ตอนที่ 46 ที่นี่คือบ้านของข้า

“เยว่เอ๋อร์ พี่ใหญ่มารับเจ้ากลับบ้านแล้ว”

คำพูดของมู่เฉิงหยวนทำให้ทั่วทั้งลานบ้านเงียบลงทันที

เฉียวจิงจิงยังคงยกมือกุมศีรษะ

ภาพงานเทศกาลโคมไฟกับเสียงเรียกของเด็กหนุ่มเลือนหายไปแล้ว แต่ความรู้สึกอบอุ่นจากฝ่ามือในความทรงจำยังคงหลงเหลืออยู่

นางมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนหันไปหาเฉียวต้าซานซึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้าน

“แต่ที่นี่ก็คือบ้านของข้าเจ้าค่ะ”

มู่เฉิงหยวนชะงัก

เขาเดินทางมาไกลโดยคิดเพียงว่าจะพาน้องสาวกลับไปหาครอบครัว ไม่เคยนึกเลยว่าสำหรับนางแล้ว คนในจวนแม่ทัพต่างหากที่เป็นคนแปลกหน้า

เฉียวต้าซานเดินเข้ามายืนข้างลูกสาว

“คุณชายมู่ ท่านบอกว่าจิงจิงเป็นน้องสาวของท่าน แต่เรื่องนี้สำคัญเกินกว่าจะตัดสินด้วยใบหน้าเพียงอย่างเดียว”

มู่เฉิงหยวนเรียกสติกลับมา ก่อนประสานมือ

“ข้าเข้าใจขอรับ ข้าชื่อมู่เฉิงหยวน เป็นบุตรชายคนโตของแม่ทัพใหญ่มู่เซวียนจง”

เฉียวต้าซานมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น

“น้องสาวของข้าชื่อมู่จิ่นเยว่ นางหายตัวไประหว่างงานเทศกาลโคมไฟเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นนางอายุห้าขวบ”

“จิงจิงก็อายุราวห้าขวบตอนที่ข้าพบนาง”

“ท่านพบนางเมื่อใดขอรับ?”

เฉียวต้าซานบอกช่วงเวลาและสถานที่ตามความจริง ทุกอย่างตรงกับรายงานที่มู่ฉางเฟิงตรวจสอบมา

เฉียวจิงจิงมองมู่เฉิงหยวน

“เพียงเพราะอายุ ช่วงเวลา และใบหน้าคล้ายกัน ท่านจึงเชื่อว่าข้าเป็นน้องสาวของท่านหรือเจ้าคะ”

“ยังมีสิ่งนี้”

มู่เฉิงหยวนหยิบจี้หยกครึ่งชิ้นออกมาจากอกเสื้อ

เนื้อหยกสีเขียวอ่อนถูกแกะเป็นลวดลายคล้ายดอกเหมย แต่ลายครึ่งหนึ่งขาดหายไปตรงรอยตัด

สีหน้าของเฉียวต้าซานกับเฉียวจิงจิงเปลี่ยนไปทันที

สองพ่อลูกสบตากัน

“จิงจิง” เฉียวต้าซานเอ่ยเสียงต่ำ

“ไปนำห่อผ้าที่เก็บไว้มาเถอะ”

นางพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในห้อง ไม่นานก็กลับออกมาพร้อมห่อผ้าเก่า

ภายในห่อผ้ามีของที่เฉียวต้าซานเก็บรักษาไว้นานถึงสิบปี

เฉียวจิงจิงคลี่มันออกอย่างระมัดระวัง

สิ่งแรกคือชุดเด็กซึ่งสีซีดลงตามกาลเวลา ตรงชายเสื้อมีดอกเหมยสีแดงปักอยู่หนึ่งกิ่ง กลีบดอกเล็ก ๆ ถูกเย็บด้วยด้ายสีแดงเข้มอย่างประณีต

ถัดมาเป็นปิ่นเงินขนาดเล็กสำหรับเด็ก หัวปิ่นแกะเป็นรูปดอกเหมย

สิ่งสุดท้ายคือหยกสีเขียวอ่อนซึ่งถูกห่อด้วยผ้าขาวอีกชั้นหนึ่ง

มู่เฉิงหยวนมองสิ่งของเหล่านั้น มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

“ชุดนี้…”

เขาจำได้ว่ามารดาเคยลงมือเลือกผ้าและลายปักให้น้องสาวด้วยตนเอง

เฉียวจิงจิงหยิบหยกขึ้นมา

มู่เฉิงหยวนจึงวางจี้หยกอีกครึ่งลงข้างกัน

เมื่อนำมาประกบกัน รอยตัดทั้งสองด้านก็แนบสนิท ลวดลายดอกเหมยเชื่อมต่อกันทุกส่วน

ด้านหลังปรากฏอักษรคำว่า “มู่” อย่างสมบูรณ์

ทุกคนเงียบลงทันที

หวงหลงกับผิงอันซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดแทรก

มู่เฉิงหยวนมองชุดเด็กกับปิ่นเงินบนโต๊ะอยู่นาน ก่อนยื่นมือออกไปแตะลายดอกเหมยตรงชายเสื้อเบา ๆ

“ข้าจำชุดนี้ได้”

น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

“ก่อนงานเทศกาลโคมไฟ ท่านแม่ให้ช่างตัดเย็บชุดใหม่สำหรับเจ้าโดยเฉพาะ นางเป็นคนเลือกลายและสีด้ายด้วยตัวเอง ส่วนปิ่นเงินนี้เป็นของขวัญจากท่านพ่อ”

เขาหยิบปิ่นขึ้นมาดู ด้านใต้ดอกเหมยมีรอยขีดเล็ก ๆ ซึ่งแทบมองไม่เห็น

“ตอนเด็กเจ้าทำปิ่นตกจากโต๊ะ ข้าเก็บไม่ทัน มันจึงกระแทกพื้นจนเกิดรอยนี้ ท่านแม่เสียดายมาก แต่เจ้ายืนยันว่าจะใช้ปิ่นชิ้นเดิม”

เฉียวจิงจิงรับปิ่นมาดู

รอยขีดนั้นเก่าและจาง แต่ยังคงอยู่ตรงตำแหน่งที่มู่เฉิงหยวนบอกจริง ๆ

เฉียวต้าซานมองสิ่งของบนโต๊ะ ก่อนกล่าวขึ้นอย่างช้า ๆ

“วันที่ข้าพบนาง หิมะยังไม่ตก แต่บนเขาหนาวมาก นางนอนหมดสติอยู่ด้านล่างของทางลาด เสื้อผ้าขาดหลายแห่งและมีบาดแผลเต็มตัว”

ภาพเมื่อสิบปีก่อนยังคงชัดเจนในความทรงจำของเขา

“ตอนแรกข้าคิดว่านางตายแล้ว แต่พอเข้าไปใกล้กลับได้ยินเสียงหายใจ ข้าจึงพากลับมารักษาที่บ้าน”

“ตอนนั้นนางมีของเหล่านี้ติดตัวอยู่ทั้งหมดหรือขอรับ” มู่เฉิงหยวนถาม

“ใช่ ข้าพบห่อผ้าอยู่ไม่ไกลจากตัวนาง ส่วนจี้หยกซ่อนอยู่ในเสื้อชั้นใน ข้าคิดว่ามันอาจเป็นสิ่งเดียวที่ใช้ตามหาครอบครัวของนางได้ จึงเก็บรักษาไว้ตลอด”

เฉียวต้าซานหยุดไปครู่หนึ่ง

“เมื่อนางฟื้นขึ้นมา ก็จำอะไรไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง ข้าพานางไปตามหาครอบครัวแถวหมู่บ้านใกล้เคียงหลายแห่ง แต่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นนาง”

มู่เฉิงหยวนกำปิ่นในมือแน่น

“พวกเราค้นหาอยู่ในเมืองและเส้นทางสายหลัก ไม่มีใครคิดว่าคนร้ายจะพานางหนีขึ้นเขา”

หากในปีนั้นคนจากตระกูลมู่เดินทางมาไกลกว่านั้นอีกเพียงเล็กน้อย บางทีพวกเขาอาจพบนางตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว

แต่คำว่า “หาก” ไม่อาจเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นได้

“จี้หยกชิ้นนี้เป็นของที่ท่านแม่สั่งทำตอนเจ้าเกิด”

มู่เฉิงหยวนกล่าวช้า ๆ

“ครึ่งหนึ่งอยู่กับนาง ส่วนอีกครึ่งติดตัวเจ้าไปในคืนที่หายตัวไป”

เฉียวจิงจิงมองจี้หยกในมือ

หลักฐานตรงหน้าชัดเจนเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

“ข้าอาจเป็นมู่จิ่นเยว่จริง ๆ”

เพียงได้ยินคำยอมรับตากนาง มู่เฉิงหยวนก็ขยับเข้ามาหนึ่งก้าว

“เช่นนั้นกลับเมืองหลวงกับพี่เถอะ ท่านพ่อกับท่านแม่รอเจ้ามาสิบปีแล้ว”

เฉียวต้าซานกำมือแน่น

ท่าทางเล็กน้อยนั้นไม่อาจหลุดพ้นสายตาของเฉียวจิงจิงได้

นางจึงจับแขนบิดาเอาไว้

“แต่ข้ายังไปตอนนี้ไม่ได้เจ้าค่ะ”

“เพราะเหตุใด?”

เฉียวจิงจิงมองออกไปยังสวนซึ่งยังถูกหิมะปกคลุมอยู่

“อีกไม่นานหิมะจะละลาย ข้าต้องเตรียมดิน เพาะเมล็ด และจัดการเรื่องส่งผักตามสัญญา คนงานทุกคนกำลังรอข้า”

นางหันกลับมามองบ้านไม้หลังเล็ก

“บ้านหลังนี้ก็คับแคบเกินไปแล้ว ข้าตั้งใจว่าจะสร้างบ้านใหม่ รวมถึงโรงเก็บผักกับห้องเก็บเมล็ดพันธุ์ให้เรียบร้อย”

“เรื่องเหล่านั้นข้าสามารถส่งคนมาจัดการให้เจ้าได้”

“แต่มันเป็นกิจการของข้าเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางไม่ได้แข็งกร้าว แต่ชัดเจนจนมู่เฉิงหยวนไม่อาจโต้แย้ง

“ข้ายังมีสวน มีคนงาน และมีบ้านที่ต้องจัดการ ต่อให้วันหนึ่งข้าจะไปเมืองหลวง ข้าก็ต้องทำให้คนที่อยู่ข้างหลังใช้ชีวิตได้โดยไม่ต้องกังวลเสียก่อน”

เฉียวต้าซานมองลูกสาว ดวงตาของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย

เฉียวจิงจิงกอดแขนของเฉียวต้าซานเอาไว้ก่อนเอ่ยออกมา

“ต่อให้ข้าเคยเป็นใคร ท่านก็ยังเป็นพ่อของข้าเจ้าค่ะ เรื่องนี้จะไม่มีวันเปลี่ยน”

“จิงจิง…”

“ที่นี่จะเป็นบ้านของข้าเสมอ”

ความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายในใจของเฉียวต้าซานค่อย ๆ คลายลง

มู่เฉิงหยวนมองสองพ่อลูก ก่อนประสานมือคำนับเฉียวต้าซานอย่างจริงจัง

“ขอบคุณท่านลุงเฉียวที่ช่วยชีวิตน้องสาวข้าและเลี้ยงดูนางมาตลอดสิบปี”

เฉียวต้าซานรีบยกมือห้าม

“ข้าเลี้ยงนางเพราะนางเป็นลูกของข้า”

“ข้าทราบแล้วขอรับ”

มู่เฉิงหยวนมองความกังวลที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของเฉียวต้าซาน ก่อนกล่าวขึ้นอีกครั้ง

“ท่านลุงเฉียวโปรดวางใจ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแย่งนางไปจากท่าน”

เฉียวต้าซานเงยหน้ามองเขา

“ตระกูลมู่เป็นครอบครัวเดิมของนางก็จริง แต่ท่านเป็นคนช่วยชีวิตและเลี้ยงดูนางมาตลอดสิบปี ต่อให้นางกลับไปเมืองหลวงในภายหน้า ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์บังคับให้นางตัดขาดจากบ้านเฉียว”

“แล้วหากคนในครอบครัวท่านไม่ยอมรับเล่า?”

“ข้าจะทำให้พวกเขายอมรับเอง”

มู่เฉิงหยวนตอบโดยไม่ลังเล

“สำหรับตระกูลมู่ บุญคุณที่ท่านมีต่อนางไม่อาจชดใช้ด้วยเงินทอง หากนางมีบิดาสองคน นั่นไม่ได้หมายความว่านางต้องเลือกทิ้งคนใดคนหนึ่ง”

เฉียวต้าซานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“หากทุกคนในครอบครัวท่านคิดเช่นเดียวกัน ข้าก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล”

“ข้ารับรองด้วยเกียรติของตระกูลมู่ขอรับ”

คำตอบของเฉียวต้าซานทำให้มู่เฉิงหยวนมั่นใจว่า น้องสาวของเขาไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างเดียวดายตลอดสิบปีที่ผ่านมา

“ข้าจะไม่บังคับให้เจ้าไปเมืองหลวง”

เขาหันไปหาเฉียวจิงจิง

“ข้าจะพักอยู่ในเมืองหย่งอันจนกว่าเจ้าจะพร้อม และจะส่งข่าวให้คนในครอบครัวทราบว่าเจ้าปลอดภัยดี”

“เจ้าค่ะ”

มู่เฉิงหยวนมองนางอย่างคาดหวัง

“เรียกข้าว่าพี่ใหญ่อีกครั้งได้หรือไม่?”

เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว

“เอาไว้ข้าแน่ใจก่อนว่าท่านเป็นพี่ชายข้าจริง ๆ แล้วค่อยว่ากันเจ้าค่ะ”

แม้หลักฐานแทบทั้งหมดจะตรงกัน แต่นางยังคงไม่ยอมเรียกเขาง่าย ๆ

มู่เฉิงหยวนจึงได้แต่พยักหน้า

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”

เขาเดินออกจากลานบ้านไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่ใหญ่…”

มู่เฉิงหยวนหันกลับมาทันที

เฉียวจิงจิงกำลังก้มมองจี้หยกในมือ ทำราวกับคนที่เรียกเมื่อครู่ไม่ใช่นาง

มุมปากของชายหนุ่มค่อย ๆ ยกขึ้น

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มู่เฉิงหยวนยิ้มออกมาจากใจจริง

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน