28. ตอนที่ 27 พวกเราซื้อลากันเถอะ
ตอนที่ 27 พวกเราซื้อลากันเถอะ
หลังจากขายผักชุดแรกหมดแล้ว สองพ่อลูกก็ไม่ได้รีบกลับหมู่บ้านทันทีเฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้างเกวียนลา มองตะกร้าที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้าครุ่นคิด
วันนี้พวกนางต้องเดินทางเข้าเมืองต้องขนผักหลายตะกร้า
ครั้งหนึ่งไปหอสุราหยก อีกครั้งไปร้านถงซินจี้ของตระกูลหลี่
หากสวนขยายใหญ่ขึ้นกว่านี้ ต่อไปคงต้องขนผักมากกว่านี้หลายเท่า
“ท่านพ่อ เราซื้อเกวียนลากันเถอะเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหันมามองลูกสาว
เฉียวจิงจิงเริ่มนับนิ้ว
“ต่อไปเราจะได้ไม่ต้องยืมเกวียนคนอื่น ขนผักเข้าเมืองได้มากขึ้น แล้วก็ไม่ต้องรบกวนคนอื่นเวลาจะส่งของให้เถ้าแก่ลู่กับร้านของหลี่หยวนด้วย”
เฉียวต้าซานเห็นด้วยกับเหตุผลเหล่านั้น
เพียงแต่เมื่อคิดถึงเงินในถุงที่เพิ่งขายผักได้ เขาก็ถอนหายใจ
“เงินที่มีคงยังไม่พอหรอก”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างไม่ลังเล
“ข้ายังมีเงินเก็บอยู่อีกส่วนหนึ่ง”
เฉียวต้าซานมองนาง
“เงินเก็บ?”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า ก่อนจะกระซิบเบา ๆ
“ก็เงินที่ได้จากองค์ชายสามไงเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานพูดไม่ออก เขาลืมไปแล้วว่านางทำงานสืบข่าวให้องค์ชาย
เฉียวต้าซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ถ้าเช่นนั้นลองไปดูก่อน”
“เจ้าค่ะ!”
ทันทีที่ตกลงกันได้ เฉียวจิงจิงก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที
ตลาดขายสัตว์อยู่ไม่ไกลจากประตูเมืองมากนัก
เสียงร้องของสัตว์ดังปะปนกันไปทั่วบริเวณ ทั้งม้า วัว ลา และเสียงพ่อค้าที่กำลังเรียกลูกค้า
เฉียวจิงจิงมองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ
นางเคยเห็นลา
แต่ไม่เคยซื้อ
และที่สำคัญ…
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการจะซื้อลาต้องดูอะไรบ้าง
“ท่านพ่อ”
“ว่าอย่างไร?”
“เราควรเลือกลาตัวไหนล่ะ”
เฉียวต้าซานมองลาที่อยู่ตรงหน้า
“ตัวนี้ดีไหม?”
เฉียวจิงจิงมองตาม
“ข้าไม่รู้”
สองพ่อลูกยืนมองลาอยู่ครู่หนึ่ง
เจ้าลาตัวหนึ่งกำลังเคี้ยวหญ้าอย่างไม่สนใจโลก
อีกตัวเดินวนไปมา
ส่วนอีกตัวนอนอยู่กับพื้น
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว
“ตัวที่นอนอยู่นั่นขี้เกียจหรือเปล่าเจ้าคะ?”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“คงไม่ใช่กระมัง”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพิจารณากันอย่างจริงจัง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“ถ้าพวกเจ้าเลือกจากสีอย่างเดียว เกรงว่าจะได้ลาที่สวยแต่ใช้งานไม่ได้”
เฉียวจิงจิงหันกลับไป
ชายหนุ่มในชุดเรียบง่ายยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าคุ้นเคยนั้นทำให้นางจำได้ทันที
“โจวจิ่งเหยียน!”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย
“บังเอิญจริง”
เฉียวจิงจิงมองเขา ก่อนมองไปทางตลาด
“ท่านมาทำอะไรที่นี่”
“มาทำธุระ”
โจวจิ่งเหยียนตอบสั้น ๆ
ความจริงวันนี้เขากับเซี่ยเหิงกำลังสืบเรื่องคดีบางอย่างในเมือง และบังเอิญผ่านตลาดแห่งนี้
แต่เมื่อเห็นสองพ่อลูกยืนเลือกลาอย่างลังเล เขาก็อดเข้ามาดูไม่ได้
เซี่ยเหิงลอบมองเจ้านาย
เมื่อครู่ยังพูดอยู่เลยว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงเดินเข้ามาเอง
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้สนใจสายตาของเขา
ชายหนุ่มเดินไปหยุดข้างลาตัวหนึ่ง
เขายกริมฝีปากของมันขึ้นเล็กน้อยเพื่อดูฟัน จากนั้นตรวจดูลำคอ ดวงตา และขาทั้งสี่
เขาให้มันเดินไปกลับสองสามรอบ ก่อนตบเบา ๆ บริเวณลำตัว
“ตัวนี้ใช้ได้”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดูบ้าง
“ดูอย่างไรหรือ?”
“ดูฟันจะพอประเมินอายุได้ ดูขาว่าแข็งแรงหรือไม่ แล้วให้มันเดินเพื่อดูว่ามีอาการเจ็บขาหรือไม่”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าอย่างตั้งใจ
“แล้วนิสัยล่ะ?”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“ก็ต้องดูด้วย”
เขาหยิบหญ้าขึ้นมากำหนึ่ง ยื่นให้ลา
มันเดินเข้ามากินอย่างเชื่อง ๆ
“ตัวที่นิสัยสงบจะเหมาะกับการใช้งานในครัวเรือนมากกว่า”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
ก่อนถามขึ้นอย่างจริงจัง
“ท่านรู้เรื่องลาหรือ?”
โจวจิ่งเหยียนตอบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
“ไม่มาก”
เซี่ยเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเงยหน้าขึ้น
ไม่มาก?
เมื่อครู่เขาเป็นคนอธิบายเรื่องการดูฟัน ดูขา และตรวจนิสัยของลาให้องค์ชายฟังแท้ ๆ
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า…
“ไม่มาก” ของเจ้านาย คือรู้แทบทุกอย่าง
เฉียวจิงจิงมองโจวจิ่งเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะออกมา
“ไม่มากของท่านนี่มากกว่าข้าทั้งชีวิตแล้วกระมัง”
มุมปากของโจวจิ่งเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทุกอย่าง”
“นั่นก็จริง”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“เพราะถ้ารู้ทุกอย่าง ข้าก็คงไม่ต้องมาถามท่าน”
โจวจิ่งเหยียนหลุดหัวเราะเบา ๆ
เฉียวต้าซานมองทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะยิ้มอย่างเป็นมิตร
“ถ้าอย่างนั้นช่วยดูให้พวกข้าหน่อยเถอะ พวกข้าไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ”
“ได้”
โจวจิ่งเหยียนเดินดูลาอีกสองสามตัว สุดท้ายเขาหยุดอยู่ตรงลาสีน้ำตาลตัวหนึ่ง
“ตัวนี้แล้วกัน”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปใกล้ลาตัวนั้น
มันไม่ได้ตัวใหญ่ที่สุด แต่รูปร่างแข็งแรง ขาทั้งสี่มั่นคง และดูเชื่องกว่าตัวอื่น ๆ
นางยื่นมือออกไปลูบหัวมัน เจ้าลากลับก้มลงดมมือของนาง ก่อนจะเลียปลายนิ้วเบา ๆ
“อ๊ะ!”
เฉียวจิงจิงรีบดึงมือกลับ
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“มันแค่เลียมือ”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ”
นางมองนิ้วตัวเอง
“แต่ข้าไม่ได้เตรียมใจไว้”
เซี่ยเหิงหลุดหัวเราะ
แม้แต่เฉียวต้าซานก็ยังยิ้ม
พ่อค้าขายลาที่อยู่ข้าง ๆ รีบเดินเข้ามา
“คุณชายตาถึงจริง ๆ ข้ารับรองว่าตัวนี้แข็งแรง ใช้งานได้ดีแน่นอน”
เฉียวต้าซานลองจับสายบังเหียนแล้วให้มันเดินดู
เจ้าลาเดินอย่างเรียบร้อย ไม่มีท่าทีดื้อรั้น
“ตัวนี้ดี เอาตัวนี้แหละ”
เขาหันไปหาลูกสาว
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ข้าก็ชอบตัวนี้เจ้าค่ะ”
พ่อค้าบอกว่ามีเกวียนขายด้วย ถ้าซื้อทั้งเกวียนทั้งลาสามารถต่อรองราคาได้
เฉียวจิงจิงจึงตัดสินใจเอาเกวียนด้วยเลย
เมื่อจ่ายเงินเสร็จ นางมองลาตัวใหม่ของตนด้วยดวงตาเป็นประกาย
“ต่อไปเราจะไม่ต้องยืมเกวียนลาใครแล้ว”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ดูเจ้าดีใจยิ่งกว่าตอนขายผักเสียอีก”
“เพราะต่อไปเราจะขนผักได้มากขึ้นเจ้าค่ะ”
นางลูบหัวลาเบา ๆ
“เจ้าเองก็ต้องทำงานหนักหน่อยนะ”
เจ้าลาร้อง
“อี๊ออ…”
เฉียวจิงจิงชะงัก
“มันตอบตกลงหรือเปล่าเจ้าคะ”
โจวจิ่งเหยียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองนางแล้วตอบ
“คงอย่างนั้น”
“ฉลาดจริง ๆ”
นางยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นต่อไปเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว”
โจวจิ่งเหยียนมองเด็กสาวที่กำลังคุยกับลาอย่างจริงจัง
ไม่รู้เพราะเหตุใด…
ภาพตรงหน้าจึงทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างประหลาด
“ต่อไปเจ้าจะใช้มันขนผักมาขายในเมืองหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นอย่าบรรทุกหนักเกินไป”
เขาชี้ไปยังส่วนท้ายของเกวียน
“ถ้าของหนักมากเกิน ลาจะเหนื่อยเร็ว และเกวียนอาจเสียหาย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“รับทราบ!”
นางตอบอย่างรวดเร็วเสียจนโจวจิ่งเหยียนชะงัก
“รับทราบ?”
เฉียวจิงจิงรู้ตัวว่าหลุดพูดแบบคนยุคปัจจุบันอีกแล้ว
นางกระแอมเบา ๆ
“หมายถึง…เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะไม่ได้ถามอะไร
“เช่นนั้นก็ดี”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ หากไม่ได้ท่าน พวกข้าคงเลือกไม่ถูกจริง ๆ”
“ไม่เป็นไร”
โจวจิ่งเหยียนตอบ ก่อนจะหันไปมองเซี่ยเหิง
“ไปกันเถอะ”
“ขอรับ”
ทั้งสองกำลังจะเดินจากไป แต่เฉียวจิงจิงกลับเรียกเอาไว้เสียก่อน
“โจวจิ่งเหยียน!”
ชายหนุ่มหันกลับมา
“มีอะไร?”
นางชี้ไปที่ลา
“ข้ายังไม่รู้จะตั้งชื่อมันว่าอะไร”
โจวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“ท่านเป็นคนเลือกมันนี่เจ้าคะ”
เขามองลาอยู่ครู่หนึ่ง
“เช่นนั้นก็เรียกตามสี”
“ธรรมดาเกินไป”
“แล้วเจ้าจะเรียกว่าอะไร?”
เฉียวจิงจิงครุ่นคิด ก่อนมองเจ้าลาที่กำลังเคี้ยวหญ้าอย่างสบายใจ
“ถังถังดีไหม”
“เพราะมันดูเหมือนถังข้าวเดินได้”
โจวจิ่งเหยียนนิ่งไป
เซี่ยเหิงหันหน้าหนีทันที ไหล่ของเขาสั่นเล็กน้อย
โจวจิ่งเหยียนมองลาสีน้ำตาล แล้วหันกลับมามองเด็กสาว
สุดท้ายก็หลุดยิ้มออกมา
“ตามใจเจ้า”
“ตกลง! เจ้าชื่อถังถังนะ”
เฉียวจิงจิงลูบหัวลาอย่างอารมณ์ดี
“ต่อไปช่วยข้าหาเงินด้วยล่ะ”
เจ้าลาร้องตอบอีกครั้ง
“อี๊ออ…”
เฉียวจิงจิงยิ้มกว้าง
ส่วนโจวจิ่งเหยียนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจึงหันหลังเดินจากไป
ครั้งนี้…
รอยยิ้มเล็ก ๆ ยังติดอยู่บนใบหน้าของเขา
เมื่อสองพ่อลูกกลับถึงหมู่บ้านพร้อมเกวียนลาใหม่ ข่าวก็แพร่ไปเร็วกว่าที่คิด
“ต้าซานซื้อเกวียนลาหรือ?”
“ซื้อจริง ๆ!”
“ได้เงินจากขายผักเยอะขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ข้าได้ยินว่าจิงจิงขายผักได้เงินก้อนใหญ่!”
เสียงพูดคุยดังขึ้นตลอดทาง
เฉียวจิงจิงได้ยินแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ
ดูเหมือนในหมู่บ้านแห่งนี้…
เรื่องของบ้านนางจะเดินทางเร็วกว่าคนเสียอีก
นางหันไปมองเจ้าลาที่กำลังลากเกวียนอยู่ข้าง ๆ
“ถังถัง ต่อไปเจ้าต้องช่วยข้าปิดข่าวด้วยนะ”
เจ้าลาร้อง
“อี๊ออ…”
เฉียวต้าซานหัวเราะเสียงดัง
“มันคงทำไม่ได้หรอก”
“นั่นสินะเจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงหัวเราะตาม
ก่อนจะมองเกวียนลาใหม่ของตนอีกครั้ง
จากวันนี้เป็นต้นไป…
การนำผักจากสวนเข้าเมืองจะสะดวกขึ้นมาก
และสวนของบ้านเฉียวก็กำลังก้าวไปอีกขั้นแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน