37. ตอนที่ 36 คนที่ไม่มีที่ไป
ตอนที่ 36 คนที่ไม่มีที่ไป
หลายวันผ่านไป หลังจากรับคนงานเพิ่ม เฉียวจิงจิงก็พบว่าปัญหาใหม่กำลังตามมาคราวนี้ไม่ใช่เรื่องแรงงาน แต่เป็นเรื่องการขนส่ง“พี่ต้าซาน! ตะกร้าตรงนั้นยกขึ้นเกวียนหมดแล้วหรือยัง?”
หยูไห่ตะโกนถามจากข้างเกวียน
“ยังเหลืออีกสามตะกร้า!”
เฉียวต้าซานตอบพลางยกตะกร้าผักขึ้นบ่า
หยูไห่รีบเข้าไปรับอีกด้านหนึ่ง
“ตะกร้านี้หนักจริง ๆ”
“แตงกวาทั้งนั้น”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“ถ้าขายหมดก็ได้เงินเพิ่ม”
“ข้ารู้ แต่ตอนนี้ข้าชักสงสัยแล้วว่าเงินกับแรงของข้า อะไรจะหมดก่อนกัน”
คนทั้งสองหัวเราะออกมา
เฉียวจิงจิงที่กำลังตรวจรายการผักอยู่ไม่ไกลนักก็อดยิ้มไม่ได้
แต่รอยยิ้มของนางอยู่ได้ไม่นาน
เพราะนางมองตะกร้าผักที่เรียงเต็มลาน แล้วขมวดคิ้ว
ตอนนี้การขนส่งเริ่มกลายเป็นปัญหาแล้ว
เกวียนลาหนึ่งคันบรรทุกได้เพียงเท่านี้
หากใส่มากเกินไป ลากไปบนถนนก็ลำบาก
หากแบ่งส่งหลายเที่ยว คนสำหรับขนส่งก็ไม่พอ
โดยเฉพาะวันที่ต้องส่งผักเข้าเมืองพร้อมกันหลายร้าน
ช่วงนี้ร้านถงซินจี้รับผักจากนางมากขึ้นกว่าเดิม
หลี่หยวนเคยบอกว่าสาขาของตระกูลหลี่ในเมืองใกล้เคียงก็เริ่มต้องการผักสด จึงมีบางส่วนที่ถูกส่งต่อจากร้านถงซินจี้ไปยังสาขาเหล่านั้น
ส่วนหอสุราหยกก็ยังคงรับผักอย่างต่อเนื่อง
นอกจากนั้นยังมีร้านเล็ก ๆ ในตลาดอีกสองสามร้านที่เริ่มมาขอซื้อผักจากนางเป็นประจำ
เมื่อก่อนนางต้องกังวลว่าจะขายผักหมดหรือไม่
แต่ตอนนี้…
นางกลับต้องกังวลว่าจะมีผักพอขายหรือไม่เสียแล้ว
“แม่นางเฉียว”
เสียงเรียกจากหน้าบ้านทำให้เฉียวจิงจิงหันไปมอง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเกวียนเล็ก ๆ ด้านหลังมีตะกร้าเปล่าหลายใบ
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปหา
“มีอะไรหรือเจ้าคะ?”
ชายคนนั้นประสานมือ
“ข้าได้ยินว่าผักของบ้านเจ้าส่งเข้าเมืองทุกวัน”
“เจ้าค่ะ”
“ร้านในตลาดหลายร้านพูดถึงผักของบ้านเจ้า”
“ข้าเป็นพ่อค้ารับซื้อผัก ข้าอยากลองรับผักจากเจ้าไปขายต่อ”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“รับมากแค่ไหนเจ้าคะ?”
ชายคนนั้นยิ้ม
“ถ้าหากมีมากพอ ข้ารับได้วันละหลายสิบตะกร้า”
หลายสิบตะกร้า?
เฉียวจิงจิงเงียบไป
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากขาย
แต่แค่คิดถึงแรงงานที่จะต้องเก็บ ล้าง คัด และขนผักจำนวนขนาดนั้นขึ้นเกวียน นางก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว
“ตอนนี้ข้ายังรับปริมาณมากขนาดนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ”
ชายคนนั้นมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย
“ถ้าเช่นนั้นเอาไว้เจ้าพร้อมเมื่อไร ค่อยมาคุยกับข้าก็ได้ ข้าจะรับซื้ออย่างต่อเนื่อง”
“ได้เจ้าค่ะ”
หลังจากชายคนนั้นกลับไป เฉียวจิงจิงยืนมองเกวียนของเขาจนลับสายตา
หลิวซื่อเดินเข้ามาข้าง ๆ
“มีคนมาขอซื้อผักอีกแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“ก็ดีไม่ใช่หรือไร ดูทำหน้าเข้าสิ”
“มันก็ดีเจ้าค่ะ”
“แต่ตอนนี้ข้ากำลังคิดว่า…ถ้ามีคนซื้อเพิ่มอีก ข้าจะเอาผักไปส่งอย่างไร”
หลิวซื่อหัวเราะ
“เมื่อก่อนเจ้าอยากขายผักให้หมด”
“ตอนนี้กลับกลัวขายไม่ทัน”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“ธุรกิจนี่ไม่ง่ายจริง ๆ”
นางหันกลับไปมองสวนที่ทอดยาวอยู่ด้านหลัง
พื้นที่เพาะปลูกของนางเริ่มมากขึ้น
ผลผลิตก็เพิ่มขึ้น
คนรับซื้อก็เพิ่มขึ้น
แต่แรงงานกับพาหนะยังมีเท่าเดิม
เฉียวจิงจิงลูบคางอย่างครุ่นคิด
ดูเหมือนว่า…
หากนางอยากขยายสวนต่อจริง ๆ
นอกจากพื้นที่แล้ว สิ่งที่ต้องเพิ่มเป็นอันดับแรกก็คือ คน
สองวันต่อมา เฉียวจิงจิงเข้าเมืองพร้อมกับเฉียวต้าซาน
วันนี้พวกเขาต้องนำผักไปส่งทั้งร้านถงซินจี้ หอสุราหยก และร้านเล็ก ๆ อีกหลายแห่งในตลาด
เมื่อส่งของครบแล้ว เฉียวจิงจิงจึงตรวจเงินที่ได้รับ ก่อนเก็บถุงเงินไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง
“วันนี้ขายได้ไม่น้อยเลย”
เฉียวต้าซานมองถุงเงิน
“กลับบ้านกันเถอะ”
“ยังไม่ได้เจ้าค่ะ”
นางส่ายหน้า
“เมล็ดพันธุ์ที่สั่งไว้ต้องไปรับ เชือกก็ต้องซื้อ แล้วที่บ้านอาหารแห้งใกล้หมดแล้วด้วย”
เฉียวต้าซานถอนหายใจ
“พ่อรู้แล้วว่าเหตุใดเงินถึงหมดเร็วนัก”
“เงินไม่ได้หมดเจ้าค่ะ”
“ข้าเอาไปลงทุนต่างหาก”
“เอาเถอะ อยากซื้ออะไรก็ซื้อ แต่ห้ามซื้อจนหมด”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ”
ทั้งสองเดินไปตามตลาด
เฉียวจิงจิงแวะซื้อเมล็ดพันธุ์หลายชนิด เชือกอีกสองม้วน รวมถึงเกลือ น้ำมัน และอาหารแห้ง
ขณะที่กำลังเดินผ่านตรอกด้านหนึ่ง ก็มีเสียงโวยวายก็ดังขึ้น
“ไม่มีเงินแล้วจะเอาอย่างไร!”
“ขอเวลาอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!”
“ข้าให้เวลาพวกเจ้ามาหลายเดือนแล้ว!”
เฉียวจิงจิงหยุดเดิน
เสียงนั้นดังมาจากลานเล็ก ๆ ข้างตลาด
ผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังยืนมุงดูอยู่
“เกิดอะไรขึ้น?”
เฉียวต้าซานขมวดคิ้ว
เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบ แต่เดินเข้าไปดู
ตรงกลางลานมีหญิงชราคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น
ข้างกายนางคือชายหนุ่มอายุราวยี่สิบปี
เสื้อผ้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยปะชุน แต่ยังคงดูสะอาด
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคนที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต ตรงมุมปากของเขามีรอยช้ำ
ตรงหน้าของคนทั้งคู่ มีชายวัยกลางคนถือสัญญาทาสอยู่ในมือ
“ในเมื่อไม่มีเงินใช้หนี้ ก็เอาตัวมาชดใช้!”
เสียงของเขาดังจนคนรอบข้างได้ยินกันทั่ว
“พวกเจ้าสองแม่ลูกถูกขายเป็นบ่าวแล้ว!”
หญิงชราตัวสั่น
“นายท่าน…ข้าขอเวลาอีกสักเดือนเถิด ข้าจะให้ลูกชายออกไปรับจ้างหาเงินมาคืน”
“หาเงิน?”
ชายคนนั้นหัวเราะ
“ลูกชายเจ้าหาเงินมาหลายเดือนแล้ว แต่เงินที่ได้ก็ต้องเอาไปรักษาเจ้าไม่ใช่หรือ”
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น
แต่ไม่ได้โต้เถียง
เพราะด้านข้างมีชายฉกรรจ์อีกสองคนยืนคุมอยู่
เฉียวจิงจิงมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ
“ท่านแม่ป่วยหนัก ข้าจึงต้องยืมเงินมารักษา”
ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำ
“ข้ารับจ้างทุกวัน แต่ดอกเบี้ยเพิ่มเร็วเกินไป…”
“พูดมาก!”
ชายคนหนึ่งตวาด
“วันนี้เจ้าต้องไปกับข้า!”
หญิงชรารีบคว้าแขนลูกชาย
“อย่าทำอะไรเขา!”
ชายหนุ่มกัดฟัน
เขาอยากขัดขืน
แต่เขาไม่กล้า
เพราะรู้ดีว่า หากเขาหนี แม่ของเขาจะถูกขายไปอีกทาง
เฉียวจิงจิงมองมือที่กำแน่นของชายหนุ่ม
ก่อนมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงชรา
แววตาของนางค่อย ๆ เย็นชาลง
ภาพตรงหน้าทำให้เฉียวจิงจิงรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
ชาติที่แล้วนางเคยเป็นนักฆ่า
เคยเห็นคนถูกใช้เป็นเครื่องมือ
แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังไม่เคยชินกับการเห็นมนุษย์ถูกนำมายืนประกาศขายต่อหน้าผู้คนเช่นนี้
ชายคนนั้นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดบนมือปูดขึ้น
แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยมือ เพราะแม่ของเขายังอยู่ตรงนั้น
เฉียวจิงจิงเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไป
นางมองหญิงชราที่นั่งก้มหน้าอยู่ข้างลูกชาย ก่อนถามขึ้นอย่างใจเย็น
“พวกท่านติดหนี้เท่าไรหรือ?”
หญิงชรากำมือแน่น น้ำตาคลอ
“เดิมทีไม่ได้มากถึงเพียงนี้หรอกเจ้าค่ะ…”
ชายหนุ่มเป็นฝ่ายตอบแทนมารดา
“ตอนแรกแม่ข้าป่วยหนัก ข้าจึงไปยืมเงินมารักษานาง คิดว่าเมื่อหายแล้ว พวกเราสองคนจะช่วยกันทำงานใช้คืน แต่ดอกเบี้ยกลับเพิ่มขึ้นทุกเดือน…”
เขาก้มหน้าลง
“ต่อมาพวกเขาก็ยึดบ้านไป แต่หนี้ก็ยังไม่หมด พวกเขาจึงจะขายพวกข้าเป็นทาส”
เฉียวจิงจิงเงียบไปครู่หนึ่ง
นางพอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว
“ตอนนี้แม่เจ้าหายดีแล้วหรือ?”
“ขอรับ นางหายแล้ว เพียงแต่บ้านก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ส่วนหนี้ก้อนนี้ ต่อให้ข้าทำงานอีกหลายปีก็คงชดใช้ไม่หมด”
“ต้องใช้เงินเท่าไรถึงจะปล่อยพวกเขา?”
เฉียวจิงจิงหันไปถามพวกเจ้าหนี้ที่ยืนอยู่
ชายวัยกลางคนที่ถือสัญญาทาสหันมามองนาง
เห็นเพียงเด็กสาวแต่งตัวธรรมดาคนหนึ่ง จึงไม่ได้สนใจมากนัก
“เจ้าอยากช่วยหรือ?”
“ตอบข้ามา”
เขามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์
“หากชำระหนี้ทั้งหมด ก็ปล่อยพวกเขาได้”
“เท่าไหร่ล่ะ”
“ทั้งหมด 7 ตำลึง ยายแก่ 2 ตำลึง ส่วนให้หนุ่มนั่น 5 ตำลึง
เฉียวจิงจิงนิ่งไปเล็กน้อย
มากกว่าที่นางคาดไว้พอสมควร
ไม่ถึงกับเป็นเงินที่นางไม่มีทางจ่ายได้
เมื่อนางหันกลับไปมองหญิงชราอีกครั้ง…
นางกลับนึกถึงคำพูดของชายหนุ่มคนนั้น
ข้ารับจ้างทุกวัน แต่ดอกเบี้ยเพิ่มเร็วเกินไป
คนสองคนนี้ไม่ได้ใช้หนี้เพราะขี้เกียจ
พวกเขาเพียงไม่มีทางเลือก
เฉียวจิงจิงสูดหายใจเข้าช้า ๆ
ก่อนถามย้ำ
“หากข้าจ่ายหนี้ทั้งหมด…”
นางมองชายวัยกลางคน
“พวกเขาจะเป็นอิสระใช่หรือไม่?”
“แน่นอน”
ชายคนนั้นตอบทันที
เฉียวจิงจิงนิ่งอยู่นาน
สุดท้ายจึงหยิบถุงเงินออกมา
นางนับเงินออกมาทีละก้อน
ทุกเหรียญที่วางลงบนมือของชายวัยกลางคน ทำให้นางรู้สึกเสียดาย
แต่สุดท้ายเงินก้อนนั้นก็ครบตามจำนวน
“นับให้ดี”
“หากขาดแม้แต่เหรียญเดียว ข้าจะไม่จ่ายเพิ่ม”
ชายคนนั้นรีบนับเงิน
เมื่อเห็นว่าครบจริง เขาก็พยักหน้า
“ครบ”
จากนั้นจึงส่งสัญญาทาสมาให้
เฉียวจิงจิงรับมาแล้วฉีกสัญญาทาสต่อหน้าสองแม่ลูก
“พวกท่านเป็นอิสระแล้ว”
สองแม่ลูกรีบคุกเข่าลงพร้อมกัน ก่อนโขกหัวให้กับเฉียวจิงจิง
“ขอบคุณคุณหนู!”
เฉียวจิงจิงตกใจ
“รีบลุกขึ้นเถอะ ไม่ค้องทำแบบนี้หรอก”
แต่ทั้งสองไม่ยอมลุก
ชายหนุ่มก้มหน้าลง
“ต่อจากนี้ข้าจะรับใช้ท่าน จงรักภักดีต่อท่านไปตลอดชีวิต”
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว
“รับใช้?”
“ท่านจ่ายเงินซื้อพวกข้ามา…”
ชายหนุ่มพูดเสียงเบา
เฉียวจิงจิงนิ่งไป ก่อนถอนหายใจ
“พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว”
ทั้งสองเงยหน้าขึ้น
เฉียวจิงจิงพูดชัดเจน
“ข้าไม่ได้ต้องการให้พวกท่านเป็นทาส”
หญิงชรากับลูกชายมองนางอย่างไม่เข้าใจ
“ข้าเพียงช่วยชำระหนี้ให้”
“เงินที่ข้าจ่ายไปคือหนี้ที่พวกท่านติดอยู่กับคนอื่น ไม่ใช่ราคาที่ข้าซื้อชีวิตของพวกท่าน”
ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง
เขาไม่เคยได้ยินคำพูดเช่นนี้จากคนที่เพิ่งจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อช่วยเขา
“หากพวกท่านไม่มีที่ไป”
นางหยุดเล็กน้อย แล้วเหลือบมองเฉียวต้าซาน ก่อนหันกลับมา
“มาทำงานกับบ้านข้าก็ได้”
“ทำงานหรือขอรับ?”
ชายหนุ่มถามอย่างไม่อยากเชื่อ
“ใช่ แค่ทำงานให้ข้าก็พอ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างเรียบง่าย
“ข้าจะจ่ายค่าจ้างให้”
ชายหนุ่มยังคงมองนาง
“ทำงานมากก็ได้ค่าจ้างมาก แล้วค่อยทยอยใช้หนี้ในภายหลัง”
“และถ้าวันหนึ่งพวกท่านเก็บเงินได้มากพอ อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ข้าก็ไม่ห้าม”
หญิงชราน้ำตาคลอ นางยกมือขึ้นปิดปาก
“คุณหนู…”
“อย่าเพิ่งเรียกข้าว่าคุณหนูเลยเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงพูดพลางเกาหัว
“ข้าแค่มีสวนอยู่ไม่กี่แปลง”
เฉียวต้าซานที่ยืนอยู่ด้านข้างเหลือบมองลูกสาว
ไม่กี่แปลง?
สวนของพวกเขาแทบจะกินพื้นที่ไปครึ่งเชิงเขาอยู่แล้ว แต่เฉียวต้าซานเลือกที่จะไม่พูดออกมา
ชายหนุ่มตรงหน้าก้มหน้าลงอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ แต่เพราะเขากำลังพยายามกลั้นน้ำตา
“ขอบคุณขอรับ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าทำงานอะไรเป็นบ้าง?”
ชายหนุ่มชะงัก ก่อนตอบตามตรง
“ข้าทำได้หลายอย่างขอรับ”
เขาตอบก่อนมองเฉียวจิงจิง
“ทำสวนขอรับ”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
ชายหนุ่มพูดต่อ
“ขนของก็ได้ ซ่อมรั้วก็ทำได้ ตัดไม้ก็เป็นขอรับ”
เฉียวจิงจิงเริ่มตั้งใจฟังมากขึ้น
“ดูแลสัตว์ล่ะ?”
“ได้ขอรับ”
“ซ่อมเกวียน?”
“ซ่อมเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ขอรับ หากเสียหายไม่มาก”
“งานก่อสร้าง?”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“เคยช่วยช่างสร้างบ้านอยู่หลายครั้ง”
เฉียวจิงจิงเงียบ
นางมองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
รูปร่างแข็งแรง ทำงานได้หลายอย่าง
และที่สำคัญเป็นสิ่งที่บ้านนางกำลังขาดพอดี
นั่นก็คือ แรงงานผู้ชาย
ตอนนี้งานในสวนเพิ่มขึ้นทุกวัน การขนตะกร้าผักเริ่มหนักขึ้น รั้วบางส่วนก็ต้องซ่อม
หากขยายสวนมากกว่านี้ ยังต้องสร้างคอกสัตว์เพิ่มอีก
เฉียวจิงจิงค่อย ๆ หันไปมองเฉียวต้าซาน
“ท่านพ่อ…”
เฉียวต้าซานถอนหายใจทันที
“พ่อรู้แล้ว”
เฉียวจิงจิงกะพริบตา
“ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานมองสีหน้าของลูกสาวแล้วส่ายหน้า
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะออกมา
“เช่นนั้นก็กลับบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ”
นางหันไปมองหญิงชราและชายหนุ่ม
“หากพวกท่านไม่รังเกียจ บ้านข้ายังมีที่ให้พัก”
หญิงชราพยักหน้าทั้งน้ำตา
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ก่อนโค้งศีรษะให้นาง
“ขอบคุณขอรับ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่ตั้งใจทำงานก็พอ”
นางหันไปมองถนนเบื้องหน้า
“เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป…”
“ข้าจะให้พวกท่านทำงานจริง ๆ”
เฉียวต้าซานหัวเราะออกมา
“ดูเหมือนพ่อจะได้คนช่วยงานเพิ่มแล้วสินะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มกว้าง
“คนมีฝีมือแบบนี้ หาได้ไม่ง่ายนะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานส่ายหน้าอย่างจนใจ
“พ่อยังไม่ทันรู้เลยว่าเจ้าจ่ายเงินช่วยคน หรือกำลังหาคนงานกันแน่”
“ทั้งสองอย่างเจ้าค่ะ”
นางตอบอย่างไม่รู้สึกผิด
ก่อนหันไปมองสองแม่ลูกที่กำลังเดินตามมา
วันนี้เงินเก็บของนางหายไปก้อนหนึ่ง แผนขยายสวนคงต้องชะลอลงเล็กน้อย
แต่ไม่เป็นไร
อย่างน้อยเงินที่เสียไปครั้งนี้ ไม่ได้หายไปเปล่า ๆ
เพราะมันแลกกับชีวิตของคนสองคนที่ได้กลับมาเป็นของตัวเองอีกครั้ง
และนางยังไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนี้จะทำให้บ้านเฉียวที่เคยมีเพียงสองพ่อลูก เปลี่ยนแปลงไปมากกว่าที่นางคาดคิดเพียงใด
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน