4. ตอนที่ 3 ชีวิตใหม่ของเฉียวจิงจิง
ตอนที่ 3 ชีวิตใหม่ของเฉียวจิงจิง
ผ่านไปสามวันแล้วที่เฉียวจิงจิงอาศัยอยู่ที่นี่
ความจริงนางสามารถลงจากเตียงมาเดินได้ตั้งแต่วันที่สองแล้ว
แต่เฉียวต้าซานยังไม่วางใจ เขาให้นางนอนพักอยู่บนเตียงอีกหนึ่งวัน
ตอนนี้นางดีขึ้นมากแล้ว เหลือแต่รอยถลอกนิดหน่อยไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร
นางถึงยอมรับความจริงได้ในที่สุด ว่าตัวเองตายไปแล้ว และตอนนี้กำลังมีชีวิตอยู่ในร่างของเด็กสาววัยสิบสี่ปีที่มีชื่อเดียวกันกับตนเอง
ทุกอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือโลกที่แตกต่างจากเดิม ผู้คนที่นี่ยังใช้เกวียนกับม้าในการเดินทาง ที่นี่ไม่ใช่โลกที่นางเคยรู้จัก
แต่สิ่งที่ทำให้เฉียวจิงจิงสนใจมากกว่านั้นกลับเป็นชีวิตของเจ้าของร่างนี้
เด็กสาวคนนี้ไม่มีแม่
ไม่มีพี่น้อง
ไม่มีญาติใกล้ชิด
มีเพียงบิดาที่ชื่อเฉียวต้าซานเท่านั้น ซึ่งเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่อายุห้าขวบ
เมื่อดูจากสภาพบ้านแล้ว สองพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายนัก
พอลงจากเตียงได้นางก็เดินสำรวจภายในบ้าน ทุกอย่างยังคงเหมือนในความทรงจำที่ได้รับมาจากเจ้าของร่างเดิม
บ้านหลังนี้มีห้องสองห้องคือห้องของนางและห้องของบิดา
เมื่อเดินออกจากห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือห้องโถงเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีเครื่องเรือน
โต๊ะไม้หนึ่งตัวกับเก้าอี้สองตัว มีตู้ไม้เก่าหนึ่งตู้ และเตาไฟที่อยู่มุมห้อง
ด้านข้างมีห้องครัวเล็ก ๆ มีหม้อดินใบหนึ่งตั้งอยู่บนเตา ข้างกันมีตะกร้าใส่ผักป่าอยู่ครึ่งตะกร้า
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ผักมีไม่กี่ชนิด บางใบมีรอยแมลงกัด บางต้นเหี่ยวจนแทบกินไม่ได้
นางหันไปเปิดถังข้าวสาร ด้านในมีข้าวเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ไม่ถึงครึ่งถังด้วยซ้ำ
เนื้อแห้งที่แขวนอยู่ก็มีเพียงไม่กี่ชิ้น บนชั้นวางไม้มีเครื่องปรุงอยู่ไม่กี่อย่าง และมีไข่ไก่หนึ่งฟองวางอยู่ด้วยกัน
นางยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง อีกไม่นานคงได้กินรากไม้แทนข้าวแล้ว…”
เฉียวต้าซานที่กำลังผ่าฟืนอยู่หน้าบ้านได้ยินเข้าพอดี
“เจ้าพูดอะไร”
เฉียวจิงจิงรีบหันกลับไป
“ข้าบอกว่า…บ้านเรามีของไม่มาก”
เขาหัวเราะ
“เจ้าเพิ่งจะรู้หรือ”
“…”
นางพูดไม่ออก
ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว เรื่องนี้คงเป็นเรื่องปกติสำหรับชายคนนี้เสียแล้ว
เฉียวต้าซานวางขวานลง ก่อนเดินเข้ามาในบ้าน
“อย่าเพิ่งคิดมาก เจ้าพักรักษาตัวให้หายดีก่อน เรื่องหาเงินพ่อจัดการเอง”
“ท่านหาเงินได้อย่างไรเจ้าคะ?”
เขาชี้ไปยังธนูที่วางอยู่ข้างประตู
“ขึ้นเขาล่าสัตว์ได้ก็เอาไปขายในตลาด บางวันได้เงินมาก บางวันก็ได้น้อยหน่อย”
นางมองธนูคันนั้นอยู่ครู่หนึ่ง การล่าสัตว์ไม่ใช่รายได้ที่แน่นอน หากวันไหนโชคไม่ดีก็อาจกลับบ้านมือเปล่า
นางจึงหันไปมองด้านหลังบ้านแทน มีที่ดินผืนหนึ่งทอดยาวอยู่ตรงนั้น มันไม่ได้กว้างมากแต่ก็ไม่ได้เล็กจนเกินไป
เพียงแต่เต็มไปด้วยวัชพืชและก้อนหิน ดินบางส่วนแข็งจนแทบไม่มีต้นหญ้าขึ้น
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ นางย่อตัวลงใช้นิ้วแตะดินแล้วบี้มันเบา ๆ
ดินค่อนข้างแห้ง แต่ยังพอใช้ได้
“ท่านพ่อ ที่ตรงนี้เป็นของบ้านเราหรือไม่เจ้าคะ”
เฉียวต้าซานเดินตามออกมา ก่อนมองพื้นที่ตรงหน้า
“ใช่”
“สามารถปลูกอะไรได้บ้าง”
“ดินตรงนี้ไม่ค่อยดี เมื่อก่อนเจ้าเคยลองปลูกผักแล้ว แต่ผักไม่ขึ้นเท่าไหร่”
เฉียวจิงจิงมองพื้นที่ตรงหน้าอีกครั้ง นางไม่ได้รู้เรื่องการเกษตรมากนัก
แต่ในชาติก่อนนางเคยอ่านหนังสือหลายประเภท และเคยคิดถึงชีวิตชาวสวนอยู่บ่อยครั้ง
อย่างน้อยสิ่งที่นางรู้ก็คือ
หากดินไม่ดี ก็ต้องปรับดิน
หากน้ำไม่พอ ก็ต้องหาวิธีจัดการเรื่องน้ำ
ปัญหามีไว้แก้ ไม่ใช่มีไว้ยอมแพ้
“ถ้าปรับดินล่ะเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานเลิกคิ้ว
“เจ้าจะปลูกผักจริง ๆ หรือ”
“เจ้าค่ะ”
“เหตุใดจู่ ๆ ถึงอยากปลูกล่ะ”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะไม่สามารถบอกเขาได้ว่าในชีวิตก่อนนางเคยฝันถึงเรื่องนี้มานานแค่ไหน
ทุกครั้งที่กลับจากทำภารกิจ นางเคยจินตนาการถึงบ้านหลังเล็ก ๆ ที่มีแปลงผักอยู่หน้าบ้าน
สำหรับนักฆ่าคนหนึ่ง ชีวิตธรรมดาแบบนี้กลับเป็นสิ่งที่ไกลตัวอย่างน่าประหลาด
“ข้าอยากลองทำดูเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง
“เมื่อก่อนเจ้าไม่เห็นสนใจเรื่องพวกนี้”
“ตอนนี้สนใจแล้ว”
“…”
คำตอบตรงเกินไปจนคนเป็นพ่อพูดไม่ออก สุดท้ายเขาจึงถอนหายใจ
“เอาเถอะ หากเจ้าหายดีแล้วค่อยลองทำ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
นางมองพื้นที่ตรงหน้าอีกครั้ง มันอาจเป็นเพียงผืนดินรกร้างสำหรับคนอื่น
แต่สำหรับนางนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่
ทันใดนั้น เสียงหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังมาจากหน้าบ้าน
“พี่ต้าซาน!”
เฉียวต้าซานชะงัก
เฉียวจิงจิงหันไปมองทางประตู มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
อายุประมาณสามสิบปี แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าดูอ่อนโยนท่าทางเรียบร้อย ในมือถือตะกร้าใส่ขนมเอาไว้
เดิมเกิดในตระกูลหลิว ชื่อหลิวเยว่หลัน เคยแต่งงานกับชายสกุลหลิว ชาวบ้านจึงเรียกนางว่า หลิวซื่อ
แต่งงานได้ไม่นาน สามีสกุลหลิวก็มาป่วยตาย หลิวเยว่หลันจึงเป็นหญิงม่าย แต่ชาวบ้านก็ยังคงเรียกนางว่าหลิวซื่อ
บ้านของหลิวซื่ออยู่ติดกับบ้านตระกูลเฉียว ที่ผ่านมานางก็คอยช่วยเหลือสองพ่อลูกอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อหลิวซื่อเห็นเฉียวต้าซาน ดวงตาคู่นั้นกลับมีรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“หลิวซื่อ”
เฉียวต้าซานมองนางอย่างแปลกใจ
“ข้าทำขนมไว้เยอะเกินไป กินคนเดียวคงไม่หมด เลยเอามาให้พวกเจ้า”
นางยื่นตะกร้าให้เฉียวต้าซาน
“ไม่ต้องลำบากหรอก”
“ไม่ลำบาก”
นางรีบตอบ ก่อนเหลือบมองเฉียวจิงจิง
“จิงจิง เจ้าหายดีแล้วหรือยัง”
“ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี”
นางยิ้มให้เฉียวจิงจิง ก่อนหันกลับไปมองเฉียวต้าซานอีกครั้ง
“หากมีอะไรให้ช่วยก็บอกข้าได้”
“ได้”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
หลิวซื่อยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเดินกลับบ้านของตัวเอง
เฉียวจิงจิงมองตามจนอีกฝ่ายเดินพ้นรั้วไป จากนั้นจึงหันกลับมามองบิดาของตน
“ท่านพ่อ”
“มีอะไรหรือ”
“นางชอบท่าน”
เฉียวต้าซานที่กำลังยกถ้วยน้ำขึ้นดื่มถึงกับสำลักน้ำออกมา
“แค่ก! แค่ก!”
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างจริงจัง
“ข้าพูดผิดตรงไหนหรือเจ้าคะ”
“อย่าพูดเหลวไหล!”
“ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล”
“นางแค่เอาขนมมาให้”
“เมื่อวานนางก็เอาไก่มาให้”
“นางเห็นเจ้ายังไม่หายดี เลยเอาไก่มาให้กินบำรุงร่างกาย”
“ก่อนหน้านั้นก็เอาผักมาให้”
“…”
เฉียวต้าซานเงียบไป
นางมองใบหน้าที่เริ่มแดงของบิดาแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ดูท่าเรื่องนี้จะน่าสนใจกว่าสวนผักเสียอีก
“ท่านพ่อ”
“มีอะไรอีก”
“ท่านไม่คิดจะมีภรรยาหรือเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานสำลักน้ำอีกครั้ง
“เจ้าเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บก็คิดเรื่องพวกนี้แล้วหรือ”
“ข้าก็แค่ถามดู”
“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องของผู้ใหญ่”
“ข้าอายุสิบสี่แล้วนะเจ้าคะ”
“สิบสี่ก็ยังเด็ก”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“เช่นนั้นท่านก็แก่แล้วสิ”
“…”
เฉียวต้าซานมองลูกสาวด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
นางหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินกลับไปยังแปลงดินหลังบ้าน อย่างน้อยชีวิตใหม่นี้ก็ดูเหมือนจะไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่คิด
นางมีบิดาหนึ่งคน มีเพื่อนบ้านที่ดูเหมือนจะชอบบิดาของนางและยังมีที่ดินรกร้างที่กำลังรอให้นางลงมือทำเพียงเท่านี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เฉียวจิงจิงมองพื้นที่ตรงหน้าด้วยแววตาจริงจัง
“เอาล่ะ…”
นางกำมือเล็ก ๆ ของตัวเอง
“เริ่มจากทำสวนก่อนก็แล้วกัน”
นางไม่ต้องการอำนาจหรือชื่อเสียง ไม่ต้องมีเงินทองมากมาย ขอเพียงมีบ้านให้ซุกหัวนอน มีข้าวให้กิน มีที่ดินทำกิน และมีคนในครอบครัวที่รอนางกลับบ้าน
สำหรับนาง…แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน