ตอนที่ 40 หิมะตกแล้ว

เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านหลงซานยังคงปกคลุมด้วยเมฆสีเทา

อากาศหนาวเย็นกว่าวันก่อนจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว แม้แต่พื้นดินรอบบ้านก็ยังมีน้ำค้างแข็งเกาะเป็นชั้นบาง ๆ

เฉียวจิงจิงเปิดประตูออกไปเพียงครู่เดียวก็ต้องรีบหดคอกลับเข้าไปในเสื้อ

“หนาวจริง ๆ …”

นางยกมือขึ้นถูแขนตัวเอง ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้า

เม็ดสีขาวเล็ก ๆ เม็ดหนึ่งลอยลงมาตรงปลายจมูก

เฉียวจิงจิงกะพริบตา

จากนั้นเม็ดที่สองก็ตกลงบนหลังมือ แล้วเม็ดที่สามและเม็ดที่สี่ก็ตามมา

“หิมะ?”

นางยื่นมือออกไปนอกชายคา ไม่นานเกล็ดหิมะเล็ก ๆ ก็เริ่มโปรยลงมาอย่างต่อเนื่อง

“หิมะตกแล้ว!”

เสียงของนางดังไปทั่วบ้าน

เฉียวต้าซานที่กำลังเติมฟืนลงในเตาไฟหันกลับมา

“หิมะตกแล้วหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

เฉียวต้าซานเดินมายืนข้างลูกสาว เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีหิมะโปรยปรายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ปีนี้หิมะตกเร็วเหมือนกัน”

เฉียวจิงจิงมองเกล็ดหิมะที่ค่อย ๆ ตกลงบนพื้น

“อย่างน้อยเราก็เก็บผักหมดแล้ว”

เฉียวต้าซานหัวเราะ

“เรื่องแรกที่เจ้าคิดได้กลับเป็นเรื่องผัก”

“แน่นอนสิเจ้าคะ”

นางตอบอย่างจริงจัง

“ถ้าเก็บไม่หมด ตอนนี้คงได้แต่นั่งมองผักของข้าถูกหิมะกลบจนมิดแน่ ๆ”

เฉียวต้าซานมองแปลงผักที่อยู่ไม่ไกล

เมื่อไม่กี่วันก่อน ที่ตรงนั้นยังเต็มไปด้วยผักสีเขียวสด แต่ตอนนี้หิมะเริ่มเกาะตามรั้วไม้และพื้นดินแล้ว

“ถือว่าเราตัดสินใจถูก”

เฉียวจิงจิงพยักหน้า

“เจ้าค่ะ”

นางมองสวนของตัวเองอีกครั้ง ก่อนยิ้มบาง ๆ

“ไว้ฤดูใบไม้ผลิค่อยกลับมาทำงานกันใหม่”

หิมะยังคงตกลงมาเรื่อย ๆ ตอนแรกเป็นเพียงเกล็ดเล็ก ๆ บางเบา

แต่พอถึงช่วงสาย หิมะก็เริ่มหนาขึ้น จากหนึ่งชั้นกลายเป็นสองชั้น พื้นดินหน้าบ้านค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว

เส้นทางที่เคยเดินเข้าออกทุกวันเริ่มเห็นรอยเท้า แต่เพียงไม่นาน ก็ถูกหิมะชุดใหม่กลบทับจนหมด

เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ตรงหน้าต่างครู่หนึ่ง ก่อนปิดบานหน้าต่าง

“ดูท่าปีนี้คงหนาวจริง ๆ”

ผิงอันที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตาไฟพยักหน้า

“หิมะตกเช่นนี้ คงออกไปไหนไม่ได้ง่าย ๆ แล้วเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร เสบียงของเราก็ซื้อมาแล้ว”




ภายในบ้านอบอุ่นกว่าด้านนอกมาก เตาไฟถูกจุดเอาไว้ตลอดทั้งวัน

ผิงอันหมั่นเติมฟืนทีละน้อยเพื่อไม่ให้ไฟดับ ขณะที่หวงหลงคอยนำฟืนที่ต้าซานผ่าไว้เข้ามาเก็บด้านในตามจำนวนที่ใช้

ส่วนเฉียวจิงจิงนั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้เล็ก ๆ ตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของสวน

นางพลิกกระดาษไปทีละแผ่น เงินจากการขายผักรอบล่าสุดยังเหลืออยู่ไม่น้อย

แต่หลังจากซื้อข้าวสาร แป้ง ถั่ว น้ำมัน เกลือ เนื้อแห้ง ผักแห้ง รวมถึงผ้ากับฝ้ายมาแล้ว เงินก็ลดลงไปพอสมควร

นางถอนหายใจ

“เงินนี่ช่างหายไปเร็วจริง ๆ”

หวงหลงที่กำลังจัดฟืนอยู่ไม่ไกลหันมามอง

“เจ้าเพิ่งพูดเองไม่ใช่หรือ ว่าหน้าหนาวถึงของจะแพงแค่ไหนก็ต้องซื้อ”

เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้นมองหวงหลง

“ข้ารู้ แต่ข้าก็ยังเสียดายเงินอยู่ดี”

หวงหลงชะงัก ก่อนหลุดหัวเราะออกมา

ผิงอันเองก็ยิ้ม

แม้แต่เฉียวต้าซานที่กำลังนั่งผิงไฟอยู่ข้าง ๆ ยังส่ายหน้า

“เจ้ากับเงินนี่คงแยกจากกันยากแล้ว”

“เงินหายากนะเจ้าคะ ต้องรักและดูแลมันให้ดี”

นางตอบหน้าตาย

เฉียวต้าซานหัวเราะ

“เช่นนั้นก็รักให้พอดี อย่าถึงขั้นเอาเงินไปห่มแทนผ้าห่มก็แล้วกัน”

“ถ้าทำได้ข้าคงทำไปแล้วเจ้าค่ะ”

“…”

คราวนี้คนทั้งบ้านก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน







จากวันหนึ่งกลายเป็นอีกวัน หิมะไม่ได้หยุดลงอย่างที่ทุกคนหวัง บางช่วงตกเบาลงจนมองเห็นท้องฟ้าสีเทาอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็กลับมาตกหนักอีกครั้ง

อากาศเย็นลงทุกวัน หลังคาบ้านก็ถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา

รั้วไม้ที่เคยเห็นเป็นสีน้ำตาลก็กลายเป็นสีขาวไปเกือบครึ่ง

สวนผักที่เคยเป็นพื้นที่ทำงานของทุกคนถูกหิมะกลบจนแทบมองไม่เห็นแล้ว

เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ตรงหน้าต่างเป็นครั้งคราว แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอย่างที่คิด

เพราะสิ่งที่ควรเก็บก็เก็บไปหมดแล้ว สิ่งที่ควรขายก็ขายไปหมดแล้ว

ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่รอ จนกว่าฤดูหนาวจะผ่านพ้นไป แล้วค่อยเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง

“จิงจิง”

เสียงของผิงอันดังขึ้นจากด้านหลัง

นางหันกลับไป เห็นบนโต๊ะมีเสื้อผ้าชุดหนึ่งวางอยู่

เป็นเสื้อคลุมสีเข้มที่ตัดเย็บจากผ้าหนา ด้านในบุด้วยฝ้ายจนดูอุ่นกว่าชุดเดิมของนางมาก

“ทำชุดเสร็จแล้วหรือเจ้าคะ”

ผิงอันพยักหน้า

“ผ้าที่ซื้อมาเนื้อดีทีเดียว ข้าตัดเย็บหลายวัน กว่าจะทำชุดให้ครบทุกคน”

เฉียวจิงจิงมองเสื้อผ้าบนโต๊ะอีกครั้ง

ตั้งแต่วันที่กลับจากในเมือง นางก็นำผ้ากับฝ้ายที่ซื้อมาให้ท่านป้าผิงอันช่วยตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับทุกคน

นอกจากของตัวเองแล้ว ยังมีของเฉียวต้าซาน หวงหลง และผิงอันด้วย

ผิงอันหยิบเสื้ออีกตัวขึ้นมา

“ของนายท่านอยู่ตรงนี้”

“แล้วของข้าล่ะท่านแม่”

หวงหลงถามจากด้านข้าง

ผิงอันหันไปมองเขา

“ของเจ้าก็อยู่ตรงนั้น จิงจิงซื้อผ้ามาพอสำหรับตัดชุดให้ทุกคนเลยล่ะ”

หวงหลงมองเสื้อของตัวเองแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ยิ้มกว้าง

“ข้าไม่เคยมีเสื้อกันหนาวที่บุฝ้ายหนาขนาดนี้มาก่อนเลย”

เฉียวจิงจิงมองเขา

“หน้าหนาวก็ต้องใส่ให้อุ่นสิ”

“ขอบคุณนะจิงจิง”

หวงหลงเอ่ยขึ้นด้วยขอบตาแดงเล็กน้อย เขารู้สึกขอบคุณสองพ่อลูกจากใจจริง เพราะถ้าไม่มีทั้งสองคน เขากับท่านแม่คงลำบากมากแน่

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”

เฉียวจิงจิงพูดพลางหยิบเสื้อของตัวเองขึ้นมาลองสวมดู

“ข้าเป็นคนซื้อผ้าเอง ส่วนท่านป้าผิงอันเป็นคนตัดเย็บ ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณนางเถอะ”

ผิงอันรีบโบกมือ

“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าเองก็พักอยู่ที่นี่ ไม่ได้มีงานอะไรให้ทำ อย่างน้อยก็ช่วยทำอะไรได้บ้าง”

เฉียวจิงจิงยิ้ม

“เช่นนั้นก็ถือว่าเราช่วยกัน”

นางสวมเสื้อชุดใหม่ เนื้อผ้านุ่มและหนากว่าชุดเดิมอย่างเห็นได้ชัด

เฉียวจิงจิงลองขยับแขนไปมา

“พอดีเลย”

ผิงอันมองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

“ข้าตั้งใจทำให้หลวมขึ้นเล็กน้อยเจ้าค่ะ เผื่อใส่เสื้อด้านในเพิ่ม”

“ดีมากเจ้าค่ะ”

“ท่านพ่อก็ลองสวมดูสิเจ้าคะ ว่าพอดีตัวไหม”

เฉียวต้าซานรับเสื้อไปสวม เสื้อหนาสีเข้มพอดีกับรูปร่างของนายพรานวัยกลางคนอย่างมาก

“อุ่นดี”

“เห็นหรือไม่เจ้าคะ ปีนี้ท่านไม่ต้องออกไปล่าสัตว์ แล้วก็ไม่ต้องกลัวหนาวแล้วด้วย”

เฉียวต้าซานเลิกคิ้ว

“พ่อยังแข็งแรงดี จะให้อยู่แต่ในบ้านได้อย่างไร”

“หิมะหนาขนาดนี้ ท่านจะไปล่าสัตว์ที่ไหนเจ้าคะ”

“บนเขา”

“แล้วท่านจะเดินไปได้อย่างไร หิมะสูงถึงเข่าแล้วนะเจ้าคะ”

“…”

เฉียวต้าซานพูดไม่ออก

เฉียวจิงจิงยิ้มอย่างผู้ชนะ

“ดังนั้นอยู่บ้านผิงไฟดีที่สุด”

เฉียวต้าซานได้แต่ถอนหายใจ

“ลูกสาวพ่อช่างหาเหตุผลมาห้ามพ่อไม่ให้ออกจากบ้านได้จริง ๆ”

“เพราะข้าไม่อยากให้ท่านล้มลงไปในหิมะแล้วต้องให้คนอื่นแบกกลับมานี่เจ้าคะ”

หวงหลงหลุดหัวเราะ

เฉียวต้าซานหันไปมองเขาทันที

“เจ้าหัวเราะอะไร?”

“เปล่าขอรับ”

หวงหลงรีบก้มหน้าลง ทำท่าทีจัดฟืนต่อ

บรรยากาศในบ้านค่อย ๆ กลายเป็นความอบอุ่นที่แตกต่างจากช่วงฤดูร้อนอย่างสิ้นเชิง

ทุกคนเพียงใช้ชีวิตไปตามจังหวะของฤดูหนาว

เช้ามากินข้าวร้อน ๆ กลางวันนั่งผิงไฟแล้วทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ พอตกเย็นก็กินอาหารพร้อมกัน

อาหารก็ไม่ได้หรูหราอะไร บางวันมีข้าวต้มร้อน ๆ กับเนื้อแห้ง บางวันก็เป็นแป้งนึ่งกับถั่ว

อาหารธรรมดาเหล่านั้นกลับทำให้รู้สึกอร่อยกว่าที่ควรจะเป็น

เมื่อกลางคืนมาถึงก็ปิดประตูบ้านให้แน่น หนาแล้วนั่งอยู่ใกล้เตาไฟ




คืนหนึ่ง หิมะตกหนักจนได้ยินเสียงลมพัดดังอยู่ด้านนอก

เฉียวจิงจิงนั่งขดตัวอยู่ข้างเตาไฟ สองมือถือถ้วยน้ำร้อนเอาไว้

เฉียวต้าซานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

หวงหลงกำลังใช้ไม้เขี่ยฟืนในเตา

ส่วนผิงอันกำลังเย็บเสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ อยู่ใต้แสงตะเกียง

เฉียวจิงจิงมองทุกคนอยู่ครู่หนึ่ง

มีเพียงเสียงไฟแตกเบา ๆ กับเสียงลมหนาวด้านนอก

นางเผลอยิ้ม

บางที นี่อาจเป็นชีวิตธรรมดาที่นางเคยต้องการจริง ๆ

เพียงแต่ฤดูหนาวในชีวิตนี้ยาวนานกว่าที่คิดเท่านั้นเอง




เมื่อเวลาผ่านไปหลายวัน หิมะก็ยังไม่หยุด หมู่บ้านหลงซานเงียบลงยิ่งกว่าเดิม

ถนนที่ใช้เดินทางเข้าเมืองถูกหิมะทับจนแทบมองไม่เห็น

ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างเก็บตัวอยู่ในบ้าน

คนที่เคยออกไปทำงานทุกวันก็หยุดพักกันหมด

แม้แต่เสียงเด็ก ๆ วิ่งเล่นในหมู่บ้านยังน้อยลง

เฉียวจิงจิงเปิดประตูออกไปมองนอกบ้านเพียงครู่เดียว ก็รีบปิดประตูกลับทันที

“หนาวเกินไปแล้ว”

นางพูดพลางกลับมานั่งลงข้างเตาไฟ

เฉียวต้าซานหัวเราะ

“เจ้าเพิ่งรู้หรือไร”

“รู้ตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ แต่วันนี้มันหนาวกว่าเดิมอีกนี่เจ้าคะ”

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง สวนของนางหายไปแล้ว มองเห็นแต่ผืนหิมะสีขาวที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ

“ดีนะที่เก็บผักหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นคงเสียหายหมด”

เฉียวจิงจิงพยักหน้า

“ไว้หิมะละลายเมื่อไร ข้าจะทำสวนใหม่ และต้องคิดด้วยว่าจะทำอย่างไรให้สวนของเราดีขึ้นกว่าเดิม”

พูดจบเฉียวจิงจิงก็หันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง

หิมะยังคงตกอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ

ฤดูหนาวเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ภูเขาที่ถูกหิมะปกคลุม สัตว์ป่าจำนวนไม่น้อยกำลังเปลี่ยนเส้นทางการหากินของพวกมัน




อีกด้านหนึ่งบนภูเขาที่เงียบงัน

คดีค้าข้าวที่ติดตามมานานถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว หลักฐานสำคัญถูกส่งต่อให้ทางการ ส่วนผู้เกี่ยวข้องก็ถูกควบคุมตัวตามขั้นตอน

ก่อนเดินทางกลับ โจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิงขึ้นไปตรวจเส้นทางบนเขาที่พวกคนร้ายเคยใช้ลำเลียงข้าว เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีเส้นทางอื่นที่ยังถูกใช้หลบเลี่ยงการตรวจค้น

เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสองจึงเดินทางกลับลงเขา

ขณะที่เดินฝ่าหิมะลงมาตามเส้นทาง

โจวจิ่งเหยียนก้าวนำอยู่ด้านหน้า ส่วนเซี่ยเหิงเดินตามอยู่ไม่ไกล

หิมะบนเขาหนากว่าในหมู่บ้านมาก

โจวจิ่งเหยียนหยุดเดินเป็นระยะเพื่อมองสภาพพื้นที่รอบตัว

เซี่ยเหิงกวาดตามองไปตามแนวป่า

“คุณชาย หิมะตกมาหลายวันแล้ว เส้นทางนี้แทบไม่มีคนผ่านเลยนะขอรับ”

“อืม”

โจวจิ่งเหยียนตอบสั้น ๆ

เขากำลังจะเดินต่อ แต่กลับชะงัก สายตาหยุดอยู่ตรงพื้นหิมะด้านหน้า

มีร่องรอยบางอย่าง

เซี่ยเหิงเดินเข้าไปใกล้

“รอยเท้าหรือขอรับ?”

โจวจิ่งเหยียนย่อตัวลงมองรอยเท้าบนพื้นหิมะอย่างละเอียด รูปทรงของอุ้งเท้าและรอยกรงเล็บทำให้เขานึกถึงสัตว์ชนิดหนึ่งขึ้นมา

“หมาป่า”

เซี่ยเหิงชะงัก

“หมาป่าหรือขอรับ?”

โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินตามรอยเท้าไปอีกไม่กี่ก้าวก็พบอีกรอยเท้าหนึ่ง

จากนั้นก็พบรอยเท้าเรื่อย ๆ หมาป่าไม่ได้มีเพียงตัวเดียวแน่

โจวจิ่งเหยียนยืนขึ้น มองตามรอยเท้าที่ทอดลึกเข้าไปในป่า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พวกมันมีหลายตัว”

เซี่ยเหิงกวาดตามองตาม

โจวจิ่งเหยียนมองรอยเท้าอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองแนวเขาที่ทอดยาวลงไปทางหมู่บ้านหลงซาน

ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ หิมะสีขาวยังคงตกลงมาอย่างเงียบงัน

แต่ครั้งนี้โจวจิ่งเหยียนไม่ได้มองมันด้วยความรู้สึกเหมือนเดิมอีกแล้ว

…




#นักฆ่าสาวชาวสวน