44. ตอนที่ 43 คำครหาหลังพายุ
ตอนที่ 43 คำครหาหลังพายุ
เมื่อพายุเบาลง ทุกคนจึงเริ่มเดินทางกลับหมู่บ้านเฉียวต้าซานเดินอยู่ข้างลูกสาวตลอดทาง ที่ลงเขา สีหน้าของเขายังคงเคร่งเครียด แม้จะตรวจดูแล้วว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บที่ใด แต่เขาก็ยังไม่วางใจอยู่ดี
“ต่อไปห้ามทำเช่นนี้อีก”
“เจ้าค่ะ”
“ห้ามขึ้นเขากลางคืนคนเดียว”
“ข้าไม่ได้มาคนเดียวเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานหันมามองนางทันที
เฉียวจิงจิงจึงรีบแก้คำ
“แต่ข้าจะไม่ทำอีกแล้วเจ้าค่ะ”
เขารู้ว่าคำรับปากของลูกสาวเชื่อถือได้เพียงครึ่งเดียว แต่ในเวลานี้ขอเพียงนางกลับมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว
อีกด้านหนึ่ง เซี่ยเหิงกำลังเดินตามโจวจิ่งเหยียน
“คุณชาย ท่านไม่ควรสั่งให้ข้าอยู่ในหมู่บ้านแล้วขึ้นเขามาตามลำพังนะขอรับ”
“หากทุกคนตามขึ้นมา ใครจะดูแลชาวบ้านด้านล่าง?”
“แต่หากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน…”
“ข้าไม่เเป็นอะไร”
เซี่ยเหิงมองเสื้อผ้าของผู้เป็นนายที่เปื้อนเลือดหมาป่า ก่อนถอนหายใจ
อย่างน้อยครั้งนี้เขาก็ไม่พบร่องรอยบาดเจ็บใด ๆ
เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลเฉียว หยูเสี่ยวเถาก็วิ่งออกมาหาเป็นคนแรก
“จิงจิง!”
นางพุ่งเข้าไปกอดเพื่อนสาวแน่น จนเฉียวจิงจิงต้องถอยหลังไปสองก้าว
“เจ้าค่อย ๆ กอดก็ได้ ข้ายังหายใจอยู่”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ากลัวแค่ไหน!”
“รู้แล้ว ๆ”
“ถ้าเจ้ากลับมาไม่ได้ ข้าจะทำอย่างไร?”
“ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง”
หยูเสี่ยวเถาปล่อยนาง ก่อนมองสำรวจทั้งตัว เมื่อไม่เห็นบาดแผลจึงยกมือปาดน้ำตา
หูชุนฮวาเดินเข้ามาตีแขนลูกสาวเบา ๆ
“คนกลับมาแล้วจะร้องไห้ทำไม รีบพานางเข้าไปผิงไฟอุ่นร่างกายก่อน”
ผิงอันนำผ้าสะอาดกับน้ำร้อนออกมารอ ส่วนหลิวซื่อรีบไปดูบาดแผลของเฉียวต้าซานที่ถูกหมาป่าข่วนก่อนหน้านี้
“บอกให้ท่านพักอยู่ในบ้าน ยังจะฝ่าพายุขึ้นเขาไปอีก”
“จิงจิงอยู่บนเขา จะให้ข้านั่งรอได้อย่างไร”
“แล้วถ้าแผลฉีกขึ้นมาจะทำอย่างไร”
เฉียวต้าซานไม่เอ่ยอะไรอีก เพียงยอมให้หลิวซื่อพากลับเข้าไปทำแผลใหม่อย่างว่าง่าย
เฉียวจิงจิงมองตามทั้งคู่ ก่อนยิ้มบาง ๆ
ไม่นานก็มีเสียงของชาวบ้านดังขึ้นที่หน้าบ้าน
“พวกเขากลับมาแล้วหรือ?”
“หมาป่าจ่าฝูงตายหรือยัง?”
“หมาป่าจะกลับมาอีกหรือไม่?”
ชาวบ้านที่ได้ยินข่าวต่างมารวมตัวกันอยู่หน้าบ้านตระกูลเฉียว
ผู้เป็นนายไม่ชอบพูด เซี่ยเหิงจึงเป็นฝ่ายบอกชาวบ้าน ว่าหมาป่าจ่าฝูงถูกสังหารแล้ว
ส่วนซากของมันยังอยู่บนเขา เมื่อหิมะหยุดตก หยูไห่กับหวงหลงจะขึ้นไปนำลงมาเพื่อยืนยันอีกครั้ง
เมื่อรู้ว่าหมาป่าทั้งแปดตัวถูกจัดการหมดแล้ว ทุกคนต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“โชคดีที่แม่หนูจิงจิงกับคุณชายผู้นี้ตามมันไป”
“ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่กล้าออกจากบ้านไปอีกหลายวัน”
“คืนนี้คงนอนหลับได้เสียที”
คำขอบคุณดังขึ้นจากหลายทิศทาง
แต่ในกลุ่มคนจำนวนมาก ย่อมมีผู้ที่สนใจเรื่องอื่นมากกว่าการตายของหมาป่า
หญิงผู้หนึ่งลดเสียงลงแล้วถามคนข้างตัว
“ได้ยินว่าพวกเขาสองคนอยู่ในกระท่อมด้วยกันหรือ?”
“แค่เข้าไปหลบพายุเท่านั้น”
“ถึงอย่างไรก็เป็นชายหญิงอยู่กันตามลำพัง จิงจิงเองก็ใกล้ถึงวัยปักปิ่นแล้ว”
“แต่มีคนตามขึ้นไปพบมิใช่หรือ?”
“ตั้งเกือบสองชั่วยาม ใครจะรู้ว่า…”
นางยังพูดไม่ทันจบ เสียงเย็นชาของโจวจิ่งเหยียนก็ดังขึ้น
“หากอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดไม่ถามข้าตรง ๆ”
เสียงพูดคุยรอบบริเวณเงียบลงทันที
หญิงคนนั้นหน้าซีด รีบก้มศีรษะ
“ข้าเพียงพูดไปเรื่อยเจ้าค่ะ อย่าได้ถือสาข้าเลย”
“คำพูดของเจ้าสามารถทำลายชื่อเสียงของคนผู้หนึ่งได้ ยังเรียกว่าพูดไปเรื่อยอีกหรือ”
ไม่มีใครกล้าตอบ
โจวจิ่งเหยียนกวาดตามองผู้คนทั้งหมดตรงหน้า
“เฉียวจิงจิงขึ้นเขาเพื่อกำจัดสัตว์ร้ายที่สามารถคร่าชีวิตคนในหมู่บ้านได้ ส่วนข้าเป็นผู้ตัดสินใจตามนางไปเอง เมื่อเจอพายุ เราจึงเข้าไปหลบในกระท่อมและรอจนทุกคนตามมาพบก็เท่านั้น”
เขาหยุดเล็กน้อย
“หากผู้ใดนำเรื่องนี้ไปกล่าวจนชื่อเสียงของนางเสียหาย ก็เท่ากับกล่าวหาข้าด้วย”
แม้ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของโจวจิ่งเหยียน แต่เพียงมองเสื้อผ้า ท่าทาง และผู้ติดตามก็รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา
ทุกคนจึงพากันรับคำ ก่อนค่อย ๆ แยกย้ายกลับบ้าน
เฉียวจิงจิงยืนกอดอกมองเขา
“ท่านพูดเช่นนั้น ไม่กลัวตัวเองจะถูกลากเข้าไปอยู่ในข่าวลือด้วยหรือเจ้าคะ?”
“ชื่อเสียงของข้าไม่ได้เปราะบางถึงเพียงนั้น”
“เช่นนั้นชื่อเสียงของข้าก็ไม่ได้เปราะบางเหมือนกัน”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“ข้ารู้”
“ถ้ารู้แล้วเหตุใดต้องข่มขู่พวกเขาด้วยเล่า”
“เพราะการที่เจ้าไม่สนใจ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขามีสิทธิ์กล่าวหาเจ้า”
เฉียวจิงจิงชะงัก
นางคิดจะโต้กลับ แต่กลับนึกคำพูดไม่ออกชั่วขณะ
หยูเสี่ยวเถาซึ่งยืนฟังอยู่ไม่ไกลยกมือปิดปากเพื่อซ่อนรอยยิ้ม
เฉียวจิงจิงหันไปเห็นพอดี
“เสี่ยวเถา เจ้ายิ้มอะไร?”
“ข้าไม่ได้ยิ้ม”
หยูเสี่ยวเถารีบหันหลังหนีเข้าไปในบ้าน
หลังจากทุกคนแยกย้าย โจวจิ่งเหยียนจึงเดินไปหาเฉียวต้าซานที่กำลังนั่งให้หลิวซื่อพันแผลอยู่ใต้ชายคา
“ท่านลุงเฉียว ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย”
หลิวซื่อมองคนทั้งสอง ก่อนเก็บของแล้วเดินออกไป
โจวจิ่งเหยียนรอจนไม่มีใครอยู่ใกล้ จึงเอ่ยขึ้น
“เรื่องที่เกิดขึ้นบนเขา ข้าคิดไม่รอบคอบเอง ไม่คาดว่าจะมีคนนำไปพูดจนทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหาย”
เฉียวต้าซานมองชายหนุ่มตรงหน้า
“ท่านกับจิงจิงไปกำจัดหมาป่า ไม่มีสิ่งใดต้องละอาย”
“ข้าทราบ แต่คนอื่นอาจไม่ได้คิดเช่นนั้น”
โจวจิ่งเหยียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง
“หากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหาย ข้าจะไม่ปัดความรับผิดชอบแน่นอน”
เฉียวต้าซานขมวดคิ้ว
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“เมื่อนางถึงวัยอันสมควร หากจำเป็น ข้าจะ…”
“ลูกสาวข้าไม่ได้ต้องการให้ผู้ใดแต่งกับนางเพราะคำครหา”
คำตอบตรงไปตรงมาของเฉียวต้าซานทำให้โจวจิ่งเหยียนหยุดพูด
เฉียวต้าซานมองไปทางลูกสาวซึ่งกำลังช่วยผิงอันยกถ้วยน้ำเข้าไปในบ้าน
“ข้าเลี้ยงนางมาสิบปี แม้บ้านเราจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ข้าไม่คิดบังคับให้นางแต่งกับคนที่ไม่ได้เลือก”
เขาหันกลับมามองโจวจิ่งเหยียน
“หากวันหนึ่งท่านคิดจะรับผิดชอบนางจริง ขอให้เป็นเพราะท่านเลือกนาง และนางก็เลือกท่าน ไม่ใช่เพราะคำพูดของคนในหมู่บ้าน”
โจวจิ่งเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานอย่างจริงจังมาก่อน ยิ่งไม่เคยคิดว่าตนจะยืนอยู่ต่อหน้าบิดาของหญิงสาวผู้หนึ่งแล้วพูดถึงคำว่ารับผิดชอบ
แต่เมื่อคิดว่าคำครหาอาจทำให้นางต้องแต่งกับชายอื่นเพื่อรักษาชื่อเสียง ความรู้สึกไม่พอใจบางอย่างกลับเกิดขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล
“ข้าจะจำคำของท่านไว้”
เฉียวต้าซานพยักหน้า โดยไม่ได้พูดอะไรอีก
ก่อนโจวจิ่งเหยียนจะกลับ เฉียวจิงจิงถือเสื้อคลุมออกมาหาเขา
“ของท่านเจ้าค่ะ”
เขามองเสื้อคลุมในมือนาง
“เก็บไว้ก่อนก็ได้ อากาศยังหนาว”
“ข้ามีเสื้อของตัวเอง”
“เสื้อของเจ้าไม่อุ่นเท่าตัวนี้หรอก”
“แต่ข้าไม่ชอบติดหนี้ใคร”
โจวจิ่งเหยียนจึงรับเสื้อคลุมกลับมา
“เจ้าคิดว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เจ้าติดหนี้ข้าหรือ”
“ท่านช่วยข้าจัดการหมาป่า แล้วก็ให้ยืมเสื้อคลุม ย่อมนับว่าติดหนี้”
“ข้าช่วยจัดการหมาป่า เพราะทุกคนในหมู่บ้านนี้คือราษฎรของข้า”
“เช่นนั้นก็เหลือเพียงเรื่องเสื้อคลุม ซึ่งข้าคืนแล้ว”
นางยิ้มอย่างพอใจ
โจวจิ่งเหยียนมองใบหน้าของนาง ก่อนพยักหน้า
“ตามใจเจ้า”
เขาหันหลังเดินไปขึ้นม้า แต่ก่อนจากไปเขาก็หันกลับมาอีกครั่ง
“ต่อไปอย่าขึ้นเขาคนเดียวอีก”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“คนที่ชอบตามข้าขึ้นเขาไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่งเจ้าค่ะ”
เซี่ยเหิงรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม
โจวจิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่พูดอะไรอีก
ระหว่างทาง เซี่ยเหิงสังเกตเห็นว่าผู้เป็นนายเงียบผิดปกติ
“คุณชายกำลังคิดเรื่องข่าวลือหรือขอรับ?”
“ไม่ใช่”
“เช่นนั้นกำลังคิดเรื่องใด?”
โจวจิ่งเหยียนนึกถึงคำละเมอในกระท่อม
“ตอนที่เฉียวต้าซานพบนาง นางอายุเท่าไร?”
เซี่ยเหิงชะงักเล็กน้อย
“ประมาณห้าขวบขอรับ”
“มีสิ่งใดติดตัวนางหรือไม่?”
“จากที่เคยตรวจสอบ มีเพียงเสื้อผ้าเก่าและของบางอย่างที่เฉียวต้าซานเก็บไว้ แต่ไม่มีผู้ใดทราบว่าเป็นสิ่งใด”
“นางจำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”
“ขอรับ แม้แต่ชื่อเดิมก็จำไม่ได้”
โจวจิ่งเหยียนมองเส้นทางเบื้องหน้า
“ตรวจสอบครอบครัวที่ทำบุตรสาวอายุประมาณห้าขวบหายเมื่อสิบปีก่อน”
“ทั่วทั้งเมืองหย่งอันหรือขอรับ?”
“ไม่ ทั่วทั้งแคว้นโจว”
เซี่ยเหิงหันมามองเขา
“เหตุใดคุณชายถึงคิดว่านางมาจากที่อื่น”
“ตรวจสอบเหตุการณ์ในช่วงเทศกาลโคมไฟด้วย”
“เทศกาลโคมไฟ?”
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้อธิบาย
“บางทีนางอาจไม่ได้ถูกทอดทิ้งอย่างที่ทุกคนเข้าใจ”
เซี่ยเหิงเห็นว่าผู้เป็นนายไม่ต้องการพูดต่อ จึงประสานมือรับคำ
“ข้าจะให้คนตรวจสอบทันทีขอรับ”
ม้าสองตัวเคลื่อนผ่านถนนที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ก่อนค่อย ๆ หายไปจากสายตา
ส่วนเฉียวจิงจิงไม่รู้เลยว่า คำละเมอเพียงไม่กี่คำของตนกำลังนำคนผู้หนึ่งเข้าใกล้อดีตซึ่งถูกฝังไว้นานถึงสิบปี
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน