25. ตอนที่ 24 แขกที่ยังไม่จากไป
ตอนที่ 24 แขกที่ยังไม่จากไป
หลายวันผ่านไปหลังจากเหตุการณ์บนภูเขาชีวิตของสองพ่อลูกกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
เฉียวจิงจิงไม่ได้ถามถึงชายแปลกหน้าทั้งสองอีก แม้จะยังจำภาพเศษผ้าลายดอกเหมยที่เห็นบนเขาได้อยู่บ้าง แต่เมื่อไม่มีเบาะแสอื่น นางจึงเลือกเก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อน
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าสำคัญกว่า
นั่นคือสวนของนาง
ยามเช้า เฉียวจิงจิงเดินดูแปลงผักรอบหนึ่ง ก่อนหยุดอยู่ตรงแปลงที่ปลูกไว้ก่อนหน้า
ผักหลายชนิดโตขึ้นมากแล้ว
บางต้นเริ่มมีใบใหญ่และแน่นจนใกล้ถึงเวลาที่สามารถเก็บไปขายได้
นางย่อตัวลงเด็ดใบที่มีรอยช้ำออก ก่อนลุกขึ้นมองแปลงผักด้วยแววตาพอใจ
“อีกไม่กี่วันก็น่าจะเก็บได้แล้ว”
เฉียวต้าซานที่กำลังเตรียมเครื่องมืออยู่ข้างบ้านหันมามอง
“เร็วขนาดนั้นเชียว?”
“เจ้าค่ะ ผักชุดแรกน่าจะเริ่มเก็บได้แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตะกร้าไว้เถอะ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า ก่อนหันไปมองสวนที่ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
“ถ้าผักออกพร้อมกันหลายแปลง เราคงต้องหาที่ขายเพิ่มแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ยังไม่ทันเก็บ เจ้าก็คิดเรื่องขายเสียแล้ว”
“ปลูกผักก็ต้องขายนี่เจ้าคะ”
นางตอบอย่างจริงจัง
“ไม่อย่างนั้นจะปลูกไปทำไมตั้งมากมาย”
เฉียวต้าซานส่ายหน้าอย่างขบขัน
“เจ้าชักเหมือนแม่ค้าตัวน้อยเข้าไปทุกวันแล้ว”
“ถ้าเป็นแม่ค้าแล้วมีเงิน ข้าก็ยินดีเป็นเจ้าค่ะ”
“แล้วถ้าได้เงินมา เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”
จิงจิงนับนิ้วทันที
“ซื้อเมล็ดพันธุ์เพิ่ม ซื้อปุ๋ย แล้วก็ซื้อของที่จำเป็นสำหรับสวน”
นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
“ถ้าเหลือ…ค่อยซื้อของกินเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะออกมา
“สุดท้ายก็ยังคิดถึงเรื่องกินอยู่ดี”
“คนเราต้องกินนี่เจ้าคะ”
“จริงของเจ้า”
เสียงหัวเราะของสองพ่อลูกยังไม่ทันจางหาย ก็มีเสียงเรียกจากหน้าบ้านดังขึ้น
“ต้าซาน! อยู่หรือไม่?”
เฉียวต้าซานหันไปมอง
“เสียงของท่านป้านี่เจ้าคะ”
ไม่นานหญิงวัยกลางคนก็เดินถือกระจาดใบหนึ่งเข้ามา
“ข้าเอาไข่มาให้”
นางยื่นกระจาดให้เฉียวต้าซาน ก่อนจะเดินตามเข้ามาด้านใน
แต่เมื่อเห็นสวนด้านหลัง ดวงตาของหลิวซื่อก็พลันเบิกกว้าง
“โอ้โห!”
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมอง
หลิวซื่อเดินไปหยุดตรงรั้วไม้
“จิงจิง นี่เจ้าปลูกทั้งหมดนี่จริงหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ครั้งก่อนที่ข้ามา ที่ตรงนี้ยังโล่งอยู่เลย”
“ช่วงนี้ผักโตเร็วเจ้าค่ะ”
หลิวซื่อมองสวนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเฉียวจิงจิง
“ดูท่าอีกไม่นานบ้านเจ้าคงมีเงินเต็มหีบแล้ว”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ถ้าได้ถึงขนาดนั้นก็ดีสิคะ”
“จริงสิ ข้าเกือบลืม”
หลิวซื่อลดเสียงลง ก่อนทำสีหน้ามีเลศนัย
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าช่วงนี้คนในหมู่บ้านพูดถึงบ้านเจ้ากันใหญ่เลย”
เฉียวต้าซานถอนหายใจทันที
“อีกแล้วหรือ?”
“ก็จะอะไรเสียอีกเล่า”
หลิวซื่อเริ่มนับนิ้ว
“ก่อนหน้านี้รถม้าจากในเมืองมาหาเจ้าถึงบ้าน”
“แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีชายแปลกหน้าสองคนขึ้นเขา”
“สุดท้ายกลายเป็นว่าต้าซานต้องพาคนเจ็บกลับมาหาหมอที่หมู่บ้าน”
นางยิ่งพูดยิ่งสนุก
“คนอื่นเขาเลยสงสัยกันว่า บ้านเจ้ารู้จักคนใหญ่คนโตจากในเมืองตั้งแต่เมื่อไร”
เฉียวจิงจิงได้แต่ถอนหายใจ
“ข้าไม่รู้จักคนใหญ่คนโตสักคนเจ้าค่ะ”
“ข้าก็บอกพวกนั้นแบบนั้น”
หลิวซื่อพยักหน้า
“แต่ไม่มีใครเชื่อข้าเลย”
“แล้วตอนนี้ชายสองคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
“ยังอยู่บ้านท่านหมอ ได้ยินว่าดีขึ้นมากแล้ว”
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”
“เจ้าสนใจแค่นี้จริงหรือ?”
หลิวซื่อถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ไม่อยากรู้หรือว่าพวกเขาเป็นใคร?”
“ไม่เจ้าค่ะ”
“เหตุใด?”
เฉียวจิงจิงชี้ไปทางสวน
“ข้าสนใจผักมากกว่า”
หลิวซื่อมองนางนิ่ง ๆ ก่อนหัวเราะออกมา
“เจ้ากับผักนี่แยกจากกันไม่ได้จริง ๆ”
เฉียวต้าซานเองก็หัวเราะตาม
ส่วนเฉียวจิงจิงเพียงแค่ยักไหล่
เรื่องของคนอื่นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง
ขอเพียงผักของนางโตดีและขายได้ก็พอแล้ว
ในช่วงสายของวันเดียวกัน หยูเสี่ยวเถาก็มาหาเฉียวจิงจิงถึงบ้าน
ยังไม่ทันเห็นตัวคน เสียงของนางก็ดังมาก่อนแล้ว
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่หน้าบ้านเงยหน้าขึ้น
“เสี่ยวเถา?”
หญิงสาวเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตื่นเต้น ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ โดยไม่ต้องรอให้เจ้าของบ้านเชิญ
“ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”
“ดูจากสีหน้าแล้ว ข้าคิดว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก”
“แน่นอนว่าไม่เล็ก!”
หยูเสี่ยวเถาขยับเข้าใกล้แล้วลดเสียงลง
“เรื่องชายสองคนนั้น”
เฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย
“อีกแล้วหรือ?”
“ก็เรื่องมันน่าสงสัยนี่นา”
“ตรงไหนล่ะ”
“พวกเขาเป็นใคร?”
“ไม่รู้”
“มาจากไหน?”
“ไม่รู้”
“เหตุใดถึงขึ้นเขา?”
“ไม่รู้”
หยูเสี่ยวเถาขมวดคิ้ว
“เจ้ารู้แค่ไหนกันแน่”
“รู้ว่าพวกเขาบาดเจ็บ”
“…”
หยูเสี่ยวเถามองนางอย่างหมดคำพูด
เฉียวจิงจิงหัวเราะเบา ๆ
“ข้าไม่ได้ถามพวกเขาเสียหน่อย วันนั้นท่านพ่อกับข้าก็มัวแต่ช่วยคน”
“แต่ข้าได้ยินว่าพวกเขาแต่งตัวดีมาก”
“อืม”
“รองเท้าก็ดูไม่เหมือนชาวบ้าน”
“อืม”
“แล้วพวกเขายังมีกล่องไม้ด้วย”
คราวนี้เฉียวจิงจิงหันไปมองทันที
หยูเสี่ยวเถารีบยิ้ม
“เห็นไหม! เจ้าก็สนใจเหมือนกัน”
“ข้าแค่สงสัยว่าเจ้ารู้เรื่องกล่องไม้ได้อย่างไร”
“ก็…”
หยูเสี่ยวเถาเริ่มมองซ้ายมองขวา
“คนอื่นเล่าให้ฟัง”
“ใคร?”
“หลายคน”
“ชื่อ?”
“…จำไม่ได้”
เฉียวจิงจิงหัวเราะออกมา
“ข่าวของเจ้านี่ละเอียดจริง ๆ”
“แน่นอน”
หยูเสี่ยวเถาตอบอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะถามต่อ
“แล้วตอนที่พวกเขาตกเขา เจ้าพบอะไรอีกหรือไม่”
เฉียวจิงจิงนึกถึงเศษผ้าลายดอกเหมยที่โผล่ออกมาจากกล่องไม้
ปลายนิ้วของนางขยับเล็กน้อย
“ไม่พบอะไร”
นางตอบ
หยูเสี่ยวเถาหรี่ตาลง
“จริงหรือ”
“จริง”
“เจ้าโกหกข้า”
“ข้าไม่ได้โกหก”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“เพียงแต่เรื่องบางเรื่อง ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
หยูเสี่ยวเถามองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ถ้าเจ้ารู้เมื่อไหร่ต้องบอกข้านะ”
“ได้”
“ห้ามปิดบัง”
“ได้”
“สัญญา”
“ได้ ๆ”
เฉียวจิงจิงตอบส่ง ๆ ไป
หยูเสี่ยวเถายิ้มอย่างพอใจ ก่อนหันไปมองสวนผัก
“จริงสิ ถ้าผักของเจ้าเก็บขายได้แล้ว ข้าจะช่วยขนไปขายที่ตลาดนะ”
“เจ้าจะช่วยจริงหรือ”
“จริงสิ”
“ไม่ใช่ว่าจะไปดูเรื่องของชาวบ้านหรือไร”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
“ทั้งสองอย่างสามารถทำพร้อมกันได้”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“เจ้านี่นะ…”
สองสาวหัวเราะพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนหยูเสี่ยวเถาจะขอตัวกลับบ้านไป
บ้านเฉียวก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
แต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน ก็มีเสียงฝีเท้าสองคู่ดังขึ้นจากหน้าบ้าน
เฉียวต้าซานที่กำลังผ่าฟืนเงยหน้าขึ้นมองเห็นชายสองคนเดินเข้ามา
แม้สีหน้าจะยังดูซีดเซียวอยู่บ้าง แต่ทั้งคู่เดินได้ด้วยตัวเองแล้ว
เฉียวต้าซานวางขวานลง
“พวกท่านหายดีแล้วหรือ”
ชายที่เป็นผู้คุ้มกันยกมือคำนับ
“ดีขึ้นมากแล้วขอรับ”
ชายอีกคนประสานมือ
“วันนี้พวกเราตั้งใจมาขอบคุณท่านโดยเฉพาะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
เฉียวต้าซานโบกมือ
“เป็นใครเห็นคนเจ็บก็ต้องช่วยทั้งนั้น”
“ถึงท่านจะพูดเช่นนั้น แต่สำหรับพวกเรา หากไม่ได้ท่านกับลูกสาวช่วยเอาไว้ วันนั้นคงไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
เฉียวจิงจิงเดินออกมาจากด้านหลังบ้านพอดี เมื่อเห็นคนทั้งสอง นางก็จำได้ทันที
“พวกท่านหายดีแล้วหรือเจ้าคะ?”
“ดีขึ้นมากแล้ว”
ชายหนุ่มตอบ ก่อนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“วันนั้นต้องขอบคุณแม่นางเฉียวด้วย”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบเรียบ ๆ
“ข้าเพียงช่วยทำแผลเท่านั้น”
“ถึงอย่างนั้นก็ช่วยชีวิตพวกเราไว้”
ชายหนุ่มส่งกล่องไม้ขนาดเล็กให้เฉียวต้าซาน
“นี่เป็นของเล็กน้อย หวังว่าท่านจะรับไว้”
เฉียวต้าซานเปิดดูแล้วเห็นของมีค่าหลายอย่างอยู่ด้านใน
เขารีบปิดฝากล่อง
“มีค่ามากเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้”
“โปรดรับไว้เถิด”
ชายหนุ่มยืนยัน
“ถือเป็นน้ำใจจากพวกเรา”
เฉียวต้าซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับไว้
ชายหนุ่มหันมาทางเฉียวจิงจิง
“ข้าชื่อมู่ฉางเฟิง”
นางนิ่งไปเล็กน้อย
“มู่…”
นางรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
แต่เมื่อพยายามนึกกลับไม่มีภาพใดปรากฏขึ้นเลย
“ข้าชื่อเฉียวจิงจิงเจ้าค่ะ”
นางตอบตามมารยาท
“ข้าทราบแล้ว”
มู่ฉางเฟิงยิ้มบาง ๆ
จากนั้นชี้ไปยังชายที่ยืนอยู่ข้างกายเขา
“ส่วนเขาชื่อจ้าวอัน เป็นผู้คุ้มกันของข้า”
จ้าวอันประสานมือคำนับทั้งสองพ่อลูกตสงหน้า
“ขอบคุณท่านทั่งสองที่ช่วยข้าในวันนั้น”
“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ข้าดีใจที่พวกท่านปลอดภัย”
คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่คำกลับทำให้มู่ฉางเฟิงมองนางนานขึ้น
เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตั้งแต่พบเด็กสาวคนนี้ เขาก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ไม่ใช่เพียงใบหน้า
แต่เป็นดวงตาคู่นั้น
เมื่อครู่ตอนที่นางได้ยินคำว่า “มู่” สีหน้าของนางชะงักไปเพียงชั่วขณะ มู่ฉางเฟิงเห็นชัดเจน
“แม่นางเฉียว”
“เจ้าคะ?”
“เจ้าเติบโตอยู่ที่หมู่บ้านนี้มาตั้งแต่เด็กหรือ”
คำถามนั้นทำให้เฉียวต้าซานหันมองเขา
เฉียวจิงจิงเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อเลี้ยงข้ามาตั้งแต่เล็ก”
“ตั้งแต่เล็ก…”
มู่ฉางเฟิงทวนคำเบา ๆ
“ใช่เจ้าค่ะ”
“แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ”
เฉียวจิงจิงนิ่งไป
“ก่อนหน้านั้น?”
นางพยายามคิด
ภาพบางอย่างวูบผ่านในหัว
เด็กหญิงตัวเล็กในชุดสีแดง
กลิ่นดอกไม้
มือของหญิงสาวคนหนึ่ง
แต่ทุกอย่างเลือนรางเกินกว่าจะจับต้องได้
นางขมวดคิ้ว
“ข้าจำไม่ได้เจ้าค่ะ”
มู่ฉางเฟิงมองนาง หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ถามต่อ
“ไม่มีอะไร”
เขาเปลี่ยนเรื่องทันที
“ข้าเพียงถามไปอย่างนั้นเอง”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
ระหว่างที่พูดคุยกัน จ้าวอันกลับสังเกตเห็นบางอย่าง
สายตาของเจ้านายเขาไม่ได้มองเฉียวจิงจิงแบบคนทั่วไป
มันเป็นสายตาของคนที่กำลังค้นหาคำตอบบางอย่าง
จ้าวอันจึงขยับเข้าไปใกล้ แล้วพูดเสียงเบา
“นายท่าน”
มู่ฉางเฟิงหันมองเขา
“มีอะไร?”
“เราควรกลับได้แล้วขอรับ”
มู่ฉางเฟิงพยักหน้า
ก่อนจากไป เขาหันกลับไปมองเฉียวจิงจิงอีกครั้ง
เด็กสาวกำลังยืนอยู่ข้างรั้วไม้
แสงแดดยามบ่ายตกกระทบใบหน้าของนาง
ดวงตาคู่นั้น…
เหมือนเหลือเกิน
เหมือนเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เขาเคยเห็นเมื่อสิบปีก่อน
คุณหนูคนเล็กแห่งตระกูลมู่
เด็กหญิงที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในวันนั้น
แต่จะเป็นไปได้อย่างไร?
คุณหนูมู่หายตัวไปตอนอายุห้าขวบ
เวลาผ่านมาสิบปีแล้ว
เด็กสาวตรงหน้าก็อายุราวสิบห้าปีพอดี
อายุ…
ตรงกัน
ความคิดนั้นทำให้มู่ฉางเฟิงหยุดเดินไปชั่วขณะ
จ้าวอันมองเขาอย่างรู้ทัน
“นายท่าน ท่านคิดว่านาง…”
“อย่าเพิ่งพูด”
มู่ฉางเฟิงตัดบท
เขาหันกลับไปมองบ้านตระกูลเฉียวอีกครั้ง
“เรื่องนี้ยังไม่มีหลักฐาน”
“แต่ท่านสงสัยใช่หรือไม่?”
มู่ฉางเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบเสียงต่ำ
“ข้าเพียงรู้สึกว่า…เคยเห็นดวงตาคู่นั้นมาก่อน”
เขากำมือแน่น
ภาพเด็กหญิงตัวเล็กในชุดสีแดงปรากฏขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง
“หากนางเป็นคุณหนูจริง…”
มู่ฉางเฟิงหยุดพูด
เพราะคำถามที่ตามมานั้นยากยิ่งกว่า
เหตุใดคุณหนูของตระกูลมู่จึงกลายเป็นเด็กสาวแซ่เฉียวไปได้
มู่ฉางเฟิงหลุบตาลง
เรื่องนี้ยังมีบางอย่างที่เขาไม่รู้ และเขาจะต้องหาคำตอบให้ได้
หรือจะเป็นเพียงความบังเอิญกันแน่…
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน