27. ตอนที่ 26 ผักชุดแรก
ตอนที่ 26 ผักชุดแรก
เช้าวันนั้น เฉียวจิงจิงตื่นเร็วกว่าปกติทันทีที่เปิดประตูออกมา นางก็เดินตรงไปยังสวนด้านหลังบ้าน
แสงแดดยามเช้าส่องลงบนแปลงผักที่เรียงเป็นแนวยาว ใบสีเขียวสดไหวตามสายลม
บางต้นโตจนเต็มพื้นที่ บางต้นเริ่มมีหัวแน่นขึ้น และผักอีกหลายชนิดก็มีขนาดพอเหมาะที่จะเก็บไปขายได้แล้ว
เฉียวจิงจิงย่อตัวลงตรวจดูทีละแปลง ปลายนิ้วแตะใบผักอย่างเบามือ
ใบแน่น
ต้นแข็งแรง
ไม่มีรอยแมลงกัดมากนัก
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย
“ถึงเวลาแล้ว…”
เฉียวต้าซานที่กำลังเดินออกมาจากบ้านมองนางอย่างสงสัย
“ถึงเวลาอะไร?”
เฉียวจิงจิงหันกลับมา
“เก็บผักเจ้าค่ะ!”
“วันนี้เลยหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
นางยิ้มกว้าง
“ผักชุดแรกของเราเก็บขายได้แล้ว”
เฉียวต้าซานเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ
เขาย่อตัวลงมองแปลงผัก
“โตเร็วกว่าที่คิดเสียอีก”
“เพราะเราดูแลดีเจ้าค่ะ”
นางตอบอย่างภูมิใจ
“ตั้งแต่เตรียมดิน หยอดเมล็ด รดน้ำ ใส่ปุ๋ย ทุกอย่างใช้แรงของพวกเราทั้งนั้น”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วหัวเราะ
“ใช่…เจ้ากับข้าทำด้วยกัน”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภูมิใจ
สำหรับเฉียวต้าซานแล้ว ผักพวกนี้ไม่ได้เป็นเพียงผลผลิตที่จะนำไปขาย
มันคือสิ่งที่ลูกสาวของเขาค่อย ๆ ลงมือทำตั้งแต่ยังเป็นเพียงเมล็ดเล็ก ๆ
วันนี้มันเติบโตขึ้นต่อหน้าต่อตา
“ถ้าอย่างนั้นก็เก็บกันเถอะเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงลุกขึ้น
“วันนี้ต้องรีบหน่อย หากร้านอาหารรับซื้อไม่มาก จะได้เอาไปขายก่อนตลาดจะวาย”
ไม่นาน ตะกร้าหลายใบก็ถูกนำออกมา
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันเองก็เข้ามาช่วยเก็บผักด้วย
เฉียวจิงจิงอธิบายเพียงสั้น ๆ ว่าควรเลือกต้นที่โตเต็มที่และระวังไม่ให้ใบช้ำ ก่อนเริ่มลงมือ
“ต้นนี้ก่อนเจ้าค่ะ”
จ้าวอันรีบก้มลงเก็บตามที่นางบอก
ส่วนมู่ฉางเฟิงที่อยู่อีกด้านก็พยายามทำตามอย่างตั้งใจ
แต่เพียงไม่นาน เสียงของจิงจิงก็ดังขึ้น
“ไม่ใช่ต้นนั้นเจ้าค่ะ!”
มือของมู่ฉางเฟิงชะงัก
เขาก้มมองผักในมือ ก่อนมองต้นที่เฉียวจิงจิงชี้
“ผักเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
“แต่ต้นที่ท่านเด็ดยังโตไม่เต็มที่เจ้าค่ะ”
มู่ฉางเฟิงมองผักในมืออีกครั้ง
“ดูไม่ออก”
“เพราะท่านไม่เคยปลูกผัก”
เฉียวจิงจิงตอบตรง ๆ แล้วเดินไปช่วยเลือกต้นที่เก็บได้
มู่ฉางเฟิงก็ไม่กล้าเด็ดผักตามใจอีก
หลังจากนั้นการเก็บผักดำเนินไปอย่างรวดเร็ว
เฉียวจิงจิงเป็นคนคัดต้นที่เก็บได้ ส่วนเฉียวต้าซานช่วยจัดใส่ตะกร้า
เมื่อแดดเริ่มสูง ผักชุดแรกก็ถูกเก็บจนเต็มตะกร้าหลายใบ
นางยืนมองผลผลิตตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
นี่คือผักที่นางลงมือปลูกเองตั้งแต่เริ่มเตรียมดิน
วันนี้มันกลายเป็นเงินได้แล้ว
“เยอะกว่าที่คิดอีก”
เฉียวต้าซานยิ้มตาม
“เอาไปขายให้หมดเลยหรือ?”
“ไม่เจ้าค่ะ”
นางเริ่มแบ่งผักออกเป็นสองส่วน
“ส่วนหนึ่งเอาไปขายที่หอสุราหยก”
“แล้วอีกส่วน?”
“ข้าจะเอาไปให้หลี่หยวนดู”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ดี”
“ถ้าทั้งสองที่รับซื้อ เราก็จะมีที่ขายเพิ่มขึ้น”
เฉียวจิงจิงพูดพลางยกตะกร้าขึ้นเกวียนลา
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
สองพ่อลูกทิ้งมู่ฉางเฟิงและจ้าวอันไว้ด้านหลัง
หอสุราหยกในเมืองหย่งอันยังคงคึกคักเหมือนเช่นทุกวัน
เฉียวต้าซานเป็นคนเข็นเกวียนเล็กเข้ามาด้านหลังร้าน ส่วนเฉียวจิงจิงเดินตามมาพร้อมตะกร้าผัก
เมื่อคนงานเห็นของในตะกร้าก็รีบเข้าไปเรียกเถ้าแก่ออกมา
ไม่นานชายวัยกลางคนก็เดินออกมา
เขาจำเฉียวจิงจิงได้ทันที
“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว”
เขาก้มมองผักตรงหน้าก้อนจะยิ้มกว้าง
“พวกเจ้าชื่ออะไร”
“ข้าชื่อเฉียวจิงจิง ส่วนนี่พ่อข้าชื่อเฉียวต้าซานเจ้าค่ะ”
“เรียกชื่อลู่ฉี เรียกว่าเถ้าแก่ลู่ก็ได้”
“เจ้าค่ะเถ้าแก่ลู่”
เถ้าแก่ลู่หัวเราะเสียงดัง เขามองไปที่ผักในตะกร้า
“ผักสดดีจริง ๆ เพิ่งเก็บเช้านี้หรือ”
“เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ลู่หยิบผักขึ้นมาดูอีกสองสามต้น ก่อนถาม
“เจ้าจะขายเท่าไหร่”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างที่เตรียมเอาไว้
“ผักกาดขาวสิบสองอีแปะต่อชั่ง ผักกวางตุ้งสิบอีแปะ ผักชียี่สิบอีแปะ ส่วนแตงกวาสิบห้าอีแปะเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ลู่เลิกคิ้ว
“ราคานี้สูงกว่าผักทั่วไปในตลาดเล็กน้อย”
“แต่ผักของข้าสดกว่าของในตลาดเจ้าค่ะ”
นางชี้ผักที่ยังสดแน่น
“อีกทั้งข้าคัดของเสียออกก่อนนำมาขาย หากท่านไม่พอใจคุณภาพ ข้าลดจำนวนการส่งให้ได้เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ลู่หยิบแตงกวาขึ้นมาดู ก่อนกัดไปคำหนึ่ง
เสียงกรอบดังขึ้นทันที เขาชะงักเล็กน้อย
“สดจริง ๆ ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
เถ้าแก่ลู่ลองชิมอีกคำ ก่อนพยักหน้า
“เอาเถอะ ราคานี้ข้ารับได้”
เฉียวจิงจิงตาเป็นประกาย
“รับซื้อทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”
“ทั้งหมด”
เถ้าแก่ลู่หันไปสั่งลูกน้อง
“ชั่งให้เรียบร้อย”
ไม่นานผักทั้งหมดก็ถูกชั่งจนครบ ยอดรวมอยู่ที่หนึ่งพันยี่สิบสี่อีแปะ
เถ้าแก่ลู่ส่งเงินให้เฉียวจิงจิง
“นี่เงินของเจ้า”
นางรับถุงเงินมา น้ำหนักของมันไม่ได้มากนัก แต่สำหรับนางแล้วกลับรู้สึกหนักอย่างประหลาด
เพราะนี่คือเงินก้อนแรกที่ได้จากสวนของตัวเอง
นางก้มมองถุงเงินในมือแล้วเผลอยิ้มออกมา
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“หากผักของเจ้าดีเหมือนวันนี้ ครั้งหน้าก็นำมาส่งได้อีก”
เถ้าแก่ลู่พูดพลางมองตะกร้าที่ว่างเปล่า
“ร้านข้าต้องใช้ผักทุกวัน หากเจ้ามีมากขึ้น ข้าก็รับได้มากขึ้น”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้นทันที
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“จริงสิ”
เถ้าแก่ลู่หัวเราะ
“แต่จำไว้ ของดีต้องรักษาคุณภาพเอาไว้ อย่าเพียงเพราะขายดีแล้วเร่งปลูกจนคุณภาพตก”
นางพยักหน้ารับอย่างจริงจัง
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
นางกำถุงเงินแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปยิ้มให้เฉียวต้าซาน
เฉียวต้าซานมองลูกสาว
“ดีใจล่ะสิ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าแรง ๆ
“เช่นนั้นก็เก็บไว้ดี ๆ”
“เจ้าค่ะ”
นางยิ้มกว้าง
หลังจากจัดการเรื่องที่หอสุราหยกเรียบร้อย เฉียวจิงจิงก็นำผักอีกส่วนที่เตรียมแยกไว้ไปยังร้านถงซินจี้ของตระกูลหลี่
หลี่หยวนเป็นคนออกมารับด้วยตนเอง
เมื่อเห็นตะกร้าผัก เขาก็เลิกคิ้ว
“นี่คืออะไร?”
“ผักจากสวนของข้าเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก
ผักสดหลายชนิดเรียงอยู่ด้านใน
หลี่หยวนหยิบขึ้นมาดู สีหน้าเขาค่อย ๆ เปลี่ยนจากแปลกใจเป็นสนใจ
“นี่เป็นผลผลิตจากสวนใหม่ของเจ้าหรือ”
นางพยักหน้า
“เจ้าค่ะ เพิ่งเก็บวันนี้”
หลี่หยวนพลิกดูผักในมือ
“คุณภาพดีมาก”
เขามองตะกร้าอีกครั้ง
“เจ้ามีผลผลิตมากเพียงใด”
“ตอนนี้ยังไม่มากเจ้าค่ะ”
นางตอบตามจริง
“แต่ข้ากำลังจะขยายสวน หากทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ผลผลิตน่าจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”
หลี่หยวนพยักหน้าอย่างใช้ความคิด
“ถ้าเช่นนั้นข้ารับซื้อ”
เฉียวจิงจิงมองเขา
“รับซื้อหรือเจ้าคะ?”
“ใช่”
หลี่หยวนยิ้ม
“ร้านของตระกูลข้าต้องใช้ผักสดอยู่แล้ว หากของเจ้ามีคุณภาพเช่นนี้ ต่อไปก็สามารถส่งมาให้ที่ร้านข้าได้”
เฉียวจิงจิงยิ้มทันที
“ถ้าผลผลิตมากขึ้น ข้าสามารถส่งให้ได้ประจำหรือเจ้าคะ”
“ได้สิ”
หลี่หยวนตอบโดยไม่ลังเล
“หากเจ้าส่งของตรงเวลาและรักษาคุณภาพเอาไว้ เราก็จะซื้อจากเจ้าเรื่อย ๆ”
เฉียวจิงจิงมองผักในตะกร้า จากนั้นมองหลี่หยวน
รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นกว่าเดิม
ตอนนี้นางมีที่ขายแล้วถึงสองแห่ง และทั้งสองแห่งต่างก็ต้องการผักของนาง
ดูเหมือนความฝันเรื่องการทำสวนจะเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นจริง ๆ แล้ว
“ตกลงเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ”
หลี่หยวนมองมือน้อย ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้าแล้วชะงัก
เขาไม่เข้าใจว่านางต้องการทำอะไร
เฉียวจิงจิงเองก็เพิ่งนึกได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่คุ้นกับการทักทายเช่นนี้
แต่ในเมื่อยื่นมือออกไปแล้ว นางก็ไม่คิดจะชักกลับ
“จับมือกันไงเจ้าคะ”
“…จับมือ?”
