ตอนที่ 42 รอยเลือดกลางหิมะ

เฉียวจิงจิงกระชับเสื้อคลุมแล้วก้าวตามโจวจิ่งเหยียนไปอย่างไม่ลังเล หิมะยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ทุกย่างก้าวจึงต้องออกแรงมากกว่าปกติ

“รอยเลือดเริ่มจางลงแล้ว”

นางย่อตัวลงมองหยดเลือดบนพื้น

“ถ้ายังชักช้า หิมะจะกลบร่องรอยทั้งหมด”

“เช่นนั้นก็ต้องรีบหน่อย”

เฉียวจิงจิงลุกขึ้น ก่อนเดินตามรอยเท้าของหมาป่าต่อไป

โจวจิ่งเหยียนรู้จักเส้นทางบนเขาดีกว่านาง เพราะเคยสำรวจบริเวณนี้ระหว่างสืบคดีค้าข้าว เขาจึงรับหน้าที่เดินนำ ส่วนเฉียวจิงจิงคอยตรวจสอบกิ่งไม้หัก คราบเลือด และรอยเท้าของจ่าฝูง

ทั้งสองเดินขึ้นเขาไปได้พักใหญ่ เสียงจากหมู่บ้านด้านล่างก็ค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้กับเสียงรองเท้าเหยียบหิมะ

โจวจิ่งเหยียนหันมามองนาง

“หากพบมัน เจ้าอยู่ด้านหลังข้า”

เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว

“มันบาดเจ็บและกำลังจนมุม สัตว์ที่ถูกต้อนจนไม่มีทางหนีอันตรายกว่าสัตว์ทั่วไป”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

“รู้แล้วก็ทำตามที่ข้าบอก”

นางมองกระบี่ในมือเขา ก่อนก้มมองมีดสั้นของตัวเอง

“ท่านเพียงอย่าขวางทางมีดของข้าก็พอเจ้าค่ะ”

โจวจิ่งเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง

“เจ้าไม่เคยยอมให้ผู้อื่นปกป้องเลยหรือไร”

“ถ้าข้าปกป้องตัวเองได้ เหตุใดต้องยืนรอให้ผู้อื่นมาช่วยด้วยเล่า”

คำตอบนั้นทำให้เขาหมดคำพูด

เฉียวจิงจิงก้าวผ่านเขาไป ก่อนจะหยุดลงตรงรอยเท้าสายหนึ่ง

นางย่อตัวตรวจดูอีกครั้ง แล้วขมวดคิ้ว

“มีอะไร?”

โจวจิ่งเหยียนเดินเข้ามาใกล้

“รอยเท้าผิดปกติเจ้าค่ะ”

นางชี้ไปยังรอยเท้าที่ทอดขึ้นไปทางเนินด้านขวา

“ตอนแรกมันวิ่งตรงขึ้นเขา แต่ตรงนี้กลับวกไปทางตะวันตก จากนั้นจึงย้อนกลับมา”

โจวจิ่งเหยียนมองตามรอยนั้น

เฉียวจิงจิงหยิบหิมะขึ้นมาดู คราบเลือดบนหิมะมีน้อยกว่าก่อนหน้านี้มาก

“มันไม่ได้หนีอย่างไร้ทิศทาง แต่กำลังวนกลับไปอยู่ใต้ลม เพื่อดักกลิ่นของเราและซุ่มดูว่าเราตามมาทางใด”

โจวจิ่งเหยียนหันมองแนวป่าที่อยู่สูงขึ้นไปทันที

“มันกำลังเฝ้าดูเรา”

“น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

เขาหันกลับมามองนาง

“เฉียวต้าซานสอนเจ้าอ่านรอยสัตว์ละเอียดถึงเพียงนี้เลยหรือ”

เฉียวจิงจิงชะงักเพียงเล็กน้อย

“ท่านพ่อเป็นนายพราน ข้าเติบโตอยู่กับเขามาสิบปี ย่อมต้องเรียนรู้มาบ้าง”

“แต่จากที่ข้าทราบ เจ้าไม่ค่อยขึ้นเขากับพ่อเจ้าสักเท่าไหร่นะ”

“ถึงข้าไม่ได้ขึ้นเขา แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่เคยฟังท่านพ่อพูดนี่เจ้าคะ”

โจวจิ่งเหยียนยังคงมองนาง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อทั้งหมด

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่ได้ซักถามต่อ

ทั้งสองเปลี่ยนทิศทาง เดินอ้อมไปตามแนวต้นไม้แทน

ไม่นานพวกเขาก็พบแอ่งหิมะขนาดเล็ก ตรงกลางมีเลือดกองหนึ่ง มองเผิน ๆ คล้ายหมาป่าเคยนอนพักอยู่ตรงนั้น

เฉียวจิงจิงหยุดฝีเท้าทันที

“อย่าเข้าไป”

โจวจิ่งเหยียนหยุดตาม

“เป็นกับดักหรือ?”

“ถ้ามันนอนพักจริง รอบแอ่งควรมีรอยเท้าออกไปอีกทาง แต่ตรงนั้นไม่มีอะไรเลย”

นางเงยหน้ามองโขดหินเหนือศีรษะ

หิมะก้อนหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน

“หลบ!”

สิ้นเสียงของนาง เงาดำขนาดใหญ่ก็กระโจนลงมาจากโขดหิน

โจวจิ่งเหยียนชักกระบี่ออกทันที แสงกระบี่วาบผ่านความมืด บังคับให้หมาป่าจ่าฝูงตัวนั้นเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ

มันตกลงบนพื้นหิมะ ก่อนหันไปพุ่งใส่เฉียวจิงจิงซึ่งดูตัวเล็กกว่า

แต่นางเตรียมตัวอยู่ก่อนแล้ว

เฉียวจิงจิงเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บของมัน ขณะเดียวกันมีดสั้นในมือของนางก็กรีดเข้าที่ขาหลังของหมาป่าอย่างแม่นยำ

หมาป่าคำรามด้วยความเจ็บปวด

มันหมุนตัวกลับ หมายจะกัดแขนของนาง แต่กระบี่ของโจวจิ่งเหยียนเข้าขวางอยู่ตรงกลาง

คมเขี้ยวของมันกระแทกกับสันกระบี่ในมือโจวจิ่งเหยียน

เขาสะบัดข้อมือ ผลักมันถอยออกไปหลายก้าว

“ด้านขวา!”

เฉียวจิงจิงไม่จำเป็นต้องรอให้เขาบอกซ้ำ นางพุ่งเข้าไปปิดทางหนีด้านขวาทันที

หมาป่าหันกลับไปทางซ้าย แต่โจวจิ่งเหยียนก็ยืนดักอยู่ก่อนแล้ว

มันกำลังบาดเจ็บ แม้ยังดุร้าย แต่การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

หมาป่าจ่าฝูงคำรามต่ำ ดวงตาจับจ้องอยู่ที่คนทั้งสอง มันพยายามถอยขึ้นไปบนเนิน ทว่าขาหลังที่ได้รับบาดเจ็บทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก

เฉียวจิงจิงขยับเข้าไปใกล้ทีละก้าว

หมาป่าจึงตัดสินใจพุ่งใส่นางอีกครั้ง

คราวนี้นางไม่ถอย

ก่อนคมเขี้ยวจะมาถึงตัว นางพลิกข้อมือ แทงมีดเข้าใส่บริเวณใต้ขาหน้าอย่างแม่นยำ แล้วหมุนตัวหลบออกมาด้านข้าง

มันเสียหลักจนล้มลงบนหิมะ

โจวจิ่งเหยียนฉวยจังหวะนั้นก้าวเข้าไปฟันกระบี่ใส่หมาป่าตัวนั้นอย่างรวดเร็ว

เสียงคำรามของหมาป่าจ่าฝูงขาดหายไปร่างของมันกระตุกเพียงสองครั้ง ก่อนจะนอนแน่นิ่งอยู่กลางหิมะ

ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเก็บมีดสั้นกลับเข้าฝัก

“คราวนี้คงไม่มีหมาป่ากลับไปที่หมู่บ้านอีกแล้ว”

โจวจิ่งเหยียนสะบัดเลือดออกจากคมกระบี่ ก่อนหันมามองนาง

“เจ้าลงมือได้แม่นยำมาก”

“ขอบคุณที่ชมเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้ชม”

“เช่นนั้นท่านกำลังจับผิดข้าหรือ?”

เขามองตำแหน่งบาดแผลบนร่างของหมาป่า

ทุกครั้งที่นางลงมือ ล้วนเป็นจุดซึ่งทำให้คู่ต่อสู้หมดกำลังหรือเสียการเคลื่อนไหว

“เฉียวต้าซานสอนให้เจ้าใช้มีดเช่นนี้ด้วยหรือ”

เฉียวจิงจิงเงียบไปเล็กน้อย

“คนที่เคยเกือบตาย ย่อมรู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะมีชีวิตรอด”

คำตอบของนางไม่ได้อธิบายสิ่งใด แต่โจวจิ่งเหยียนมองออกว่านางไม่ต้องการพูดถึงมัน

เขาจึงเก็บกระบี่กลับเข้าฝัก

“กลับกันเถอะ”

ทั้งสองใช้กิ่งไม้ทำเครื่องหมายตรงจุดที่หมาป่าตาย แล้วค่อยกลับมานำซากลงเขาในภายหลัง

ทว่าขณะที่ทั้งคู่กำลังจะกลับลงเขา ลมบนภูเขากลับแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

รอยเท้าที่เคยมองเห็นเริ่มถูกกลบในเวลาเพียงไม่นาน

เฉียวจิงจิงยกแขนขึ้นบังใบหน้า

“ลมพัดหิมะจนมองไม่เห็นทางแล้ว”

โจวจิ่งเหยียนมองไปรอบตัว ก่อนตัดสินใจทันที

“ใกล้ ๆ บริเวณนี้มีกระท่อมอยู่หลังหนึ่ง ไม่ไกลมาก แต่ต้องไปตอนนี้เลย”

เฉียวจิงจิงมองลงไปทางหมู่บ้าน

นางรู้ว่าเฉียวต้าซานต้องกำลังรออยู่ แต่หากฝืนลงเขาในเวลานี้ พวกเขาอาจหลงทางหรือพลัดตกจากทางลาดได้

“ท่านนำทางเถอะ”

โจวจิ่งเหยียนเดินนำฝ่าหิมะไปอีกทาง

ไม่นานกระท่อมไม้เก่า ๆ ก็ปรากฏขึ้นหลังแนวต้นไม้ใหญ่ หลังคามีหิมะปกคลุมจนเป็นชั้นหนา ประตูไม้เอียงเล็กน้อย แต่ยังพอใช้หลบลมได้

ทั้งสองรีบเข้าไปด้านใน

ภายในกระท่อมมีเพียงเตาไฟเก่า โต๊ะไม้ และฟืนแห้งเหลืออยู่ไม่กี่ท่อน

เฉียวจิงจิงตรวจดูกองฟืน

“พอใช้ได้ไม่กี่ชั่วยาม พายุคงไม่ตกหนักตลอดทั้งคืนหรอก”

เฉียวจิงจิงก่อไฟ ไม่นานความอบอุ่นก็เริ่มกระจายไปทั่วกระท่อม

โจวจิ่งเหยียนถอดเสื้อคลุมชั้นนอกซึ่งเปียกหิมะออกผึ่งไว้ใกล้กองไฟ ส่วนเฉียวจิงจิงนั่งฟังเสียงลมอยู่ข้างประตู

“เจ้าเสียใจหรือไม่ที่ตามหมาป่าขึ้นเขามา”

“ไม่เจ้าค่ะ หากปล่อยมันไว้ คนในหมู่บ้านต้องเป็นอันตรายแน่”

นางหันกลับมามองเขา

“แล้วท่านเล่า หากรู้ว่าจะต้องติดอยู่กลางพายุหิมะเช่นนี้ ยังจะตามข้ามาหรือไม่”

โจวจิ่งเหยียนตอบโดยไม่ต้องคิดนาน

“ข้าคงทำเหมือนเดิม”

เฉียวจิงจิงนิ่งไปเล็กน้อย

เขาไม่ได้อธิบายว่าทำไม แต่น้ำเสียงกลับจริงจังจนนางไม่อาจคิดว่าเป็นเพียงคำพูดตามมารยาท

หลังจากนั้นไม่มีใครพูดอะไรอีก

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วยาม ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และเดินฝ่าหิมะทำให้เฉียวจิงจิงเผลอหลับขณะนั่งพิงผนัง

ในความฝัน นางเห็นแสงจากโคมไฟนับร้อยดวง

มือเล็ก ๆ ของเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังจับมือของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น แต่ผู้คนรอบตัวเบียดเข้ามามากขึ้นทุกที

มือของทั้งสองค่อย ๆ หลุดออกจากกัน

เด็กหญิงพยายามวิ่งตาม ทว่ากลับถูกฝูงชนผลักไปอีกทาง

“พี่ใหญ่…”

นางร้องเรียก แต่คนตรงหน้าไม่ได้ยิน

“พี่ใหญ่…อย่าปล่อยมือข้า…”




โจวจิ่งเหยียนหันมามองคนที่กำลังหลับอยู่

คิ้วของนางขมวดแน่น มือกำชายเสื้อของตัวเองราวกับกำลังพยายามยึดบางสิ่งเอาไว้

เขานึกถึงข้อมูลที่เซี่ยเหิงเคยสืบมา

เฉียวต้าซานพบนางบนภูเขาตอนอายุประมาณห้าขวบ เมื่อนางฟื้นขึ้นมาก็จำอะไรไม่ได้เลย

หากนางเคยมีพี่ชายจริง…

บางทีนางอาจไม่ได้ถูกทอดทิ้ง แต่อาจพลัดหลงจากครอบครัวโดยที่ไม่มีใครรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่

โจวจิ่งเหยียนหยิบเสื้อคลุมที่ผึ่งจนแห้งแล้วมาคลุมให้นาง




ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกมากับเสียงลม

“จิงจิง!”

โจวจิ่งเหยียนลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูกระท่อมทันที

ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน มีแสงคบไฟหลายดวงกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

“จิงจิง!”

คราวนี้เป็นเสียงของเฉียวต้าซานอย่างชัดเจน

เฉียวจิงจิงสะดุ้งตื่น นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

“ท่านพ่อ!”

เฉียวต้าซานฝ่าหิมะเข้ามาหาลูกสาว เขาตรวจดูนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บจึงถอนหายใจออกมา

ด้านหลังมีเซี่ยเหิง หยูไห่ และหวงหลงยืนอยู่พร้อมอาวุธกับเชือกในมือ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อเป็นห่วงเพียงใด!”

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะ”

ครั้งนี้เฉียวจิงจิงไม่เถียงแม้แต่คำเดียว

โจวจิ่งเหยียนยืนอยู่ตรงประตูกระท่อม มองสองพ่อลูกอยู่เงียบ ๆ

เสียงละเมอของนางยังคงติดอยู่ในความคิดของเขา

“พี่ใหญ่…อย่าปล่อยมือข้า…”

ก่อนจะกลายเป็นบุตรสาวของเฉียวต้าซาน นางเคยเป็นใครมาก่อนกันแน่

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน