36. ตอนที่ 35 สองมือไม่พอแล้ว
ตอนที่ 35 สองมือไม่พอแล้ว
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา แทบไม่มีเวลาว่างให้สองพ่อลูกได้พักผักที่ปลูกไว้ทยอยโตขึ้นพร้อมกันหลายแปลง
เมื่อก่อนมีเพียงไม่กี่แปลง ต่อให้เฉียวจิงจิงกับเฉียวต้าซานทำงานกันตั้งแต่เช้าจรดเย็นก็ยังพอไหว
แต่ตอนนี้พื้นที่เพาะปลูกขยายออกไปมากกว่าเดิม
หอสุราหยกของเถ้าแก่ลู่รับผักเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ร้านถงซินจี้ของตระกูลหลี่ก็รับผักจากบ้านเฉียวอย่างต่อเนื่อง
ยิ่งขายดี…
งานก็ยิ่งมากขึ้น
“ท่านพ่อ!”
เสียงของเฉียวจิงจิงดังมาจากท้ายสวน
“ตรงนั้นยังไม่ได้รดน้ำเจ้าค่ะ!”
“รู้แล้ว!”
เฉียวต้าซานตะโกนตอบ ขณะยกบัวรดน้ำเดินไปอีกแปลง
“แล้วผักกาดขาวแปลงนี้ต้องเก็บก่อนเที่ยงนะเจ้าคะ!”
“ได้!”
“แตงกวาด้วย!”
“ได้!”
“ถั่วฝักยาว…”
“จิงจิง!”
เฉียวต้าซานหันมาตะโกน
“พ่อมีแค่สองมือ!”
นางชะงักไป ก่อนก้มมองมือของตัวเอง จากนั้นก็มองไปที่มือของบิดา
ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง
“จริงด้วย”
“…”
“สองมือไม่พอแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานถอนหายใจ
“ในที่สุดเจ้าก็รู้ตัวเสียที”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ ก่อนจะหันกลับไปมองสวน
นางเดินไปตามแปลงผักทีละแปลง
ถอนหญ้ายังไม่หมด
รดน้ำก็ยังไม่ทั่ว
ผักบางส่วนโตจนพร้อมเก็บ แต่ยังไม่มีเวลาเก็บ
และเมื่อเก็บแล้วก็ต้องคัดขนาด ล้างดิน มัดรวม และเตรียมขนขึ้นเกวียนเข้าเมือง
แค่คิดก็เหนื่อยแทนแล้ว
เฉียวจิงจิงยกมือเท้าเอว
“เราต้องจ้างคนแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานที่กำลังวางบัวรดน้ำหันกลับมามองลูกสาว
“ถ้าไม่จ้าง เราจะเสียผักมากกว่านี้”
นางชี้ไปยังแปลงด้านหน้า
“ดูสิ ถ้าปล่อยไว้อีกสองวัน ผักบางต้นจะโตเกินขนาดที่ร้านต้องการ”
“ก็จริง”
“แล้วเราสองคนก็ไม่มีเวลาทำทุกอย่างพร้อมกัน”
เฉียวต้าซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็จ้าง”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“แต่ข้าอยากจ้างคนที่ไว้ใจได้ก่อน”
“ในหมู่บ้านเราก็มีหลายคน”
“ใช่เจ้าค่ะ แต่ข้าไม่อยากรับคนแปลกหน้าเข้ามาทันที”
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
“ข้ารู้แล้วว่าจะถามใคร”
คนแรกที่เฉียวจิงจิงนึกถึงคือ หยูไห่
นายพรานผู้เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของเฉียวต้าซาน และเป็นบิดาของหยูเสี่ยวเถา
เช้าวันต่อมา เฉียวจิงจิงจึงเดินทางไปบ้านหยูไห่พร้อมกับบิดา
หยูไห่กำลังเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์อยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นสองพ่อลูกเดินเข้ามาก็เลิกคิ้ว
“มีอะไรหรือ?”
เฉียวต้าซานนั่งลง
“มาหาเจ้ามีเรื่องให้ช่วย”
หยูไห่หัวเราะ
“เรื่องอะไร? หรือเจ้าจะชวนข้าขึ้นเขา?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบแทน
“ข้าจะชวนท่านมาทำงานที่สวนผักของข้าเจ้าค่ะ”
หยูไห่นิ่งไป
“ทำงาน?”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงอธิบายเรื่องงานในสวนให้ฟัง
ทั้งถอนหญ้า รดน้ำ เก็บผัก เตรียมผัก และช่วยดูแลพื้นที่
“ข้าจะจ่ายค่าแรงให้ท่านลุงหยูเหมือนคนงานทั่วไป”
หยูไห่ส่ายหน้า
“ข้าเป็นเพื่อนกับพ่อเจ้า จะรับเงินได้อย่างไรกัน”
เฉียวต้าซานรีบพูด
“รับเถอะ งานก็คืองาน”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ใช่เจ้าค่ะ ถ้าไม่รับเงิน แล้วให้ท่านทำงานฟรี ๆ ข้าก็รู้สึกเกรงใจ”
หยูไห่หัวเราะ
“เจ้าสองพ่อลูกนี่จริง ๆ เลย”
เขามองสวนของบ้านเฉียวที่อยู่ไม่ไกล
จากนั้นจึงพยักหน้า
“ได้ ข้าช่วย”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“แต่ข้ามีข้อแม้”
นางชะงัก
“อะไรหรือเจ้าคะ?”
“ถ้าข้าทำงานดี ต้องเพิ่มค่าแรง”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ตกลงเจ้าค่ะ”
“ใครมาหรือพ่อเสี่ยวเถา”
หูซื่อ มารดาของหยูเสี่ยวเถาเดินออกมาจากหลังบ้านแล้วถามขึ้น
เฉียวจิงจิงหันไปมองก่อนจะทักทาย
“ท่านป้าหู เสี่ยวเถาล่ะเจ้าคะ ตั้งแต่มาถึงข้ายังไม่เห็นนางเลย”
“ป้าให้นางไปซื้อไข่ แล้วหัวเราะอะไรกันอยู่หรือ”
“ข้าจะมาชวนท่านลุงหยูไปช่วยงานที่สวนเจ้าค่ะ”
หูซื่อฟังแล้วก็เข้าใจทันที
“สวนเจ้าขยายอีกแล้วหรือ”
“เจ้าค่ะ”
หูซื่อยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย เดี๋ยวข้าก็จะไปช่วยด้วย”
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“จริงสิ”
หูซื่อหัวเราะ
“ช่วงนี้ข้าก็อยู่บ้านไม่ได้มีงานอะไรหนักหนา หากช่วยเจ้าได้ก็ช่วยกันไป”
เฉียวจิงจิงมองนาง
จากนั้นก็หันไปมองหยูไห่
“ถ้าอย่างนั้น…”
นางยิ้ม
“ข้าจ้างทั้งสองคนเลยเจ้าค่ะ”
หูซื่อหัวเราะ
“เจ้าพูดเหมือนเป็นเถ้าแก่ใหญ่เสียจริง”
เฉียวจิงจิงยกมือแตะจมูก
“ก็สวนข้าเป็นของข้านี่เจ้าคะ”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วส่ายหน้า
แต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้ม
สองพ่อลูกกำลังเดินกลับบ้านแต่แล้วเฉียวต้าซานก็นึกขึ้นได้
“แล้วหลิวซื่อเล่า จะชวนนางมาทำงานด้วยกันไหม”
เฉียวต้าซานถามขึ้น
“ข้าจะไปถามนางเย็นนี้เจ้าค่ะ”
แต่ยังไม่ทันที่สองพ่อลูกจะเดินไปถึงบ้าน หลิวซื่อก็ถือถังน้ำเดินเข้ามาพอดี
เมื่อนางรู้ว่าเฉียวจิงจิงกำลังหาคนช่วยงาน นางก็เสนอตัวทันที
พอกลับมาถึงบ้าน เฉียวจิงจิงก็พบว่าหยูเสี่ยวเถามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
“จิงจิง!”
เด็กสาวรีบลุกขึ้น
“เจ้าไปบ้านข้าทำไมไม่เรียกข้า?”
“ข้าไปชวนท่านลุงหยูมาทำงาน”
“ข้ารู้แล้ว”
หยูเสี่ยวเถายิ้ม
“ท่านแม่บอกข้าแล้ว”
เฉียวจิงจิงมองนาง
“แล้วเจ้ามีอะไรหรือ
หยูเสี่ยวเถาชี้ตัวเอง
“ข้าก็จะทำด้วย!”
“เจ้า?”
“ใช่!”
“เจ้าทำงานเป็นหรือ?”
“เป็น!”
“ถอนหญ้าได้?”
“ได้!”
“แยกผักได้?”
“ได้!”
“ไม่เด็ดต้นผักเล่น?”
หยูเสี่ยวเถาเงียบไป
“…นิดหน่อย”
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะ
“นั่นไม่ใช่คำตอบที่ข้าต้องการ”
หยูเสี่ยวเถารีบคว้าแขนเฉียวจิงจิงไว้
“ให้ข้าทำเถอะนะ ข้าอยากช่วยจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงมองหน้าเพื่อนสาว
ทั้งสองโตมาด้วยกัน รู้จักนิสัยกันดี หยูเสี่ยวเถาเองก็รู้เรื่องสวนมาตั้งแต่แรก
ที่สำคัญ…
นางไว้ใจได้
“ก็ได้”
หยูเสี่ยวเถากระโดดตัวลอย
“จริงหรือ?”
“แต่ต้องทำงานจริง ๆ นะ”
“แน่นอน!”
“และข้าจะจ่ายค่าแรงให้”
หยูเสี่ยวเถาชะงัก
“ต้องจ่ายเงินด้วยหรือ?”
“ทำงานก็ต้องได้ค่าแรง”
“แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ ข้าไม่เอาหรอก”
“เพื่อนก็ส่วนเพื่อน งานก็ส่วนงาน”
หยูเสี่ยวเถาทำหน้าครุ่นคิด
ก่อนจะยิ้มกว้าง
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะทำให้คุ้มกับค่าแรงเลย!”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ข้าจะรอดู”
เช้าวันถัดมา
คนงานสี่คนแรกของสวนบ้านเฉียวจึงมาพร้อมกัน
หลิวซื่อ
หยูไห่
หูซื่อ
และ หยูเสี่ยวเถา
เฉียวจิงจิงยืนอยู่หน้าสวน มองทั้งสี่คนแล้วรู้สึกแปลก ๆ
เมื่อไม่นานมานี้ ที่นี่มีเพียงนางกับบิดาสองคน แต่ตอนนี้กลับมีคนเพิ่มขึ้นอีกตั้งสี่คน
“เอาล่ะเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตบมือเบา ๆ
“วันนี้ข้าจะแบ่งงานให้ทุกคน”
หยูเสี่ยวเถายกมือ
“ข้าขอทำงานกับจิงจิง!”
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะ”
“เพราะเจ้าจะเอาแต่ชวนข้าคุยนะสิ”
“ข้าไม่คุย!”
หลิวซื่อหัวเราะ
“เจ้าพูดมาตั้งแต่เดินเข้าประตูบ้านแล้ว”
“ท่านป้าหลิว!”
ทุกคนหัวเราะ
เฉียวจิงจิงจึงเริ่มแบ่งงาน
“ท่านลุงหยูช่วยท่านพ่อเตรียมดินนะเจ้าคะ”
หยูไห่พยักหน้า
“ได้”
“ท่านป้าหูช่วยคัดและเตรียมผักสำหรับส่งร้าน”
“ได้”
“ส่วนท่านป้าหลิวช่วยดูแปลงผักที่ต้องถอนหญ้าออก และตรวจดูต้นผัก”
หลิวซื่อพยักหน้า
“ไม่ต้องห่วง”
“ส่วนเสี่ยวเถา…”
เฉียวจิงจิงมองเพื่อนสาว
“ช่วยข้าเก็บผัก”
หยูเสี่ยวเถายิ้มกว้าง
“รับทราบ!”
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว
“รับทราบ?”
“ข้าพูดตามเจ้า”
“อย่าพูดแปลก ๆ”
“เจ้าก็พูดแปลก ๆ ตั้งแต่แรกแล้ว”
เฉียวจิงจิงยกมือขึ้นจะตีนาง
แต่หยูเสี่ยวเถารีบวิ่งหนี
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วสวน
เมื่อมีคนเพิ่มขึ้น งานก็รวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
หลิวซื่อถอนหญ้าได้คล่องมือจนเฉียวจิงจิงไม่ต้องเป็นห่วง
หยูไห่กับเฉียวต้าซานช่วยกันเตรียมพื้นที่ใหม่
หูซื่อคัดผักได้ละเอียด ต้นไหนมีตำหนิเล็กน้อยก็แยกออกทันที
ส่วนหยูเสี่ยวเถา…
“เสี่ยวเถา!”
เฉียวจิงจิงตะโกน
“อะไร?”
“นั่นต้นผัก ไม่ใช่หญ้า!”
หยูเสี่ยวเถาก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือ
“อ้าว…”
“เจ้าถอนต้นผักไปแล้ว!”
“ข้านึกว่าหญ้า!”
“มันมีหัวอยู่ใต้ดิน!”
“ข้าก็ไม่ได้สังเกตนี่!”
เฉียวจิงจิงเอามือกุมหน้าผาก
หลิวซื่อหัวเราะจนตัวสั่น
“เอาเถอะ วันแรกเอง”
หูซื่อเดินมาหาลูกสาว
“เสี่ยวเถา ถ้าเจ้าถอนผักอีกต้นแม่จะให้เจ้าจ่ายเงินคืนนะ”
“ท่านแม่!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง
แม้จะวุ่นวายเล็กน้อย…
แต่สวนที่เคยมีเพียงสองคนกลับทำงานได้เร็วขึ้นมาก
ช่วงเที่ยง ผักที่เคยค้างอยู่เต็มแปลงก็ถูกเก็บเกือบหมด
งานรดน้ำเสร็จทันเวลา
วัชพืชที่เคยขึ้นเต็มพื้นที่ก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด
เฉียวจิงจิงยืนมองรอบสวน ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ
“แบบนี้ค่อยดีหน่อย”
เฉียวต้าซานเดินมาหา
“เห็นหรือยัง?”
“เห็นอะไรเจ้าคะ?”
“ว่ามีคนช่วยก็ดีกว่าสองมือ”
“ใช่เจ้าค่ะ”
นางหันไปมองทั้งสี่คน
“ต่อไปสวนเราน่าจะทำได้มากกว่านี้”
แต่สิ่งที่เฉียวจิงจิงไม่รู้คือ…
การที่คนทั้งสี่มาทำงานพร้อมกันในสวนบ้านเฉียว ทำให้ชาวบ้านเริ่มสังเกตเห็น
พวกเขาไม่เคยคิดว่าสวนจะเติบโตถึงขั้นต้องจ้างคน
ช่วงบ่าย มีหญิงชราคนหนึ่งเดินผ่านหน้าบ้าน
มองเข้าไปในสวน แล้วหยุดถามคนข้าง ๆ
“นั่นหยูไห่ไม่ใช่หรือ?”
“ใช่”
“แล้วหูซื่อก็อยู่ด้วย”
“เสี่ยวเถาก็ทำงานอยู่”
“หลิวซื่อก็มาอีกคน”
หญิงชรามองสวนที่เต็มไปด้วยผู้คน
“บ้านเฉียวจ้างคนตั้งสี่คนเลยหรือ?”
ข่าวนั้นแพร่ไปอย่างรวดเร็ว
จากหนึ่งบ้าน…
เป็นสองบ้าน
จากสองบ้าน…
เป็นทั้งหมู่บ้าน
“ถ้าผักบ้านเฉียวขายได้ดีจริง ปีหน้าข้าคงลองปลูกเพิ่มสักแปลง”
“แต่ปลูกแล้วจะขายได้เหมือนเขาหรือ?”
“นั่นสิ ต้องดูกันอีกที”
เฉียวจิงจิงไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังกลายเป็นตัวอย่างให้ชาวบ้านหลายคนเริ่มสนใจการปลูกผัก
เย็นวันนั้น หลังงานเสร็จ ทุกคนมานั่งพักใต้ต้นไม้หน้าบ้าน
หลิวซื่อยกถ้วยน้ำมาให้ทุกคน
“เหนื่อยหรือไม่?”
“ไม่เท่าไร”
เฉียวต้าซานรับน้ำมา
“วันนี้เจ้าเองก็เหนื่อย”
“ข้าชินแล้ว”
“พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบมาแต่เช้ามากก็ได้”
หลิวซื่อเลิกคิ้ว
“ทำไม?”
“ข้าหมายถึง…ไม่ต้องรีบ”
หลิวซื่อมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“ข้าจะมาเวลาเดิม”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ตามใจเจ้า”
เฉียวจิงจิงที่นั่งอยู่ไม่ไกลแอบมองทั้งสองคนก่อนจะหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา
ดูเหมือนว่า…
นอกจากสวนจะมีคนงานเพิ่มแล้ว
พ่อของนางก็เริ่มมีคนมาช่วยดูแลอีกคนหนึ่งแล้วเช่นกัน
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน