ตอนที่ 44 เด็กหญิงที่หายไปสิบปี

หลายวันต่อมา หิมะเหนือเมืองหลวงเริ่มเบาบางลง

รถม้าคันหนึ่งแล่นผ่านประตูเมือง ก่อนมุ่งตรงไปยังจวนแม่ทัพใหญ่ตระกูลมู่

มู่ฉางเฟิงนั่งอยู่ภายในรถม้า ในมือถือกล่องไม้ใบเล็กเอาไว้แน่น ข้างกายมีจ้าวอันซึ่งติดตามเขาไปหมู่บ้านหลงซานนั่งอยู่ด้วย

“นายท่านจะบอกท่านแม่ทัพวันนี้เลยหรือขอรับ?”

“เรื่องนี้รอต่อไปไม่ได้แล้ว”

“แต่เรายังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าแม่นางเฉียวคือคุณหนูจิ่นเยว่จริง ๆ นะขอรับ

มู่ฉางเฟิงมองกล่องไม้ในมือ

“ข้ารู้”

นับตั้งแต่พบเฉียวจิงจิงที่หมู่บ้านหลงซาน เขาก็ไม่อาจลืมใบหน้าของนางได้

เด็กสาวมีส่วนคล้ายหลินซูเหยาอย่างชัดเจน โดยเฉพาะดวงตาและท่าทางเวลาครุ่นคิด ยิ่งเมื่อรู้ว่านางถูกพบบนภูเขาเมื่อสิบปีก่อนตอนอายุประมาณห้าขวบ ความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

หลังออกจากหมู่บ้าน มู่ฉางเฟิงไม่ได้รีบกลับเมืองหลวงทันที เขาพาจ้าวอันเดินทางไปตรวจสอบเส้นทางและบันทึกคดีในเมืองใกล้เคียง ก่อนส่งคนค้นหาเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อนอย่างละเอียด

เส้นทางบนภูเขาที่เฉียวต้าซานพบนาง อยู่ไม่ไกลจากเส้นทางซึ่งแก๊งค้ามนุษย์เคยใช้หลบหนีหลังเทศกาลโคมไฟ

ช่วงเวลาก็ตรงกันอย่างน่าประหลาด

แม้ทั้งหมดจะยังไม่ใช่หลักฐานยืนยัน แต่เพียงพอให้เขากลับมารายงานท่านแม่ทัพ

รถม้าหยุดลงหน้าจวนตระกูลมู่

มู่ฉางเฟิงก้าวลงมาและเดินตรงไปยังเรือนหน้าทันที

ภายในห้องโถง มู่เซวียนจงกำลังพูดคุยกับบุตรชายทั้งสามเรื่องงานในกองทัพ

มู่เฉิงหยวนนั่งอยู่ด้านขวาของบิดา เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าสุขุมจริงจัง สมกับตำแหน่งรองแม่ทัพ

ถัดไปคือมู่จิ่งเหอ แม้ไม่ได้รับราชการในกองทัพ แต่ทำหน้าที่ดูแลข่าวสารและวางแผนให้ตระกูล สีหน้าของเขามักมีรอยยิ้มบาง ๆ ซึ่งทำให้ผู้อื่นคาดเดาความคิดได้ยาก

ส่วนมู่ฉางอันนั่งอยู่ปลายโต๊ะ เขาอายุน้อยที่สุดและใจร้อนที่สุด เมื่อเห็นมู่ฉางเฟิงเดินเข้ามาก็ลุกขึ้นทันที

“ท่านอาฉางเฟิง ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ”

มู่ฉางเฟิงเป็นน้องชายบุญธรรมของมู่เซวียนจง แม้ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ได้รับการยอมรับว่าเป็นคนในครอบครัวมาตลอด

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเป็นคนหนึ่งที่ออกตามหาเด็กหญิงซึ่งหายไปอย่างไม่ยอมแพ้

มู่เซวียนจงมองสีหน้าของน้องชายบุญธรรมแล้วรู้ทันทีว่ามีเรื่องสำคัญ

“พบเบาะแสแล้วหรือ?”

มู่ฉางเฟิงหยุดอยู่กลางห้อง ก่อนประสานมือ

“ขอรับ”

เพียงสองคำก็ทำให้คนทั้งห้องเงียบลง

มู่เฉิงหยวนลุกขึ้นยืน

“เบาะแสของจิ่นเยว่หรือ?”

“ยังยืนยันไม่ได้ แต่นางมีอายุและช่วงเวลาที่ถูกพบตรงกับคุณหนู”

“นางอยู่ที่ใด?”

มู่ฉางอันถามทันที

“หมู่บ้านหลงซาน เมืองหย่งอัน”

“แล้วเหตุใดท่านไม่พานางกลับมา?”

“ฉางอัน”

มู่เฉิงหยวนเอ่ยเตือนน้องชาย

มู่ฉางเฟิงไม่ได้ถือสา เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ ก่อนหยิบเอกสารหลายแผ่นออกมา

“นายพรานชื่อเฉียวต้าซานพบนางหมดสติอยู่บนภูเขาเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นนางอายุประมาณห้าขวบ เมื่อนางฟื้นขึ้นมาก็จำอดีตไม่ได้ เขาจึงรับนางไปเลี้ยงเป็นบุตรสาวและตั้งชื่อว่าเฉียวจิงจิง”

มู่เซวียนจงรับเอกสารไปอ่าน

มือซึ่งเคยจับดาบอย่างมั่นคงมาตลอดกลับสั่นเล็กน้อย

“ภูเขาลูกใด?”

มู่ฉางเฟิงชี้ตำแหน่งบนแผนที่

“ตรงนี้ขอรับ ข้าตรวจสอบแล้ว ปีที่คุณหนูหายตัวไป มีผู้พบเห็นรถม้าของแก๊งค้ามนุษย์เดินทางผ่านบริเวณใกล้เคียง พวกมันน่าจะเปลี่ยนเส้นทางหลังรู้ว่าทางการปิดประตูเมืองค้นหา”

มู่จิ่งเหอหยิบรายงานอีกแผ่นขึ้นมาอ่าน

“หมายความว่าเด็กที่ถูกจับอาจหนีออกจากรถม้าหรือพลัดตกจากเส้นทางบนเขา”

“เป็นไปได้”

“แล้วหน้าตาของนางเล่า?”

มู่เฉิงหยวนถาม

มู่ฉางเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง

“คล้ายพี่สะใภ้มาก”

“พบจิ่นเยว่แล้วหรือ”

ทุกคนหันไปมอง

หลินซูเหยายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดขาว ด้านหลังมีลูกสะใภ้ทั้งสามกับมู่ชิงหรานยืนอยู่ด้วย

เซี่ยอวี้หลานผู้เป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านรีบเข้ามาประคองแม่สามี

“ท่านแม่ ระวังเจ้าค่ะ”

แต่หลินซูเหยากลับไม่สนใจ นางเดินเข้ามาหามู่ฉางเฟิงทันที

“เจ้าพบเด็กคนนั้นแล้วหรือ?”

“พี่สะใภ้…”

“นางมีหน้าตาอย่างไร?”

มู่ฉางเฟิงหยิบภาพร่างที่ให้จิตรกรวาดตามคำบอกออกมาจากกล่องไม้

ภาพนั้นไม่อาจเหมือนตัวจริงทุกส่วน แต่เค้าโครงใบหน้าและดวงตายังคงชัดเจน

หลินซูเหยารับภาพไปถือด้วยมือสั่นเทา

เพียงเห็นครั้งแรก น้ำตาก็ไหลออกมา

“เหมือน…”

นางใช้นิ้วแตะบริเวณดวงตาในภาพ

“ดวงตาของนางเหมือนเยว่เอ๋อร์”

มู่เซวียนจงลุกขึ้นมาประคองภรรยา

“ซูเหยา นี่เป็นเพียงภาพร่าง”

“ข้ารู้”

นางเงยหน้ามองสามี

“แต่ข้าจำลูกของตัวเองได้”

ตลอดสิบปี ทุกครั้งที่มีเบาะแสเกี่ยวกับเด็กหญิงวัยใกล้เคียงกัน หลินซูเหยามักเป็นคนแรกที่อยากเดินทางไปตรวจสอบ และเป็นคนที่ผิดหวังกลับมาทุกครั้ง

ครั้งนี้มู่เซวียนจงไม่อยากให้นางคาดหวังมากนัก

“นอกจากใบหน้า ยังมีสิ่งใดอีกหรือไม่?”

มู่ฉางเฟิงนึกถึงท่าทางของเฉียวจิงจิง

“เวลาครุ่นคิด นางชอบใช้นิ้วแตะปลายคาง”

หลินซูเหยาชะงัก

“ตอนเด็ก เยว่เอ๋อร์ก็ทำเช่นนั้น”

“นางชอบกินของหวานหรือไม่?”

“ข้าไม่แน่ใจ แต่ทุกครั้งที่ได้ยินเรื่องเงิน ดวงตานางจะเป็นประกายขึ้นมาทันที”

มู่ฉางอันหลุดหัวเราะทั้งที่ดวงตาเริ่มแดง

“เช่นนั้นอาจเป็นน้องสาวเราจริง ๆ ตอนเด็กนางก็ชอบเก็บเหรียญที่ท่านพ่อให้ไว้ในกล่อง ไม่ยอมให้ข้าแตะต้อง”

มู่จิ่งเหอยกมุมปาก

“เจ้าต่างหากที่ชอบแอบเอาเงินน้องไปซื้อขนม”

“ข้าคืนแล้ว!”

“คืนเพราะพี่ใหญ่จับได้”

มู่เฉิงหยวนไม่ได้ร่วมพูดเล่นกับน้องชาย เขายังคงมองภาพร่างในมือของมารดา

ตอนน้องสาวหายไป เขาอายุสิบห้าปีแล้ว

วันนั้นเขาเป็นคนพานางออกไปเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟ และเป็นคนที่ปล่อยให้มือเล็ก ๆ นั้นหลุดหายไปท่ามกลางฝูงชน

ความผิดนั้นติดอยู่ในใจเขามาตลอดสิบปี

“ข้าจะไปหมู่บ้านหลงซาน”

มู่เฉิงหยวนพูดขึ้น

หลินซูเหยารีบหันมามอง

“แม่จะไปด้วย”

“ไม่ได้ขอรับ อากาศยังหนาวและเดินทางลำบาก ข้าจะไปตรวจสอบก่อน”

“แต่ถ้านางเป็นเยว่เอ๋อร์จริง…”

“หากนางเป็นน้องสาวจริง ข้าจะพานางกลับมาหาท่านแม่ด้วยตัวเอง”

น้ำเสียงหนักแน่นของบุตรชายคนโตทำให้หลินซูเหยาค่อย ๆ สงบลง

เซี่ยอวี้หลาน ภรรยาของมู่เฉิงหยวน เดินเข้ามาจับมือสามี

“ข้าจะช่วยเตรียมของสำหรับเดินทางให้เจ้าค่ะ”

เหวินซูอิง ภรรยาของมู่จิ่งเหอ มองเอกสารบนโต๊ะอย่างละเอียด

“หากนางจำอดีตไม่ได้ เราไม่ควรรีบบอกทุกอย่างจนทำให้นางตกใจดีกว่านะเจ้าคะ ควรตรวจสอบหลักฐานให้แน่ชัดเสียก่อน”

เย่หลิงซี ภรรยาของมู่ฉางอันพยักหน้าเห็นด้วย

“หากต้องตรวจรอยแผลหรือไฝบนร่างกาย ควรให้ท่านแม่หรือสตรีเป็นผู้ตรวจ นางจะได้ไม่รู้สึกถูกล่วงเกิน”

ลูกสะใภ้ทั้งสามต่างช่วยกันคิดหาวิธีอย่างจริงใจ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกนางไม่เคยพบมู่จิ่นเยว่ แต่ต่างรู้ดีว่าน้องสาวคนเล็กที่หายไปสำคัญต่อครอบครัวเพียงใด

หลินซูเหยาเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้ นางจึงให้สาวใช้กลับไปนำกล่องไม้จากห้องของตนมา

ภายในกล่องมีจี้หยกครึ่งชิ้นวางอยู่

“นี่เป็นจี้หยกคู่ที่แม่สั่งทำให้เยว่เอ๋อร์ตอนนางเกิด ครึ่งหนึ่งอยู่กับแม่ ส่วนอีกครึ่งติดตัวนางไปในคืนที่หายตัว”

นางส่งจี้หยกให้บุตรชายคนโต

“นำมันไปด้วย หากเด็กคนนั้นมีหยกอีกครึ่งหนึ่งอยู่จริง นางอาจเป็นเยว่เอ๋อร์ของเรา”

มู่ชิงหรานยืนอยู่ด้านหลังทุกคนอย่างเงียบงัน

นางกำชายแขนเสื้อเอาไว้แน่น แต่บนใบหน้ายังคงมีความยินดี

“ถ้าน้องจิ่นเยว่ยังมีชีวิตอยู่จริง นับเป็นเรื่องน่ายินดีของครอบครัวเราเจ้าค่ะ”

หลินซูเหยาหันไปจับมือนาง

“ชิงหราน หากนางกลับมา เจ้าก็จะมีน้องสาวเพิ่มอีกคน”

มู่ชิงหรานยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ข้าก็รอนางกลับมาเหมือนทุกคนเจ้าค่ะ”

ไม่มีใครเห็นว่าเล็บของนางจิกลงบนฝ่ามือจนเกิดรอยแดง

มู่ชิงหรานถูกพามาอยู่ในจวนแห่งนี้ตั้งแต่อายุได้เจ็ดขวบ

นางเรียกมู่เซวียนจงว่าท่านพ่อ เรียกหลินซูเหยาว่าท่านแม่และเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักของคนทั้งครอบครัว

แม้ทุกคนรู้ว่านางเป็นเพียงหลานสาวจากสายสกุลห่าง ๆ แต่ตลอดหลายปีมานี้ ทุกคนปฏิบัติต่อนางไม่ต่างจากคุณหนูของจวนแม่ทัพเลย

หากมู่จิ่นเยว่กลับมา…

นางจะยังมีที่ยืนอยู่ตรงนี้อีกไหม

นางไม่อยากกลับไปอยู่ในชนบทที่ห่างไกล ใช้ชีวิตยากจนอีกแล้ว

“ชิงหราน เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”

หลินซูเหยาถามด้วยความเป็นห่วง

มู่ชิงหรานรีบส่ายหน้า

“ข้าเพียงดีใจจนทำอะไรไม่ถูกเจ้าค่ะ”

นางฝืนยิ้ม ก่อนช่วยประคองหลินซูเหยากลับไปนั่ง

มู่เฉิงหยวนหันไปหามู่ฉางเฟิง

“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะออกเดินทางไปหมู่บ้านหลงซาน”

“ข้าจะไปกับเจ้า”

“ท่านอาเพิ่งเดินทางกลับมา ควรพักก่อน ข้ามีภาพร่างกับรายงานทั้งหมดแล้ว”

มู่ฉางเฟิงยังคิดจะคัดค้าน แต่มู่เซวียนจงกลับพูดขึ้น

“ให้เฉิงหยวนไปเถอะ”

เขามองบุตรชายคนโต

“ตรวจสอบให้แน่ชัด อย่าเพิ่งบังคับให้นางกลับมา และอย่าทำให้ครอบครัวที่เลี้ยงดูนางมาตลอดสิบปีรู้สึกว่าเราจะไปแย่งนาง”

“ขอรับ”

“หากนางเป็นจิ่นเยว่จริง…”

น้ำเสียงของท่านแม่ทัพใหญ่สั่นเล็กน้อย

“จงบอกนางว่า พวกเราไม่เคยหยุดตามหานาง”

มู่เฉิงหยวนกำมือแน่น ก่อนประสานมือรับคำ

“ข้าจะบอกนางเองขอรับ”




คืนนั้น จวนแม่ทัพใหญ่ไม่มีผู้ใดหลับสนิท

ส่วนรถม้าที่จะเดินทางไปหมู่บ้านหลงซานถูกเตรียมพร้อมอยู่หน้าจวนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

หลังจากรอคอยมาสิบปี ในที่สุดพี่ชายคนโตก็กำลังจะเดินทางไปรับน้องสาวกลับบ้าน

…





#นักฆ่าสาวชาวสวน