31. ตอนที่ 30 มาเยือน
ตอนที่ 30 มาเยือน
เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับสายหมอกบาง ๆ ที่ลอยปกคลุมยอดเขาเฉียวจิงจิงตื่นขึ้นตั้งแต่เช้า นางล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากบ้านพร้อมตะกร้าใบหนึ่งในมือ
ทันทีที่เปิดประตูออกมา ก็พบกับสวนผักที่ทอดยาวอยู่ด้านหลังบ้าน
ผักชุดใหม่กำลังเติบโตอย่างต่อเนื่อง ใบเขียวสดรับกับแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า บางต้นเริ่มมีดอก และอีกไม่นานก็คงให้ผลผลิตได้อีกชุด
“อีกไม่กี่วันคงเก็บได้แล้ว”
แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเฉียวต้าซานดังมาจากหน้าบ้าน
“จิงจิง มีแขกมา”
“แขกหรือเจ้าคะ?”
นางเดินออกไป
แล้วก็พบชายสองคนยืนอยู่หน้าบ้าน
มู่ฉางเฟิงกับจ้าวอัน
ทั้งสองคนดูแข็งแรงกว่าหลายวันก่อนมาก เสื้อผ้าเรียบร้อย และไม่มีท่าทางของคนบาดเจ็บหลงเหลืออยู่แล้ว
มู่ฉางเฟิงประสานมือคำนับเฉียวต้าซาน
“พี่เฉียว ข้ากับจ้าวอันมาวันนี้เพื่อกล่าวลา”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“หายดีแล้วหรือ?”
“หายดีแล้วขอรับ”
มู่ฉางเฟิงยิ้ม
“พวกเราต้องกลับเมืองหลวง มีเรื่องบางอย่างต้องไปจัดการต่อ”
“เช่นนั้นก็เดินทางปลอดภัย”
เฉียวต้าซานตบบ่าชายหนุ่มเบา ๆ
“คราวหน้าถ้ามีโอกาสผ่านหมู่บ้านอีก ก็แวะมาดื่มสุรากันสักจอก”
“แน่นอน”
มู่ฉางเฟิงหันมามองเฉียวจิงจิง
“ส่วนแม่นางเฉียว ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วย”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
นางยิ้ม
“ถือเสียว่าช่วยคนก็แล้วกัน”
มู่ฉางเฟิงมองรอยยิ้มของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“เช่นนั้น พวกเราขอตัว”
ทั้งสองคนกล่าวลาแล้วเดินออกจากบ้านไป
แต่ยังไม่ทันพ้นหน้าบ้าน เสียงฝีเท้าม้าก็ดังมาจากอีกทาง
เฉียวจิงจิงหันไปตามเสียง
ชายหนุ่มสองคนกำลังขี่ม้าเข้ามาตามถนน
คนหนึ่งสวมชุดเรียบง่าย สีหน้าเยือกเย็น ท่าทางสงบนิ่ง ส่วนอีกคนขี่ม้าตามหลังมาอย่างระมัดระวัง
นางจำได้ทันที
เป็นโจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิง
นับตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรกตอนเกิดเหตุปล้น จนถึงวันที่นางนำของป่าไปขาย และครั้งล่าสุดที่พบกันตอนเลือกซื้อเกวียนลา นี่เป็นครั้งที่สี่ที่นางได้พบชายหนุ่มผู้นี้
และครั้งนี้…
เขากลับมาถึงบ้านของนางโดยตรง
มู่ฉางเฟิงที่กำลังจะจากไปกลับหยุดฝีเท้า
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่โจวจิ่งเหยียน
ความรู้สึกคุ้นเคยแบบเดิมผุดขึ้นอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าเคยเห็นชายหนุ่มคนนี้ที่ใด แต่กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ธรรมดา
มู่ฉางเฟิงมองอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนเดินจากไปพร้อมจ้าวอัน
จ้าวอันอดหันกลับไปมองไม่ได้
“นายท่าน”
“หืม?”
“ท่านรู้จักเขาหรือขอรับ”
มู่ฉางเฟิงถอนสายตากลับ
“เพียงรู้สึกคุ้นหน้าเท่านั้น”
ทั้งสองเร่งฝีเท้าออกจากหมู่บ้านหลงซาน มุ่งหน้ากลับเมืองหลวง
ส่วนเฉียวจิงจิงกลับไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนัก
นางหันไปหาโจวจิ่งเหยียน
“วันนี้ท่านมาทำอะไรที่หมู่บ้านหลงซานหรือเจ้าคะ”
“มาทำธุระ”
“ธุระอะไร”
“สืบเรื่องเส้นทางค้าข้าว”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
เรื่องของเขานางไม่ได้สนใจนัก
โจวจิ่งเหยียนเองก็ไม่ได้พูดรายละเอียด เพียงบอกว่าช่วงนี้มีพ่อค้าบางกลุ่มใช้เส้นทางบนเขาขนข้าวเข้าออก จึงต้องมาตรวจสอบด้วยตัวเอง
“เส้นทางนั้นอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน เจ้ารู้จักหรือไม่?”
“รู้จักเจ้าค่ะ”
“ช่วงนี้อย่าเข้าไปแถวนั้น”
“เจ้าค่ะ”
นางรับคำง่าย ๆ
โจวจิ่งเหยียนมองนาง ก่อนถาม
“สวนผักเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้ามีธุระผ่านมาทางนี้ จึงคิดว่าไหน ๆ ก็มาแล้ว เลยแวะมาดูสวนของเจ้าเสียหน่อย”
คำถามนั้นทำให้นางหันขวับ
“กำลังโตเลยเจ้าค่ะ!”
สีหน้าของเฉียวจิงจิงเปลี่ยนเป็นกระตือรือร้นทันที
นางพาเขาเดินไปทางสวนผักที่ทอดยาวอยู่หลังบ้าน
“นี่เป็นผักชุดใหม่ อีกไม่กี่วันก็เก็บได้แล้ว”
โจวจิ่งเหยียนมองแปลงผักตรงหน้า
เฉียวจิงจิงยืดตัวขึ้นเล็กน้อย
“ตอนนี้หอสุราหยกกับร้านถงซินจี้ก็รับซื้อผักของข้าแล้ว”
นางยิ้มจนตาหยี
“ข้าเลยต้องปลูกผักเพิ่มอีก”
โจวจิ่งเหยียนมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภูมิใจของนาง แล้วจึงยิ้มบาง ๆ
“เช่นนั้นก็ดี”
เฉียวจิงจิงเหลือบมองเขา
“ท่านจะช่วยข้าทำสวนหรือเจ้าคะ”
“ได้”
นางชี้ไปยังกองดินด้านข้าง
“ถ้าอย่างนั้นช่วยขนดินตรงนั้นไปใส่แปลงนี้ก็แล้วกันเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนมองตามที่นางชี้
“ได้”
เขาพับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย ก่อนหยิบตะกร้าขึ้นมา
เซี่ยเหิงยืนมองอยู่ด้านข้างก่อนจะเข้าไปช่วย
เมื่อครู่เขายังคิดว่าวันนี้องค์ชายคงมาสืบเรื่องเส้นทางค้าข้าวแล้วกลับ
ไม่คิดว่าจะกลายเป็นคนงานในสวนผักไปได้
เฉียวจิงจิงเองก็กลับไปจัดการแปลงผักของตน
ส่วนเฉียวต้าซานก็จัดการงานของตัวเอง ไม่ได้สนใจพวกเขามากนัก
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางเหลือบมองชายหนุ่มที่กำลังขนดิน
“ตรงนั้นไม่ต้องใส่เยอะเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนหยุดมือ
“เพราะเหตุใด?”
“ถ้าดินสูงเกินไป เวลารดน้ำจะไหลออกหมด”
“เข้าใจแล้ว”
เขาทำตามที่นางบอกทันที
เฉียวจิงจิงมองอยู่ครู่หนึ่ง
ดูเหมือนเขาจะเรียนรู้เร็วจริง ๆ
“ท่านทำได้ดีนะเจ้าคะ”
“ขนดินแค่นี้จะสักเท่าไหร่กันเชียว”
“เจ้าค่าาา”
เฉียวจิงจิงกรอกตาใส่เขา
บรรยากาศกลับไม่ได้อึดอัดเหมือนตอนพบกันครั้งแรก
เพียงไม่นาน ก็มีชาวบ้านเดินผ่านหน้าบ้านไปมา
“นั่นเป็นคุณชายที่บ้านไหนกัน”
“นั่นสิ หน้าตาหล่อเหลาเชียว”
หญิงชาวบ้านสองสามคนหยุดคุยกันเบา ๆ
“บ้านเฉียวช่วงนี้มีแขกมาไม่ขาดสายเลยนะ”
“ได้ยินว่าจิงจิงขายผักได้เงินดีด้วยนี่”
“เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น เพราะกำลังตั้งใจกับแปลงผัก
แต่เฉียวต้าซานที่อยู่หน้าบ้านได้ยินชัดเจน
เขาหันไปมองกลุ่มชาวบ้าน ก่อนหัวเราะเบา ๆ
ปล่อยให้พวกนั้นพูดกันไปเถอะ
ขอเพียงไม่มีใครมารบกวนลูกสาวของเขาก็พอ
หลังจากช่วยงานอยู่พักใหญ่ โจวจิ่งเหยียนก็วางตะกร้าลง
“เท่านี้พอหรือยัง?”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
“พอแล้วเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนปัดดินออกจากมือ
“เช่นนั้นข้าคงต้องไปแล้ว”
“เจ้าค่ะ”
เขากำลังจะเดินไปขึ้นม้า แต่กลับหันมาถาม
“ผักชุดนี้จะเก็บเมื่อไร?”
“อีกไม่กี่วันเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้น…”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ครั้งหน้าข้าค่อยมา”
เฉียวจิงจิงมองเขา
“มาซื้อผักหรือเจ้าคะ?”
“ใช่”
นางหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะเก็บไว้ให้ท่านสักหน่อย”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ตกลง”
จากนั้นจึงขึ้นม้าและออกเดินทางพร้อมเซี่ยเหิง
เฉียวจิงจิงยืนมองจนทั้งสองหายลับไปจากสายตา
นางส่ายหน้าเล็กน้อย
“คนอะไร แปลกจริง ๆ”
เฉียวต้าซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“มีคนช่วยงานก็เบาแรงเราไปมาก”
“จริงเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
นางไม่ได้คิดอะไรมากกว่านั้น
เพราะในหัวของนางตอนนี้มีเพียงเรื่องผัก
อีกไม่กี่วันก็เก็บขายได้อีกแล้ว
และนั่นต่างหากคือเรื่องสำคัญ
ไม่นานหยูเสี่ยวเถาก็เดินมาถึงบ้านเฉียวด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้
ทันทีที่เห็นจิงจิง นางก็รีบถาม
“จิงจิง!”
“เสี่ยวเถา มีอะไรหรือ”
“เมื่อครู่นั่นใคร?”
เฉียวจิงจิงมองนางอย่างรู้ทัน
“ใคร?”
“ชายหนุ่มที่ขี่ม้าออกไปจากบ้านเจ้าเมื่อครู่นี้ไง!”
“อ้อ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“คนรู้จัก”
“คนรู้จัก?”
หยูเสี่ยวเถาทำตาโต
“แล้วเขามาทำอะไร”
“เขามาทำธุระ”
“แล้วเหตุใดต้องช่วยทำสวนด้วยล่ะ”
“ข้าก็ไม่รู้”
หยูเสี่ยวเถาจ้องหน้าเพื่อน
“เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ”
“ไม่รู้จริง ๆ”
“แล้วเขาชื่ออะไร?”
“โจวจิ่งเหยียน”
“อ้อ…”
หยูเสี่ยวเถาพยักหน้าช้า ๆ ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“ชื่อเพราะเสียด้วย”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“เจ้ามาหาข้าเพราะเรื่องนี้หรือ?”
“แน่นอน!”
หยูเสี่ยวเถาตอบโดยไม่ปิดบัง
“คนทั้งหมู่บ้านกำลังพูดถึงบ้านเจ้ากันอยู่เลย”
“พูดว่าอะไร?”
“ก็พูดว่าจิงจิงบ้านเฉียวเก่งขึ้นทุกวัน ขายผักได้เงิน ซื้อเกวียนลาได้ แล้วตอนนี้ยังมีชายหนุ่มขี่ม้ามาหาถึงบ้าน”
“พวกเขาจะพูดอะไรก็พูดไป”
เฉียวจิงจิงยกตะกร้าผักขึ้น
“เจ้ามาช่วยข้าถอนหญ้าดีกว่า”
หยูเสี่ยวเถามองตะกร้าแล้วถอนหายใจ
“เจ้าคิดแต่เรื่องสวนจริง ๆ”
“แน่นอน”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“สวนของข้ากำลังจะทำเงินได้นะ”
หยูเสี่ยวเถามองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา
“ก็จริงของเจ้า”
สองสาวจึงนั่งลงข้างแปลงผักด้วยกัน
ส่วนเรื่องชายหนุ่มที่เพิ่งจากไป…
ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องให้คนทั้งหมู่บ้านพูดถึงไปอีกหลายวันแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน