี่หยวนยกมือขึ้นคำนับเฉียวต้าซาน
“ข้าต้องขออภัยที่มารบกวนถึงบ้าน”
“ไม่เป็นไรหรอก”
เฉียวต้าซานตอบอย่างเป็นมิตร
“พวกเจ้าเข้ามาก่อน”
หลี่หยวนพาน้องชายเข้ามาในบ้าน โดยให้บ่าวรับใช้คอยอยู่ด้านนอก
แต่เด็กชายกลับไม่ได้สนใจที่นั่งเท่าไรนัก สายตาของเขามองเลยไปยังสวนที่อยู่ด้านหลัง
“พี่สาวเฉียวท่านปลูกผักด้วยหรือ?”
“ใช่”
“เยอะมากเลย!”
หลี่อวี้เซวียนมองต้นกล้าสีเขียวด้วยความสนใจ
“ข้าช่วยพี่สาวได้หรือไม่?”
เฉียวจิงจิงมองเด็กชาย
“ช่วยอะไร?”
“รดน้ำ”
เขาตอบทันที
“ข้ารดน้ำเก่งนะ”
เฉียวจิงจิงอดยิ้มไม่ได้
“ถ้าเช่นนั้นก็ได้ แต่อย่าเหยียบแปลงผักล่ะ”
“ขอรับ!”
เด็กชายรับคำอย่างจริงจัง
เฉียวจิงจิงจึงพาเขาไปที่สวน นางตักน้ำใส่กระบวยเล็กแล้วส่งให้เขา
หลี่อวี้เซวียนรับมาอย่างระมัดระวัง ก่อนค่อย ๆ รดน้ำต้นกล้าทีละแถว
น้ำบางส่วนไหลไปนอกแปลง
บางส่วนก็ถูกเทลงบนต้นผักมากเกินไป
เฉียวจิงจิงรีบจับมือเขาไว้
“ช้า ๆ”
“ข้าทำผิดหรือ?”
“ไม่ได้ผิด แค่ไม่ต้องรดเยอะขนาดนั้น”
“อ๋อ”
เด็กชายพยักหน้า ก่อนตั้งใจรดน้ำผักใหม่อีกครั้ง
หลี่หยวนยืนมองอยู่ด้านข้าง
เขาสังเกตเห็นว่าเฉียวจิงจิงพูดกับน้องชายของเขาอย่างใจเย็น ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้แตกต่างจากที่เขาคิดไว้
นางไม่ได้เพียงปลูกผักเป็น
แต่นางรู้จักวางแผนพื้นที่ แบ่งชนิดของพืช และดูแลสวนอย่างเป็นระบบ
“แม่นางเฉียว”
“ผักกพวกนี้เจ้าปลูกเองทั้งหมดเลยหรือ”
“ข้ากับท่านพ่อช่วยกันปลูก”
“แล้วก่อนหน้านี้เจ้าเคยนำผักไปขายในเมืองหรือไม่”
“อืม เคยไปสองครั้ง”
“เป็นผักจากสวนนี้หรือ?”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“เป็นผักจากสวนเดิมที่อยู่หลังบ้าน ที่สวนนี้เพิ่งเริ่มปลูกได้ไม่กี่วัน”
หลี่อวี้เซวียนที่กำลังรดน้ำอยู่หันมาหาพวกเขา
“พี่ใหญ่ พี่สาวเฉียวปลูกผักเก่งมาก!”
“พี่เห็นแล้ว”
“ข้าอยากช่วยพี่สาวอีก”
“อย่ารบกวนพี่สาวเฉียวเลย”
“ข้าไม่ได้รบกวน!”
เด็กชายรีบเถียง
เฉียวจิงจิงหัวเราะเบา ๆ
“ไม่เป็นไร ให้เขาช่วยก็ได้”
หลี่หยวนส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ข้าต้องขอโทษแทนน้องชายด้วย เขาอยู่ไม่นิ่ง”
“เด็กก็เป็นเช่นนี้แหละ”
เฉียวจิงจิงตอบ
“ตอนอายุเท่านี้ก็ควรวิ่งเล่นให้เต็มที่”
หลี่อวี้เซวียนยิ้มกว้างทันที
หลังจากหลี่อวี้เซวียนช่วยรดน้ำจนพอใจแล้ว หลี่หยวนจึงหยิบถุงของฝากออกมาจากรถม้า
“นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากครอบครัวข้า”
เขาส่งให้เฉียวต้าซาน
“ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่แม่นางเฉียวช่วยน้องชายของข้าในวันนั้น”
เฉียวต้าซานรับไว้
“ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก็ได้ เด็กหายทั้งที ใครเจอก็ต้องช่วยอยู่แล้ว”
“ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังอยากขอบคุณ”
หลี่หยวนพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
จากนั้นเขาจึงหันมาหาเฉียวจิงจิง
“ที่จริงวันนี้ข้ามีอีกเรื่องหนึ่งอยากคุยกับเจ้า”
“เรื่องอะไรหรือ”
“ตระกูลข้าทำกิจการร้านอาหารในเมือง”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ร้านของเราต้องใช้ผักสดทุกวัน หากสวนของเจ้ามีผลผลิตมากพอ…”
หลี่หยวนหยุดเล็กน้อย
“เจ้าสามารถนำผักมาส่งให้ร้านของข้าได้”
เฉียวจิงจิงนิ่งไป
นี่เป็นสิ่งที่นางกำลังต้องการพอดี
หากสวนใหม่มีผลผลิตมากขึ้น การนำไปขายที่ตลาดทุกครั้งคงเสียเวลาไม่น้อย
หากมีร้านรับซื้อประจำ ก็จะช่วยให้นางวางแผนการปลูกได้ง่ายขึ้น
แต่เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบรับทันที
“ข้ายังไม่รู้ว่าผักจะได้ผลผลิตมากแค่ไหนเจ้าค่ะ”
“ข้าเข้าใจ”
หลี่หยวนพยักหน้า
“ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าต้องส่งตอนนี้”
“ถ้าผักชุดใหม่โตพร้อมขายแล้ว ข้าจะลองนำไปให้ท่านดู”
“ตกลง”
หลี่หยวนยิ้ม
“เมื่อถึงเวลานั้น เราค่อยคุยกันเรื่องจำนวนและราคา”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้ ขอบคุณท่านมาก”
เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงการซื้อขายธรรมดา
แต่สำหรับนาง มันหมายถึงช่องทางการขายผลผลิตที่มั่นคงขึ้น
สวนใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นจึงเหมือนกำลังมีเส้นทางของตัวเองเพิ่มขึ้นทีละน้อย
หลี่อวี้เซวียนเดินเข้ามาดึงแขนพี่ชาย
“พี่ใหญ่ เราจะกลับแล้วหรือ?”
“ใช่”
“ข้าไม่อยากกลับเลย ข้าอยากอยู่ที่นี่กับพี่สาวเฉียว”
“ไม่ได้!”
“แต่ข้าอยากอยู่กับพี่สาวเฉียวนี่”
หลี่หยวนถอนหายใจ ก่อนหันไปทางเฉียวจิงจิง
“ต้องขออภัยจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร”
“อวี้เซวียน ไว้ครั้งหน้าพี่เอาผักไปส่งในเมืองเจ้าค่อยมาหาพี่ดีหรือไม่”
“ท่านต้องมานะ ข้าจะรอ”
“ได้ ถึงตอนนั้นอวี้เซวียนก็จะได้กินผักที่รดน้ำด้วยตัวเองในวันนี้ด้วย”
หลี่อวี้เซวียนรีบพูด
“จริงหรือพี่สาวเฉียว”
“จริงสิ”
“ได้ ข้าจะรอนะ”
เด็กชายยิ้มกว้าง ก่อนยอมให้พี่ชายจูงมือกลับไปแต่โดยดี
เฉียวจิงจิงมองรถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากบ้านไป
ก่อนหันกลับไปมองสวนของตน
ตอนนี้นางมีที่ดิน
มีเมล็ดพันธุ์
และหากผักเติบโตดี ก็มีร้านที่พร้อมรับซื้อ
ชีวิตชาวสวนของนางกำลังเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อย ๆ
ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองหย่งอัน
ภายในห้องพักชั้นบนของโรงเตี๊ยม โจวจิ่งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะ
เซี่ยเหิงยืนอยู่ตรงหน้าและกำลังรายงานสิ่งที่สืบมาได้
“คนสองคนนั้นไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาพ่ะย่ะค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น
“จากการตรวจสอบ พวกเขาเดินทางผ่านหลายเมืองในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”
เซี่ยเหิงวางกระดาษลงบนโต๊ะ
“และทุกแห่งที่พวกเขาไป พวกเขามักสอบถามเรื่องคนคนหนึ่ง”
“ใคร?”
“ยังไม่ทราบแน่ชัดพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงตอบ
“แต่จากคำบอกเล่าของคนที่เคยพบพวกเขา พวกเขากำลังตามหาเด็กหญิงคนหนึ่ง”
โจวจิ่งเหยียนขมวดคิ้ว
“เด็กหญิง?”
“ขอรับ”
“หายไปเมื่อใด?”
“หลายปีก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
โจวจิ่งเหยียนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
ชายสองคนตามหาเด็กหญิงคนหนึ่งมาหลายปี
และตอนนี้กลับมาปรากฏตัวในเมืองหย่งอัน
ที่สำคัญ…
หนึ่งในพื้นที่ที่พวกเขาไปคือหมู่บ้านทางตีนเขา
หมู่บ้านเดียวกับที่เฉียวจิงจิงอาศัยอยู่
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเด็กสาวตระกูลเฉียวมาจากที่ใด?”
เซี่ยเหิงชะงัก
“เฉียวจิงจิงหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“อืม”
เซี่ยเหิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“เท่าเคยสืบเรื่องของนางมา นางอยู่กับเฉียวต้าซานมาตั้งแต่เด็ก”
“พวกเขาบอกว่าเฉียวต้าซานเก็บนางมาเลี้ยง แต่ไม่มีใครในหมู่บ้านรู้ว่านางมาจากไหน”
โจวจิ่งเหยียนเงียบไป
ไม่มีใครรู้ว่านางมาจากไหน
เด็กหญิงที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน
และเฉียวจิงจิง เด็กสาวที่ไม่มีใครรู้ที่มา
ข้อมูลสองเรื่องยังไม่มีหลักฐานมากพอจะเชื่อมโยงกัน
แต่ความบังเอิญก็มีมากเกินไป
“องค์ชาย?”
เซี่ยเหิงเรียกเบา ๆ
โจวจิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น
“ตรวจสอบเรื่องเด็กหญิงที่พวกเขาตามหาให้ละเอียด”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“แต่ห้ามให้พวกเขารู้ว่ามีคนกำลังตรวจสอบ”
เซี่ยเหิงคำนับ ก่อนถอยออกจากห้องไป
โจวจิ่งเหยียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม
สายตาของเขาหยุดอยู่บนรายงานตรงหน้า
ก่อนจะนึกถึงเด็กสาวในงานเทศกาล
ตอนที่เด็กชายหายตัวไป นางเป็นคนแรก ๆ ที่สังเกตเห็นความผิดปกติ
นางได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กจากระยะที่คนอื่นไม่ได้ยิน
และเมื่อเห็นเด็กชาย นางกลับปลอบเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาจดจำมากที่สุดกลับเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ หลังจากนั้น
แววตาของนางในตอนที่มองเด็กชาย
มันไม่ใช่เพียงความสงสาร แต่เหมือนนางกำลังมองเห็นบางสิ่งจากอดีตของตัวเอง
โจวจิ่งเหยียนเอนหลังพิงเก้าอี้
“เฉียวจิงจิง…”
เขาเอ่ยชื่อของนางเบา ๆ
ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่านางเป็นใคร
และยังไม่มีเหตุผลเพียงพอที่จะสงสัยนาง
แต่เขาไม่คิดจะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปโดยไม่ตรวจสอบ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน