40. ตอนที่ 39 ก่อนหิมะแรกจะมา
ตอนที่ 39 ก่อนหิมะแรกจะมา
เช้าวันต่อมา อากาศเย็นกว่าทุกวันมีหมอกบาง ๆ ลอยคลุมยอดหญ้าอยู่เหนือพื้นดิน น้ำค้างเกาะตามใบผักจนเป็นเม็ดเล็ก ๆ เมื่อแสงแดดอ่อนส่องกระทบจึงสะท้อนเป็นประกาย
เฉียวจิงจิงยืนอยู่ตรงแปลงผัก มองผักที่ยังเหลืออยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อคืน นางคิดเรื่องที่หลี่หยวนพูด เรื่องเสบียงที่เริ่มแพงขึ้น เรื่องถนนที่อาจถูกหิมะปิด และเรื่องอากาศที่เปลี่ยนเร็วกว่าปกติ
ไม่จำเป็นต้องรอให้เกิดปัญหาก่อนแล้วค่อยแก้
เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงหันกลับไปหาทุกคนที่กำลังเตรียมตัวทำงาน
“วันนี้เก็บผักที่เก็บได้ทั้งหมดเจ้าค่ะ”
ทุกคนชะงัก
หยูเสี่ยวเถาที่กำลังมัดผมเงยหน้าขึ้นทันที
“ทั้งหมดเลยหรือ?”
“ทั้งหมด”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“ถ้าน้ำค้างแข็งลงแรงกว่านี้ ผักที่เหลืออาจเสียหาย ตอนนี้ยังขายได้ก็ควรเก็บเงินจากมันให้มากที่สุดก่อน”
เฉียวต้าซานมองท้องฟ้าแล้วพยักหน้าเห็นด้วย
“เช่นนั้นก็รีบทำเถอะ”
หลังจากนั้นไม่มีใครถามอะไรอีก งานถูกแบ่งอย่างรวดเร็ว
เฉียวต้าซาน หยูไห่ และหวงหลงรับหน้าที่เก็บผักกับขนตะกร้าออกจากแปลง
เฉียวจิงจิง หลิวซื่อ หูซื่อ และหยูเสี่ยวเถาช่วยกันคัดผักที่มีตำหนิออก มัดเป็นกำ ๆ และจัดลงตะกร้า
ส่วนผิงอันอยู่ในครัว เตรียมอาหารและจัดของที่ต้องนำเข้าเมือง
ไม่มีใครพูดถึงความหนาวอีก
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าเวลาของพวกเขามีจำกัด
ลมหนาวคงไม่รอ พวกเขาจึงต้องเร่งมือก่อนที่มันจะมาถึง
ช่วงสาย เกวียนลาคันเดิมก็ถูกบรรทุกจนเต็ม
ตะกร้าผักเรียงกันแน่นอยู่ด้านหลังจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง
เฉียวจิงจิงตรวจดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยจึงขึ้นเกวียนไปพร้อมกับเฉียวต้าซานและหวงหลง
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
เสียงล้อเกวียนบดไปตามถนนดิน มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองหย่งอัน
วันนี้ไม่มีการต่อรองราคานานเหมือนครั้งแรก ๆ
เพราะร้านค้าต่างรู้จักผักของนางแล้ว
ผักชุดสุดท้ายถูกส่งออกไปทีละส่วน ทั้งหอสุราหยกและร้านถงซินจี้ต่างรับซื้อโดยไม่ลังเล
เถ้าแก่ลู่ตรวจดูผักในตะกร้าก่อนพยักหน้าพอใจ
“ยังสดเหมือนเดิม”
“เก็บตั้งแต่เช้ามืดเลยเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่ลู่หัวเราะ
“เช่นนั้นก็ดี ถ้าพ้นหนาวแล้วกลับมาปลูกอีก อย่าลืมส่งให้ร้านข้าก่อน”
“ได้เจ้าค่ะ”
อีกด้านหนึ่ง หลี่หยวนก็พูดในทำนองเดียวกัน
“ถ้ากลับมาส่งผักเมื่อไร แจ้งร้านถงซินจี้ไว้ก่อน ข้าจะจัดคนไปรับเอง”
เฉียวจิงจิงยิ้มรับ
“เช่นนั้นตกลงตามนี้เจ้าค่ะ”
ผักที่เหลือทั้งหมดถูกขายออกจนหมด
เงินที่ได้ไม่มากเท่าช่วงที่สวนกำลังให้ผลผลิตเต็มที่ แต่สำหรับผลผลิตชุดสุดท้ายก่อนฤดูหนาวก็ถือว่าไม่เลว
อย่างน้อยความพยายามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่า
กิจการไม่ได้ล้มเหลว เพียงแค่ต้องหยุดพักตามฤดูกาลเท่านั้น
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสามจึงเดินทางกลับหมู่บ้านหลงซาน
ยามเย็น บ้านเฉียวคึกคักกว่าปกติเล็กน้อย
เมื่อทุกคนกลับมาพร้อมกัน เฉียวจิงจิงวางถุงเงินลงบนโต๊ะ ก่อนมองหน้าทุกคน
“มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากบอกเจ้าค่ะ”
หยูเสี่ยวเถากำลังดื่มน้ำ รีบวางถ้วยลงทันที
“อะไรหรือ?”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้ เราหยุดงานในสวนกันก่อนเจ้าค่ะ”
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที
หยูเสี่ยวเถากะพริบตา
“หยุดเลยหรือ?”
“หยุดปลูกก่อน”
เฉียวจิงจิงรีบอธิบาย
“แต่ไม่ได้หยุดเตรียมตัว”
นางกวาดตามองทุกคน
“อากาศเปลี่ยนเร็วขึ้นทุกวัน การขนส่งเข้าเมืองก็เริ่มไม่แน่นอน ถ้าฝืนปลูกต่อไปแล้วเกิดน้ำค้างแข็ง ผลผลิตอาจเสียหายหมด”
“อีกอย่าง ตอนนี้เรามีงานอื่นต้องทำ แต่ละครอบครัวต้องเตรียมตัวก่อนหน้าหนาว จะมาถึง เสบียงก็ต้องกักตุน ฟืนก็ต้องเตรียมให้พอ”
เฉียวจิงจิงจึงพูดต่ออย่างจริงจัง
“ข้ารู้ว่าทุกคนอยากทำงานต่อ เพราะสวนกำลังสร้างรายได้ให้เรา”
นางหยุดเล็กน้อย
“เงินสำคัญก็จริง แต่คนต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะหาเงินต่อไปได้”
ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
เฉียวต้าซานมองลูกสาว ก่อนยิ้มบาง ๆ
“เจ้าคิดได้รอบคอบขึ้นทุกวันแล้ว”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“เงินที่หาได้ก็ต้องรู้จักรักษาไว้ใช้ตอนจำเป็นด้วยเจ้าค่ะ”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะเบา ๆ
“ข้าว่าเหตุผลสุดท้ายต่างหากที่เป็นเหตุผลของเจ้า”
“ก็ถูกส่วนหนึ่ง”
เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาย
ทุกคนหัวเราะออกมา บรรยากาศหนักอึ้งเมื่อครู่จึงคลายลง
วันรุ่งขึ้น เฉียวจิงจิงเข้าเมืองอีกครั้ง
คราวนี้ไม่มีตะกร้าผักติดเกวียนไปด้วยเหมือนครั้งก่อน
มีเพียงเกวียนว่างหนึ่งคันกับรายการของที่ต้องซื้อยาวเหยียดเป็นหางว่าว
เฉียวต้าซานมองรายการแล้วถึงกับถอนหายใจ
“เจ้าจะซื้อของทั้งเมืองเลยหรือไร”
“ไม่ได้ซื้อทั้งเมืองเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าจากกระดาษในมือ
“แค่ซื้อของที่จำเป็น”
หวงหลงยืนอยู่ข้างเกวียน ฟังแล้วมองรายการในมือของนาง
“มีข้าวสาร แป้ง ถั่ว เกลือ น้ำมัน เนื้อแห้ง ฟืน ผ้าหนา ผ้าห่ม แล้วก็น้ำมันตะเกียง”
“ของเยอะจริง ๆ ขอรับ”
“เพราะหน้าหนาวยาวนานกว่าหนึ่งวันนี่เจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงตอบทันที
ทั้งสามใช้เวลาเกือบครึ่งวันเดินซื้อของ
ระหว่างทางเฉียวจิงจิงเดินผ่านถนนสายหนึ่งในเมืองหย่งอัน
แล้วฝีเท้าก็ชะงักลง
ตรงหน้าเคยเป็นร้านขายข้าวสารที่นางจำได้ดี
ร้านหยงฝู
แต่วันนี้ประตูร้านกลับปิดสนิท
ไม่มีคนงานขนกระสอบข้าวเข้าออก ไม่มีลูกค้ารอซื้อข้าวเหมือนแต่ก่อน
ที่หน้าประตูมีแผ่นกระดาษประทับตราของทางการติดอยู่
นางมองตรานั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้
ที่นี่คือร้านของเถ้าแก่หลี
“ร้านนี้เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
เฉียวจิงจิงถามชายชราที่กำลังเดินผ่านไป
ชายชราหันมองร้านหยงฝู ก่อนลดเสียงลง
“เจ้าไม่รู้หรือ? เถ้าแก่หลีมีเรื่องกับทางการ”
“เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?”
“ได้ยินว่าเกี่ยวกับการกักตุนและลักลอบขนข้าว มีคนตามสืบอยู่พักใหญ่แล้ว ทางการเข้ามาตรวจค้นเมื่อไม่นานมานี้ ของกลางถูกยึดไปหลายส่วน ส่วนเถ้าแก่หลีก็ถูกนำตัวไปสอบสวน”
เฉียวจิงจิงนิ่งไป นางไม่ได้ถามต่อ
เรื่องของเถ้าแก่หลีไม่ใช่เรื่องที่นางจำเป็นต้องรู้
เพียงแต่เมื่อมองประตูร้านที่ปิดสนิท ภาพคืนวันนั้นก็ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง
ชายชุดดำที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง
เสียงเย็น ๆ ที่บอกให้นางอย่าขโมยอีก
ดูเหมือนคดีที่องค์ชายกำลังสืบจะจบลงแล้ว
เฉียวจิงจิงละสายตาจากร้านหยงฝู
“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ ของที่ต้องซื้อยังมีอีกหลายอย่าง”
เฉียวต้าซานกับหวงหลงไม่ได้ถามอะไร
ทั้งสามจึงเดินต่อไปตามถนน
ส่วนร้านหยงฝูยังคงปิดเงียบอยู่เบื้องหลัง
เรื่องของเถ้าแก่หลีจบลงพร้อมกับคดีที่เขาไม่อาจหลีกหนีได้
หวงหลงรับหน้าที่ขนถุงข้าวกับของหนักขึ้นเกวียน ส่วนเฉียวต้าซานจัดเรียงฟืนและถุงของให้แน่นหนา
ส่วนเฉียวจิงจิงเป็นคนตรวจจำนวนและจ่ายเงิน
ทุกครั้งที่เหรียญถูกนับออกจากถุง สีหน้าของนางก็มืดมนลงทีละน้อย
จนกระทั่งหลังซื้อผ้าห่มผืนสุดท้าย นางยืนมองเงินที่เหลืออยู่ในมือเงียบ ๆ
เฉียวต้าซานเหลือบมอง
“เป็นอะไร?”
“หน้าหนาวยังไม่ทันมา เงินข้าก็หนาวจนสั่นแล้วเจ้าค่ะ”
หวงหลงหลุดหัวเราะ
เฉียวต้าซานเองก็ส่ายหน้า
“เจ้ารู้จักเสียดายเงินเสียบ้างก็ดี”
เฉียวจิงจิงเก็บเงินใส่ถุง แล้วมองกลับไปยังถุงข้าวสารที่วางเรียงอยู่บนเกวียน
สีหน้าขี้งกเมื่อครู่กลับจริงจังขึ้น
“เงินหมดหาใหม่ได้”
นางพูดช้า ๆ
“แต่ถ้าหน้าหนาวมาแล้วไม่มีข้าวให้ทุกคนกิน จะไปหาได้ที่ไหนเจ้าคะ ถึงของจะแพงแค่ไหนก็ต้องซื้ออยู่ดี”
เฉียวต้าซานนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเบา ๆ
“เช่นนั้นก็ซื้อให้พอ รอผ่านฤดูหนางเราค่อยหาเงินกันใหม่”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
คราวนี้นางไม่เสียดายเงินอีก อย่างน้อยก็ไม่มากเท่าเมื่อครู่
เมื่อกลับถึงบ้าน ของทั้งหมดถูกนำไปจัดเก็บทันที
ข้าวสารกับแป้งถูกวางไว้ในที่แห้ง ถั่วถูกแขวนไว้สูงจากพื้น ส่วนเนื้อแห้งถูกห่ออย่างมิดชิด
หวงหลงเดินวนอยู่หลายรอบเพื่อจัดพื้นที่จนในที่สุดก็ถอนหายใจ
“ถ้าซื้อเพิ่มอีกสักอย่าง ที่เก็บของคงเต็มแล้วขอรับ”
เฉียวจิงจิงมองรอบห้อง
“เช่นนั้นก็ไม่ซื้อแล้ว”
หวงหลงพยักหน้าอย่างโล่งใจ
แต่ยังไม่ทันได้วางของลง หยูเสี่ยวเถาก็เดินเข้ามา
“แล้วไก่ล่ะ?”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
“ไก่อะไร?”
“ก็ไก่ที่เจ้าบอกว่าจะซื้ออย่างไรเล่า”
“ไว้พ้นหนาวก่อน”
หยูเสี่ยวเถาถอนหายใจโล่งอก
“ดีเหมือนกัน ข้ายังไม่อยากตื่นมาเก็บไข่ตอนเช้า”
เฉียวจิงจิงหันไปมองนางทันที
“คนที่อยากเลี้ยงไก่คือข้า ไม่ใช่เจ้าเสียหน่อย”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
“แต่ถ้าเจ้าเลี้ยงจริง ข้าก็ต้องมาช่วยดูไม่ใช่หรือไร”
“นั่นก็เรื่องของเจ้า”
“ใจร้าย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นในบ้าน
เรื่องไก่ เป็ด และกระต่ายจึงถูกเลื่อนไปหลังฤดูหนาวอย่างเป็นทางการ
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน