26. ตอนที่ 25 คนสวนคนใหม่
ตอนที่ 25 คนสวนคนใหม่
เช้าวันต่อมา เฉียวจิงจิงกำลังยกตะกร้าไม้ไปไว้ข้างแปลงผัก ก็เห็นคนสองคนเดินเข้ามาทางหน้าบ้านนางจำได้ทันที
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอัน
เฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย
เมื่อวานเพิ่งมาขอบคุณไปไม่ใช่หรือ เหตุใดวันนี้ถึงมาอีกแล้วเล่า
“พวกท่านมีธุระหรือเจ้าคะ”
มู่ฉางเฟิงยกมือคำนับ
“มีเรื่องอยากรบกวน”
เฉียวต้าซานที่กำลังผ่าฟืนอยู่ไม่ไกลหันมามอง
“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”
“พวกเรายังติดหนี้ชีวิตท่านอยู่”
มู่ฉางเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง
“หากมีสิ่งใดให้ช่วยก็บอกได้”
เฉียวต้าซานรีบส่ายหน้า
“ไม่ต้องหรอก”
“ท่านไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”
“ข้าไม่ได้เกรงใจ”
เฉียวต้าซานวางขวานลง
“วันนั้นข้าช่วยพวกเจ้าเพราะเห็นว่าบาดเจ็บ ไม่ได้ต้องการให้พวกเจ้ามาตอบแทนอะไร”
“ถ้าอย่างนั้นให้พวกเราช่วยงานในบ้านก็ได้”
“งานในบ้าน?”
เฉียวต้าซานมองชายทั้งสองตั้งแต่หัวจรดเท้า
เสื้อผ้าของพวกเขาดูดีเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านทั่วไป
มือของมู่ฉางเฟิงแม้ไม่ได้ขาวสะอาด แต่ก็ไม่ได้มีร่องรอยของคนที่ทำงานหนักเป็นประจำ
ส่วนจ้าวอัน…
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ดูอย่างไรก็เหมือนคนที่ถนัดจับดาบมากกว่าจับจอบ
“ไม่ต้องจริง ๆ”
เฉียวต้าซานยืนยัน
จ้าวอันที่ยืนเงียบอยู่นานกลับเหลือบมองไปทางด้านหลังบ้าน
สายตาหยุดอยู่ที่พื้นที่ซึ่งกำลังขยายสวนออกไป
ตรงนั้นมีไม้ไผ่กองหนึ่งวางอยู่
อีกด้านหนึ่งมีดินกองเล็ก ๆ เตรียมเอาไว้
จ้าวอันหันกลับมามองเจ้านาย
“นายท่าน”
มู่ฉางเฟิงมองตามสายตาของเขา
“อะไร?”
จ้าวอันชี้ไปทางสวน
“ตรงนั้นน่าจะต้องการคนช่วย”
มู่ฉางเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นจึงหันกลับมาหาเฉียวต้าซาน
“ถ้าเช่นนั้นให้พวกเราช่วยทำสวนก็แล้วกัน”
เฉียวต้าซานถึงกับนิ่ง
“ทำสวน?”
“ใช่”
“พวกเจ้าเป็นหรือ?”
จ้าวอันตอบทันที
“ย่อมเป็น”
เฉียวจิงจิงมองเขา
“เคยทำหรือเจ้าคะ?”
จ้าวอันเงียบ
“…ไม่เคย”
“แล้วเมื่อครู่ท่านบอกว่าเป็น?”
“ข้าคิดว่างานคงไม่ยากเท่าไหร่ สามารถเรียนรู้ได้”
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะ
“ถ้าเช่นนั้นลองดูก็ได้เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานเองก็ไม่ได้ห้ามอีก
“เอาเถอะ ถ้าอยากช่วยก็ช่วย แต่ถ้าทำไม่ไหวก็อย่าฝืน”
“ตกลง”
มู่ฉางเฟิงตอบ
ไม่นานชายสองคนที่ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนชาวสวนจึงต้องมายืนอยู่กลางแปลงดิน
งานแรกคือขนดิน
เฉียวจิงจิงชี้ไปยังกองดิน
“เอาดินตรงนั้นใส่ตะกร้า แล้วขนไปเทตรงแปลงด้านโน้นเจ้าค่ะ”
จ้าวอันพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
เขาก้มลงตักดินอย่างจริงจัง
หนึ่งตะกร้า
สองตะกร้า
สามตะกร้า
ผ่านไปไม่นานเฉียวจิงจิงก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
จ้าวอันไม่ได้ทำช้า แต่ทำเร็วเกินไปต่างหาก
ทุกครั้งที่ตักดิน เขาจะตักจนเต็มตะกร้า ก่อนแบกดินขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบราวกับไม่ได้รู้สึกหนักเลยสักนิด
เฉียวจิงจิงมองอยู่ครู่หนึ่ง
“ท่านไม่เหนื่อยหรือเจ้าคะ?”
“ไม่”
“แน่ใจ?”
“แน่ใจ”
มู่ฉางเฟิงที่กำลังแบกไม้ไผ่อยู่ด้านข้างหันมามอง
“เขาฝึกวรยุทธ์เป็นประจำน่ะ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
จากนั้นนางหันไปมองมู่ฉางเฟิง
“แล้วท่านเล่าเจ้าคะ?”
“ข้าก็พอทำได้”
นางชี้ไปที่กองไม้
“ถ้าอย่างนั้นช่วยขนไม้ตรงนั้นมาให้ข้าหน่อย”
มู่ฉางเฟิงมองกองไม้ ก่อนเดินเข้าไปยกขึ้นมาทีเดียวหลายท่อน
เฉียวจิงจิงเบิกตาเล็กน้อย
“เอาแค่พอประมาณก็ได้เจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นไร”
เขาตอบ
แต่ทันทีที่เดินมาถึงรั้วไม้ไผ่ ไม้ในอ้อมแขนก็เกือบหล่น
เฉียวจิงจิงรีบเข้าไปช่วยจับ
“ระวังเจ้าค่ะ!”
มู่ฉางเฟิงตั้งหลักได้
“ขอบใจ”
“ท่านแบกมากเกินไป”
“ข้าเพียงคิดว่าจะได้ไม่ต้องเดินหลายรอบ”
“ทำหลายรอบก็ได้เจ้าค่ะ”
นางพูดพลางส่ายหน้า
“ทำสวนไม่จำเป็นต้องรีบ”
มู่ฉางเฟิงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ
“เข้าใจแล้ว”
หลังจากนั้นทั้งสามก็เริ่มทำรั้ว
เฉียวต้าซานเป็นคนตอกหลัก
เฉียวจิงจิงเป็นคนวัดระยะ
ส่วนมู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันเป็นคนขนไม้และผูกไม้ไผ่
งานดำเนินไปได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ
เฉียวจิงจิงยืนมองรั้วที่เพิ่งทำเสร็จ ก่อนพยักหน้าพอใจ
คราวก่อนนางทำรั้วไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ผักก็โตขึ้นทุกวัน เพราะฉะนั้นนางจึงทำรั้วใหม่
คราวนี้ทำรั้วสูงจนคนภายนอกมองไม่เห็น ผักของนาง และทำให้แน่นหนากว่าเดิมด้วย เพื่อกันคนมาขโมยผักของนาง
คนเราหากมองไม่เห็นก็ไม่เกิดความโลภ
วันต่อมาชายทั้งสองก็ยังคงมาที่บ้านตระกูลเฉียวแต่เช้า
วันนี้เฉียวจิงจิงให้พวกเขาช่วยถอนวัชพืชออกจากแปลงผัก
จ้าวอันนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแปลงผักด้วยสีหน้าจริงจัง
เขาก้มมองต้นไม้ตรงหน้า จากนั้นยื่นมือออกไปจับ
เฉียวจิงจิงที่กำลังเดินผ่านหันมาเห็นพอดี
“เดี๋ยวเจ้าค่ะ!”
จ้าวอันชะงัก
มือของเขาหยุดอยู่เหนือผักต้นนั้นเพียงไม่กี่นิ้ว
เฉียวจิงจิงรีบเดินเข้าไป แล้วชี้มือไปที่ผักต้นนั้น
“นั่นผักกาดเจ้าค่ะ!”
จ้าวอันก้มมองต้นไม้ตรงหน้า
“…ข้าทราบ”
“ท่านกำลังจะถอนมัน”
“ข้าเพียง…กำลังตรวจดูว่ามันแข็งแรงดีหรือไม่”
เฉียวจิงจิงมองหน้าเขา
“ด้วยการถอนออกจากดิน?”
จ้าวอันเงียบ
มู่ฉางเฟิงที่อยู่ด้านหลังหลุดหัวเราะออกมา
จ้าวอันหันไปมอง
“นายท่าน ข้าขอโทษ”
มู่ฉางเฟิงพยายามกลั้นหัวเราะ
“แต่ข้าอดไม่ได้จริง ๆ”
เฉียวจิงจิงเองก็หัวเราะตาม
“ถ้าท่านไม่แน่ใจว่าต้นไหนเป็นผัก ถามข้าได้เจ้าค่ะ”
จ้าวอันพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ได้”
“ต้นเล็ก ๆ ที่ขึ้นแทรกอยู่ระหว่างแถวผัก ส่วนใหญ่เป็นวัชพืช”
“เข้าใจแล้ว”
เขาหันกลับไปทำงานต่อ
คราวนี้นางยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ถอนต้นผักกาดนางอีกถึงค่อยเดินออกไป
มู่ฉางเฟิงแอบมองสองพ่อลูกอยู่ไม่ไกล
ภาพตรงหน้าให้ความรู้สึกแปลกประหลาด
เด็กสาวคนหนึ่งทำงานอยู่ข้างชายวัยกลางคนที่เรียกนางว่า “ลูก”
ท่าทางของทั้งคู่เป็นธรรมชาติ
ไม่มีความห่างเหิน
ไม่มีความเคอะเขิน
เหมือนอยู่ด้วยกันมานานหลายปี
แต่ถึงอย่างนั้น…
เขาก็ยังอดสังเกตเฉียวจิงจิงไม่ได้
ตลอดช่วงเช้าเขาเห็นนางใช้มือซ้ายหยิบอุปกรณ์อยู่หลายครั้ง
ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ
แต่เมื่อสังเกตอีกครั้ง
นางใช้มือซ้ายถือมีดเล็กสำหรับตัดเชือก
ใช้มือซ้ายจับต้นไม้เวลาถอนวัชพืช
แม้แต่ตอนยกตะกร้า นางก็มักใช้มือซ้ายเป็นหลัก
มู่ฉางเฟิงจำได้ว่า…
คุณหนูมู่ในวัยเด็กก็ถนัดมือซ้าย
เขาไม่เคยลืม
อีกอย่างหนึ่งคือเวลาจิงจิงตั้งใจคิด
คิ้วของนางจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เป็นท่าทางเล็ก ๆ ที่คนทั่วไปแทบไม่สังเกต
แต่เขาเคยเห็นมันมาก่อน
เด็กหญิงตัวเล็กคนนั้นมักทำสีหน้าเช่นนี้เวลาพยายามคิดหาคำตอบในสิ่งที่ผู้ใหญ่ถาม
มู่ฉางเฟิงกำมือแน่นเล็กน้อย
หรือเขาจะคิดมากเกินไป?
ช่วงบ่าย เมื่อเฉียวต้าซานเข้าไปเตรียมอาหารในบ้าน เฉียวจิงจิงก็ไปตักน้ำที่บ่อน้ำ
เหลือเพียงมู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันอยู่ตรงรั้ว
จ้าวอันมองตามแผ่นหลังของเฉียวจิงจิง ก่อนลดเสียงลง
“นายท่าน”
“ว่าอย่างไร?”
“ตอนเห็นผ้าลายดอกเหมย นางชะงักจริง ๆ”
มู่ฉางเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้ารู้”
“แล้ววันนี้ท่านก็เห็นอีกหลายอย่าง”
“อืม”
“ท่านคิดว่านางคือคุณหนูหรือ?”
มู่ฉางเฟิงไม่ได้ตอบในทันที เขาหันไปมองเด็กสาวที่กำลังยืนตักน้ำอยู่ริมบ่อ
“ยังเร็วเกินไปที่จะคิดเช่นนั้น”
เขาตอบในที่สุด
“เรื่องทั้งหมดอาจเป็นเพียงความบังเอิญ”
“แต่หลายอย่างตรงกันเกินไป”
“ข้ารู้”
มู่ฉางเฟิงหลุบตาลง
“เพราะฉะนั้นเราจึงต้องหาหลักฐาน ไม่ใช่ใช้ความรู้สึกตัดสิน”
จ้าวอันพยักหน้า
“เข้าใจแล้วขอรับ”
ทั้งสองหยุดพูด
ไม่มีใครเห็นว่าในมือของมู่ฉางเฟิงกำลังจับบางสิ่งอยู่
มันคือม้วนกระดาษเก่า ๆ ที่เขาพกติดตัวมาตลอดทาง
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันยังคงพักอยู่ในบ้านของท่านหมอ
เมื่ออยู่ตามลำพัง มู่ฉางเฟิงจึงหยิบม้วนกระดาษออกมา
เขาค่อย ๆ คลี่มันออก
ภาพวาดเด็กหญิงวัยประมาณห้าขวบปรากฏขึ้นตรงหน้า
เด็กหญิงตัวเล็กในภาพสวมชุดสีแดง
บนชายเสื้อปักลายดอกเหมย
ผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย มีปิ่นเล็ก ๆ ประดับอยู่
ดวงตากลมโตมองตรงมายังผู้วาด
มู่ฉางเฟิงมองภาพนั้นอยู่นาน
นี่คือภาพของคุณหนูเล็กแห่งตระกูลมู่
เด็กหญิงที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน
เขามองภาพวาดนั้นอยู่นาน แล้วนึกถึงเฉียวจิงจิงในวันนี้
ใบหน้าไม่เหมือนกันทั้งหมด
เด็กหญิงในภาพวาดยังเล็กเกินไป
ส่วนเฉียวจิงจิงเติบโตเป็นสาวแล้ว
แต่เมื่อมองจากดวงตา…
มู่ฉางเฟิงกลับรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังเชื่อมโยงกัน
ดวงตาคู่นั้นคล้ายกันมาก
คล้ายจนเขาไม่อาจบอกตัวเองได้ว่าเป็นเพียงความบังเอิญ
มู่ฉางเฟิงค่อย ๆ ม้วนภาพวาดเก็บไว้ตามเดิม
ก่อนพูดกับตัวเองเบา ๆ
“หากเจ้ายังมีชีวิตอยู่จริง…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“เจ้าอยู่ที่ใดกันแน่”
แต่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี…
ที่เขารู้สึกว่า บางทีความจริงอาจอยู่ใกล้กว่าที่ทุกคนคิด
และเด็กสาวแซ่เฉียวที่อยู่ท้ายหมู่บ้านนั้น…
อาจเป็นกุญแจสำคัญของเรื่องทั้งหมด
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน