38. ตอนที่ 37 บ้านที่มีคนมากขึ้น
ตอนที่ 37 บ้านที่มีคนมากขึ้น
เฉียวจิงจิงพาหญิงชรากับลูกชายกลับหมู่บ้านพร้อมกันระหว่างทาง หญิงชราเอาแต่ก้มหน้าอย่างเกรงใจ
นางเหลือบมองเกวียนลาเป็นระยะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“คุณหนูเฉียว…”
เฉียวจิงจิงหันกลับมา
“เรียกข้าว่าจิงจิงเถอะ”
หญิงชราพยักหน้ารับอย่างประหม่า
“จิงจิง พวกข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใช่หรือไม่?”
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ”
“แต่บ้านของเจ้าก็ต้องเลี้ยงคนเพิ่มอีกสองคน…”
หญิงชราพูดด้วยความกังวล
“หากข้ากับลูกไปอยู่ด้วย จะต้องกินข้าวเพิ่ม ใช้ของเพิ่ม…”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ท่านป้าคิดมากไปแล้ว”
“แต่…”
“บ้านข้าก็มีงานให้ทำเยอะอยู่แล้ว”
นางชี้ไปทางด้านหลัง
“เห็นหรือไม่? สวนใหญ่ขึ้นทุกวัน ผักก็เพิ่มขึ้นทุกวัน คนในบ้านแทบจะทำงานกันไม่ทันอยู่แล้ว”
หญิงชรามองนางอย่างไม่เข้าใจ
“เช่นนั้น…”
“หากท่านไม่กลัวเหนื่อย ข้าก็ไม่กลัวมีคนเพิ่มเจ้าค่ะ”
คำตอบเรียบง่ายของนางทำให้หญิงชรานิ่งไป
จากนั้นรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“เช่นนั้น…ข้าจะตั้งใจทำงาน”
“เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างมารดามาตลอดทางก็เอ่ยขึ้นบ้าง
“คุณหนู…”
เฉียวจิงจิงหันขวับ
“อย่าเรียกข้าว่าคุณหนู”
ชายหนุ่มชะงัก
“แล้วข้าควรเรียกท่านว่าอะไร?”
“เรียกจิงจิงเหมือนท่านป้านั่นแหละ”
นางตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“ข้าขนผักเองทุกวัน จะเรียกคุณหนูอะไรให้ฟังดูห่างเหินทำไมกัน”
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากตลาด
“ขอรับ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าอย่างพอใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทั้งสองจะเป็น คนงานที่ได้รับค่าจ้างจากบ้านเฉียว เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ
เมื่อเกวียนลามาถึงบ้านเฉียว เสียงพูดคุยจากในสวนก็ดังมาแต่ไกล
“เสี่ยวเถา อย่าเก็บลูกนั้น! ยังไม่ถึงเวลา!”
เสียงของหลิวซื่อดังขึ้น
“ข้าดูแค่ลูกเดียวเอง!”
“ลูกเดียวก็ไม่ได้!”
“ก็ได้ ๆ …”
เฉียวจิงจิงกระโดดลงจากเกวียน
ภาพแรกที่เห็นคือหลิวซื่อกำลังยืนคัดผักอยู่ใต้ชายคา
หูซื่อกำลังช่วยจัดตะกร้า
ส่วนหยูไห่กำลังขนกระสอบดินอยู่ข้างสวน
หยูเสี่ยวเถากำลังวิ่งไปมาโดยถือใบไม้เต็มสองมือ
ทันทีที่ทุกคนเห็นเกวียนลา เสียงพูดคุยก็เงียบลง
หยูเสี่ยวเถาหันมา
“พี่จิงจิง!”
เด็กสาววิ่งเข้ามา ก่อนจะหยุดลง เมื่อเห็นคนสองคนที่นั่งอยู่บนเกวียน
“เอ๊ะ?”
นางมองหญิงชรา จากนั้นมองชายหนุ่ม แล้วหันกลับไปมองเฉียวจิงจิง
“เจ้าพาใครกลับมาเนี่ย”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างสบาย ๆ
“คนที่จะมาช่วยงานบ้านเรา”
หยูเสี่ยวเถาเบิกตากว้าง
“เจ้าจ้างคนเพิ่มอีกแล้วหรือ”
“อะไรคืออีกแล้ว?”
“ก็…”
หยูเสี่ยวเถาหันไปมองแม่ของตน ก่อนลดเสียงลงจนเหลือเพียงกระซิบ
“บ้านจิงจิงรับคนเพิ่มอีกแล้ว”
หูซื่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินเต็มสองหู
นางจึงดีดหน้าผากลูกสาวเบา ๆ
“เจ้าอย่าเพิ่งไปช่วยนับจำนวนคนเลย”
“ข้าก็แค่พูด…”
หยูเสี่ยวเถาลูบหน้าผาก
“แต่บ้านจิงจิงคนเยอะขึ้นทุกวันจริง ๆ”
หลิวซื่อหลุดหัวเราะ
“เจ้าพูดเหมือนบ้านตัวเองไม่มีคนอย่างนั้นแหละ”
“บ้านข้าไม่เคยรับคนเพิ่มทุกสองสามวันนี่นา”
เฉียวจิงจิงได้ยินแล้วก็หัวเราะ
“เอาล่ะ ๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน”
นางหันไปทางหญิงชรา
“ท่านป้า นี่คือหลิวซื่อ หูซื่อ และหยูไห่ ทุกคนมาช่วยงานที่บ้านข้า”
จากนั้นหันไปทางคนอื่น
“ส่วนสองคนนี้จะมาช่วยงานกับเรา”
หญิงชรารีบประสานมือ
“ข้าชื่อ ผิงอัน ส่วนลูกชายข้าชื่อ หวงหลงพวกเราขอฝากตัวด้วยนะเจ้าคะ”
หลิวซื่อยิ้มรับ
“ไม่ต้องเกรงใจ”
คำพูดง่าย ๆ ทำให้สีหน้าของหญิงชราคลายความกังวลลงเล็กน้อย
ชายหนุ่มเองก็ประสานมือทักทายทุกคน
บรรยากาศจึงค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
เฉียวจิงจิงเริ่มแบ่งงานใหม่อีกครั้ง
“ป้าผิงอัน”
หญิงชราขานรับ
“เจ้าค่ะ”
“ต่อไปเรื่องในบ้านอาจต้องรบกวนท่านแล้ว”
เฉียวจิงจิงชี้ไปทางครัว
“ทำอาหาร ซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน แล้วก็ช่วยจัดของใช้ต่าง ๆ”
หญิงชราพยักหน้า
“เรื่องพวกนี้ข้าทำได้”
“ส่วนการเตรียมผัก ท่านช่วยท่านป้าหูซื่อทำด้วยนะเจ้าคะ”
“ได้เจ้าค่ะ”
หญิงชราเดินเข้าไปในครัว แต่เพียงก้าวแรก นางก็ต้องหยุด
สายตาจับอยู่ที่ตะกร้าผักจำนวนมากที่วางเรียงอยู่
“บ้านนี้…”
นางมองผักเต็มครัว
“กินผักเยอะจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เพราะบ้านเราปลูกเองเจ้าค่ะ”
หญิงชรามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นสวนผักกว้างใหญ่เต็มไปหมด
นางจึงเข้าใจทันที
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง”
“ถ้าท่านอยู่ไปสักพัก จะรู้ว่าบ้านนี้แทบทุกอย่างเกี่ยวกับผักหมดเลยเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นข้าคงต้องเรียนรู้ให้เร็ว”
“ไม่ต้องรีบเจ้าค่ะ ค่อย ๆ ทำ”
“ส่วนเรื่องอาหาร หากท่านมีฝีมือด้านไหน ก็ทำตามที่ถนัดได้เลย”
หญิงชรายิ้ม
“เรื่องอาหารข้าพอมีฝีมืออยู่บ้าง”
เฉียวจิงจิงตาเป็นประกาย
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“ตอนสามียังอยู่ ข้าทำอาหารขายเล็ก ๆ น้อย ๆ เคยทำทั้งหมั่นโถว ซาลาเปา และกับข้าว”
“เช่นนั้นดีเลย!”
เฉียวจิงจิงยิ้มกว้าง
“ต่อไปบ้านเราจะได้กินของอร่อยขึ้นแล้ว”
เฉียวต้าซานที่กำลังเดินผ่านครัวได้ยินเข้าพอดี
“ก่อนหน้านี้ลูกจะบอกว่าพ่อทำอาหารไม่อร่อยหรือไร”
เฉียวจิงจิงหันไปมองบิดา
“ข้าไม่ได้พูดนะเจ้าคะ”
ผิงอันที่ยืนอยู่ในครัวหลุดหัวเราะออกมา
ส่วนเฉียวจิงจิงทำหน้ามุ่ย ก่อนเดินหนีไปทันที
ภายในสวนนอกบ้าน หวงหลงกำลังยืนอยู่กับเฉียวต้าซานและหยูไห่
“ลองยกนี่ดู”
เฉียวต้าซานชี้ไปยังกระสอบที่วางอยู่
ชายหนุ่มพยักหน้า
เขาก้มลงจับกระสอบ ก่อนยกขึ้นอย่างง่ายดาย จากนั้นก็แบกขึ้นบ่า
เฉียวต้าซานเลิกคิ้ว
“อีกใบ”
ชายหนุ่มยกอีกใบขึ้นมา
คราวนี้หยูไห่หัวเราะ
“พี่ต้าซาน ดูเหมือนเราจะได้คนช่วยแล้ว”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ใช้ได้”
เฉียวจิงจิงที่เดินผ่านมาเห็นพอดี ยิ้มทันที
“ข้าบอกแล้วว่าคุ้ม”
เฉียวต้าซานหันมามอง
“เจ้ายังไม่ได้จ่ายค่าจ้างเลย”
“ก็ต้องทดลองงานก่อนสิขอรับ”
ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“ถ้าทำไม่ดี ข้าก็ไม่ควรรับเงิน”
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างพอใจ
“ดี มีความคิดแบบนี้ก็ดี”
นางชี้ไปทางสวน
“พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย”
ชายหนุ่มพยักหน้า
“ขอรับ”
นางเริ่มแจกแจงงานให้เขา
เตรียมดิน
ขนตะกร้าผัก
ยกของขึ้นเกวียน
ช่วยดูแลไก่และเป็ด
ทำคอก
ซ่อมรั้ว
รวมถึงช่วยเฉียวต้าซานทำงานหนัก
ชายหนุ่มฟังจนจบ ก่อนถามว่า
“มีอย่างอื่นอีกหรือไม่ขอรับ?”
เฉียวจิงจิงนิ่งไป
“เจ้ายังทำอะไรได้อีก?”
“ถ้าเป็นงานใช้แรง ข้าพอทำได้หลายอย่าง”
เฉียวจิงจิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองสวน
ดูเหมือนเงินที่เสียไปในวันนี้อาจไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว
เพียงครึ่งวัน บ้านเฉียวก็วุ่นวายขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
“เสี่ยวเถา อย่าวิ่ง!”
หูซื่อตะโกน
“ข้ากำลังช่วยงาน!”
“เจ้ากำลังทำให้คนอื่นต้องตามเก็บของต่างหาก!”
“…”
เฉียวจิงจิงยืนมองภาพทั้งหมดจากใต้ต้นไม้
เมื่อไม่กี่วันก่อน บ้านหลังนี้ยังเงียบอยู่เลย มีเพียงเสียงนางกับบิดาพูดคุยกัน
ตอนนี้กลับมีทั้งเสียงคนหัวเราะ และเสียงคนคุยกันดังไปทั่ว
แต่นางกลับไม่รู้สึกรำคาญเลย
ตรงกันข้ามมันทำให้นางรู้สึกว่าบ้านแห่งนี้มีชีวิตขึ้นมา
เย็นวันนั้น กลิ่นอาหารลอยออกมาจากครัวตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้า
เฉียวจิงจิงชวนครอบครัวหยู และหลิวซื่อให้อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนกลับบ้าน
เพราะวันนี้ผิงอันเป็นคนลงมือทำอาหารมื้อเย็นให้ทุกคนทาน
มีทั้งผัดผัก ต้มผักใส่เนื้อ ไข่เจียว และหมั่นโถวร้อน ๆ
หยูเสี่ยวเถานั่งมองอาหารบนโต๊ะด้วยดวงตาเป็นประกาย
“วันนี้มีของกินเยอะจัง”
หูซื่อรีบพูด
“อย่าเพิ่งกินจนหมด”
“ข้ายังไม่ได้กินเลย!”
“แม่เตือนเอาไว้ก่อน”
ทุกคนหัวเราะ
เฉียวจิงจิงเดินเข้ามานั่งข้างเฉียวต้าซาน
นางมองโต๊ะอาหารตรงหน้าแล้วชะงัก
วันนี้บ้านเฉียวมีคนร่วมโต๊ะถึงแปดคน ตอนนี้แทบไม่มีที่วางชามแล้ว
นางมองผู้คนรอบตัว ก่อนก้มมองชามข้าวในมือ
ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
บ้านของนางดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
แต่แปลกที่นางกลับชอบมัน
นางเงยหน้ามองทุกคนอีกครั้ง
ก่อนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน