33. ตอนที่ 32 แขกประจำบ้านเฉียว
ตอนที่ 32 แขกประจำบ้านเฉียว
หลังจากวันนั้น บ้านเฉียวก็เริ่มมีแขกเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัวแรก ๆ เฉียวจิงจิงคิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
แต่เมื่อผ่านไปสองสามวัน นางก็เริ่มรู้สึกว่า…
บ้านของนางชักจะคึกคักเกินไปแล้ว
เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เฉียวจิงจิงกำลังถอนหญ้าอยู่ในสวน เสียงเรียกจากหน้าบ้านก็ดังขึ้น
“พี่สาวเฉียว!”
นางเงยหน้าขึ้นทันที
เสียงนี้ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร
“อวี้เซวียน?”
เฉียวจิงจิงรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหน้าบ้าน
เด็กชายตัวเล็กยืนอยู่ข้างรถม้าของตระกูลหลี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ด้านหลังคือหลี่หยวนที่กำลังลงจากรถม้า
“พี่สาวเฉียว!”
หลี่อวี้เซวียนวิ่งเข้ามาหานางทันที
“เจ้ามาได้อย่างไร?”
“ข้ามาหาท่าน!”
เด็กชายตอบอย่างไม่ลังเล
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“แล้วพี่ชายเจ้าล่ะ?”
นางหันไปมองหลี่หยวน
หลี่หยวนประสานมือเล็กน้อย
“ข้าต้องเข้าเมืองมาดูร้าน จึงพาเขามาด้วย”
“แล้วเหตุใดไม่ฝากเขาไว้ที่ร้านล่ะเจ้าคะ?”
หลี่หยวนถอนหายใจ
“ข้าลองแล้ว”
เขามองน้องชายของตน
“แต่เขาไม่ยอม”
“เพราะข้าอยากมาหาพี่สาวเฉียว!”
หลี่อวี้เซวียนพูดเสียงดัง
เฉียวจิงจิงอดหัวเราะไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็เข้ามาเถอะ”
นางลูบศีรษะเด็กชายเบา ๆ
“ต่อไปเจ้าก็เรียกพี่ว่า พี่จิงจิง ก็แล้วกันนะ จะได้ไม่ต้องเอาแต่เรียกพี่สาวเฉียวอยู่เรื่อย”
“พี่จิงจิง!”
“ดีมาก”
หลี่อวี้เซวียนรีบวิ่งเข้าไปในสวนทันที
ดวงตาของเด็กชายเป็นประกายเมื่อเห็นแปลงผักที่กำลังเติบโตทอดยาวไปจนถึงตีนเขา
“ผักโตขึ้นอีกแล้ว!”
“ใช่ไหมล่ะ”
เฉียวจิงจิงเดินตามเข้าไป
“ช่วงนี้อากาศดี ผักเลยโตเร็ว”
หลี่อวี้เซวียนย่อตัวลงดูแตงกวาอย่างสนใจ
“ข้าช่วยพี่จิงจิงรดน้ำได้หรือไม่?”
“ได้สิ”
เฉียวจิงจิงส่งกระบอกไม้ไผ่ให้เขา
“แต่ระวังอย่ารดเยอะจนเกินไป”
เด็กชายรับกระบอกไม้ไผ่ไปถือไว้ แล้วเริ่มรดน้ำอย่างตั้งใจ
หลี่หยวนยืนมองภาพนั้น ก่อนยิ้มออกมา
“ดูเหมือนเขาจะชอบสวนของเจ้ามากจริง ๆ”
“เขาชอบผักมากกว่าเจ้าของสวนกระมังเจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงพูดเล่น
หลี่อวี้เซวียนรีบหันกลับมา
“ข้าชอบทั้งสองอย่าง!”
เฉียวจิงจิงหัวเราะทันที
“เด็กคนนี้นี่…”
หลี่หยวนเองก็ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
“พี่จิงจิง!”
เสียงตะโกนของหลี่อวี้เซวียนดังขึ้นอีกครั้ง
เฉียวจิงจิงรีบหันไปมอง
เด็กชายกำลังยืนถือแตงกวาลูกหนึ่งอยู่ในมือ
“ข้าเก็บได้แล้ว!”
“เดี๋ยวก่อน!”
เฉียวจิงจิงรีบวิ่งเข้าไป
“ลูกนั้นยังไม่โตเต็มที่นะ!”
“แต่มันลูกใหญ่มากแล้วนะ!”
“ยังโตได้อีก”
เด็กชายกอดแตงกวาแน่น
“แต่ข้าอยากเอากลับไปให้ท่านแม่ดู”
เฉียวจิงจิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้ม
“เช่นนั้นก็เก็บไว้เถอะ”
“จริงหรือ?”
“จริง แต่คราวหน้าอย่าเก็บเอง ต้องถามพี่ก่อน”
“ขอรับ!”
เด็กชายพยักหน้ารัว ๆ
หลี่หยวนมองน้องชายแล้วถอนหายใจ
“ดูเหมือนวันนี้เขาจะได้ของกลับไปหนึ่งอย่างแล้ว”
“แตงกวาหนึ่งลูก ไม่คิดเงินเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงพูดอย่างจริงจัง
หลี่หยวนหัวเราะ
“เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณเจ้าของสวนแล้ว”
“ยินดีเจ้าค่ะ”
ทั้งสามคนหัวเราะพร้อมกัน
หลังจากนั้นหลี่อวี้เซวียนก็เริ่มวิ่งไปทั่วสวน
บางครั้งช่วยรดน้ำ
บางครั้งช่วยเก็บใบไม้
บางครั้งก็เพียงนั่งมองเฉียวจิงจิงทำงาน
ส่วนหลี่หยวนก็นั่งคุยกับเฉียวต้าซานเรื่องตลาดอยู่ใต้ชายคา
“ช่วงนี้ราคาผักในตลาดเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย”
หลี่หยวนเปิดสมุดบัญชี
“ผักบางชนิดราคาสูงขึ้น แต่บางชนิดกลับขายได้น้อยลง”
เฉียวจิงจิงเดินเข้ามาฟังด้วย
“ถ้าอย่างนั้นข้าควรปลูกอะไรเพิ่ม?”
“ถ้าเป็นช่วงนี้ แตงกวากับถั่วฝักยาวยังขายได้ดี”
หลี่หยวนชี้ตัวเลขในสมุด
“แต่ไม่ควรปลูกมากเกินไปในคราวเดียว หากผลผลิตออกพร้อมกัน ราคาจะตก”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้ว”
นางมองสมุดบัญชีอย่างสนใจ
“ท่านรู้เรื่องตลาดละเอียดมากเลยนะเจ้าคะ”
“ข้าช่วยครอบครัวดูร้านมาหลายปีแล้ว”
“เช่นนั้นต่อไปข้าคงต้องรบกวนท่านอีกมาก”
“ได้”
หลี่หยวนยิ้ม
“หากมีเรื่องเกี่ยวกับตลาดก็มาถามข้าได้”
เฉียวจิงจิงยิ้มตอบ
ในความคิดของนาง หลี่หยวนเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
พูดคุยด้วยง่าย
ให้คำแนะนำโดยไม่ดูถูก
และยังช่วยให้นางเข้าใจเรื่องการค้าขายที่นางไม่คุ้นเคย
ความสัมพันธ์ของทั้งสองจึงค่อย ๆ สนิทสนมขึ้นโดยธรรมชาติ
หลังจากวันนั้น ตระกูลหลี่จึงเริ่มแวะเวียนมาบ้านเฉียวบ่อยขึ้น
บางครั้งหลี่หยวนพาอวี้เซวียนมาเอง
บางครั้งเป็นคนงานของร้านนำข่าวเรื่องตลาดมาให้
บางครั้งก็เพียงแวะมารับผักแล้วพูดคุยกันครู่หนึ่งก่อนกลับ
บ้านที่เคยเงียบสงบของสองพ่อลูกจึงเริ่มมีผู้คนเข้าออกมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เฉียวจิงจิงกลับไม่ได้รู้สึกรำคาญ
ตรงกันข้าม…
นางกลับรู้สึกว่ามีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกคน
โดยเฉพาะหลี่หยวน
นางสามารถพูดคุยเรื่องงานกับเขาได้ทุกเรื่อง
ไม่จำเป็นต้องระวังคำพูดมากนัก
เพราะในสายตาของนาง…
หลี่หยวนคือพี่ชายที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง
ทว่าในขณะที่บ้านเฉียวเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ
อีกด้านหนึ่ง
โจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิงยังคงต้องเดินทางผ่านบริเวณหมู่บ้านหลงซานอยู่หลายครั้ง เพราะภารกิจตรวจสอบเส้นทางค้าข้าวในเมืองยังไม่เสร็จสิ้น
ครั้งแรกเขาเพียงผ่านทาง
ครั้งที่สองแวะสอบถามชาวบ้าน
ส่วนวันนี้…
ขณะที่กำลังจะผ่านทางแยกเดิม โจวจิ่งเหยียนกลับเหลือบมองไปทางบ้านหลังหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
บ้านเฉียว
เซี่ยเหิงสังเกตเห็นสายตาของผู้เป็นนาย จึงเอ่ยขึ้น
“คุณชาย ทางที่เราจะไปอยู่อีกด้านนะขอรับ”
“ข้ารู้”
“เช่นนั้น…”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ตอบ
เพียงดึงสายบังเหียนให้ม้าชะลอลง ก่อนเลี้ยวเข้าไปทางบ้านเฉียว
เซี่ยเหิงมองแผ่นหลังของเจ้านายแล้วเงียบไป
เขาไม่ถามอะไรอีก
เพราะถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอยู่ดี
เมื่อมาถึงหน้าบ้าน โจวจิ่งเหยียนเห็นเฉียวจิงจิงกำลังนั่งอยู่ข้างแปลงผัก
ตรงหน้าของนางมีกระจาดใบหนึ่ง ภายในเต็มไปด้วยต้นกล้า
นางกำลังใช้ไม้เล็ก ๆ ขุดหลุมทีละหลุม ก่อนวางต้นกล้าลงไปอย่างระมัดระวัง
“ท่านมาอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
โจวจิ่งเหยียนลงจากม้า
“ผ่านมา”
เฉียวจิงจิงมองถนนด้านหลังเขา
จากนั้นมองกลับมา
“ช่วงนี้ท่านผ่านมาแถวนี้บ่อยนะเจ้าคะ”
“ทางนี้เป็นเส้นทางที่ข้าต้องผ่าน”
“อ้อ…”
นางพยักหน้า
ไม่ได้ถามต่อ
กลับก้มหน้าทำงานของตนเองต่อทันที
โจวจิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“กำลังปลูกอะไร?”
“ต้นกล้าผักกาดเจ้าค่ะ”
“เหตุใดไม่ปลูกลงไปพร้อมกัน?”
“ไม่ได้”
นางตอบโดยไม่เงยหน้า
“ต้องเว้นระยะให้พอดี ไม่อย่างนั้นพอโตขึ้นรากจะแย่งอาหารกัน”
โจวจิ่งเหยียนมองแปลงผัก
“เจ้ารู้เรื่องพวกนี้มากทีเดียว”
“ข้าปลูกเองทุกวัน จะไม่รู้ได้อย่างไรเจ้าคะ”
คำตอบธรรมดา ๆ ทำให้เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย
ครั้งก่อนเขาเห็นนางขายของป่า
ครั้งต่อมาเห็นนางเลือกซื้อลา
ตอนนี้กลับเห็นนางวางแผนปลูกผักเป็นแปลง ๆ
เด็กสาวคนนี้ดูเหมือนจะสนใจเรื่องหาเงินมากกว่าสตรีวัยเดียวกันหลายคน
“สวนของเจ้าจะขยายอีกหรือ?”
“แน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบทันที
“ไม่กลัวดูแลไม่ไหวหรือไร”
“ถ้าดูแลไม่ไหวก็จ้างคน”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“คนเรามีแค่สองมือ จะทำทุกอย่างได้อย่างไร”
นางเงยหน้าขึ้น
“ถ้ากิจการโตขึ้น ก็ต้องหาคนช่วย”
คำตอบนั้นทำให้โจวจิ่งเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย
ความคิดของนางเป็นระบบกว่าที่เขาคาดไว้
ทั้งยังไม่ได้มีท่าทีเพ้อฝันว่าตนเองจะสามารถทำทุกอย่างได้ด้วยกำลังของตัวเอง
นางรู้ว่าตัวเองทำอะไรได้
และรู้ว่าเมื่อใดควรพึ่งพาผู้อื่น
“เจ้าคิดเรื่องอนาคตไว้ไกลทีเดียว”
“แน่นอนเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ถ้าไม่คิดไว้ก่อน ถึงเวลาจะวุ่นวายเอา”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ตอบ
แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
เขาเริ่มรู้สึกว่า…
เด็กสาวคนนี้น่าสนใจกว่าที่เห็นภายนอก
“ท่านจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานหรือไม่เจ้าคะ?”
เสียงของจิงจิงทำให้เขาหลุดจากความคิด
“ทำไม”
“เงาของท่านบังต้นกล้าข้า”
โจวจิ่งเหยียนก้มลงมอง
เขายืนอยู่ตรงที่แดดตกพอดีจริง ๆ
“ขออภัย”
ชายหนุ่มถอยออกไปด้านข้าง
เฉียวจิงจิงก้มหน้าปลูกต้นกล้าต่อไป
เซี่ยเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องหันหน้าหนี
ไม่รู้ว่าเหตุใดองค์ชายของเขาถึงยอมถอยตามคำพูดของเด็กสาวชาวบ้านง่าย ๆ เช่นนี้
แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ขณะที่เฉียวจิงจิงกำลังจะยกกระจาดต้นกล้าไปอีกแปลง นางกลับทำมันเอียงจนต้นกล้าหลายต้นเกือบร่วงลงพื้น
โจวจิ่งเหยียนยื่นมือมารับกระจาดไว้ทัน
“ระวัง”
เฉียวจิงจิงรีบจับอีกด้าน
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“หนักหรือ?”
“ไม่หนักหรอก”
นางดึงกระจาดกลับมา
“ข้าแค่ไม่ทันระวัง”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาไม่ได้ช่วยถือให้
ไม่ได้ถามไถ่เกินจำเป็น
เพียงเดินไปยืนด้านข้าง ปล่อยให้นางจัดการงานของตนเองต่อ
แต่สายตาของเขากลับมองนางเป็นระยะ
หญิงสาวตรงหน้าดูธรรมดาอย่างยิ่ง
สวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย แม้มือจะเปื้อนดิน ใบหน้ามีเหงื่อเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจบดบังความงามของนางได้
เวลาพูดเรื่องสวน ดวงตาของนางกลับเป็นประกาย
ราวกับเรื่องเล็ก ๆ อย่างต้นผักเหล่านี้มีความสำคัญกับนางมากจริง ๆ
“ท่านมองอะไรหรือเจ้าคะ?”
เฉียวจิงจิงถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า
โจวจิ่งเหยียนชะงัก
“ไม่มีอะไร”
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ”
นางพูดต่อหน้าตาเฉย
“ถ้าท่านจะมองก็มองได้นะ แต่อย่ายืนบังแดดก็พอ เพราะต้นผักของข้าต้องได้รับแสงแดดที่เพียงพอ”
โจวจิ่งเหยียนหลุดหัวเราะเบา ๆ
เด็กสาวคนนี้…
ช่างพูดตรงเสียจริง
ไม่นาน เฉียวต้าซานก็กลับมาจากบนเขา
“จิงจิง พ่อกลับมาแล้ว”
เขาชะงักเมื่อเห็นโจวจิ่งเหยียน
“อ้าว คุณชายโจวมาอีกแล้วหรือ?”
“ขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนประสานมือ
“ข้าผ่านมา จึงแวะมาทักทาย”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“เช่นนั้นก็เข้ามานั่งก่อน”
“ขอบคุณขอรับ”
ทั้งสามจึงนั่งพูดคุยกันใต้ชายคา
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวของเฉียวจิงจิงอีก
ส่วนจิงจิงเองก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะมาด้วยเหตุใด
นางเพียงนั่งคัดเมล็ดพันธุ์ของตนเองไปเรื่อย ๆ
จนกระทั่งจู่ ๆ นางพูดขึ้น
“จริงสิ”
โจวจิ่งเหยียนหันมอง
“ครั้งก่อนท่านบอกว่ากำลังตรวจสอบเส้นทางค้าข้าวไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”
“ใช่”
“แล้วเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ยังต้องตรวจสอบดูอีกระยะหนึ่ง”
“อืม”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้ราบรื่นนะเจ้าคะ”
“ขอบใจ”
นางไม่ได้ถามรายละเอียด
ไม่ได้พยายามสอดรู้เรื่องงานของเขา
เพียงพูดออกมาตามมารยาทแล้วกลับไปสนใจเมล็ดพันธุ์ตรงหน้าต่อ
โจวจิ่งเหยียนมองนางอีกครั้ง
ไม่รู้เพราะเหตุใด…
เขากลับรู้สึกว่าอยากรู้จักเด็กสาวคนนี้ให้มากขึ้นอีกสักหน่อย
ไม่ใช่เพราะนางเป็นหญิงสาว
ไม่ใช่เพราะรูปร่างหน้าตาที่งดงาม
แต่เพราะทุกครั้งที่ได้พูดคุย…
เขามักพบว่านางมีความคิดบางอย่างที่ไม่เหมือนคนทั่วไป
และนั่นทำให้เขาอยากรู้ว่า…
แท้จริงแล้วเฉียวจิงจิงเป็นคนเช่นไรกันแน่
อย่างน้อย…ในตอนนี้ เขายังคิดเช่นนั้น
ช่วงเย็น หลิวซื่อเดินเข้ามาที่บ้านพร้อมตะกร้าใบหนึ่ง
“พี่ต้าซาน!”
เฉียวต้าซานหันไปมอง
“หลิวซื่อ?”
“ข้าเอาไข่มาให้”
นางยื่นตะกร้าให้
“ช่วงนี้ไก่ที่บ้านออกไข่เยอะ ข้ากินไม่ทัน เลยเอามาแบ่งให้พวกเจ้า”
เฉียวต้าซานรับตะกร้าไว้
“ขอบใจ”
“ไม่ต้องขอบใจหรอก”
หลิวซื่อมองไปรอบ ๆ
“มีอะไรให้ช่วยหรือไม่?”
“ไม่มี”
เฉียวต้าซานตอบทันที
“สวนก็มีจิงจิงดูแลอยู่แล้ว”
“ข้าช่วยถอนหญ้าก็ได้”
“ไม่ต้องหรอก”
“ข้าอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ”
หลิวซื่อพูดพลางเดินเข้าไปในสวน
เฉียวต้าซานยืนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ถ้าอยากช่วยก็ช่วยเถอะ”
หลิวซื่อหันมายิ้ม
“ก็แค่นี้เอง”
เฉียวจิงจิงมองพ่อของตนกับหลิวซื่อ ก่อนแอบยิ้ม
วันนี้บ้านของนางมีทั้งอวี้เซวียน หลี่หยวน และโจวจิ่งเหยียนมาเยือน
ตอนนี้ยังมีหลิวซื่อเพิ่มมาอีกคน
ดูเหมือนบ้านหลังเล็ก ๆ แห่งนี้…
จะกลายเป็นสถานที่ที่ผู้คนแวะเวียนมามากขึ้นทุกวัน
เฉียวจิงจิงก้มมองแปลงผักของตน
สวนกำลังโตขึ้น
รายได้กำลังเพิ่มขึ้น
คนรอบตัวก็กำลังเพิ่มขึ้น
แต่สิ่งหนึ่งที่นางยังไม่รู้ก็คือ…
เมื่อสวนใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
นางจะไม่สามารถทำทุกอย่างด้วยตัวเองได้อีกต่อไป
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน