ตอนที่ 41 คืนหมาป่าบุก

หิมะยังคงตกลงมาไม่หยุด หลังคาบ้านทุกหลังถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา กิ่งไม้ริมทางโน้มต่ำลงจนแทบแตะพื้น

กลางคืนในฤดูหนาวเงียบกว่าปกติ

เงียบเสียจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมลอดผ่านรอยต่อของประตูไม้

ชาวบ้านในหมู่บ้านหลงซานต่างเข้านอนกันตั้งแต่หัวค่ำ ไม่มีใครอยากออกจากบ้านตอนอากาศหนาวเย็นเช่นนี้

จนกระทั่งกลางดึก

“อูวววว…”

มีเสียงหอนยาวดังขึ้นจากแนวเขา

เฉียวจิงจิงที่กำลังจะหลับลืมตาขึ้นทันที เสียงนั้นลากยาวก่อนจะมีเสียงที่สองดังตามมา

“อูวววว…”

คราวนี้อยู่ใกล้กว่าเดิม

เฉียวจิงจิงลุกขึ้นนั่งทันที

มีเสียงหอนดังขึ้นอีกหลายครั้งจากคนละทิศทางกัน ราวกับกำลังตอบรับกันอยู่ท่ามกลางความมืด

เฉียวต้าซานที่นอนอยู่อีกห้องก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน

“หมาป่า”

เขาพูดเสียงต่ำ




เฉียวจิงจิงนิ่งฟังเสียงเหล่านั้นอย่างตั้งใจ

“ไม่ใช่หมาป่าตัวเดียว”

เสียงหอนดังมาจากหลายทิศทาง และระยะห่างระหว่างแต่ละเสียงก็กำลังแคบลงเรื่อย ๆ

“มันเข้ามาใกล้หมู่บ้านแล้วเจ้าค่ะ”

นางตะโกนเสียงดังจนผิงอันที่นอนอยู่ข้างกันสะดุ้งตื่น

นางอายุมากแล้วเลยหลับลึก พอได้ยินเสียงของเฉียวจิงจิงถึงได้ตกใจตื่น

“จิงจิงมีอะไรหรือ”

“หมาป่ากำลังมา”




เฉียวต้าซานลุกจากที่นอนคว้าธนูขึ้นมาแล้วออกมาจากห้องพร้อมกับหวงหลง

เขาหยิบมีดล่าสัตว์ที่วางอยู่ข้างผนังยื่นให้หวงหลงถือเอาไว้ ก่อนเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อยเพื่อมองดูสถานการณ์ภายนอก

ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทางช่องประตู

เฉียวจิงจิงมองออกไปด้านนอก ท่ามกลางความมืด นางเห็นเพียงหิมะที่กำลังตกหนัก

แต่เสียงร้องของหมาป่ายังคงดังมาเป็นระยะ ก่อนที่ความเงียบจะตามมา

เฉียวต้าซานหรี่ตาลง

“ฝูงหมาป่า”

พอได้ยินเฉียวต้าซานเอ่ยออกมาคนในบ้านก็นิ่งไป

“พวกมันมีมากแค่ไหนเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานยังคงมองออกไปด้านนอก

“ไม่รู้”

เขากระชับคันธนูในมือ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงร้องตะโกนของชาวบ้านดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่ง

“หมาป่า! หมาป่าลงมาจากเขาแล้ว!”

“รีบปิดประตูเร็ว!”

“อย่าออกจากบ้าน!”

เสียงตะโกนดังต่อกันเป็นทอด ๆ

เฉียวต้าซานเปิดประตูออกกว้างก่อนจะเอ่ยกับเฉียวจิงจิง

“จิงจิง อยู่แต่ในบ้านนะ!”

“ท่านพ่อจะไปไหนเจ้าคะ”

“ไปดูทางบ้านหลิวซื่อ”

“ข้าไปด้วย”

“ไม่ได้!”

เฉียวต้าซานหันกลับมามองลูกสาว

แต่เฉียวจิงจิงกลับคว้าธนูขึ้นมาสะพายไว้แล้ว

ธนูคันนี้เฉียวต้าซานทำให้นางเมื่อไม่นานมานี้ แต่เพราะต้องดูแลสวนผัก นางเลยไม่เคยได้ใช้มันสักครั้ง

“ถ้าหมาป่ามาหลายตัว ท่านพ่อคนเดียวรับมือไม่ไหวหรอกเจ้าค่ะ”

เฉียวต้าซานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ เขารู้ดีว่าห้ามอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์

“อยู่ใกล้พ่อไว้”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านป้ากับท่านพี่หวงก็อยู่แต่ในบ้านนะเจ้าคะ พวกเราจะรีบกลับมา”

หวงหลงพยักหน้ารับคำ พร้อมกับถือมีดที่เฉียวต้าซานให้ไว้ในมือแน่น

“ข้าจะดูแลท่านแม่เอง รีบไปเถอะ”

เมื่อสองพ่อลูกออกจากบ้าน หิมะเย็นจัดก็ตกกระทบใบหน้า

เฉียวจิงจิงกวาดสายตามองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว

รอยเท้าบนหิมะมีอยู่หลายทิศทาง และที่น่ากังวลที่สุดคือรอยเหล่านั้นไม่ได้กระจายมั่ว ๆ มันกำลังเคลื่อนเข้าหาบริเวณที่มีบ้านคนและสัตว์เลี้ยง

“พวกมันกำลังหาของกิน”

เฉียวต้าซานพยักหน้า

“ฤดูหนาวสัตว์ในป่าหากินยากขึ้น พวกมันคงไม่มีอาหารแล้วถึงได้ลงเขามา”

“พวกมันไม่ได้เดินมั่ว ๆ เจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงชี้ไปยังรอยเท้าหลายสาย

“ดูสิ พวกมันกำลังแยกกันไปตามบ้านที่มีกลิ่นสัตว์”

เฉียวต้าซานมองตาม สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พวกมันกำลังหาอาหาร”

พูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

“ช่วยด้วย!”

เสียงนั้นดังมาจากบ้านของหลิวซื่อ

เฉียวต้าซานหันขวับแล้ววิ่งไปทันที

“หลิวซื่อ!”

เฉียวจิงจิงรีบตามไป

บ้านของหลิวซื่ออยู่ติดกับบ้านตระกูลเฉียว แค่ระยะทางไม่กี่สิบก้าวในคืนที่หิมะตกหนักกลับดูยาวนานอย่างน่าประหลาด

เมื่อไปถึงหน้าบ้านของหลิวซื่อ พวกเขาเห็นประตูรั้วถูกชนจนเปิดออก

มีหมาป่าตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่กลางลานดวงตาของมันสะท้อนแสงไฟจากในบ้าน และกำลังจ้องไปยังประตูบ้านที่เปิดแง้มอยู่

หลิวซื่อยืนอยู่หลังประตูด้วยสีหน้าซีดเผือด

“พี่ต้าซาน!”

หมาป่าตัวนั้นหันมาทางสองพ่อลูกที่ยืนอยู่อีกด้าน ก่อนมันจะพุ่งเข้าใส่ประตูในทันที

ปัง!

ประตูไม้สั่นสะเทือน

หลิวซื่อร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ถ้าเมื่อครู่นางปิดประตูไม่ทัน…

เฉียวต้าซานยกคันธนูขึ้นเล็งไปทางหมาป่าตัวนั้น แต่ระยะใกล้เกินไป เขาจึงคว้ามีดล่าสัตว์ที่เอวแล้วพุ่งเข้าไปขวางที่หน้าประตูบ้านของหลิวซื่อ

หมาป่ากระโจนเข้าหาเฉียวต้าซานทันที เขายกแขนขึ้นป้องกันไว้ได้ทัน แต่ก็ถูกกรงเล็บของหมาป่าข่วนจนเสื้อขาด

“ท่านพ่อ!”

เฉียวจิงจิงตะโกนเสียงดัง ก่อนจะง้างธนูในมือขึ้นเล็งไปที่หมาป่าตัวนั้น

นางถอยหลังจนหมาป่าอยู่ในระยะยิง แต่จังหวะนั้นเฉียวต้าซานกับหมาป่าอยู่ใกล้กันเกินไป

เฉียวจิงจิงจึงเปลี่ยนเป็นคว้ามีดสั้นที่เอวแล้วพุ่งเข้าไปแทน

แต่ก่อนที่นางจะไปถึงตัวหมาป่า หลิวซื่อกลับเปิดประตูออกมา

“พี่ต้าซาน!”

นางคว้าไม้พาดประตูที่อยู่ข้างมือ ฟาดเข้าใส่หัวหมาป่าเต็มแรง

หมาป่าชะงัก

เฉียวต้าซานฉวยจังหวะนั้นแทงมีดเข้าใส่บริเวณลำตัวของมัน

หมาป่าถอยหลังออกห่างจากทั้งคู่ ก่อนจะล้มลงบนหิมะ

เฉียวจิงจิงรีบเข้าไปแทงมีดซ้ำในทันที จนหมาป่าตัวนั้นนอนแน่นิ่งไป

หลิวซื่อรีบเข้ามาพยุงเฉียวต้าซาน

“ท่านเป็นอะไรหรือไม่?”

“ไม่เป็นไร แค่โดนข่วน”

“เลือดออกแล้ว!”

“แผลเล็กน้อย”

หลิวซื่อมองบาดแแผลของเขาแล้วหน้าซีดลง

“ยังบอกว่าเล็กน้อยอีกหรือ?”

เมื่อมองเห็นมือของหลิวซื่อที่ยังจับแขนเขาเอาไว้แน่น เฉียวต้าซานก็ไม่พูดอะไรอีก

ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่เฉียวต้าซานจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี

“กลับเข้าไปในบ้านก่อน”

หลิวซื่อพยักหน้า

เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ไม่ไกล นางไม่ได้พูดอะไร

นางเห็นสายตาของบิดาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย




หลังจากนั้นก็มีเสียงหอนยาวดังขึ้นจากอีกด้านของหมู่บ้าน

“อูวววว…!”

พวกหมาป่าหอนตอบรับกันจากหลายทิศทาง

“รีบกลับบ้าน!”

เฉียวต้าซานตะโกนบอกเฉียวจิงจิงและหลิวซื่อ

เฉียวจิงจิงยังไม่ทันจะขยับตัว ก็มีเสียงธนูแหวกอากาศดังขึ้น

ฟึ่บ!

หมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังพุ่งออกมาจากเงามืด มันถูกธนูยิงเข้าที่กลางลำตัวจนล้มลงกับพื้นนอนแน่นิ่งไป

เฉียวจิงจิงมองเห็นหยูไห่ยืนอยู่ในลานหน้าบ้านของตัวเอง เขาถือธนูคอยเล็งหมาป่า

“พ่อ!”

หยูเสี่ยวเถาตะโกนจากหลังประตู

“อย่าออกมา!”

หยูไห่ตะโกนกลับไป ก่อนจะขึ้นสายธนูอีกครั้ง

ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งออกไป

“เสี่ยวเถา! อยู่กับแม่เจ้าในบ้านห้ามออกมาเด็ดขาดได้ยินไหม!”

“เจ้าค่ะ!”

หยูไห่ยิงคุ้มกันพื้นที่รอบบ้านของตัวเองจากระยะไกล




ในเวลาเดียวกันหมาป่าอีกสองตัวก็ปรากฏขึ้นหน้าบ้านตระกูลเฉียว

เฉียวจิงจิงมองมันแล้วรู้ทันทีว่าพวกมันกำลังแบ่งกันไปแต่ละบ้าน

“ท่านพ่อ พาท่านป้าหลิวกลับเข้าบ้าน! ข้าจัดการตรงนี้เอง”

“จิงจิง!”

ลูกสาวของเขาก้าวออกไปแล้ว ในมือของนางถือมีดสั้นเอาไว้

เฉียวต้าซานดันหลิวซื่อกลับเข้าบ้านแล้วปิดประตูก่อนจะหันกลับไปหาเฉียวจิงจิง

มีหมาป่าตัวหนึ่งกำลังคำรามต่ำ ก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหานาง

เฉียวจิงจิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน กรงเล็บของมันเฉียดผ่านไหล่ของนางไป

นางหมุนตัว ใช้แรงจากการหมุนเหวี่ยงมีดเข้าใส่ลำคอของมัน

หมาป่าถอยไปสองก้าว ก่อนอีกตัวจะอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง

เฉียวจิงจิงได้ยินเสียงฝีเท้าบนหิมะ นางหันกลับไป

แต่หมาป่ายังไม่ทันจะถึงตัวนาง

ฉึก!

มีลูกธนูพุ่งปักเข้าที่ลำตัวของหมาป่าตัวนั้นมันล้มลงทันที

นางหันไปเห็นชายหนุ่มในชุดสีดำกำลังเดินฝ่าหิมะเข้ามา

โจวจิ่งเหยียน

และด้านหลังของเขาก็คือเซี่ยเหิง

เซี่ยเหิงกวาดตามองรอบหมู่บ้าน

“คุณชาย ดูเหมือนจะมีหลายตัวขอรับ”

“อืม”

โจวจิ่งเหยียนตอบสั้น ๆ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เฉียวจิงจิงเพียงชั่วครู่

จากนั้นมองไปยังหมาป่าที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้อีกสองตัว

“ด้านซ้ายของเจ้า”

เฉียวจิงจิงหันมองด้านซ้ายทันที

มีหมาป่ากำลังพุ่งเข้ามา นางก้มตัวหลบ

โจวจิ่งเหยียนฟันกระบี่ผ่านด้านบน จนหมาป่าถอยกลับไป

นางฉวยจังหวะนั้นแทงมีดเข้าใส่ด้านข้างของมัน

ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันอีก

ทั้งสองสบตากันเพียงครั้งเดียวก็เข้าใจว่าควรยืนตรงไหน

โจวจิ่งเหยียนรับมือด้านหน้า ส่วนเฉียวจิงจิงคอยปิดทางด้านข้าง

เมื่อหมาป่าหันไปหาเขา นางโจมตีมันทันทีแต่เมื่อมันเปลี่ยนเป้าหมายมาหานาง เขาก็เข้าขวาง

การเคลื่อนไหวของทั้งคู่เข้าจังหวะกันอย่างน่าประหลาด แม้ไม่เคยต่อสู้เคียงข้างกันมาก่อน

แต่ความจริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับอันตรายในระยะประชิดเช่นนี้

มีหมาป่าตัวหนึ่งกระโจนใส่เฉียวจิงจิง นางยกแขนขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ

โจวจิ่งเหยียนเข้ามาจากด้านข้าง ฟันสวนเข้าไปทันที หมาป่าล้มลงบนหิมะนอนแน่นิ่งไป

แต่ไม่ทันจะได้หยุดพัก อีกตัวก็พุ่งเข้าหาโจวจิ่งเหยียนอีก

เฉียวจิงจิงคว้าท่อนไม้ที่ตกอยู่ข้างรั้วกระแทกเข้าที่ขาหลังของมันจนหมาป่าเสียหลักล้มลง

โจวจิ่งเหยียนจัดการมันในจังหวะต่อมา




มีเสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใกล้กว่าเดิม

เฉียวจิงจิงหันมองไปรอบ ๆ

“พวกมันมีทั้งหมดกี่ตัวกันแน่”

เซี่ยเหิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลตอบ

“เท่าที่เห็นตอนนี้…มีแปดตัว”

เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว หมาป่าแปดตัวไม่น้อยเลย




เสียงต่อสู้ยังคงดังขึ้นเป็นระยะทั่วหมู่บ้านหลงซาน

หยูไห่ยังคงยิงคุ้มกันบ้านตัวเอง

เฉียวต้าซานช่วยชาวบ้านที่อยู่ใกล้ ๆ ปิดประตูและพาคนที่บาดเจ็บกลับเข้าบ้าน

ส่วนเฉียวจิงจิงกับโจวจิ่งเหยียนยังคงรับมือกับหมาป่าที่เข้ามาใกล้บริเวณบ้านตระกูลเฉียว

ไม่นานนัก หมาป่าตัวแล้วตัวเล่าก็ถูกจัดการลง

ตัวหนึ่งล้มลงจากลูกธนูของหยูไห่ อีกตัวถูกเฉียวต้าซานกับชาวบ้านช่วยกันขับไล่ ก่อนจะถูกจัดการในเวลาต่อมา

การต่อสู้ดำเนินไปพักใหญ่ ในที่สุดหมาป่าเจ็ดตัวก็ถูกสังหาร

เหลือเพียงหมาป่าตัวสุดท้ายที่ยังยืนอยู่กลางถนน

มันตัวใหญ่กว่าตัวอื่นอย่างเห็นได้ชัด ขนบริเวณลำตัวมีเลือดไหลออกมา ดวงตาสีเข้มจ้องมองมนุษย์ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง

เฉียวจิงจิงรู้ทันทีว่าตัวนี้คือจ่าฝูง

มันไม่พุ่งเข้ามาอีก แต่หันหลังแล้ววิ่งขึ้นเนินเขาไป

“มันหนีไปแล้ว!”

เซี่ยเหิงกำลังจะตาม แต่โจวจิ่งเหยียนยกมือห้าม

“อย่าเพิ่ง”

เขามองรอยเลือดที่หยดลงบนหิมะ

เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปใกล้

รอยเท้าของมันชัดเจนมาก มีเลือดสีแดงสดแต้มเป็นจุด ๆ บนพื้นสีขาว ก่อนลากยาวขึ้นไปตามทางภูเขา

“มันบาดเจ็บหนัก”

นางพูด

โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า

“แต่ยังไม่ตาย”

เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น

“มันอาจกลับมาอีก”

โจวจิ่งเหยียนมองรอยเลือดบนหิมะ

“ฤดูหนาวยังไม่จบ อาหารในป่ามีน้อย หากมันยังอยู่ใกล้หมู่บ้าน ที่นี่ก็เป็นแหล่งอาหารชั้นดี”

เฉียวจิงจิงเข้าใจทันที

หากปล่อยจ่าฝูงที่บาดเจ็บไว้ มันอาจกลับมายังพื้นที่เดิมเพื่อหาอาหารอีกครั้ง

นางหันกลับไปมองหมู่บ้านหลงซานที่เคยเงียบสงบ แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

ไฟจากบ้านแต่ละหลังยังคงส่องผ่านหน้าต่าง มีคนกำลังช่วยกันดูแลผู้บาดเจ็บ พวกเด็ก ๆ ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว

โชคดีที่คืนนี้พวกเขารอดมาได้…




เฉียวจิงจิงหันกลับไปหาโจวจิ่งเหยียน

“ข้าจะตามมันไป”

เฉียวต้าซานที่ได้ยินรีบเดินเข้ามา

“ไม่ได้! ขึ้นเขาตอนนี้อันตรายเกินไป”

“ท่านพ่อ ข้าจะไม่เข้าใกล้มันโดยไม่ระวัง”

“จิงจิง…”

“ถ้าปล่อยมันไป ท่านพ่อคิดว่ามันจะไม่กลับมาหรือเจ้าคะ?”

เฉียวต้าซานนิ่งไป

โจวจิ่งเหยียนมองเฉียวจิงจิงครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น

“ข้าจะไปกับนางเอง”

เฉียวจิงจิงหันไปมองเขา

“ท่าน…”

“ข้ารู้เส้นทางบนเขาดี”

เขามองรอยเลือดที่ทอดยาวขึ้นไปทางตีนเขา

“ตอนนี้มันกำลังบาดเจ็บ เราจะตามรอยมันได้ง่ายกว่าเดิม”

เซี่ยเหิงก้าวเข้ามา

“คุณชาย! หากขึ้นเขาตอนนี้ ทัศนวิสัยไม่ดีนักขอรับ”

“ข้ารู้”

โจวจิ่งเหยียนตอบโดยไม่หันกลับไป

“เจ้าอยู่ดูแลทุกคนที่นี่”

เซี่ยเหิงจึงได้แต่พยักหน้ารับคำ




เฉียวจิงจิงมองกลับไปยังหมู่บ้านอีกครั้ง นางเห็นเฉียวต้าซานยืนอยู่ข้างประตูบ้านของหลิวซื่อ

หลิวซื่อกำลังพันแผลให้เขา

หยูไห่ยังยืนเฝ้าหน้าบ้านตัวเอง โดยมีหยูซื่อกับเสี่ยวเถาอยู่ด้านใน

ส่วนผิงอันกับหวงหลงกำลังช่วยกันตรวจดูความเสียหายบริเวณบ้านตระกูลเฉียว

อย่างน้อยในตอนนี้ทุกคนก็ปลอดภัยดี

เฉียวจิงจิงกระชับเสื้อคลุม ก่อนก้าวเท้าตามรอยเลือดบนหิมะไปทางภูเขา

“ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”

หิมะยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง รอยเลือดสีแดงทอดยาวอยู่บนพื้นสีขาว ราวกับกำลังนำทางพวกเขาเข้าสู่ความมืดมิดของผืนป่า

เบื้องหลัง เสียงผู้คนในหมู่บ้านหลงซานค่อย ๆ จางหายไป

เหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวในค่ำคืนที่เหน็บหนาว และเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่กำลังไล่ตามสัตว์ร้ายซึ่งยังไม่ยอมตาย

คืนนี้ การต่อสู้ยังไม่จบ


…





#นักฆ่าสาวชาวสวน

____________________________________________


สวัสดีนักอ่านทุกคนนะคะ ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษทุกคนด้วยนะคะที่ไม่ได้มาอัพนิยายอย่างต่อเนื่อง

ช่วงนี้งานยุ่งมากค่ะ ทำให้แต่งนิยายล่าช้าไปบ้าง แต่จะมาลงให้อ่านจนจบแน่นอนค่ะ จะพยายามลงให้ได้ทุกวันนะคะ

คอมเม้นแสดงความคิดเห็นหรือติชมกันได้นะคะ จะปรับปรุงและพัฒนาตัวเองต่อไปค่ะ

ฝากกดหัวใจ กดติดตาม เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนมือใหม่ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาา