ตอนที่ 23 คนแปลกหน้าบนภูเขา

หลังจากวันที่สองพี่น้องตระกูลหลี่มาเยี่ยมถึงบ้าน ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ชีวิตของเฉียวจิงจิงยังคงเหมือนเดิม

ทุกเช้าตื่นขึ้นมาดูแลสวน รดน้ำ พรวนดิน ถอนวัชพืช และตรวจดูต้นผักทีละแปลง

ต้นกล้าที่เพิ่งงอกเริ่มมีใบเขียวเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้พื้นที่ว่างที่เคยเต็มไปด้วยดินค่อย ๆ มีชีวิตชีวาขึ้นมา

แต่ถึงอย่างนั้น ผักชุดนี้ก็ยังไม่สามารถเก็บมากินได้

เฉียวจิงจิงมองแปลงผักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองไหข้าวสารที่เหลืออยู่ในครัว

“ช่วงนี้คงต้องประหยัดหน่อยแล้ว”

นางพึมพำกับตัวเอง

สวนใหม่เพิ่งเริ่มต้น เงินที่มีอยู่จึงไม่ควรนำไปใช้ซื้ออาหารทุกอย่างจากตลาด หากหาอะไรบนเขาได้ ก็น่าจะช่วยลดค่าใช้จ่ายในบ้านได้บ้าง

นางเดินไปหาเฉียวต้าซานที่กำลังเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์อยู่หน้าบ้าน

“ท่านพ่อ”

“หืม?”

“วันนี้เราขึ้นเขากันเถอะเจ้าค่ะ”

เฉียวต้าซานเงยหน้าขึ้นมอง

“ได้สิ วันนี้พ่อจะไปล่าสัตว์พอดี”

“ดีจริง ข้าจะไปหาของป่า”

เฉียวจิงจิงนับนิ้วให้เขาดูอย่างจริงจัง

“หน่อไม้ เห็ด ผักป่า ถ้าโชคดีก็อาจได้กระต่ายหรือไก่ป่าสักตัว”

เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วหลุดหัวเราะ

“เจ้าวางแผนเสียครบเชียว”

“ช่วงนี้ผักในสวนยังเก็บไม่ได้มาก หากขึ้นเขาไปหาอาหารเองได้ ก็ประหยัดเงินซื้อของในตลาดไปได้หลายวันนะเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานพยักหน้า

เขาวางมีดที่กำลังลับอยู่ลง

“เช่นนั้นก็ไปกัน”

“เจ้าค่ะ!”

เฉียวจิงจิงรีบกลับเข้าไปเตรียมตะกร้าสาน กระบอกน้ำ และอาหารแห้งจำนวนหนึ่ง

ก่อนออกจากบ้าน นางยังหันกลับไปมองแปลงผักอีกครั้ง

“พวกเจ้ารอข้ากลับมาก่อนนะ”

เฉียวต้าซานที่กำลังสะพายตะกร้าได้ยินเข้าก็หันมามอง

“เจ้ากำลังพูดกับผักอีกแล้วหรือ”

“เจ้าค่ะ”

“ถ้าข้าดูแลพวกมันดี ๆ พวกมันจะตอบแทนข้าด้วยผักที่งดงาม”

เฉียวต้าซานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา

“เหตุผลของเจ้านี่นะ”

สองพ่อลูกจึงออกเดินทางขึ้นเขาแต่เช้า

อากาศบนภูเขาเย็นกว่าด้านล่างเล็กน้อย ลมพัดผ่านยอดไม้จนเกิดเสียงใบไม้ไหวเป็นระยะ

เฉียวต้าซานเดินนำทางอย่างคุ้นเคย

ส่วนเฉียวจิงจิงเดินตามพร้อมตะกร้าใบใหญ่

ไม่นานพวกเขาก็พบหน่อไม้กลุ่มหนึ่งโผล่พ้นดินอยู่ข้างทาง

ดวงตาของจิงจิงเป็นประกายทันที

“ท่านพ่อ!”

นางรีบเดินเข้าไป

“ตรงนี้มีหน่อไม้ด้วย”

เฉียวต้าซานมองตามแล้วพยักหน้า

“เก็บได้”

นางไม่รอช้า นางวางตะกร้าลงแล้วช่วยกันขุดหน่อไม้กับบิดา

ไม่นานก็ได้มาหลายหน่อ

เดินต่อไปอีกพักหนึ่ง นางก็พบเห็ดขึ้นอยู่ใต้ต้นไม้

นางงก้มลงมอง แต่ไม่ได้หยิบขึ้นมาทันที

“ท่านพ่อ เห็ดพวกนี้กินได้หรือไม่เจ้าคะ?”

เฉียวต้าซานเดินเข้ามาดู ก่อนส่ายหน้า

“ไม่ได้ เห็ดชนิดนี้มีพิษ”

“แล้วอันนี้ล่ะ?”

“อันนี้กินได้”

“เช่นนั้นเก็บเลยนะ”

เฉียวจิงจิงรีบเก็บเห็ดที่บิดาบอกใส่ตะกร้า

เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วอดยิ้มไม่ได้

“เมื่อก่อนตอนขึ้นเขา เจ้าไม่เคยสนใจของพวกนี้เท่าไร”

“ตอนนี้ข้าสนใจแล้วเจ้าค่ะ”

“เพราะอะไรล่ะ”

เฉียวจิงจิงยกตะกร้าขึ้น

“เพราะของที่หาได้ฟรีย่อมอร่อยเป็นพิเศษ”

เฉียวต้าซานหัวเราะ

“เจ้านี่จริง ๆ เลย”

สองพ่อลูกเดินลึกเข้าไปในป่ามากขึ้นเรื่อย ๆ




แต่เดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง ชายสูงวัยกลับหยุดฝีเท้ากะทันหัน

เฉียวจิงจิงที่เดินอยู่ข้างหลังเกือบชนเขา

“มีอะไรหรือเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ

สายตาของเขากวาดมองพื้นดินเบื้องหน้า

“มีรอยเท้า”

เฉียวจิงจิงก้มลงดู

บนดินนุ่มมีรอยเท้าหลายรอย

บางรอยเก่า

บางรอยใหม่

เฉียวจิงจิงกวาดตามองรอบ ๆ ไม่นานก็เห็นรอยบางอย่างบนใบไม้

นางเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ มีหยดสีแดงเล็ก ๆ ติดอยู่

เลือด

เฉียวต้าซานก็เห็นเช่นกัน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“มีคนบาดเจ็บ”

“ช่วยด้วย!”

เสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านล่าง

สองพ่อลูกหันมองหน้ากัน

เฉียวต้าซานคว้าตะกร้าจากมือเฉียวจิงจิงแล้ววางลง

“อยู่ข้างหลังพ่อ”

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสองเดินตามเสียงไปอย่างระมัดระวัง

ยิ่งเข้าใกล้ เสียงนั้นยิ่งชัดขึ้น

“มีใครอยู่หรือไม่?”

เฉียวต้าซานตะโกนถาม

ไม่มีเสียงตอบ

มีเพียงเสียงกิ่งไม้เสียดสีกัน

ครืด…

เฉียวจิงจิงจับมีดสั้นที่เอวโดยไม่รู้ตัว

เฉียวต้าซานค่อย ๆ แหวกพุ่มไม้

ภาพตรงหน้าทำให้ทั้งคู่ชะงัก

ด้านล่างทางลาดมีชายสองคนนอนอยู่

คนหนึ่งหมดสติ ศีรษะมีเลือดไหล

ส่วนอีกคนยังมีสติ แต่ขาข้างหนึ่งถูกขอนไม้ขนาดใหญ่ทับเอาไว้

เสื้อผ้าของทั้งสองเปื้อนดินและใบไม้

สัมภาระหลายชิ้นกระจัดกระจายอยู่รอบตัว

ดูเหมือนพวกเขาจะพลัดตกลงมาจากทางลาด

เฉียวต้าซานรีบลงไปตรวจอาการ

“ได้ยินข้าหรือไม่?”

ชายที่ถูกขอนไม้ทับขากะพริบตาช้า ๆ

“อย่า…เข้ามา…”

“ถ้ายังพูดได้ก็แปลว่ายังไม่ตาย”

เฉียวต้าซานตอบทันที

เขาพยายามยกขอนไม้ออก แต่ไม่สำเร็จ

เฉียวจิงจิงรีบลงไปช่วย นางตรวจดูชายที่หมดสติ

“ยังหายใจอยู่เจ้าค่ะ”

“บาดเจ็บหนักหรือไม่?”

“มีแผลที่ศีรษะ แต่ยังไม่ถึงขั้นอันตรายถึงชีวิต”

จากนั้นนางหันไปดูชายอีกคน ขาของเขาถูกทับจนไม่สามารถขยับได้

“ต้องเอาขอนไม้ออกก่อน”

เฉียวต้าซานพยักหน้า

สองพ่อลูกช่วยกันหากิ่งไม้แข็ง ๆ มาทำเป็นคาน

แต่ก่อนจะยกขอนไม้ขึ้น ชายคนนั้นกลับพูดขึ้น

“เดี๋ยว…”

เขามองเฉียวจิงจิง

“อย่าเพิ่ง”

เฉียวจิงจิงชะงัก

“ถ้าไม่ยกออก ท่านก็ลงเขาไม่ได้”

ชายคนนั้นนิ่งไป

เขาไม่คิดว่าจะต้องมาพบคนที่กำลังตามสืบถึงบ้านเข้าในสภาพเช่นนี้

เดิมทีเขากับนายท่านขึ้นเขามาเพื่อแอบดูบ้านของเฉียวต้าซานจากด้านบนนี้

พวกเขาตั้งใจไม่ให้ใครเห็น

แต่กลับพลาดท่าพลัดตกลงมาเสียเอง

ยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร เจ้าของบ้านกลับเป็นคนพบพวกเขา

ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันยิ่งนัก

สุดท้ายเขาจึงไม่มีทางเลือก

“ช่วยข้าด้วย”

เฉียวต้าซานกับเฉียวจิงจิงช่วยกันงัดขอนไม้ออก

ทันทีที่ขาเป็นอิสระ ชายคนนั้นก็หน้าซีดลงด้วยความเจ็บปวด

เฉียวจิงจิงรีบใช้ผ้าพันแผลกดบริเวณที่เลือดออก

“อย่าขยับมาก”

ชายคนนั้นมองมือของนางแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

เด็กสาวอายุเพียงสิบสี่สิบห้าปี แต่กลับมีท่าทางสงบนิ่งยามเห็นเลือด

นางไม่แม้แต่จะหลบสายตาด้วยซ้ำ

“พวกเจ้าต้องลงไปหาหมอ”

เฉียวต้าซานกล่าว

ชายคนนั้นมองนายท่านที่นอนหมดสติอยู่

“พวกเราลงไปเองไม่ได้”

เฉียวต้าซานพยักหน้า

“ข้าจะพาพวกเจ้าลงไป”

เขาหันไปหาลูกสาว

“จิงจิง เจ้ารีบกลับไปตามคนในหมู่บ้านมาช่วย”

“เจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงกำลังจะเดินไป แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นของที่ตกอยู่บนพื้น

มีทั้งถุงเงิน มีดสั้น เชือก และสัมภาระหลายอย่าง

คนสองคนนี้ไม่เหมือนพรานธรรมดาเลย

เสื้อผ้าของพวกเขาดีเกินไป

รองเท้าก็เป็นรองเท้าสำหรับเดินทาง

แม้กระทั่งสัมภาระยังดูมีราคา

และตอนนี้นางก็รู้สึกคุ้นหน้าชายสองคนนี้อย่างประหลาด

เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว

นางเคยเห็นเขาที่ไหนนะ

ในที่สุดก็นึกออก ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน นางเคยเห็นชายสองคนที่หน้าหมู่บ้าน

ตอนนั้นพวกเขายืนถามชาวบ้านเรื่องบางอย่าง

เหมือนกำลังตามหาใครสักคน

“เป็นพวกเขานี่เอง…”

เฉียวจิงจิงพึมพำเบา ๆ

ชายที่ยังมีสติได้ยิน แต่ไม่ได้พูดอะไร

นางจึงหันหลังกลับลงไปตามคนในหมู่บ้าน




ไม่นานนัก ชาวบ้านหลายคนก็ขึ้นมาช่วย

พวกเขาช่วยกันทำแคร่หามอย่างง่าย ๆ จากไม้ไผ่และกิ่งไม้ ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนย้ายชายทั้งสองลงจากเขา

ระหว่างทาง สัมภาระที่ถูกมัดรวมกันไว้เกิดไถลลงมา

“ระวัง!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ตุบ!

กล่องไม้ใบหนึ่งกระแทกพื้น

ผ้าที่พันอยู่รอบกล่องหลุดออก

ฝากล่องเปิดออกเล็กน้อย

เฉียวจิงจิงที่เดินอยู่ด้านข้างเหลือบมองโดยไม่ได้ตั้งใจ

สิ่งแรกที่สะดุดตานางคือผ้าผืนเล็กสีซีด

ตรงมุมผ้ามีลายปักดอกเหมยสีแดง

หัวใจของนางกระตุกวูบ

ภาพหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัว

เด็กหญิงตัวเล็กวัยห้าขวบกำลังสวมเสื้อสีแดง

ตรงชายเสื้อมีดอกเหมยปักอยู่

มีมือของใครบางคนกำลังจับมือนาง

เสียงผู้คนมากมายดังอยู่รอบตัว

แล้วมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเรียก

“คุณหนู…”

ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว

เฉียวจิงจิงนิ่งงัน

นางยังไม่ทันได้มองกล่องให้ชัด ชายที่มีสติก็รีบเอื้อมมือไปปิดฝากล่อง

ปัง!

สายตาของทั้งสองสบกัน

ชายคนนั้นมองนาง

เฉียวจิงจิงก็มองกลับ

ไม่มีใครพูดอะไร

แต่ในใจของทั้งคู่กลับมีคำถามเกิดขึ้นพร้อมกัน

เหตุใดเด็กสาวคนนี้จึงมองผ้าผืนนั้นเหมือนเคยเห็นมันมาก่อน

และเหตุใดเขาจึงรู้สึกคุ้นเคยกับดวงตาคู่นั้นเหลือเกิน

หลังจากนั้นชายคนนั้นก็เริ่มแอบมองเฉียวจิงจิงอยู่หลายครั้ง

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกแปลก

ดวงตา

โครงหน้า

น้ำเสียง

ช่างคล้ายกับในความทรงจำ

เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง

คุณหนูของตระกูลมู่

เด็กหญิงที่เขาเคยเห็นเมื่อสิบปีก่อน

เด็กหญิงที่หายตัวไปตอนอายุเพียงห้าขวบ

เวลาผ่านมานานถึงสิบปีแล้ว

เด็กคนนั้นควรเติบโตขึ้นเป็นหญิงสาวอายุสิบห้าปี

และเด็กสาวตรงหน้าก็มีอายุใกล้เคียงกันพอดี

แต่…

จะเป็นไปได้อย่างไร?

เด็กสาวคนนี้ใช้แซ่เฉียว

ไม่ใช่แซ่มู่

อีกทั้งนางยังมีบิดาเป็นนายพรานอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้

ชายคนนั้นพยายามบอกตัวเองว่าเขาคิดมากเกินไป




ไม่นานทุกคนก็พาชายทั้งสองลงมาถึงหมู่บ้าน

คนในหมู่บ้านก็เริ่มเข้ามามุง

“ต้าซาน ไปเจอใครบนเขามา?”

“สองคนนี้เป็นใคร?”

“เป็นโจรหรือเปล่า?”

“หรือไปมีเรื่องกับใครมา?”

เฉียวต้าซานส่ายหน้า

“ข้าเจอพวกเขาบาดเจ็บอยู่บนเขา เลยช่วยกลับมาก่อน”

ชาวบ้านพยักหน้า แต่สายตายังคงจับจ้องชายแปลกหน้าทั้งสอง

แล้วจู่ ๆ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก็พูดขึ้น

“เดี๋ยวนะ…”

นางหรี่ตามอง

“สองคนนี้ใช่คนที่เคยมาถามหาคนที่หน้าหมู่บ้านเมื่อหลายวันก่อนหรือไม่?”

“ใช่ ๆ!”

ชายอีกคนรีบพูด

“ข้าก็จำได้เหมือนกัน”

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที

“มาถามหาใครกัน?”

“แล้วเหตุใดวันนี้ถึงขึ้นไปอยู่บนเขา?”

“หรือกำลังตามหาใครอยู่บนเขา?”

อีกคนลดเสียงลง

“ช่วงนี้บ้านเฉียวมีแขกมาไม่ขาดสายเลยนะ”

ทุกคนหันไปมองเฉียวต้าซาน

ก่อนหน้านี้เพิ่งมีรถม้าจากในเมืองมาหา

“เมื่อไม่กี่วันก่อนคนจากในเมืองก็มาหา”

“วันนี้มีคนเจ็บสองคน”

“หรือว่าต้าซานไปรู้จักคนใหญ่คนโตเข้าแล้ว?”

“หรือว่าคนพวกนี้มาหาเฉียวจิงจิง?”

“เด็กสาวคนเดียวจะไปรู้จักคนมากมายขนาดนั้นได้อย่างไร?”

เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อย ๆ

เฉียวจิงจิงเดินผ่านพอดี นางได้ยินทุกคำก่อนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

“คนในหมู่บ้านนี่ช่างว่างจริง ๆ”

เฉียวต้าซานหันมามอง

“เจ้าอย่าไปสนใจเลย”

“ข้าไม่ได้สนใจเจ้าค่ะ”

นางตอบหน้าตาย

“ข้าแค่สงสัยว่าพวกเขาไม่ต้องทำงานทำการกันหรืออย่างไร”

เฉียวต้าซานหลุดหัวเราะออกมา

ส่วนชาวบ้านที่ได้ยินต่างพากันทำหน้าไม่ถูก

“เด็กคนนี้…”

“พูดตรงเกินไปแล้ว”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบา ๆ ชายทั้งสองถูกนำตัวไปยังบ้านท่านหมอแระจำหมู่บ้าน

ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดพวกเขาจึงขึ้นเขา

ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขากำลังตามหาใคร

และไม่มีใครรู้ว่ากล่องไม้ใบนั้นมีสิ่งใดซ่อนอยู่




คืนนั้น เฉียวจิงจิงนั่งอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

ภาพผ้าผืนเล็กสีซีดกลับผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

นางลุกขึ้นไปหยิบห่อผ่าเก่ามา ก่อนจะค่อย ๆ หยิบเสื้อผ้าสีแดงของเด็กหญิงวัยห้าขวบออกมา

ตรงชายเสื้อมีลายดอกเหมยสีแดงปักอยู่

เฉียวจิงจิงมองเสื้อตัวเก่า แล้วนึกถึงผ้าผืนนั้น

“เหมือนกัน…”

นางใช้นิ้วลูบลายปักเบา ๆ

หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

ในความทรงจำที่เลือนราง นางเห็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

เห็นเสื้อสีแดง

เห็นดอกเหมย

และได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกคำว่า…

“คุณหนู”

เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว

“คุณหนูของใครกัน?”

นางพยายามนึกต่อ

แต่ความทรงจำกลับขาดหาย

ยิ่งพยายามนึก ศีรษะก็ยิ่งปวด

สุดท้ายจึงได้แต่เก็บเสื้อกลับเข้าไปในห่อผ้าแล้วมัดห่อผ้าไว้เหมือนเดิม

ทว่าในใจของนางกลับมีคำถามหนึ่งเกิดขึ้นแล้ว

เศษผ้าผืนนั้น…

เกี่ยวข้องกับอดีตของนางหรือไม่




ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านท่านหมอประจำหมู่บ้าน

ชายอีกคนยังไม่ฟื้น ส่วนชายที่มีสติกำลังนอนมองเพดานอย่างเงียบงัน

ภาพใบหน้าของเฉียวจิงจิงยังคงติดอยู่ในความคิด

เขาหลับตาลง

ภาพเด็กหญิงตัวเล็กในความทรงจำค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ชุดสีแดง

ดอกเหมย

และดวงตาคู่หนึ่งที่เคยมองเขาด้วยความไร้เดียงสา

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง

“ไม่ใช่…”

ชายหนุ่มพยายามปฏิเสธ

“นางจะเป็นคุณหนูได้อย่างไร”

แต่ยิ่งปฏิเสธ ความสงสัยกลับยิ่งชัดเจน

หากนางเป็นคุณหนูมู่จริง…

เหตุใดจึงใช้นามสกุลเฉียวล่ะ

ชายหนุ่มหันไปมองกล่องไม้ที่วางอยู่ข้างเตียง

มือของเขากำผ้าห่มแน่น

เรื่องนี้…

เห็นทีเขาคงต้องหาคำตอบให้ได้

…





#นักฆ่าสาวชาวสวน