“เจ้าค่ะ เป็นการแสดงว่าเราตกลงเป็นคู่ค้ากันแล้ว”
หลี่หยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือมาจับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เฉียวจิงจิงกลับเป็นฝ่ายจับมือเขาแล้วเขย่าเบา ๆ สองครั้ง
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะเจ้าคะ”
หลี่หยวนมองมือของตัวเอง ก่อนมองเด็กสาวตรงหน้า
ท่าทางของนางประหลาดนัก
แต่กลับทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้
“ได้…ต่อไปเราก็เป็นคู่ค้ากันแล้ว”
เฉียวจิงจิงปล่อยมือทันที แล้วหันกลับไปมองตะกร้าผักด้วยสีหน้าพอใจ
นางไม่ได้คิดเลยว่าการกระทำเมื่อครู่นั้นจะดูแปลกสำหรับคนในยุคนี้
ในขณะที่หลี่หยวนยังคงมองมือของตัวเองอย่างงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง
เด็กสาวคนนี้…
ช่างมีวิธีแสดงความยินดีที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ
หลังจากตกลงเรื่องการซื้อขายผักกับหลี่หยวนแล้ว เฉียวจิงจิงก็ขอตัวกลับ
วันนี้นางขายผักชุดแรกได้หมดเกลี้ยง และยังได้ลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งราย
สำหรับนาง นั่นถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างมาก
แต่ก่อนที่สองพ่อลูกจะออกจากร้าน หลี่หยวนกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน
“แม่นางเฉียว”
เฉียวจิงจิงหันกลับมา
“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”
หลี่หยวนมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนจะนึกถึงน้องชายของตนขึ้นมา
ตั้งแต่กลับจากบ้านเฉียวคราวก่อน หลี่อวี้เซวียนก็เอาแต่ถามถึงนางอยู่หลายครั้ง
ถามว่านางปลูกผักเสร็จหรือยัง
ถามว่านางจะเข้าเมืองอีกเมื่อไร
และถามว่าเมื่อไรจะได้ไปช่วยรดน้ำผักอีก
“อวี้เซวียนถามถึงเจ้าแทบทุกวัน”
“จริงหรือเจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงแปลกใจ
หลี่หยวนพยักหน้า
“เมื่อเช้ายังถามข้าอยู่เลยว่าเจ้าจะมาส่งผักหรือไม่”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
เด็กคนนั้นช่างจำเก่งจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นฝากบอกเขาว่าข้าสบายดีนะเจ้าคะ”
หลี่หยวนหัวเราะ
“บอกเองเถอะ”
“หืม?”
“ไปบ้านข้าสิ”
เฉียวจิงจิงชะงัก
หลี่หยวนจึงอธิบายต่อ
“ในเมื่อวันนี้เจ้ามาในเมืองแล้ว แวะไปที่บ้านสักหน่อย อวี้เซวียนคงดีใจ”
เฉียวจิงจิงลังเล
ความจริงนางก็อยากพบเด็กชายคนนั้นอยู่เหมือนกัน
แต่เมื่อหันไปมองเฉียวต้าซานที่กำลังจัดตะกร้าผักอยู่ นางก็เริ่มคิดถึงสวนทันที
ยังมีงานรอยู่ที่บ้านอีกมาก
นางจึงส่ายหน้า
“ไว้คราวหน้าดีกว่าเจ้าค่ะ วันนี้ข้าต้องกลับไปดูสวน”
คำตอบนั้นรวดเร็วเสียจนหลี่หยวนอดหัวเราะไม่ได้
“เจ้ารักสวนของเจ้ามากจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าอย่างไม่คิดปฏิเสธ
“แน่นอนเจ้าค่ะ”
“เหตุใด?”
“เพราะมันหาเงินให้ข้าได้”
หลี่หยวนถึงกับพูดไม่ออก
ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง
เด็กสาวคนนี้มองทุกอย่างเป็นเงินไปหมดหรืออย่างไร
แต่เมื่อคิดดูดี ๆ เขาก็เข้าใจ
สำหรับครอบครัวชาวบ้านที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวย สวนผักเล็ก ๆ นั่นอาจเป็นสิ่งสำคัญมากจริง ๆ
“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่เป็นไร”
หลี่หยวนพยักหน้า
“แต่ถ้าคราวหน้ามีเวลาว่าง อย่าลืมแวะไปบ้านข้า”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ได้เจ้าค่ะ”
หลี่หยวนกำลังจะพูดต่อ แต่กลับเห็นเฉียวจิงจิงหยิบผักในตะกร้าขึ้นมาหนึ่งกำมือ
“ฝากสิ่งนี้ให้อวี้เซวียนด้วยนะเจ้าคะ”
“บอกเขาว่านี่เป็นผักที่เขาเคยช่วยข้ารดน้ำ”
หลี่หยวนมองผักที่นางยื่นให้ ก่อนจะรับมาแล้วนึกถึงภาพน้องชายที่เคยยืนถือกระบวยรดน้ำจนเสื้อผ้าเปียกไปครึ่งตัว
เขาอดยิ้มไม่ได้
“ถ้าข้าบอกเช่นนั้น เขาคงเอาไปอวดคนทั้งบ้านแน่”
“ก็ดีสิเจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เขาจะได้ภูมิใจ”
“แล้วอย่าลืมบอกด้วยนะเจ้าคะว่า ถ้าอยากกินผักที่ตัวเองรดน้ำอีก ต้องรอให้ข้าปลูกผักชุดใหม่เสียก่อน”
หลี่หยวนหัวเราะ
“ตกลง”
“เช่นนั้นพวกข้ากลับก่อนนะเจ้าคะ”
“เดินทางปลอดภัย”
สองพ่อลูกเดินออกจากร้านไป
หลี่หยวนยืนมองจนรถเข็นลับสายตา ก่อนก้มมองผักในมือ
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ร้านถงซินจี้ก็มีคู่ค้ารายใหม่เพิ่มขึ้นแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน