32. ตอนที่ 31 ส่งผักชุดใหม่
ตอนที่ 31 ส่งผักชุดใหม่
หลายวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว สวนผักของบ้านเฉียวเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้งผักชุดใหม่ที่เฉียวจิงจิงลงมือปลูกไว้ก่อนหน้านี้เติบโตเต็มที่ ใบเขียวสดแน่นจนแทบมองไม่เห็นผืนดินด้านล่าง
แตงกวาหลายต้นออกผลเรียงรายอยู่ตามค้าง ส่วนผักกาดขาวและผักกวางตุ้งก็โตได้ขนาดพอดีสำหรับเก็บขาย
เฉียวจิงจิงยืนตรวจดูอยู่กลางสวน ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“วันนี้เก็บได้แล้ว”
เฉียวต้าซานที่กำลังผูกเชือกอยู่ข้างเกวียนลาหันมามอง
“ครั้งนี้จะเอาไปขายที่ใดบ้าง?”
“ร้านถงซินจี้ก่อนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบพลางชี้ไปยังตะกร้าหลายใบ
“ส่วนที่เหลือค่อยเอาไปส่งหอสุราหยก”
“ตอนนี้เรารับปากเขาไว้แล้วว่าจะส่งผักให้ หากมีของก็ต้องส่งให้ตรงเวลา”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวด้วยสายตาภูมิใจ
เมื่อก่อนสวนแห่งนี้มีไว้เพียงเพื่อให้สองพ่อลูกมีกิน
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นแหล่งรายได้ที่ทำให้บ้านเฉียวมีเงินเพิ่มขึ้นทุกวัน
“เช่นนั้นก็รีบเก็บผักแล้วขนขึ้นเกวียนเถอะ”
“เจ้าค่ะ”
ไม่นาน ตะกร้าผักสดก็ถูกเรียงจนเต็มเกวียนลา
หลังจากตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้ง เฉียวจิงจิงจึงขึ้นนั่งด้านหน้า
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
เกวียนลาเคลื่อนออกจากบ้านเฉียว มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหย่งอัน
คราวนี้นางไม่ต้องยืมเกวียนของใครอีกแล้ว
มีเกวียนเป็นของตัวเองทำให้สะดวกขึ้นมาก
ไม่ว่าจะไปตลาด ส่งผัก หรือขนของจากในเมืองกลับบ้าน นางสามารถเดินทางได้ตามใจ
เฉียวจิงจิงมองเกวียนด้านหลังแล้วอดยิ้มไม่ได้
“ซื้อเจ้ามาไม่เสียเงินจริง ๆ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“เจ้าพูดกับลาเหมือนมันฟังรู้เรื่อง”
“ก็ต้องชมกันไว้ก่อนเจ้าค่ะ เดี๋ยวมันไม่ยอมทำงานให้”
เจ้าถังถังเดินต่อไปอย่างไม่สนใจคำชมแม้แต่น้อย
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงร้านถงซินจี้
เฉียวจิงจิงกระโดดลงจากเกวียน ก่อนเดินไปเรียกคนงานให้ช่วยขนผักลง
แต่ยังไม่ทันจะได้ยกตะกร้าขึ้น เสียงใส ๆ ก็ดังมาจากด้านในร้านเสียก่อน
“พี่สาวเฉียว!”
เฉียวจิงจิงชะงัก
เมื่อหันไปมองก็เห็นเด็กชายตัวเล็กวิ่งออกมาจากในร้าน
“อวี้เซวียน?”
หลี่อวี้เซวียนวิ่งเข้ามาหานางด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
“เจ้ามาที่ร้านตั้งแต่เช้าเลยหรือ?”
“ใช่!”
เด็กชายพยักหน้าอย่างแรง
“ข้ามารอพี่สาวเฉียว”
เฉียวจิงจิงกะพริบตา
“รอข้าหรือ?”
“ข้ามารอทุกวันเลย!”
คำตอบของเด็กชายทำให้นางหัวเราะออกมา
“ทุกวันเลยหรือ”
“ทุกวัน!”
หลี่อวี้เซวียนยืนยันหนักแน่น ก่อนรีบถาม
“วันนี้มีผักที่ข้าเคยช่วยรดน้ำหรือไม่?”
“มีสิ”
เฉียวจิงจิงย่อตัวลงแล้วลูบศีรษะเขา
“แต่เจ้าต้องช่วยข้าดูว่าผักพวกนี้โตดีหรือไม่”
“ข้าดูเป็น!”
เด็กชายรีบรับคำ
หลี่หยวนเดินตามออกมาจากด้านในร้าน เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ตั้งแต่เจ้ากลับไปวันนั้น เขาถามข้าทุกวันว่าเจ้าจะมาอีกเมื่อไหร่”
เฉียวจิงจิงหันไปมองหลี่หยวน
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“จริง”
หลี่หยวนยิ้ม
“แรก ๆ ข้าคิดว่าอีกสองสามวันเขาก็คงลืม แต่กลับถามข้าทุกเช้า”
หลี่อวี้เซวียนรีบพูดแทรก
“เพราะข้ารอพี่สาวเฉียวอยู่!”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เอาเถอะ ๆ ข้ารู้แล้ว”
นางเปิดถุงเล็กที่แขวนอยู่ข้างเกวียน ก่อนหยิบห่อขนมออกมา
“นี่ ข้าเอามาให้”
ดวงตาของหลี่อวี้เซวียนเป็นประกายทันที
“ของข้าหรือ?”
“ใช่”
“ขอบคุณพี่สาวเฉียว!”
เด็กชายรับห่อขนมไปกอดไว้แน่น
หลี่หยวนมองน้องชายแล้วอดยิ้มไม่ได้
“เจ้าตามใจเขาเกินไปแล้ว”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบ
“เขาช่วยข้ารดน้ำผักตั้งเยอะ จะมีของตอบแทนบ้างก็สมควร”
“เช่นนั้นก็ขอบคุณแทนเขาด้วย”
“เจ้าค่ะ”
หลังจากนั้นคนงานของร้านก็เริ่มช่วยกันชั่งผัก
หลี่หยวนยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง
“ครั้งนี้มีผักกาดขาวมากกว่าคราวก่อน”
“เจ้าค่ะ”
“แตงกวาก็เพิ่มขึ้นมาก”
“ข้าขยายแปลงเพิ่มอีกสองแปลง”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างภาคภูมิใจ
“หากทุกอย่างเป็นไปตามที่คิด เดือนหน้าผลผลิตจะเพิ่มขึ้นอีก”
หลี่หยวนพยักหน้า ก่อนเปิดสมุดบัญชี
“เช่นนั้นเราควรคุยเรื่องจำนวนที่จะส่งกันไว้ล่วงหน้า”
เฉียวจิงจิงขยับเข้าไปใกล้
“ได้เจ้าค่ะ”
ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันเรื่องชนิดของผัก ปริมาณที่ร้านต้องการ และวันที่สามารถนำมาส่งได้
หลี่หยวนอธิบายว่าผักบางชนิดขายดีในช่วงเช้า หากจิงจิงนำมาส่งตั้งแต่ร้านเปิดจะช่วยให้ร้านจัดการของได้ทัน
เฉียวจิงจิงฟังอย่างตั้งใจ ก่อนหยิบถ่านขึ้นมาจดลงบนกระดาษ
“ถ้าอย่างนั้นผักกวางตุ้งข้าจะส่งทุกสามวัน ส่วนแตงกวาถ้าผลผลิตมากพอจะเพิ่มให้”
“ได้”
หลี่หยวนมองตัวเลขในกระดาษ
“เจ้าจัดการเรื่องพวกนี้ได้ดีทีเดียว”
“ข้าแค่คิดว่าถ้าจะทำให้เป็นกิจการจริงจัง ก็ต้องจัดการให้เป็นระบบเจ้าค่ะ”
หลี่หยวนมองนางเล็กน้อย
เด็กสาวตรงหน้าไม่ได้มีเพียงความขยัน
นางยังรู้จักวางแผนและคิดถึงอนาคต
“ถ้าเช่นนั้น ต่อไปหากเจ้าต้องการขยายสวนอีก สามารถมาคุยกับข้าได้”
“จริงหรือเจ้าคะ?”
เขาปิดสมุดบัญชี
“เราซื้อขายกันแล้ว ย่อมต้องช่วยกันดูแลให้กิจการเดินต่อไปได้”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นต่อไปข้าคงต้องรบกวนคุณชายหลี่บ่อย ๆ แล้ว”
“ไม่ถือว่ารบกวน”
หลี่หยวนตอบ
“ข้าก็ได้ประโยชน์จากผักของเจ้าเช่นกัน”
หลี่อวี้เซวียนที่นั่งกินขนมอยู่ด้านข้างมองคนทั้งสองสลับกันไปมา ก่อนพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา
“พี่สาวเฉียวกับพี่ใหญ่คุยเรื่องผักกันทุกครั้งเลย”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เพราะพี่ใหญ่ของเจ้าต้องซื้อผักจากข้านี่นา”
“อ้อ”
เด็กชายพยักหน้าเหมือนเข้าใจแล้ว
บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยความเป็นกันเอง
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม เฉียวจิงจิงจึงเตรียมตัวออกไปส่งผักอีกส่วนที่หอสุราหยก
ก่อนออกจากร้าน หลี่อวี้เซวียนกลับรีบวิ่งตามมาจับมือนางไว้
“พี่สาวเฉียว”
“หืม?”
“คราวหน้ามาอีกนะ”
เด็กชายเงยหน้ามองนาง
“ข้าจะมารอ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม ก่อนย่อตัวลงลูบศีรษะเขา
“ได้สิ ถ้ามีผักอีก ข้าจะเอามาให้เจ้าอีก”
“สัญญาแล้วนะ”
“สัญญา”
หลี่อวี้เซวียนจึงยอมปล่อยมือ
เฉียวจิงจิงขึ้นเกวียนลาแล้วออกจากร้านไป
ไม่มีใครรู้ว่า ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา การเดินทางจากหมู่บ้านหลงซานเข้าเมืองของนางจะไม่ใช่เพียงการนำผักมาขายอีกต่อไป
เพราะทุกครั้งที่นางมาถึงร้านถงซินจี้ จะมีเด็กชายคนหนึ่งคอยวิ่งออกมาต้อนรับเสมอ
และเพราะเด็กชายคนนั้น…
ความสัมพันธ์ระหว่างบ้านเฉียวกับตระกูลหลี่ก็เริ่มใกล้ชิดขึ้นทีละน้อย
ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่งของถนน
ชายหนุ่มสองคนกำลังเดินออกจากตรอกเล็ก ๆ หลังจากสอบถามเรื่องเส้นทางขนส่งสินค้าเสร็จเรียบร้อย
เซี่ยเหิงเหลือบมองเจ้านายของตน
“เรื่องที่ต้องตรวจสอบในเมืองจัดการไปได้พอสมควรแล้วขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“กลับกันเถอะ”
แต่เมื่อเดินผ่านหน้าร้านถงซินจี้ สายตาของเขากลับหยุดลง
ภาพที่เห็นอยู่ด้านหน้าเป็นเด็กสาวที่กำลังขึ้นเกวียนลา
ข้างหลังนางมีหลี่หยวนยืนส่งอยู่หน้าร้าน
ส่วนหลี่อวี้เซวียนยังยืนโบกมือไม่หยุด
“พี่สาวเฉียว! คราวหน้ามาอีกนะ!”
เฉียวจิงจิงโบกมือกลับ
“รู้แล้ว ๆ”
เกวียนลาค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
โจวจิ่งเหยียนมองตามอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นสายตาจึงเลื่อนไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าร้าน
“คนนั้นคือหลี่หยวนหรือ?”
เซี่ยเหิงหันไปมอง
“ขอรับ”
“รู้จักกับนางนานแล้วหรือ?”
“จากที่ทราบ ทั้งสองเพิ่งเริ่มซื้อขายกันได้ไม่นาน”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ตอบ
เขามองหลี่หยวนอีกครั้ง
ก่อนละสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก
“ไปกันเถอะ”
“ขอรับ”
ทั้งสองเดินจากไป
แต่หลังจากเดินมาได้พักหนึ่ง เซี่ยเหิงก็เหลือบมองเจ้านายอย่างสงสัย
เหตุใดเมื่อครู่…
องค์ชายถึงถามเรื่องหลี่หยวน?
ส่วนโจวจิ่งเหยียนเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดภาพเมื่อครู่จึงติดอยู่ในความคิดของเขา
เขารู้เพียงว่า…
ครั้งหน้า หากมีโอกาสผ่านหมู่บ้านหลงซานอีก
บางทีเขาอาจแวะไปดูสวนของนางสักหน่อยก็ได้
อย่างไรเสีย…
ผักของนางก็กำลังจะออกผลอีกชุดแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน