30. ตอนที่ 29 วันที่พบเด็กหญิงบนเขา
ตอนที่ 29 วันที่พบเด็กหญิงบนเขา
เช้าวันต่อมาเฉียวจิงจิงตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกประหลาด
ตลอดทั้งคืน นางนอนหลับไม่สนิทเลย
ภาพในความฝันยังคงติดอยู่ในหัว
แสงโคมไฟ…
ฝูงชน…
มือเล็ก ๆ ที่หลุดออกจากมือของใครบางคน…
และเสียงของเด็กหญิงที่เรียกหา
พี่ใหญ่
นางนั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ฝันก็คือฝัน”
นางพูดกับตัวเอง
“จะคิดมากไปทำไม”
แต่เมื่อเดินออกจากห้อง กลับพบเฉียวต้าซานกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่
เฉียวจิงจิงมองแผ่นหลังของบิดาบุญธรรม แล้วคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมา
“ท่านพ่อ”
“หืม?”
“ตอนที่ท่านพบข้าบนเขา…”
มือของเฉียวต้าซานที่กำลังตักโจ๊กหยุดลง
เฉียวจิงจิงถามต่อ
“ตอนนั้นข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
เฉียวต้าซานหันกลับมามองนาง
แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
“เหตุใดจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ”
“เมื่อคืนข้าฝันแปลก ๆ”
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“เหมือนข้าเคยอยู่ในงานเทศกาลโคมไฟ”
เฉียวต้าซานวางช้อนลง
“เจ้าจำอะไรได้หรือ?”
“จำไม่ได้เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า
“จำได้เพียงว่ามีคนเยอะมาก แล้วเหมือนข้ากำลังตามหาใครบางคน”
เฉียวต้าซานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“เรื่องที่เจ้าจำไม่ได้ ก็ไม่ต้องฝืนจำ”
“ข้าไม่อยากให้เจ้าปวดหัว”
“เจ้าค่ะ”
นางไม่ได้ถามต่อ
แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนกลับไม่อาจหลุดออกจากความคิดได้ง่าย ๆ
ในเวลาเดียวกัน
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันเดินมาตามทางเดิน ทั้งสองเดินตรงไปยังบ้านของเฉียวต้าซาน
จ้าวอันมองคนข้างตัว
“นายท่านคิดว่าเขาจะยอมเล่าหรือไม่?”
“เขาไม่มีเหตุผลที่จะไม่เล่า”
มู่ฉางเฟิงตอบ
“เรื่องที่เขาเก็บเด็กมาเลี้ยง คนทั้งหมู่บ้านก็รู้กันอยู่แล้ว”
“ก็จริงขอรับ”
ไม่นาน ชายทั้งสองก็มาถึงบ้านตระกูลเฉียว
เฉียวต้าซานกำลังซ่อมด้ามจอบอยู่ใต้ชายคา
“อ้าว มาแล้วหรือ”
มู่ฉางเฟิงยกมือคำนับ
“เข้ามานั่งก่อน”
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันเดินเข้ามา
เฉียวจิงจิงที่กำลังล้างผักอยู่ข้างบ่อน้ำหันมาเห็นทั้งสองคน
“พวกท่านมาแล้วหรือเจ้าคะ?”
“วันนี้ยังไม่มีงานอะไรให้ทำหรอกนะเจ้าคะ วันนี้พักผ่อนหนึ่งวัน”
มู่ฉางเฟิงพยักหน้ารับรู้ เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาเฉียวต้าซาน
“พี่เฉียว ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากถาม”
“มีอะไรหรือ”
เฉียวต้าซานเงยหน้าขึ้นมองชายตรงหน้า
“เกี่ยวกับแม่นางเฉียว”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้นมองไปทางมู่ฉางเฟิง
“เรื่องอะไร?”
มู่ฉางเฟิงถามอย่างระมัดระวัง
“ข้าได้ยินจากคนในหมู่บ้านว่า ท่านเป็นคนพบนางบนเขาเมื่อสิบปีก่อน”
“ใช่”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ตอนนั้นนางอายุประมาณห้าขวบใช่หรือไม่?”
“ประมาณนั้น”
“ท่านจำวันนั้นได้หรือไม่?”
เฉียวต้าซานนิ่งคิด
“จำได้สิ”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“เรื่องแบบนั้นจะลืมได้อย่างไร”
เฉียวต้าซานมองออกไปไกลราวกับกำลังย้อนนึกถึงอดีต
“วันนั้นข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์”
“ช่วงนั้นในป่ามีสัตว์ออกมาหากินน้อย ข้าจึงเดินเข้าไปลึกกว่าปกติ”
“ตอนแรกข้าไม่ได้ยินเสียงอะไร”
“จนเดินผ่านเนินเขา ข้าก็เห็นรอยบางอย่างบนพื้น”
มู่ฉางเฟิงถามทันที
“รอยอะไร?”
“เหมือนรอยคนกลิ้งลงมาตามทางลาด”
จ้าวอันชะงัก
มู่ฉางเฟิงเองก็หรี่ตาลง
เฉียวต้าซานพูดต่อ
“ตอนแรกข้าคิดว่าอาจมีคนพลัดตกเขา”
“จึงเดินตามรอยลงไป”
“แล้วก็พบเด็กคนหนึ่ง”
เสียงของเขาเบาลง
“นอนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้”
เฉียวจิงจิงกำผักในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ตอนนั้นข้ากลัวมาก”
เฉียวต้าซานพูดพลางหัวเราะขื่น ๆ
“เด็กตัวเล็กขนาดนั้นนอนอยู่คนเดียวบนเขา จะให้ข้าทิ้งไว้ได้อย่างไร”
“ข้าจึงอุ้มนางกลับบ้านมา”
มู่ฉางเฟิงถาม
“เด็กคนนั้นได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ศีรษะมีแผล แล้วก็มีรอยถลอกตามแขนขา”
“แต่โชคดีที่ไม่ได้บาดเจ็บจนถึงชีวิต”
“ตอนนั้นข้ายังสงสัยอยู่เลยว่าเด็กมาจากไหน เพราะนางตัวเล็กมาก แต่กลับมาอยู่ในป่าลึกถึงขนาดนั้น”
มู่ฉางเฟิงถามอีก
“มีสิ่งของติดตัวหรือไม่?”
เฉียวต้าซานพยักหน้าทันที
“มีสิ”
คำตอบนั้นทำให้มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันชะงักพร้อมกัน
“มีอะไรบ้างหรือขอรับ?”
“หยกชิ้นหนึ่งกับปิ่นปักผม”
เฉียวต้าซานตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าของพวกนั้นเป็นของมีค่าแค่ไหน รู้เพียงว่าเป็นของที่ติดตัวนางมา”
มู่ฉางเฟิงนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
“ท่านยังเก็บไว้อยู่หรือไม่?”
เฉียวจิงจิงมองเขาแวบหนึ่ง คำถามนี้ทำให้นางรู้สึกแปลก ๆ
ชายคนนี้ถามเรื่องวัยเด็กของนางละเอียดเกินกว่าคนที่เพิ่งรู้จักกัน
นางจึงเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“น่าจะยังอยู่นะเจ้าคะ ข้าก็ไม่ได้หยิบออกมาดูนานแล้ว จำไม่ได้ว่าเก็บไว้ที่ไหน”
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ
“ตอนเด็กท่านพ่อเป็นคนเก็บไว้ให้ พอโตขึ้นถึงได้เอามาคืนข้า แต่ข้าเองก็ไม่ได้สนใจของพวกนั้นมากนัก”
มู่ฉางเฟิงพยักหน้าช้า ๆ
“เช่นนั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงไม่ถามต่อว่าทำไมเขาถึงสนใจ และก็ไม่คิดจะบอกว่าแท้จริงแล้วนางรู้ว่าของสองชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน
เพราะนางยังไม่รู้ว่า…
ชายตรงหน้าต้องการรู้เรื่องของนางไปเพื่ออะไร
“ตอนนั้นพอนางฟื้นขึ้นมา ข้าก็ถามว่าบ้านอยู่ที่ไหน”
“ถามชื่อพ่อแม่”
“ถามว่ามาจากไหน”
“แต่เด็กคนนั้นตอบไม่ได้สักอย่าง”
เฉียวจิงจิงก้มหน้าลง หลังจากฟื้นขึ้นมา นางจำอะไรไม่ได้เลย
“นางจำชื่อตัวเองได้หรือไม่?”
มู่ฉางเฟิงถาม
เฉียวต้าซานส่ายหน้า
“ไม่ได้”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“ข้าถามว่าเจ้าชื่ออะไร นางก็เอาแต่มองหน้าข้า”
“ข้าจึงคิดว่าเด็กคงจำอะไรไม่ได้จริง ๆ”
เฉียวต้าซานหันไปมองเฉียวจิงจิง
“ข้าจึงตั้งชื่อให้นางว่า เฉียวจิงจิง”
เฉียวจิงจิงยิ้มเล็กน้อย
“ตอนนั้นข้าคิดเพียงว่า ในเมื่อเด็กไม่มีใครตามหา และนางก็ไม่มีที่ไป ข้าจะเลี้ยงนางเอง”
“ข้าเองก็อยู่คนเดียว”
“มีเด็กอีกคนในบ้านก็คงไม่เสียหายอะไร”
จ้าวอันมองมู่ฉางเฟิง
คำตอบทุกอย่างตรงกับข้อมูลที่พวกเขาได้รับจากชาวบ้าน
ไม่มีการปกปิด
ไม่มีคำโกหก
เฉียวต้าซานเล่าเรื่องทั้งหมดออกมาอย่างเปิดเผย
มู่ฉางเฟิงจึงถามคำถามสุดท้าย
“พี่เฉียว วันนั้น…ท่านเห็นคนอื่นอยู่บนเขาด้วยหรือไม่?”
เฉียวต้าซานนิ่งไป
คราวนี้เขาคิดอยู่นานกว่าเดิม
“ไม่เห็นใครเลยนะ”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าจำได้”
มู่ฉางเฟิงเงยหน้าขึ้น
เฉียวต้าซานกล่าวช้า ๆ
“ก่อนจะพบนาง ข้าได้ยินเสียงบางอย่างจากด้านบน…เหมือนเสียงรถม้า แต่ข้าก็ไม่แน่ใจ เพราะได้ยินแค่เสียงเท่านั้น”
จ้าวอันเบิกตา
“รถม้าหรือ”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“เส้นทางนั้นมีคนใช้ผ่านเป็นครั้งคราว”
เฉียวจิงจิงเองก็นิ่งฟัง
ในหัวของนางกลับมีภาพบางอย่างวาบขึ้นมา
เสียงล้อ
พื้นไม้สั่นสะเทือน
ความมืด
เสียงคนพูดคุยกัน
นางเผลอเอามือแตะขมับ
“จิงจิง?”
เฉียวต้าซานรีบหันมอง
“เป็นอะไรหรือ?”
นางกะพริบตาสองสามครั้ง
ภาพนั้นหายไปแล้ว
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
นางยิ้ม
“แค่รู้สึกเหมือนเคยได้ยินเสียงล้อรถที่ไหนมาก่อน”
มู่ฉางเฟิงมองนางทันที
แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอันก็ขอตัวกลับ
ระหว่างเดินออกจากบ้าน จ้าวอันถามเสียงเบา
“นายท่านคิดอย่างไร”
มู่ฉางเฟิงเดินต่อไปอีกหลายก้าวก้อนตอบ
“ตอนนี้อย่างน้อยข้าก็แน่ใจเรื่องหนึ่ง”
“อะไรหรือขอรับ?”
“เฉียวต้าซานไม่ได้ปิดบังอะไร”
เขาหยุดเดิน
“แต่เรื่องเสียงล้อรถ…”
จ้าวอันเข้าใจทันที
“อาจมีคนพานางมา”
มู่ฉางเฟิงมองไปทางภูเขาที่อยู่ไกลออกไป
“เด็กอายุห้าขวบที่พลัดหลงจากงานเทศกาล ไม่น่าจะเดินจากในเมืองมาถึงป่าลึกบนเขาได้ด้วยตัวเอง”
“และถ้ามีรถผ่านก่อนที่เฉียวต้าซานจะพบเด็ก…”
เขาเว้นช่วง
“บางทีเราอาจกำลังเข้าใกล้ความจริงมากกว่าที่คิด”
จ้าวอันเงียบไป
ก่อนถามอีกครั้ง
“แล้วเรื่องคุณหนูมู่…”
มู่ฉางเฟิงไม่ได้ตอบทันที
สายตาของเขายังคงจ้องมองภูเขา
“ยังพิสูจน์ไม่ได้”
“แต่ตอนนี้ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ต้องตรวจสอบ”
“อะไรขอรับ?”
“เทศกาลโคมไฟเมื่อสิบปีก่อน”
มู่ฉางเฟิงกล่าวช้า ๆ
“ข้าต้องรู้ว่าในคืนที่คุณหนูหายตัวไป…เกิดอะไรขึ้นบ้าง”
ทางด้านบ้านตระกูลเฉียว
เฉียวจิงจิงยังคงยืนอยู่ตรงบ่อน้ำ
นางมองเงาสะท้อนในน้ำ
ภาพเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว
เสียงล้อรถ…
แสงโคมไฟ…
เสียงคนเรียก…
และมือของใครบางคนที่เคยจับมือเล็ก ๆ ของนาง
เฉียวจิงจิงหลับตาลง
ภาพเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังวิ่งผ่านฝูงชน
มือข้างหนึ่งของนางถูกใครบางคนจับเอาไว้แน่น
ชายเสื้อของคนผู้นั้นอยู่ตรงหน้า
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“อย่าปล่อยมือพี่…”
นางลืมตาขึ้นทันที
หัวใจเต้นแรง
“เมื่อกี้…”
แต่เมื่อนางพยายามนึกอีกครั้ง
ทุกอย่างก็เลือนหาย
เหลือเพียงความรู้สึกอบอุ่นจากมือเล็ก ๆ ที่เคยจับกันไว้
นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นนานมาก
ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
“พี่ใหญ่…”
นางไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน
และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความทรงจำนี้เป็นเรื่องจริงหรือเพียงความฝัน
แต่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่นางรู้สึกว่า…
อดีตของนางอาจยังไม่ได้หายไปไหน
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน