46. ตอนที่ 45 พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้าน
ตอนที่ 45 พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้าน
หลังจากคืนที่หมาป่าบุกผ่านไป หมู่บ้านหลงซานก็ค่อย ๆ กลับสู่ความสงบหิมะหยุดตกแล้ว แม้พื้นดินยังถูกปกคลุมด้วยสีขาว แต่ชาวบ้านเริ่มออกมาซ่อมรั้ว ตรวจดูสัตว์เลี้ยง และช่วยกันจัดการความเสียหาย
ซากหมาป่าทั้งแปดตัวถูกนำมารวมไว้กลางหมู่บ้าน
เมื่อทุกคนเห็นหมาป่าจ่าฝูงตัวใหญ่ที่หยูไห่กับหวงหลงช่วยกันลากลงมาจากภูเขา ความหวาดกลัวที่ค้างอยู่ในใจก็คลายลงในที่สุด
“ตัวใหญ่กว่าที่ข้าคิดเสียอีก”
หยูเสี่ยวเถายืนมองอยู่ห่าง ๆ
“เมื่อคืนใครร้องว่าจะออกไปช่วยพ่อจัดการหมาป่ากัน?”
หยูซื่อถาม
“ข้าพูดเช่นนั้นหรือ?”
“เจ้าพูดตั้งหลายครั้ง”
“ข้าคงยังไม่ตื่นดี”
หยูเสี่ยวเถารีบเดินหนี ทำให้คนรอบข้างพากันหัวเราะ
เฉียวจิงจิงยืนตรวจดูรั้วหน้าบ้าน ส่วนหวงหลงกำลังซ่อมบริเวณที่ถูกหมาป่าชนจนหัก
“ตรงนี้ต้องเปลี่ยนไม้ใหม่ทั้งหมด”
“ใช้ไม้จากกองด้านหลังบ้านได้หรือไม่”
“ได้ แต่เลือกท่อนที่หนา ๆ หน่อย ต่อไปข้าจะทำรั้วให้สูงขึ้นกว่านี้อีก”
หวงหลงหันมามอง
“เจ้าคิดว่าหมาป่าจะมาอีกหรือ?”
“ไม่รู้ แต่ป้องกันไว้ก่อนดีกว่าต้องมานั่งซ่อมทีหลัง”
เฉียวต้าซานซึ่งนั่งพักอยู่ใต้ชายคาได้ยินแล้วจึงพูดขึ้น
“รอให้หิมะละลายก่อนค่อยทำ ตอนนี้พื้นแข็งเกินไป ปักเสาใหม่ลำบาก”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงจดรายการสิ่งที่ต้องซ่อมลงบนกระดาษ
แม้สวนจะหยุดทำงานในฤดูหนาว แต่นางกลับพบว่างานภายในบ้านยังมีให้ทำไม่รู้จบ
เสียงฝีเท้าม้าดังมาจากถนนหน้าบ้าน
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น เห็นโจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิงกำลังลงจากม้า
“วันนี้ท่านมาทำอะไรหรือเจ้าคะ?”
“มาบอกลา”
นางชะงัก
“ท่านจะกลับแล้วหรือ?”
“เรื่องที่เมืองหย่งอันเรียบร้อยแล้ว ข้าต้องกลับเมืองหลวงไปรายงานเสด็จพ่อ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
นางรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป แต่เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะจากไปจริง ๆ กลับรู้สึกใจหายเล็กน้อย
“เดินทางเมื่อไรหรือเจ้าคะ”
“วันนี้”
“รีบถึงเพียงนั้นเชียว”
เฉียวจิงจิงชะงัก
โจวจิ่งเหยียนมองนาง
“เจ้ากำลังเสียดายที่ข้าจะไปหรือ”
“ข้าเพียงถามตามมารยาทเท่านั้น”
เฉียวจิงจิงหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไป แล้วกลับออกมาพร้อมถุงผ้าใบหนึ่ง
“นี่ของท่าน”
โจวจิ่งเหยียนรับมาเปิดดู ภายในมีเนื้อแห้ง และขนมที่ผิงอันทำไว้
“ให้ข้าหรือ”
“ท่านช่วยหมู่บ้านของเราจัดการหมาป่า นี่ถือเป็นของขอบคุณจากบ้านตระกูลเฉียว”
“ไม่ใช่ของเจ้าคนเดียว?”
“ทุกคนช่วยกันเตรียมเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนมองถุงในมือ ก่อนพยักหน้า
“ข้าจะรับไว้”
เซี่ยเหิงยืนอยู่ด้านหลังและมองผู้เป็นนายอย่างรู้ทัน ถ้าเป็นของขอบคุณจากคนอื่น องค์ชายสามคงเพียงสั่งให้เขารับแทน ไม่ได้ถือไว้ด้วยตัวเองเช่นนี้
“ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า”
“เรื่องอะไร?”
“คืนที่อยู่ในกระท่อม เจ้าละเมอ”
เฉียวจิงจิงชะงัก
“เจ้าละเมอเรียกว่า พี่ใหญ่”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อย ๆ หายไป
ภาพโคมไฟนับร้อยดวงปรากฏขึ้นในความคิดเพียงชั่วขณะ ก่อนจะเลือนหายไปอีกครั้ง
“ข้าพูดอย่างอื่นอีกหรือไม่?”
“เจ้าบอกว่าอย่าปล่อยมือเจ้า”
เฉียวจิงจิงก้มมองมือตัวเอง
ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ นางเคยเห็นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเป็นช่วง ๆ แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าของคนในความทรงจำชัดเจน
นางรู้เพียงว่าเด็กหญิงคนนี้เคยจับมือใครคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางงานเทศกาล
“บางทีเจ้าอาจเคยมีพี่ชาย”
โจวจิ่งเหยียนกล่าว
“แล้วอย่างไรเจ้าคะ?”
“ข้าให้คนตรวจสอบเรื่องเด็กหายเมื่อสิบปีก่อนแล้ว”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้นทันที
“ท่านสืบเรื่องของข้า?”
“หากพวกเขายังตามหาเจ้าอยู่เล่า”
“แต่ข้าไม่ได้ขอให้ท่านสืบ”
ตลอดสิบปี เฉียวจิงจิงในร่างเดิมเติบโตมาโดยมีเฉียวต้าซานเป็นครอบครัวเพียงคนเดียว นางไม่เคยพูดว่าอยากตามหาบิดามารดาที่แท้จริง
แต่บางทีไม่ใช่เพราะนางไม่อยากพบ
นางอาจเพียงกลัวว่าความจริงจะยืนยันว่าตนถูกทอดทิ้ง
“หากตรวจพบสิ่งใด ข้าจะให้คนนำข่าวมาบอก”
เฉียวจิงจิงมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
“เพราะเหตุใดท่านถึงช่วยข้า”
เขานิ่งไปเล็กน้อย
“ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะเหตุใด”
คำตอบนั้นทำให้ทั้งสองเงียบไปพร้อมกัน
เซี่ยเหิงกระแอมเบา ๆ
“คุณชาย หากไม่ออกเดินทางตอนนี้ เราอาจเข้าเมืองไม่ทันประตูปิดนะขอรับ”
โจวจิ่งเหยียนมองนางครู่หนึ่ง แล้วหันหลังกลับไปขึ้นม้า
ก่อนจากไป เขาก้มมองเฉียวจิงจิงอีกครั้ง
“รักษาตัวด้วย”
“ท่านก็เช่นกันเจ้าค่ะ”
“และอย่าขึ้นเขาคนเดียว”
เฉียวจิงจิงกำลังจะตอบกลับ แต่เขากลับควบม้าออกไปเสียก่อน
นางยืนมองจนกระทั่งม้าสองตัวหายลับไปจากสายตา
หยูเสี่ยวเถาโผล่ออกมาจากด้านหลัง
“คนเขาไปไกลแล้ว ยังจะยืนมองอยู่อีกหรือ”
เฉียวจิงจิงหันขวับ
“ข้ากำลังดูสภาพถนน”
“ถนนมีอะไรน่าดูกัน”
“ข้ากำลังคิดว่าหิมะละลายแล้วจะมีโคลนมากเพียงใด”
หยูเสี่ยวเถาพยักหน้าอย่างแสร้งทำเป็นเข้าใจ
“ที่แท้เจ้าก็เป็นห่วงโคลน ไม่ได้เป็นห่วงคุณชายโจว”
“แน่นอน”
“ข้ายังไม่ได้พูดว่าเจ้าเป็นห่วงเขาเลย”
เฉียวจิงจิงยกมือขึ้น หยูเสี่ยวเถารีบวิ่งหนีทันที
“ท่านลุงเฉียว! จิงจิงจะตีข้า!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลานบ้าน
เฉียวจิงจิงส่ายหน้า ก่อนกลับไปช่วยหวงหลงซ่อมรั้วต่อ
นางคิดว่าเรื่องพี่ชายในความฝันคงต้องรอให้โจวจิ่งเหยียนส่งข่าวมา
หลังโจวจิ่งเหยียนจากไป ชีวิตของบ้านเฉียวก็ดำเนินไปตามปกติอยู่หลายวัน
หลายวันต่อมา
ช่วงบ่ายวันหนึ่งมีรถม้าจากเมืองหลวงแล่นเข้าสู่หมู่บ้านหลงซาน
ชาวบ้านหลายคนหยุดมอง พวกเขาไม่เคยเห็นรถม้าคันใหญ่และประณีตแบบนี้มาก่อนด้านข้างยังมีคนขี่ม้าติดตามมาอีกหลายคน
รถม้าหยุดลงตรงกลางหมู่บ้าน
มู่เฉิงหยวนก้าวลงจากรถ เขาสวมชุดเดินทางสีเข้ม
เพียงมองท่าทางกับกระบี่ที่เอว ชาวบ้านก็รู้ว่าเขาน่าจะเป็นคนจากกองทัพ
ชายชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาถาม
“คุณชายกำลังตามหาผู้ใดหรือขอรับ”
มู่เฉิงหยวนประสานมือ
“ข้าต้องการไปบ้านของเฉียวต้าซาน”
“บ้านนายพรานเฉียวหรือ?”
“ขอรับ”
ชายชราชี้ไปตามถนน
“เดินตรงไปทางนั้น หลังที่มีสวนใหญ่กับรั้วใหม่ บ้านนั้นแหละ”
“ขอบคุณท่านลุง”
มู่เฉิงหยวนไม่ได้กลับขึ้นรถม้า แต่เลือกเดินไปด้วยตนเอง
ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่น ทว่าใต้แขนเสื้อ เขากลับกำภาพร่างของเด็กสาวเอาไว้แน่น
สิบปีที่ผ่านมา เขาเคยเดินทางไปพบเด็กหญิงที่มีอายุใกล้เคียงกันหลายครั้ง
บางคนมีรูปพรรณตรงกับคำบอกเล่า บางคนถูกพบในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน แต่สุดท้ายไม่มีผู้ใดเป็นน้องสาวของเขา
ครั้งนี้เขาจึงเตือนตัวเองตลอดทางว่าอย่าเพิ่งคาดหวัง
แต่ยิ่งเข้าใกล้บ้านเฉียว หัวใจกลับยิ่งเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
เสียงพูดคุยดังมาจากหลังรั้ว
“หวงหลง ส่งไม้อีกท่อนมาให้ข้าหน่อย!”
“ท่อนนี้หรือ?”
“หนากว่านี้เจ้าค่ะ ไม่อย่างนั้นใช้ไปไม่นานก็หักอีก”
มู่เฉิงหยวนหยุดอยู่หน้าประตู
ภายในลานบ้าน เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างรั้ว เสื้อคลุมสีเข้มทำให้นางดูตัวเล็กกว่าความเป็นจริง เส้นผมถูกรวบไว้อย่างเรียบง่าย
หวงหลงยื่นไม้ให้นางอีกครั้ง คราวนี้ก็ยังผิดท่อนอีก
เด็กสาวจึงยกมือแตะปลายคาง ก่อนหันไปเลือกด้วยตัวเอง
ท่าทางนั้นทำให้มู่เฉิงหยวนหยุดหายใจไปชั่วขณะ
ภาพเด็กหญิงอายุห้าขวบผุดขึ้นมาในความทรงจำ
ทุกครั้งที่เลือกขนมไม่ได้ น้องสาวของเขาจะใช้นิ้วแตะปลายคางเช่นเดียวกัน
“เยว่เอ๋อร์…”
เสียงของเขาเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เฉียวจิงจิงเหมือนได้ยินใครเรียก นางจึงเงยหน้าขึ้น
สายตาของคนทั้งสองสบกัน
ใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ทั้งที่นางแน่ใจว่าไม่เคยพบเขามาก่อน
ทันใดนั้น ภาพงานเทศกาลโคมไฟก็แล่นผ่านความคิด
มือที่ใหญ่กว่าจับมือของนางเอาไว้
เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังอยู่ข้างหู
“เยว่เอ๋อร์ จับมือพี่ใหญ่ไว้ให้แน่น อย่าปล่อยนะ”
เฉียวจิงจิงปล่อยท่อนไม้ในมือ
มู่เฉิงหยวนก้าวผ่านประตูเข้ามา
ดวงตาของรองแม่ทัพผู้ไม่เคยหวั่นไหวแม้อยู่ท่ามกลางสนามรบ ตอนนี้กลับแดงเรื่อขึ้นมา
“เจ้า…”
เขาพยายามพูด แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอ
เฉียวต้าซานได้ยินความเคลื่อนไหวจึงเดินออกมาจากในบ้าน
“ท่านเป็นใคร?”
มู่เฉิงหยวนไม่ได้ละสายตาจากเด็กสาวตรงหน้า
“ข้าชื่อมู่เฉิงหยวน”
เมื่อได้ยินแซ่มู่ เฉียวจิงจิงก็นึกถึงมู่ฉางเฟิงขึ้นมาทันที
“ท่านรู้จักมู่ฉางเฟิงหรือ”
“เขาเป็นท่านอาของข้า”
มู่เฉิงหยวนตอบ ก่อนหยิบภาพร่างกับจี้หยกครึ่งชิ้นออกมาจากอกเสื้อ
ทันทีที่เห็นจี้หยก เฉียวจิงจิงรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาทันที
นางเคยเห็นลวดลายเช่นนี้มาก่อน
มันเหมือนกับหยกที่เฉียวต้าซานเก็บไว้ให้นาง
มู่เฉิงหยวนมองสีหน้าของนาง แล้วถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ตอนเด็ก เจ้ามีชื่อว่ามู่จิ่นเยว่ใช่หรือไม่?”
เฉียวจิงจิงมองชายตรงหน้า
“ข้าไม่รู้”
“เจ้าหายตัวไปจากงานเทศกาลโคมไฟเมื่อสิบปีก่อน”
ภาพฝูงชน แสงโคมไฟ และมือที่หลุดออกจากกันปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เฉียวจิงจิงยกมือกุมศีรษะ
“พี่ใหญ่…”
คำเรียกนั้นหลุดออกจากปากโดยที่นางไม่รู้ตัว
มู่เฉิงหยวนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว แต่แล้วเขาก็หยุดตัวเองเอาไว้ เขากลัวว่าจะทำให้นางตกใจ
น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากดวงตาของชายหนุ่ม
ตลอดสิบปี เขาเคยคิดถึงช่วงเวลานี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่เมื่อได้พบจริง ๆ กลับไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด
สุดท้ายเขาจึงกล่าวเพียงประโยคเดียว
“เยว่เอ๋อร์ พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้านแล้ว”
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน