34. ตอนที่ 33 คุณหนูผู้มาเยือน
ตอนที่ 33 คุณหนูผู้มาเยือน
หลังจากนั้น บ้านเฉียวก็ยังคงมีแขกมาเยือนอยู่เรื่อย ๆโดยเฉพาะหลี่อวี้เซวียน
เด็กชายตัวเล็กแทบจะกลายเป็นแขกประจำบ้านไปแล้ว
บางวันมาพร้อมหลี่หยวน
บางวันให้คนขับรถม้าพามาส่ง
บางครั้งถึงขั้นมาพร้อมตะกร้าขนม แล้วบอกหน้าตาเฉยว่าเป็นของฝากจากท่านแม่
เฉียวจิงจิงไม่ได้คิดอะไรมาก
ในทางกลับกัน นางกลับรู้สึกว่าบ้านที่เคยเงียบเหงามีชีวิตชีวาขึ้นไม่น้อย
แต่คนที่เริ่มคิดมากกลับไม่ใช่นาง แต่เป็นคนในตระกูลหลี่ต่างหาก
“ช่วงนี้พี่ใหญ่ไปบ้านเฉียวบ่อยเหลือเกิน”
หลี่อวี้เซวียนพูดขึ้นระหว่างมื้ออาหาร
หลี่หยวนชะงัก
“กินข้าวของเจ้าไป”
“ข้าก็กินอยู่”
เด็กชายตักข้าวเข้าปากหนึ่งคำ ก่อนพูดต่อ
“แต่พี่ใหญ่พาข้าไปหาพี่จิงจิงบ่อยมากเลย”
“ไม่ได้ไปทุกวัน”
“เมื่อวานก็ไป”
“เมื่อวานเป็นเพราะเจ้าร้องบอกจะไป”
“เมื่อวานซืนก็ไป”
“…”
หลี่หยวนเงียบ
คนในครอบครัวที่นั่งอยู่บนโต๊ะต่างมองหน้ากัน
ผู้เป็นมารดาของหลี่หยวนวางตะเกียบลงช้า ๆ
“หยวนเอ๋อร์”
“ขอรับ ท่านแม่”
“เจ้าอายุยี่สิบแล้วนะ”
หลี่หยวนรู้ได้ทันทีว่าประโยคต่อไปต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ข้าทราบขอรับ”
“ถึงเวลาคิดเรื่องแต่งงานได้แล้ว”
มือที่กำลังถือช้อนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนวางช้อนลง
“เรื่องนี้…”
“ครอบครัวเราไม่ได้เร่งเจ้า”
มารดาของเขาพูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น
“แต่มีหลายครอบครัวที่ส่งคนมาถามข่าวแล้ว”
หลี่หยวนถอนหายใจเบา ๆ
“ข้ายังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยขอรับ”
“ไม่คิดไม่ได้”
ผู้เป็นบิดาพูดขึ้นบ้าง
“กิจการของตระกูลหลี่กำลังเติบโต เจ้าเป็นบุตรชายคนโต เรื่องคู่ครองย่อมต้องเลือกให้เหมาะสม”
หลี่หยวนไม่ได้ตอบ
เขารู้ดีว่าคำว่า “เหมาะสม” ในความคิดของผู้ใหญ่หมายถึงอะไร
ฐานะ
ครอบครัว
ชื่อเสียง
ความสามารถ
ทุกอย่างต้องคู่ควรกัน
“มีตระกูลหนึ่งที่แม่คิดว่าเหมาะสมกับเจ้า”
หลี่หยวนเงยหน้าขึ้น
“ตระกูลไป๋”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณหนูไป๋หว่านชิง?”
มารดาพยักหน้า
“ใช่”
หลี่อวี้เซวียนที่กำลังกินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นทันที
“พี่ใหญ่จะแต่งงานแล้วหรือ?”
“กินข้าวไป!”
หลี่หยวนบอกน้องชาย
เด็กชายก้มหน้ากินข้าวต่ออย่างว่าง่าย
แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลี่หยวนถอนหายใจ
เขาไม่ได้รังเกียจไป๋หว่านชิง
อีกฝ่ายเป็นบุตรสาวจากตระกูลมีฐานะ
กิริยามารยาทดี
รู้หนังสือ
ฉลาด และวางตัวเหมาะสม
หากมองจากสายตาคนทั่วไป…
พวกเขาสองคนก็นับว่าเหมาะสมกันจริง ๆ
เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่คิดถึงเรื่องแต่งงาน
และที่สำคัญ…
ช่วงนี้เขากลับรู้สึกว่าอยากไปบ้านเฉียวมากกว่าที่ควรจะเป็น
ไม่ใช่เพราะอวี้เซวียนเพียงอย่างเดียว
แต่เพราะมีใครบางคนอยู่ที่นั่น
คนที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจทุกครั้งที่ได้พูดคุย
หลี่หยวนขมวดคิ้วกับความคิดของตัวเอง
ก่อนรีบสลัดมันออกไป
เขาคงคิดมากเกินไป
หลายวันต่อมา
ร้านถงซินจี้ในเมืองหย่งอันยังคงคึกคักเช่นเดิม
เฉียวจิงจิงนั่งอยู่บนเกวียนลา ข้างกายคือตะกร้าผักสดที่เก็บมาตั้งแต่เช้า
“ค่อย ๆ ยกนะขอรับ”
คนงานของร้านรีบเข้ามาช่วย
“ผักชุดนี้สดมากทีเดียว”
“เก็บเมื่อเช้าเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบ
“ถ้าเก็บไว้นานกว่านี้คงไม่สดเท่านี้”
นางกำลังช่วยคนงานยกตะกร้าลงจากเกวียนลา
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านในร้าน
“พี่จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงหันไป
หลี่อวี้เซวียนวิ่งออกมาจากร้านทันที
“อวี้เซวียน?”
เด็กชายพุ่งเข้ามากอดแขนนาง
“พี่จิงจิงมาแล้ว!”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“มาช่วยพี่ใหญ่ดูร้าน”
หลี่หยวนเดินตามออกมา
“เขาบอกว่าจะมาช่วย แต่เอาเข้าจริงก็เอาแต่ถามว่าเจ้าจะมาเมื่อไหร่”
“ข้าไม่ได้ถามบ่อยเสียหน่อย”
“เจ้าถามตั้งแต่เช้า”
“ก็…”
เด็กชายทำหน้าไม่ยอมแพ้
“ข้าอยากเจอพี่จิงจิงนี่”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เอาเถอะ วันนี้พี่เอาผักมาให้เจ้าดูด้วย”
“จริงหรือ?”
ดวงตาหลี่อวี้เซวียนเป็นประกาย
หลี่หยวนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู
“อย่าเพิ่งกวนพี่จิงจิง นางเพิ่งมาถึง”
“ข้าจะช่วย!”
เด็กชายรีบวิ่งไปหยิบตะกร้าเล็ก ๆ
“ข้าช่วยยก!”
“เจ้ายกไหวหรือ?”
“ไหว!”
หลี่อวี้เซวียนจับหูตะกร้าแล้วออกแรงสุดตัว
ตะกร้าขยับเพียงเล็กน้อย
ใบหน้าของเด็กชายแดงขึ้นทันที
เฉียวจิงจิงรีบหัวเราะ
“พอแล้ว ๆ เดี๋ยวหลังหักเสียก่อน เอาไว้เจ้าโตอีกหน่อยค่อยช่วยพี่”
หลี่อวี้เซวียนทำปากยื่น
“ก็ได้”
หลี่หยวนมองภาพตรงหน้าแล้วอมยิ้ม
แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงของคนงานหน้าร้านก็ดังขึ้น
“นายท่าน คุณหนูตระกูลไป๋มาแล้วขอรับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หยวนค่อย ๆ จางลง
เขาหันไปมองหน้าร้าน
รถม้าคันหนึ่งหยุดอยู่ด้านหน้า
หญิงสาวในชุดเรียบหรูสีอ่อนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างามโดยมีสาวใช้ช่วยประคอง
ใบหน้าของนางงดงาม กิริยาเรียบร้อยของคนที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ
นางคือ…
ไป๋หว่านชิง
“คุณหนูไป๋”
หลี่หยวนประสานมือ
ไป๋หว่านชิงยิ้มบาง
“คุณชายหลี่”
นางทักทายหลี่หยวนตามมารยาท ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นเด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่กับหลี่อวี้เซวียน
เฉียวจิงจิงกำลังยืนอยู่ข้างตะกร้าผัก
เสื้อผ้าของนางเรียบง่าย
มือยังมีคราบดินเล็กน้อย
แต่ใบหน้ากลับสดใส และท่าทางไม่ได้มีความประหม่าแม้แต่น้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าคนมีฐานะ
“นั่นคือ…”
ไป๋หว่านชิงถาม
หลี่หยวนตอบ
“แม่นางเฉียว นางเป็นคนส่งผักให้ร้านถงซินจี้”
“อ้อ”
ไป๋หว่านชิงพยักหน้า
เฉียวจิงจิงเองก็ประสานมือ
“คุณหนูไป๋”
ไป๋หว่านชิงยิ้ม
“ได้ยินว่าช่วงนี้ผักของร้านถงซินจี้สดมาก หวานกรอบกำลังดี คงเป็นผักจากสวนของแม่นางเฉียวกระมัง”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
ไป๋หว่านชิงมองตะกร้าผัก
“นับว่าเก่งทีเดียว”
นางหยุดเล็กน้อย
สายตาเลื่อนไปยังเสื้อผ้าของจิงจิง
“สำหรับคนจากหมู่บ้าน”
น้ำเสียงฟังดูเหมือนคำชม แต่ความหมายกลับชัดเจน
เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบโต้ เพียงยิ้มบาง ๆ
ไป๋หว่านชิงจึงพูดต่อ
“ข้าเคยได้ยินว่าการทำสวนต้องใช้ความอดทนไม่น้อย”
“แต่บางอย่างต่อให้ขยันเพียงใด ก็คงไม่ได้มาง่าย ๆ”
นางหยุดเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“เช่นฐานะและครอบครัว บางเรื่องมิใช่เพียงใช้ความขยันก็เปลี่ยนได้”
หลี่หยวนขมวดคิ้ว
“คุณหนูไป๋!”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แต่ไป๋หว่านชิงยังคงยิ้ม
“ข้าก็ไม่ได้พูดอะไรผิดนี่ เพียงแค่พูดความจริงเท่านั้น”
เฉียวจิงจิงกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง นางเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะยิ้ม
“ที่คุณหนูไป๋พูดข้าเข้าใจทุกอย่าง”
ไป๋หว่านชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเฉียวจิงจิงจะตอบ
“เช่นนั้นก็ดี”
เฉียวจิงจิงวางมือบนตะกร้าผัก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“แต่ข้าเองก็ไม่เคยคิดจะแต่งเข้าตระกูลหลี่นี่เจ้าคะ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที
แม้แต่หลี่อวี้เซวียนยังหยุดขยับ
ไป๋หว่านชิงนิ่งไป
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“ข้าทราบเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ท่านเพียงพูดเรื่องฐานะ”
นางมองอีกฝ่ายตรง ๆ
“แต่ข้าก็ไม่ได้คิดเรื่องนั้นอยู่แล้ว”
หลี่หยวนมองเฉียวจิงจิง จากนั้นหันไปมองไป๋หว่านชิง
สีหน้าของเขาเริ่มไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหนูไป๋”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ไป๋หว่านชิงนิ่งไป
หลี่หยวนไม่ได้พูดเสียงดัง แต่กล่าวทุกคำชัดเจน
“นางเป็นคู่ค้าของร้านถงซินจี้ และเป็นสหายของอวี้เซวียน”
เขาหยุดเล็กน้อย
“หากจะพูดเรื่องการค้าก็พูดเรื่องการค้าก็พอ เรื่องฐานะของนางไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้”
ไป๋หว่านชิงมองเขา แววตาของนางมีความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
นางรู้ว่าหลี่หยวนเป็นคนสุภาพ ไม่ค่อยขัดแย้งกับใคร
แต่วันนี้เขากลับยืนอยู่ข้างหญิงสาวชาวบ้านอย่างชัดเจน
“พี่ใหญ่…”
หลี่อวี้เซวียนดึงชายเสื้อพี่ชาย
“อย่าทะเลาะกันเลยนะ”
หลี่หยวนก้มลงมองน้องชาย สีหน้าของเขาอ่อนลงทันที
“พี่ไม่ได้ทะเลาะ”
หลี่อวี้เซวียนพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ดี”
เด็กชายหันไปหาเฉียวจิงจิง
“พี่จิงจิง เราไปดูผักกันเถอะ”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ได้สิ”
นางเดินตามเด็กชายออกไป
หลี่หยวนมองตามหลังนางไปครู่หนึ่ง
หญิงสาวกำลังย่อตัวคุยกับหลี่อวี้เซวียนเรื่องแตงกวา
สีหน้าของนางไม่ได้มีความกังวลแม้แต่น้อยราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้มีผลอะไรกับนาง
หลี่หยวนถอนหายใจเบา ๆ
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงไม่ชอบเห็นใครพูดกับนางเช่นนั้น
แต่เขารู้เพียงว่า…
เขาไม่อยากให้นางถูกดูถูก
ไป๋หว่านชิงสังเกตเห็นสายตานั้น
แม้เพียงชั่วขณะ แต่นางก็เห็นชัดเจน
และนั่นเป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจของนาง
หรือบางที…
หญิงสาวจากหมู่บ้านคนนี้อาจมีความสำคัญต่อหลี่หยวน
ด้านนอก
เฉียวจิงจิงกำลังยกตะกร้าผักขึ้นวางบนชั้น
หลี่อวี้เซวียนเดินตามอยู่ข้าง ๆ
“พี่จิงจิง”
“หืม?”
“เมื่อครู่ท่านโกรธหรือไม่?”
“ไม่”
“จริงหรือ?”
“จริง”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“คนอื่นจะคิดอย่างไรก็เรื่องของเขา ข้าขายผัก หาเงิน และใช้ชีวิตของข้า ไม่ได้ขอข้าวใครกินเสียหน่อย”
หลี่อวี้เซวียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“พี่จิงจิงเก่งที่สุด”
“แน่นอน”
นางตอบทันทีจนเด็กชายหัวเราะ
แต่ไม่มีใครสังเกตว่า…
บริเวณถนนฝั่งตรงข้าม มีชายหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งลงจากหลังม้า
โจวจิ่งเหยียนมาที่เมืองในวันนี้เพื่อตรวจสอบเรื่องเส้นทางค้าข้าวเช่นเดิม
ทว่าเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปยังหน้าร้านถงซินจี้…
กลับเห็นเฉียวจิงจิงพอดี
เขาหยุดมองเพียงครู่หนึ่ง
จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังหลี่หยวนที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากนาง
เซี่ยเหิงมองตาม
“คุณชาย?”
“อืม”
“จะเข้าไปหรือไม่ขอรับ?”
โจวจิ่งเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนส่ายหน้า
“ไม่ต้อง”
เขาหันมองถนนอีกด้าน
“วันนี้มีงานต้องทำ”
เซี่ยเหิงพยักหน้า
แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า…
เหตุใดองค์ชายถึงมองร้านนั้นอยู่นานกว่าปกติ?
โจวจิ่งเหยียนขึ้นม้า
ก่อนจากไป เขาหันกลับไปมองร้านถงซินจี้อีกครั้ง
เฉียวจิงจิงกำลังหัวเราะกับหลี่อวี้เซวียน
เขามองอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนละสายตา
“ไปกันเถอะ”
แต่ก่อนจะออกจากถนนเส้นนั้น เขากลับได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กสาวดังตามลมมาอีกครั้ง
โจวจิ่งเหยียนเหลือบมองไปทางร้านถงซินจี้โดยไม่รู้ตัว
เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยกับตัวเอง
เขาเพียงผ่านมาเท่านั้น
เหตุใดจึงต้องหันกลับไปมองอีกครั้งกัน?
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน