29. ตอนที่ 28 เงาของเด็กหญิงในอดีต
ตอนที่ 28 เงาของเด็กหญิงในอดีต
เช้าวันใหม่มาเยือนหมู่บ้านหลงซานพร้อมกับแสงแดดอ่อน ๆเฉียวจิงจิงเพิ่งเดินออกมาจากบ้าน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาตามทางเดิน
“จิงจิง!”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น ก่อนร่างของเด็กสาวคนหนึ่งจะวิ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงรั้วไม้ไผ่
หยูเสี่ยวเถายืนหอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปทางเกวียนลา
“ข้าได้ยินว่าบ้านเจ้ามีเกวียนลาแล้ว!”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ข่าวเร็วขนาดนั้นเชียว?”
“แน่นอน!”
หยูเสี่ยวเถาตอบอย่างภาคภูมิใจ
“เรื่องของเจ้าในหมู่บ้าน ข้ารู้เร็วที่สุดอยู่แล้ว”
“ข้าไม่แน่ใจว่าควรดีใจหรือเสียใจดี”
เฉียวจิงจิงพึมพำ ก่อนเปิดประตูรั้วให้อีกฝ่ายเข้ามา
หยูเสี่ยวเถาไม่รอช้า รีบเดินตรงไปยังเกวียนลาที่จอดอยู่ข้างบ้านทันที
“โอ้โห!”
นางเดินวนรอบเกวียนหนึ่งรอบ ก่อนจะยื่นมือไปลูบไม้ตรงขอบเกวียนอย่างตื่นเต้น
“ของใหม่จริง ๆ ด้วย!”
“ก็เพิ่งซื้อเมื่อวาน”
“แล้วลาตัวนี้ล่ะ?”
เสี่ยวเถาหันไปมองเจ้าลาที่กำลังยืนกินหญ้าอยู่ไม่ไกล
“มันชื่ออะไร?”
“ถังถัง”
เสี่ยวเถาทำตาโต
“เหตุใดต้องชื่อถังถัง”
เฉียวจิงจิงมองลาแล้วตอบอย่างจริงจัง
“เพราะมันดูเหมือนถังข้าวที่เดินได้”
หยูเสี่ยวเถาเงียบไปสองอึดใจ ก่อนจะหัวเราะจนตัวงอ
“เจ้าตั้งชื่ออะไรของเจ้าเนี่ย!”
เฉียวต้าซานที่กำลังผ่าฟืนอยู่หน้าบ้านหันมามอง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“ข้าก็ถามนางแบบนี้เหมือนกัน”
เฉียวจิงจิงไม่สนใจเสียงหัวเราะของทั้งสอง
“ข้าว่าชื่อนี้จำง่ายดี”
“ก็จริง”
เสี่ยวเถายังหัวเราะไม่หยุด
“ถังถัง…ข้าว่ามันคงไม่รู้หรอกว่าตัวเองโชคร้ายแค่ไหน”
เจ้าลาหันมาร้องเสียงหนึ่งราวกับประท้วง
เฉียวจิงจิงชี้ไปทางมัน
“เห็นไหม มันชอบชื่อนี้”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“มันร้องตอบข้าแล้ว”
“…”
หยูเสี่ยวเถาหันไปมองเฉียวต้าซาน
“ท่านลุงเฉียว นางกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ตั้งแต่เด็กกระมัง”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น”
เสี่ยวเถาพยักหน้ารับอย่างจริงจัง
ยังไม่ทันที่ทั้งสามจะได้พูดต่อ หลิวซื่อก็เดินเข้ามาแล้วมองเกวียนลาที่อยู่ข้างบ้าน
จากนั้นดวงตาของนางก็เป็นประกาย
“อ้าว! ซื้อมาแล้วจริง ๆ ด้วย”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบ
หลิวซื่อเดินวนดูเกวียนเช่นเดียวกับเสี่ยวเถา ก่อนจะตบมือเบา ๆ
“ดีจริง ๆ ต่อไปก็ขนผักไปขายง่ายขึ้น”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“นั่นแหละเหตุผลที่ข้าซื้อเจ้าค่ะ”
หลิวซื่อมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนถอนหายใจ
“จิงจิงเอ๋ย เจ้าขยันหาเงินเก่งเกินไปแล้วตอนนี้ทั้งหมู่บ้านพูดถึงเจ้ากันหมด”
“พูดถึงข้า?”
“ใช่”
หยูเสี่ยวเถารีบแทรกขึ้นทันที
“ข้าก็ได้ยินมาเหมือนกัน”
หลิวซื่อวางกระจาดลงบนโต๊ะไม้ ก่อนเริ่มนับนิ้ว
“ตั้งแต่เจ้าเริ่มปลูกผัก คนก็พูดถึงบ้านเจ้ามาตลอด”
“จากนั้นก็มีคนจากในเมืองมาซื้อผัก”
“แล้วก็มีรถม้าคันใหญ่เคยมาบ้านเจ้า”
“ไม่นานมานี้ยังช่วยชายแปลกหน้าสองที่ได้รับบาดเจ็บจากบนเขากลับมาอีก”
นางหยุดเล็กน้อย ก่อนยกนิ้วขึ้นอีกหนึ่งนิ้ว
“แล้วตอนนี้บ้านเจ้ายังมีเกวียนลาอีก”
หลิวซื่อส่ายหน้าอย่างขบขัน
“เจ้าว่าไม่ให้คนอื่นสงสัยได้อย่างไรล่ะ”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“ข้าก็แค่ปลูกผัก ขายผัก ซื้อเกวียนลาเองนะเจ้าคะ”
“นั่นแหละ”
หลิวซื่อหัวเราะ
“แต่ในสายตาคนอื่น บ้านเจ้ากำลังร่ำรวยขึ้นทุกวัน”
หยูเสี่ยวเถาพยักหน้าหงึก ๆ
“ใช่ อีกหน่อยคนทั้งหมู่บ้านคงมาซื้อผักจากเจ้าแล้ว”
เฉียวจิงจิงกลับยิ้ม
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี”
นางตอบอย่างไม่ลังเล
“ข้าจะได้ขายผักให้ทุกคน”
หลิวซื่อกับเสี่ยวเถามองหน้ากัน
จากนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
“เจ้าคิดถึงแต่เรื่องเงินอยู่เรื่องเดียวจริง ๆ!”
เฉียวจิงจิงยักไหล่
“มีเงินแล้วซื้อเมล็ดพันธุ์ได้”
นางเดินไปลูบหัวเจ้าลาที่กำลังเคี้ยวหญ้าอยู่
ชีวิตของนางตอนนี้เรียบง่ายมาก
มีพ่อ
มีบ้าน
มีสวน
มีผักที่กำลังเติบโต
และมีเกวียนกับลาเป็นของตัวเอง
นางไม่คิดว่าตัวเองต้องการอะไรมากกว่านี้
บ้านท่านหมอ
มู่ฉางเฟิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
บนโต๊ะตรงหน้ามีกระดาษหลายแผ่นวางเรียงกัน
จ้าวอันยืนอยู่ไม่ไกล
“นายท่าน ข้าถามคนในหมู่บ้านมาแล้ว”
มู่ฉางเฟิงเงยหน้า
“ได้ความว่าอย่างไร”
“เรื่องของแม่นางเฉียว ทุกคนรู้กันมานานแล้ว”
“นางเป็นเด็กที่เฉียวต้าซานเก็บมาเลี้ยง”
มู่ฉางเฟิงนิ่งฟัง
“ตอนนั้นนางอายุเท่าไร?”
“ประมาณห้าขวบ”
คำตอบนั้นทำให้มือของมู่ฉางเฟิงหยุดลง
จ้าวอันพูดต่อ
“เฉียวต้าซานพบเด็กหญิงหมดสติอยู่ในป่าลึกบนเขา เขาพากลับมารักษา หลังจากฟื้นขึ้นมา เด็กคนนั้นจำอะไรไม่ได้เลย”
“ไม่มีใครรู้ว่านางมาจากที่ใด”
“และเฉียวต้าซานก็ไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้ เขาบอกคนในหมู่บ้านมาตั้งแต่แรกว่าเก็บเด็กมาจากบนเขา”
มู่ฉางเฟิงหลุบตาลง
เรื่องนี้ตรงกับสิ่งที่เขาสงสัย
แต่ยังไม่เพียงพอ
“มีใครรู้หรือไม่ว่าเขาพบนางในช่วงเวลาใด?”
จ้าวอันหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา
“จากที่ถามมา เป็นช่วงหลังจากเทศกาลโคมไฟไม่นาน”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
มู่ฉางเฟิงไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
เทศกาลโคมไฟ…
เด็กหญิงวัยห้าขวบ…
หายตัวไป…
เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดหีบไม้ข้างตัว
หยิบม้วนภาพเก่าออกมา
เมื่อคลี่ออก ภาพเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
เด็กหญิงในภาพอายุประมาณห้าขวบ
ใบหน้าเล็ก ดวงตากลมโต และสวมชุดสีแดงที่ปักลายดอกเหมย
มู่ฉางเฟิงมองภาพนั้นอยู่นาน
“ถ้าคุณหนูยังมีชีวิตอยู่…”
เสียงของเขาเบามาก
“ปีนี้ก็ควรอายุสิบห้าพอดี”
จ้าวอันเงียบ
เขารู้ว่าท่านชายกำลังคิดอะไร
เพราะข้อมูลหลายอย่างกำลังเชื่อมเข้าหากันทีละข้อ
แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไป
หลักฐาน
“แล้วแม่นางเฉียวล่ะ?”
จ้าวอันถามในที่สุด
มู่ฉางเฟิงไม่ได้ตอบทันที
สายตายังคงจับอยู่บนภาพวาด
เด็กหญิงในภาพมีดวงตาคล้ายเฉียวจิงจิงอย่างน่าประหลาด
แต่เพียงความคล้ายเท่านั้น ยังไม่อาจใช้ยืนยันอะไรได้
“นางมีบางอย่างเหมือนคุณหนู”
มู่ฉางเฟิงกล่าว
“โดยเฉพาะดวงตา”
“ตอนเห็นผ้าลายดอกเหมย นางก็ชะงักจริง ๆ”
จ้าวเอ่ยบอกในสิ่งที่เขาสงสัย
มู่ฉางเฟิงใช้นิ้วแตะขอบภาพวาดเบา ๆ
“แต่ถ้าจะบอกว่านางคือคุณหนูมู่…”
เขาส่ายหน้า
“ยังเร็วเกินไป”
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะเด็กหญิงคนหนึ่งที่หายตัวไปในเมือง กับเด็กหญิงอีกคนที่ถูกพบหมดสติบนเขา อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ”
จ้าวอันนิ่งไป
มู่ฉางเฟิงมองภาพในมืออีกครั้ง
“แต่ความบังเอิญหลายอย่างเกินไปก็ไม่ควรมองข้าม”
เขาม้วนภาพเก็บเข้าที่เดิมอย่างช้า ๆ
“พรุ่งนี้เราไปถามเฉียวต้าซานกัน”
จ้าวอันถามทันที
“จะถามเรื่องอะไรละขอรับ”
มู่ฉางเฟิงตอบโดยไม่เงยหน้า
“วันที่เขาพบเด็กคนนั้น ข้าต้องการรู้ทุกอย่าง”
“ตั้งแต่ตำแหน่งที่พบ สภาพของเด็ก เสื้อผ้าที่นางสวม ไปจนถึงสิ่งของที่ติดตัวมา”
จ้าวอันพยักหน้า
“ขอรับ”
ก่อนจะเดินออกไป เขาหยุดเล็กน้อย
“นายท่าน”
“อะไร?”
“ถ้าแม่นางเฉียวคือคุณหนูจริง ๆ …”
มู่ฉางเฟิงเงียบ
คำถามนั้นไม่มีคำตอบในตอนนี้
เพราะสิ่งที่หายไปพร้อมกับเด็กหญิงเมื่อสิบปีก่อน ไม่ได้มีเพียงตัวตนของนาง
แต่ยังมีความจริงทั้งหมดของคืนที่นางหายตัวไปด้วย
คืนนั้น
เฉียวจิงจิงหลับสนิท
แต่ความฝันกลับพานางย้อนกลับไปยังสถานที่ที่ไม่เคยปรากฏในความทรงจำมานานหลายปี
แสงโคมไฟสีแดงส่องสว่างเต็มท้องถนน
เด็กหญิงตัวเล็กกำลังเดินอยู่ท่ามกลางผู้คน
มือของนางกำลังจับมือของใครบางคน
“พี่ใหญ่…”
เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น
แต่คนที่อยู่ข้าง ๆ กลับหายไปในฝูงชน
มือที่เคยจับกันไว้หลุดออก
เด็กหญิงเริ่มวิ่ง
“พี่ใหญ่!”
ภาพเปลี่ยนไป
มือของชายแปลกหน้าคว้าตัวนางเอาไว้
เด็กหญิงดิ้นรนสุดแรง
ภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง
เป็นรถม้าคันหนึ่งที่กำลังเคลื่อนขึ้นไปตามทางบนภูเขา
เด็กหญิงตัวเล็กพยายามปีนออกจากรถม้า
นางเกาะขอบรถม้าเอาไว้แน่น
พยายามหนี
แต่แล้ว…
ร่างเล็กก็พลัดตกลงมา
กลิ้งไปตามทางลาด
กลิ้ง…
และกลิ้ง…
จนร่างนั้นหายไปจากสายตา
ศีรษะกระแทกเข้ากับก้อนหิน
ภาพทุกอย่างดับวูบ
“อึก!”
เฉียวจิงจิงสะดุ้งตื่น
นางหอบหายใจอยู่บนที่นอน
เหงื่อเย็นซึมเต็มหน้าผาก
มือข้างหนึ่งกำผ้าห่มแน่น
“เมื่อกี้…”
นางพยายามนึกถึงความฝัน
แต่ภาพต่าง ๆ กลับเลือนหายอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่าง
ความกลัว
ความเจ็บปวด
และคำหนึ่งที่ยังคงติดอยู่ในหัว
พี่ใหญ่…
เฉียวจิงจิงนั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืด
ไม่รู้ว่าทำไมเพียงคำสั้น ๆ คำเดียว ถึงทำให้หัวใจของนางรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้
นางยกมือแตะหน้าอกตัวเอง
ก่อนพึมพำเบา ๆ
“ข้าเคยมีพี่ชาย…จริง ๆ หรือ?”
ไม่มีคำตอบ
มีเพียงความเงียบของค่ำคืน
และเงาของเด็กหญิงวัยห้าขวบ…
ที่กำลังค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากความทรงจำที่หายไป
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน