35. ตอนที่ 34 คนที่ข้าเลือกเอง
ตอนที่ 34 คนที่ข้าเลือกเอง
หลังจากเรื่องที่ร้านถงซินจี้ผ่านไป ชื่อของเฉียวจิงจิงก็ยังคงถูกพูดถึงอยู่บ้างในบ้านตระกูลหลี่ไม่ใช่เพราะนางทำอะไรผิด
แต่เพราะมีคนเริ่มสังเกตเห็นว่า…
คุณชายใหญ่ของบ้านแวะไปหมู่บ้านหลงซานบ่อยเกินไปแล้ว
“พี่ใหญ่ วันนี้จะออกไปอีกหรือ?”
หลี่อวี้เซวียนที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ในห้องโถงเอ่ยถามขึ้น
หลี่หยวนชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา
“ออกไปดูร้าน”
“ร้านถงซินจี้อยู่ทางนี้”
อวี้เซวียนชี้ไปอีกทางอย่างจริงจัง
“แต่บ้านพี่จิงจิงอยู่ทางโน้น”
หลี่หยวนเงยหน้าขึ้นมองน้องชาย
“เจ้าสนใจเรื่องของพี่มากเกินไปแล้ว”
เด็กชายหัวเราะ
“ก็พี่ใหญ่ไปบ้านพี่จิงจิงบ่อยนี่นา”
“ข้าไม่ได้ไปบ่อย”
“แต่ข้าเห็นหลายครั้งแล้ว”
“…”
หลี่หยวนพูดไม่ออก
คนรับใช้ที่อยู่ด้านข้างรีบก้มหน้าเพื่อกลั้นยิ้ม
หลี่อวี้เซวียนยังไม่ยอมปล่อย
“พี่ใหญ่ชอบพี่จิงจิงหรือ?”
หลี่หยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างใจเย็น
“นางเป็นสหายของเจ้า”
“แล้วเป็นสหายของพี่ใหญ่ด้วยหรือไม่?”
“…นับว่าใช่”
เด็กชายยิ้มกว้าง
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
“ดีอะไร?”
“เพราะถ้าพี่ใหญ่ชอบพี่จิงจิง อีกหน่อยเมื่อนางมาเป็นพี่สะใภ้ของข้า…”
“ข้าก็ไม่ต้องค่อยไปหาพี่จิงจิงที่บ้านบ่อย ๆ แล้ว”
“อวี้เซวียน!”
เสียงหัวเราะของเด็กชายดังขึ้นทั่วเรือน
หลี่หยวนได้แต่ส่ายหน้า
แต่หลังจากน้องชายวิ่งออกไปแล้ว เขากลับนั่งนิ่งอยู่กับที่
คำถามเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในใจ
เขาชอบนางหรือ?
หลี่หยวนไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เขาเพียงรู้ว่าเวลาผ่านหมู่บ้านหลงซาน เขามักนึกถึงสวนผักของบ้านเฉียว
รู้ว่าเมื่อเห็นผักที่นางปลูก เขามักอยากเข้าไปดู
รู้ว่าการพูดคุยกับนางทำให้เขารู้สึกสบายใจ
และเมื่อวันก่อน ตอนที่ไป๋หว่านชิงพูดถึงฐานะของนาง…
เขากลับรู้สึกไม่พอใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลี่หยวนวางถ้วยชาที่ยังไม่ได้ดื่มลงบนโต๊ะ
บางทีเขาอาจต้องยอมรับว่า ความรู้สึกของตนกำลังเปลี่ยนไปทีละน้อย
แต่เขายังไม่คิดจะรีบร้อนเรียกมันว่าความรัก
เพราะบางเรื่อง…
ต้องใช้เวลา
ช่วงเย็นของวันนั้น หลี่หยวนถูกบิดามารดาเรียกเข้าไปพบ
ทันทีที่ก้าวเข้าเรือนใหญ่ เขาก็เห็นบิดา มารดานั่งอยู่พร้อมหน้า
บนโต๊ะมีถ้วยชาและจานขนมวางอยู่ บรรยากาศดูเป็นทางการผิดปกติ
หลี่หยวนรู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องสำคัญ
“ท่านพ่อเรียกข้ามาหรือ?”
บิดาของเขาพยักหน้า
“นั่งก่อน”
หลี่หยวนนั่งลง
มารดามองบุตรชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น
“เรื่องตระกูลไป๋”
หลี่หยวนเงียบ
“หว่านชิงเป็นบุตรสาวจากตระกูลที่ดี กิริยามารยาทเรียบร้อย ครอบครัวของนางก็มีฐานะเหมาะสมกับเรา”
“ข้าทราบ”
“เมื่อวันก่อนเจ้าก็ได้พบกับนางแล้ว”
“ขอรับ”
มารดายิ้มเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็ควรลองทำความรู้จักกันให้มากขึ้น”
หลี่หยวนไม่ได้ตอบทันที
บิดาจึงพูดต่อ
“อีกไม่กี่วัน ตระกูลไป๋จะเชิญเราไปกินอาหารที่บ้าน หากเจ้าไม่มีธุระก็ไปด้วยกัน”
“ท่านพ่อ”
“ว่าอย่างไร?”
“ข้ายังไม่คิดเรื่องแต่งงาน”
“ไม่คิดแต่งงานตอนนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่แต่งในอนาคต”
หลี่หยวนเงยหน้าขึ้น
“ข้าทราบ”
“ถ้าเช่นนั้นก็ลองพูดคุยกับหว่านชิงดู นางเป็นเด็กดี”
หลี่หยวนถอนหายใจเบา ๆ
เขาไม่ได้รังเกียจไป๋หว่านชิง
นางเป็นสตรีที่มีมารยาทและเหมาะสมกับตระกูลหลี่จริง ๆ
แต่คำว่าเหมาะสม…
ไม่ควรเป็นเหตุผลเดียวของการแต่งงาน
“ท่านพ่อ ข้าเข้าใจความหวังดีของท่าน”
เขาพูดช้า ๆ
“แต่เรื่องแต่งงาน ข้าอยากตัดสินใจด้วยตัวเอง”
บรรยากาศในห้องเงียบลง
มารดาขมวดคิ้ว
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
หลี่หยวนสบตานาง
“หมายความว่า หากวันหนึ่งข้าจะแต่งงาน ข้าอยากแต่งกับคนที่ข้าเลือกเอง”
“แล้วคนที่เจ้าชอบอยู่ตอนนี้คือใคร เด็กสาวชาวบ้านคนนั้นหรือ”
คำถามของมารดาทำให้หลี่หยวนชะงัก
เขาไม่ตอบ
เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ
แต่ก่อนที่มารดาจะถามซ้ำ เขาก็พูดขึ้นอย่างหนักแน่น
“คนที่ข้าจะแต่งด้วยในอนาคต ควรเป็นคนที่ข้าเลือกเอง”
“หลี่หยวน!”
เสียงมารดาเข้มขึ้น
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร? การแต่งงานของเจ้าไม่ใช่เรื่องของเจ้าเพียงคนเดียว”
“ข้าทราบ”
“ถ้าอย่างนั้นเหตุใดจึงดื้อดึง?”
หลี่หยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“เพราะข้าไม่อยากให้สตรีคนหนึ่งแต่งเข้าบ้านของเรา เพียงเพราะทุกคนคิดว่านางเหมาะสมกับข้า”
เขาลุกขึ้น
“ข้าจะไม่ทำร้ายนางด้วยการให้ความหวัง หากในใจของข้ายังไม่ได้เลือกนาง”
พูดจบเขาก็ประสานมือคำนับ
“เรื่องนี้ขอให้ท่านพ่อกับท่านแม่ให้เวลาข้าสักหน่อย”
แล้วจึงเดินออกจากเรือนไป
ในเวลาเดียวกัน ที่หมู่บ้านหลงซาน
เฉียวต้าซานกำลังนั่งซ่อมด้ามจอบอยู่หน้าบ้าน
หลิวซื่อเดินถือตะกร้าใส่ขนมเข้ามาในบ้าน
“พี่ต้าซาน”
ชายหนุ่มเงยหน้า
“มาอีกแล้วหรือ?”
“ทำไม? ข้ามาไม่ได้หรือไร”
“ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
หลิวซื่อวางตะกร้าขนมลงบนโต๊ะ
“นี่ขนมถั่วที่ข้าทำไว้ เอามาให้จิงจิง”
“นางไม่อยู่ ไปดูสวนด้านหลังบ้านนู่น”
หลิวซื่อพยักหน้า
“งั้นข้ารอ”
เฉียวต้าซานมองนาง
“ไม่ต้องรอหรอก เอาของวางไว้ก็พอ”
“ข้าอยากช่วยงาน”
“งานอะไร?”
หลิวซื่อหันไปมองสวน
“ถอนหญ้าแล้วกัน”
นางหยิบตะกร้าใส่ขนมขึ้นมา
เฉียวต้าซานมองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้น
ทั้งสองเดินไปทางสวนด้วยกัน
ไม่มีคำหวาน
ไม่มีใครพูดเรื่องความสัมพันธ์
แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลิวซื่อเริ่มมาที่บ้านเฉียวบ่อยขึ้น
ส่วนเฉียวต้าซานเอง…
ก็ไม่เคยบอกให้นางกลับไปอีกเลย
วันรุ่งขึ้น เฉียวจิงจิงกำลังถอนหญ้าอยู่ในแปลงผัก ก็ได้ยินเสียงรถม้าดังมาจากหน้าบ้าน
“พี่จิงจิง!”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น
หลี่อวี้เซวียนวิ่งเข้ามา
“ช้าหน่อย เดี๋ยวล้ม!”
หลี่หยวนเดินตามเข้ามา
ในมือของเขาถือถุงกระดาษเล็ก ๆ
เฉียวจิงจิงลุกขึ้นยืน
“พวกท่านมาทำอะไรหรือ?”
หลี่อวี้เซวียนยกถุงในมือขึ้น
“ข้าเอาขนมมาให้!”
“อีกแล้วหรือ?”
“ใช่!”
เด็กชายยิ้มกว้าง
เฉียวจิงจิงรับถุงขนมมา ก่อนจะหันไปมองหลี่หยวน
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“ไม่ใช่ของข้า”
หลี่หยวนตอบ
“อวี้เซวียนเลือกเอง”
“แต่พี่ใหญ่เป็นคนจ่ายเงิน”
“…”
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะ
“เช่นนั้นก็ขอบคุณทั้งสองคน”
หลี่อวี้เซวียนพยักหน้าอย่างพอใจ
“วันนี้ข้าจะช่วยพี่จิงจิงทำสวน!”
“ได้ แต่ห้ามเด็ดต้นผัก”
“ข้ารู้แล้ว!”
เด็กชายวิ่งไปทางแปลงผักทันที
หลี่หยวนมองตาม ก่อนจะหันกลับมาหาเฉียวจิงจิง
“ข้าขอโทษเรื่องวันก่อนด้วย”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“เรื่องที่ไป๋หว่านชิงพูด”
เฉียวจิงจิงโบกมือ
“ไม่ต้องคิดมากหรอกเจ้าค่ะ นางพูดตามที่นางคิด”
“แต่ข้าไม่ควรปล่อยให้นางพูดเช่นนั้น”
“ท่านก็ไม่ได้ปล่อยเสียหน่อย”
“ท่านยังพูดแทนข้าตั้งหลายคำ”
หลี่หยวนมองนางแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ข้าเพียงพูดตามความจริง”
“เช่นนั้นก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงก้มลงถอนหญ้าต่อ
“เรื่องของคนอื่นไม่สำคัญเท่าผักของข้า”
หลี่หยวนมองแปลงผักตรงหน้า
“เจ้าคิดเรื่องผักมากกว่าคนจริง ๆ”
“แน่นอน ผักไม่พูดมาก”
“อวี้เซวียนก็พูดมาก”
“นั่นก็จริง”
เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมกัน
แต่ไม่มีใครสังเกตว่า…
ตรงถนนด้านนอกหมู่บ้าน มีรถม้าคันหนึ่งหยุดอยู่ชั่วครู่
โจวจิ่งเหยียนนั่งอยู่ด้านใน กำลังตรวจเอกสารเกี่ยวกับเส้นทางค้าข้าว
เซี่ยเหิงเปิดม่านขึ้นเล็กน้อย
“คุณชาย ทางนี้ขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนกำลังจะตอบ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นภาพในสวนเสียก่อน
เด็กชายตัวเล็กกำลังวิ่งไปมา
หลี่หยวนกำลังยืนคุยกับเฉียวจิงจิง
นางกำลังหัวเราะ
เขามองอยู่เพียงครู่เดียว
จากนั้นจึงก้มกลับไปอ่านเอกสารต่อ
“ไปเถอะ”
เซี่ยเหิงลดม่านลง
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหมู่บ้าน
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้หันกลับไปมองอีก
อย่างน้อย…
เขาก็บอกตัวเองเช่นนั้น
เย็นวันนั้น เฉียวจิงจิงเก็บผักเสร็จแล้วจึงเดินกลับบ้าน
หลิวซื่อกำลังนั่งคุยกับเฉียวต้าซานอยู่หน้าบ้าน
บนโต๊ะมีอาหารสองสามอย่างวางอยู่
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“วันนี้มีแขกหรือเจ้าคะ?”
หลิวซื่อรีบตอบ
“ข้าแค่เอาของมาให้”
เฉียวต้าซานกลับพูดเรียบ ๆ
“อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนก็ได้”
หลิวซื่อชะงัก
เฉียวจิงจิงมองหน้าพ่อ แล้วมองหน้าหลิวซื่อ
ก่อนจะยิ้มกว้าง
“เช่นนั้นวันนี้บ้านเราก็มีแขกแล้วสินะเจ้าคะ”
“จิงจิง!”
หลิวซื่อหน้าแดง
เฉียวต้าซานกลับก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม
นางหัวเราะออกมา
ดูเหมือนว่า…
นอกจากสวนของนางแล้ว
บ้านหลังนี้ก็กำลังมีบางอย่างเติบโตขึ้นเช่นกัน
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
ณ เรือนตระกูลหลี่
หลี่หยวนกำลังนั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่าง
เขามองออกไปยังทิศทางของหมู่บ้านหลงซาน
คำพูดของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“แล้วคนที่เจ้าชอบอยู่ตอนนี้คือใคร?”
หลี่หยวนเงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจ
เขายังไม่รู้คำตอบ
แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขารู้แล้ว
หากวันหนึ่งเขาต้องเลือกคนที่จะเดินเคียงข้างกันไปตลอดชีวิต…
เขาจะเป็นคนเลือกเอง
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน