ตอนที่ 2 ลืมตาขึ้นในโลกที่ไม่รู้จัก

ความรู้สึกแรกที่กลับคืนมาคือความเจ็บ

เฉียวจิงจิงรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง โดยเฉพาะศีรษะที่หนักราวกับถูกใครใช้ก้อนหินทุบซ้ำ ๆ

นางขมวดคิ้ว

กลิ่นบางอย่างลอยเข้าจมูก กลิ่นฟืน กลิ่นดิน และกลิ่นสมุนไพรจาง ๆ

นี่ไม่ใช่กลิ่นของโรงพยาบาล

นางพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับไม่เป็นไปตามที่ต้องการ

“อือ…”

เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมา

เสียงนั้นทำให้นางชะงักไป มันทั้งเล็กและแหลมกว่าที่คุ้นเคย

นี่ไม่ใช่เสียงของนาง 

นางพยายามลืมตาขึ้น

ภาพตรงหน้าพร่าเลือนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ชัดขึ้น มองเห็นเพดานไม้เก่า ๆ คานไม้ที่มีรอยแตกร้าว

นางกวาดสายตาสำรวจไปทั่วห้อง มีผ้าผืนหนึ่งแขวนอยู่ตรงมุมห้อง และหน้าต่างไม้บานเล็กที่ปล่อยให้แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามา

เฉียวจิงจิงนิ่งไป

ที่นี่ที่ไหน?

นางพยายามนึกถึงเหตุการณ์สุดท้ายที่เกิดขึ้น

ดาดฟ้า

เสียงระเบิด

เปลวไฟ

ร่างของนางถูกแรงระเบิดเหวี่ยงออกจากตึก

จากนั้น…

ก็มีแต่ความว่างเปล่า

ถ้าเช่นนั้นนางควรอยู่ที่โรงพยาบาลสิ?

ต่อให้รอดจากการตกตึกมาได้ อย่างน้อยก็ควรมีหมอ มีพยาบาล หรือเครื่องมือทางการแพทย์อยู่รอบตัว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นบ้านไม้เก่า ๆ

เฉียวจิงจิงเริ่มระวังตัวทันที ร่างกายขยับเพียงเล็กน้อย ก่อนใช้สายตาสำรวจบริเวณโดยรอบ

ไม่มีอาวุธ

ไม่มีโทรศัพท์

ไม่มีปืน

แม้แต่เสื้อผ้าบนตัวก็ไม่ใช่ของนาง

ประตูไม้ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว มีชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา

ทันทีที่เห็นหญิงสาวลืมตา ชายคนนั้นก็เอ่ยเสียงดังด้วยความดีใจ

“เจ้าฟื้นแล้ว!”

เขาสวมเสื้อผ้าสีซีดจาง และมีรอยปะชุนหลายแห่ง บนไหล่พาดธนูคันหนึ่ง ส่วนมือข้างหนึ่งถือถ้วยน้ำเอาไว้

เขารีบวางถ้วยน้ำในมือไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะนั่งลง

เขาดีใจจนแม้แต่ธนูบนไหล่ก็ยังคงพาดอยู่อย่างนั้น

“จิงจิง!”

เขายื่นมือไปแตะหน้าผากของนางอย่างเป็นห่วง

“เป็นอย่างไรบ้าง เจ้ายังเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่”

เฉียวจิงจิงมองชายตรงหน้าอย่างระมัดระวัง มือของนางขยับเล็กน้อย

ถ้าชายคนนี้เป็นศัตรู…

นางสามารถจัดการเขาได้

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ภาพบางอย่างกลับไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด

บ้านไม้หลังเล็ก

แปลงผักด้านหลังบ้าน

ชายคนหนึ่งกำลังนั่งถอนขนไก่ป่า

เสียงหัวเราะของเด็กหญิง

มือใหญ่ ๆ ที่ยื่นมาลูบศีรษะ

และเสียงเรียกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด

“ท่านพ่อ…”

เฉียวจิงจิงยกมือขึ้นกุมขมับ

“อึก…”

ภาพเหล่านั้นไม่ได้ปรากฏเป็นเรื่องราวต่อเนื่อง เป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ

บางช่วงชัดเจน

บางช่วงเลือนราง

บางเรื่องเหมือนเคยเกิดขึ้นเมื่อวาน

แต่บางเรื่องกลับอยู่ไกลออกไปจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่นางเข้าใจได้อย่างชัดเจน

ชายตรงหน้าคือ เฉียวต้าซาน

เขาเป็นนายพราน อายุสามสิบห้าปี ชายโสดที่ไม่มีภรรยาและไม่มีญาติใกล้ชิด

เขาเลี้ยงเด็กหญิงคนหนึ่งมาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่นางอายุเพียงห้าขวบ

เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อ เฉียวจิงจิง ตอนนี้อายุสิบสี่ปี

เฉียวจิงจิงนิ่งค้าง ก่อนเบิกตากว้างแล้วยกแขนขึ้นมาดู

แขนเรียวเล็ก

มือเล็ก นิ้วเรียว

ผิวหยาบเล็กน้อยจากการทำงาน

ไม่ใช่มือของนางและนี่ก็ไม่ใช่ร่างของนาง

“จิงจิง?”

เฉียวต้าซานเรียกอีกครั้ง

นางเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า

“ท่าน…”

เสียงของตัวเองทำให้นางชะงักอีกครั้ง ก่อนกลืนน้ำลายลงคอแล้วเอ่ยออกไป

“ท่านคือ…พ่อของข้า?”

เฉียวต้าซานนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนสีหน้าจะผ่อนคลายลง

“ใช่ พ่อเอง”

เขาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก แล้วรีบประคองลูกสาวให้ลุกขึ้นนั่ง

“เจ้าทำเอาพ่อตกใจแทบตาย เมื่อวานเจ้าขึ้นเขาไปเก็บเห็ดแล้วลื่นไถลตกลงมา โชคดีที่พ่อไปพบเจ้าเสียก่อน”

เฉียวจิงจิงมองเขาเงียบ ๆ

เฉียวต้าซานยกถ้วยน้ำยื่นมาตรงหน้านาง

“ค่อย ๆ ดื่ม”

นางรับถ้วยมา

ตอนนี้นางรู้สึกกระหายน้ำอย่างรุนแรง จึงดื่มไปหลายอึก ก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัย

“ข้า…อยู่ที่ไหน?”

เฉียวต้าซานมองนางอย่างแปลกใจ

“บ้านของเราไง”

“ข้าหมายถึง…ที่นี่คือที่ใด?”

ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“หมู่บ้านหลงซาน แคว้นโจว”

แคว้นโจว?

ชื่อนี้ไม่อยู่ในแผนที่โลกที่นางรู้จัก นางหันไปมองนอกหน้าต่าง

บ้านไม้

ถนนดิน

ผู้คนในชุดผ้าป่าน

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามต่ออย่างใจเย็น

“ท่านพ่อ ตอนนี้ฮ่องเต้พระองค์ใดครองแคว้นโจวหรือเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานมองนางด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เจ้าถามเรื่องนี้ทำไมกัน”

“ข้าเพียงอยากรู้”

เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบ

“ฮ่องเต้โจวเหวินเซวียน”

นางไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

เมื่อมองไปที่เสื้อผ้าของชายตรงหน้า นี่ก็ไม่ใช่เสื้อผ้าในยุคของนาง

หัวใจของเฉียวจิงจิงเต้นแรงขึ้นทีละน้อย ความคิดหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

หรือว่านาง…ไม่ได้อยู่ในโลกเดิมแล้ว และร่างนี้ก็ไม่ใช่ร่างของนาง

เฉียวจิงจิงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

 เฉียวต้าซานเห็นสีหน้าของลูกสาวไม่สู้ดีเท่าไหร่ เขายื่นมือมาลูบศีรษะนางเบา ๆ

“เจ้าเพิ่งฟื้นพักผ่อนเสียก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”

นางมองมือใหญ่ที่หยาบกร้านนั้น มีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจ

ทั้งอบอุ่นและคุ้นเคย

เหมือนเด็กหญิงคนหนึ่งเคยได้รับการดูแลจากมือคู่นี้มานับครั้งไม่ถ้วน

นางไม่ได้ปฏิเสธเขา เพียงพยักหน้าเบา ๆ

เฉียวต้าซานลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

เฉียวจิงจิงยิ้มออกมาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ดวงตาของนางเปล่งประกายขึ้นมา

บางที…สวรรค์อาจได้ยินคำขอของนางจริง ๆ และดูเหมือนสวรรค์จะให้โบนัสมาด้วย

จากนักฆ่าวัยยี่สิบห้าปี กลายมาเป็นเด็กสาววัยสิบสี่ปี

นางถอนหายใจเบา ๆ

ช่างเถอะ

อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตื่นขึ้นมาแล้วต้องกลับไปถือปืน

ถ้านี่คือชีวิตใหม่จริง ๆ ครั้งนี้นางจะเลือกเส้นทางของตัวเอง

…

#นักฆ่าสาวชาวสวน