39. ตอนที่ 38 บ้านสวนของเรา
ตอนที่ 38 บ้านสวนของเรา
ผ่านไปหลายวันแล้วที่สองแม่ลูกเข้ามาพักอาศัยอยู่ที่บ้านเฉียว ชีวิตภายในบ้านก็เริ่มเป็นระเบียบขึ้นผิงอันตื่นตั้งแต่เช้า เตรียมอาหาร กวาดถูบ้าน จัดเก็บข้าวของ และช่วยคัดผักสำหรับส่งตลาด นางทำงานคล่องแคล่ว ทุกอย่างจึงเรียบร้อยเป็นระเบียบไปหมด
วันหนึ่ง เฉียวจิงจิงกลับจากสวน นางหาตะกร้าที่วางไว้ข้างประตูไม่พบ
“ท่านป้าผิงอัน ข้าวางตะกร้าไว้ตรงนี้เมื่อเช้า มันหายไปไหนแล้ว?”
“ข้าจัดเข้าที่ให้แล้วเจ้าค่ะ ตรงนั้นเกะกะทางเดิน”
เฉียวจิงจิงหันไปมองตะกร้าที่ถูกวางไว้บนชั้นวางอย่างเรียบร้อย ก่อนพยักหน้า
“ดีมากเจ้าค่ะ”
หวงหลงเองก็ทำงานหนักไม่แพ้กัน เขาช่วยเฉียวต้าซานกับหยูไห่เตรียมดิน ซ่อมรั้ว ขนกระสอบ และยกผักขึ้นเกวียน ทำให้เฉียวต้าซานเบาแรงลงไปมาก
เฉียวจิงจิงมองเขายกตะกร้าสองใบขึ้นเกวียนอย่างง่ายดาย
“ข้าว่าเราจ้างถูกคนแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“หากแบ่งงานให้เหมาะสม คนเพิ่มก็ช่วยให้งานเบาลงได้”
นับแต่นั้นมา เฉียวจิงจิงจึงมีเวลาจัดการเรื่องสำคัญมากขึ้น นั่นคือการวางแผนสวนและทำบัญชีรายรับรายจ่าย
ทุกเย็น นางจะนั่งจดจำนวนผักที่เก็บได้ เงินจากร้านค้าต่าง ๆ รวมถึงค่าเมล็ดพันธุ์ ค่าแรง ค่าอาหาร และค่าขนส่ง
สวนกำลังขยาย มีเงินเข้ามามากขึ้นก็จริง แต่ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย นางจึงไม่อยากปล่อยให้เงินรั่วไหลโดยไม่รู้ตัว
นางขีดเส้นใต้ตัวเลขในสมุด
“ถ้าผลผลิตเพิ่มขึ้นอีก พื้นที่ตรงนี้คงไม่พอแล้ว”
แปลงผักที่เคยโล่ง บัดนี้เต็มไปด้วยผักกาด ต้นหอม แตงกวา ถั่วฝักยาว และหัวไชเท้า เฉียวจิงจิงมองคอกสัตว์ที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ถ้ามีไก่กับเป็ดก็คงดี”
นางเริ่มนับนิ้ว
“มีไข่ มีเนื้อ แล้วมูลสัตว์ก็เอาไปทำปุ๋ยได้”
เฉียวจิงจิงตัดสินใจทันที
“ต้องทำคอกสัตว์แล้ว”
ไม่กี่วันต่อมา คอกสัตว์ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง
เฉียวต้าซาน หยูไห่ และหวงหลงช่วยกันตัดไม้ ปักเสา ทำรั้ว และขุดร่องระบายน้ำ
ส่วนผิงอันก็จัดครัวใหม่ แยกข้าวสาร อาหารแห้ง และฟืนให้เป็นระเบียบ
เฉียวจิงจิงกับหลิวซื่อ หูซื่อ และหยูเสี่ยวเถาช่วยกันเก็บ คัด และมัดผักส่งตลาด
หยูเสี่ยวเถาถือผักกาดเต็มสองมือแล้วถามขึ้นว่า
“จิงจิง เราต้องคัดขนาดด้วยหรือ?”
“ใช่”
“แล้วต้นนี้ล่ะ?”
“เล็กเกินไป”
“ต้นนี้?”
“แก่เกินไป”
“แล้วต้นนี้?”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
“นั่นต้นหญ้า”
หยูเสี่ยวเถารีบโยนมันทิ้ง หลิวซื่อหัวเราะ
“เมื่อก่อนเจ้าถอนผักแทนหญ้า ตอนนี้ยังเอาหญ้ามาถามอีกหรือ?”
“ข้าแค่ตรวจสอบให้แน่ใจ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลานบ้าน
แต่ในช่วงสายของวันนั้น ลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านลานบ้านอย่างผิดฤดูกาล
ใบไม้แห้งจากต้นไม้ริมรั้วปลิวกรูเข้ามา ทั้งที่ยังไม่ถึงช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงดีนัก
หยูไห่ที่กำลังตอกเสาไม้หยุดมือชั่วครู่ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าสีหม่น
“ลมหนาวปีนี้มาเร็วกว่าทุกปี”
แต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุกคนเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของอากาศ
ยามเช้า มีน้ำค้างเกาะผักหนากว่าเดิม
คืนนั้น ลมเย็นพัดลอดช่องประตูเข้ามา เปลวไฟในตะเกียงสั่นไหวจนเงาบนผนังวูบวาบ
เฉียวต้าซานหันไปมองนอกบ้าน
“คืนนี้หนาวขึ้นมาก”
เฉียวจิงจิงลุกไปปิดประตูให้แน่นกว่าเดิม ก่อนมองออกไปยังลานบ้านที่ถูกความมืดปกคลุม
“ยังไม่ถึงฤดูหนาวเลยนะเจ้าคะ”
“ปีนี้อากาศคงเปลี่ยนเร็ว”
เฉียวต้าซานตอบ
“พรุ่งนี้พ่อจะไปดูหลังคาเสียหน่อย ถ้ามีลมแรง บ้านเราคงต้องซ่อมหลายจุด”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า นางนึกถึงกองฟืนที่เหลืออยู่ หากต้องใช้ตลอดฤดูหนาวจริง ๆ ก็คงไม่พอ
และหากอากาศหนาวจนผักเสียหาย นางจะทำอย่างไร
บ่ายวันหนึ่ง หลี่หยวนกับหลี่อวี้เซวียนมาที่บ้านตระกูลเฉียว
เด็กชายมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ
“พี่จิงจิง บ้านพี่มีคนเพิ่มอีกแล้วหรือ?”
“ใช่”
เขายกนิ้วนับคนในบ้านจนตาโต
“เยอะจัง!”
หยูเสี่ยวเถาที่เดินผ่านมาพอดีพูดขึ้นว่า
“ข้าบอกแล้ว บ้านนี้รับคนเร็วมาก!”
“เสี่ยวเถา!”
ทุกคนหัวเราะ
หลี่หยวนมองสวน คอกสัตว์ และเกวียนลาที่จอดอยู่ข้างบ้าน
“ดูเหมือนสวนผักของเจ้าจะไปได้ไกลกว่าที่คิด”
“ข้าก็หวังเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
หลี่อวี้เซวียนรีบถาม
“เมื่อไรจะมีไก่?”
“ยังไม่ได้ซื้อ”
“แล้วเป็ดล่ะ?”
“ยังไม่ได้ซื้อ”
“กระต่าย?”
“ก็ยังไม่ได้ซื้อ”
เด็กชายทำหน้าผิดหวัง
“งั้นไว้ข้าค่อยกลับมาใหม่”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ได้”
หลี่หยวนกำลังจะพูดต่อ แต่กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของเฉียวต้าซาน
“ท่านลุงเฉียว เหตุใดวันนี้ดูเคร่งเครียดนัก?”
เฉียวต้าซานมองไปทางทิศเหนือ
“เมื่อเช้ามีพ่อค้าเกวียนจากทางเหนือเข้าหมู่บ้านมา เขาบอกว่าบนภูเขามีน้ำค้างแข็งเกาะหนาแล้ว”
หลี่หยวนขมวดคิ้ว
“เร็วถึงเพียงนั้น?”
“ยังมีข่าวว่าบางหมู่บ้านเริ่มกักตุนฟืนกับข้าวสาร เพราะหิมะอาจตกก่อนกำหนด”
“ถ้าหิมะตกจริง ถนนจะปิดหรือ”
“ถ้าตกหนักก็อาจปิดหลายวัน”
หยูไห่ตอบ
“เกวียนจากเมืองอื่นเข้ามาไม่ได้ สินค้าก็จะขาด ราคาฟืนกับอาหารต้องสูงขึ้นแน่”
หลิวซื่อหน้าซีดลงเล็กน้อย
“แล้วผักของเราจะส่งขายได้อย่างไร”
ไม่มีใครตอบในทันที
คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบบ้านเงียบลง
ทุกคนต่างรู้ดีว่า รายได้ของบ้านเฉียวพึ่งพาการขนส่งเป็นสำคัญ หากถนนถูกปิด เกวียนลาออกจากหมู่บ้านไม่ได้ ผักที่เก็บไว้ก็อาจขายไม่ทันและเน่าเสีย
เฉียวจิงจิงมองแปลงผักของตนเอง
ใบผักที่เคยเขียวสดกำลังสั่นไหวอยู่ใต้ลมเย็นที่พัดผ่าน
หากฤดูหนาวมาถึงเร็วกว่ากำหนด ทุกอย่างอาจหยุดชะงักในเวลาเพียงไม่กี่วัน
ในเวลาเดียวกัน รถม้าของโจวจิ่งเหยียนกำลังเคลื่อนผ่านถนนอีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านหลงซาน
เมื่อมองเห็นบ้านตระกูลเฉียว เขาก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเขาเลื่อนไปยังเฉียวจิงจิงที่กำลังคุยกับหลี่หยวน
เซี่ยเหิงหันกลับมาถาม
“คุณชาย จะเข้าไปหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่ต้อง”
รถม้าเคลื่อนต่อไป แต่โจวจิ่งเหยียนกลับหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง
เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ เมื่อผ่านหมู่บ้านหลงซาน สายตาของเขามักมองหาบ้านหลังนั้นโดยไม่รู้ตัว
ผู้คนหลายคนกำลังช่วยกันขนฟืนเข้าไปเก็บ
โจวจิ่งเหยียนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เซี่ยเหิง”
“ขอรับ?”
“ในเมืองมีฟืนเหลืออยู่เท่าไร?”
เซี่ยเหิงชะงักเล็กน้อย
“ข้าจะให้คนไปตรวจสอบให้ขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้เอ่นอะไรอีก
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนต่อไป ทิ้งบ้านตระกูลเฉียวไว้เบื้องหลัง
ยามเย็น เฉียวจิงจิงยืนมองสวนของตนเอง
หลังคาบ้านยังมีจุดที่ต้องซ่อม กองฟืนที่เหลืออยู่ก็ไม่มากนัก ส่วนผักหลายแปลงอาจเสียหายหากน้ำค้างแข็งมาเร็วเกินไป
รอบหมู่บ้านเองก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว ชาวบ้านเร่งเก็บฟืน ปิดช่องลม และตากอาหารแห้งไว้สำหรับฤดูหนาว
คราวนี้ไม่มีใครพูดเล่นเรื่องอากาศอีกแล้ว
ฤดูหนาวกำลังมาเร็วกว่าที่ทุกคนคาด
เฉียวจิงจิงมองแปลงผักตรงหน้า ก่อนกำมือแน่น
นางต้องหาวิธีป้องกันสวนจากน้ำค้างแข็งให้ได้
แต่ถึงจะเตรียมตัวตั้งแต่พรุ่งนี้ ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าเวลาจะเหลือให้พวกเขามากพอ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน