49. ตอนที่ 47 เรื่องราวในตอนนั้น
ตอนที่ 47 เรื่องราวในตอนนั้น
เช้าวันต่อมา มีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องลงมาหิมะที่เกาะอยู่ตามหลังคาและพื้นที่โล่งเริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำเฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้างแปลงผัก นางใช้กิ่งไม้เขี่ยดินขึ้นมาตรวจดู
“ดินยังเย็นเกินไป”
หวงหลงกำลังขุดร่องระบายน้ำอยู่ไม่ไกล
“ถ้าหิมะละลายหมด น้ำอาจไหลลงมาท่วมแปลงด้านล่าง”
“เช่นนั้นขุดร่องเพิ่มอีกทาง แล้วนำฟางมาคลุมบริเวณที่เพาะต้นกล้าไว้ก่อน”
“ได้”
เฉียวจิงจิงจดรายการลงบนกระดาษ ทั้งเมล็ดพันธุ์ที่ต้องซื้อ รั้วที่ต้องซ่อม และพื้นที่สำหรับสร้างบ้านหลังใหม่
มีเสียงรถม้าดังมาจากหน้าบ้าน
มู่เฉิงหยวนก้าวลงมาจากรถม้า เขาเห็นน้องสาวยืนอยู่กลางสวน รองเท้าเต็มไปด้วยโคลนก็ขมวดคิ้ว
“เหตุใดไม่รอให้อากาศอุ่นกว่านี้ก่อนล่ะ”
“ถ้ารอจนดินแห้งหมด ข้าก็เตรียมต้นกล้าไม่ทันสิเจ้าคะ”
มู่เฉิงหยวนหมดคำพูด เขาทำได้เพียงเดินตามนางเข้าบ้าน
หลังรับน้ำชามาจากผิงอัน เขาจึงเล่าเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนให้เฉียวจิงจิงฟัง
“วันนั้นข้าเป็นคนพาเจ้าออกไปเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟ”
ภาพแสงไฟพร่าเลือนผุดขึ้นในความคิดของเฉียวจิงจิง
“คนในเมืองมีมากกว่าทุกปี เจ้าอยากได้โคมกระต่าย ข้าจึงพาไปหาช่างทำโคม ระหว่างทางผู้คนเบียดเสียดกันจนมือของเราหลุดออกจากกัน”
มู่เฉิงหยวนกำถ้วยชาในมือแน่น
“เมื่อข้าหันกลับไป เจ้าก็หายตัวไปแล้ว”
“หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
“เราสั่งปิดประตูเมือง ค้นทุกตรอกและตรวจรถม้าทุกคัน แต่ก็ไม่พบเจ้า ภายหลังจึงรู้ว่ามีแก๊งค้ามนุษย์ลักลอบใช้ทางระบายน้ำเก่าออกจากเมือง ก่อนเปลี่ยนไปใช้เส้นทางบนเขา”
เขาเงยหน้ามองนาง
“คนที่ปล่อยมือเจ้าในวันนั้นคือข้าเอง”
ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ภาพบางอย่างก็แล่นผ่านความคิดของเฉียวจิงจิง
นางเห็นโคมกระต่ายสีขาวแขวนอยู่เหนือแผงขายของ ได้ยินเสียงกลอง และรู้สึกถึงฝ่ามือที่จับมือตนเอาไว้แน่น
จากนั้นผู้คนจำนวนมากก็เบียดเข้ามาตรงกลาง
นิ้วมือเล็ก ๆ ค่อย ๆ หลุดออกจากมือของเด็กหนุ่ม
เด็กหญิงพยายามเอื้อมไปหาเขา แต่ถูกใครบางคนยกตัวขึ้นจากพื้น ก่อนใช้ผ้าปิดปากเอาไว้
ภาพทั้งหมดขาดหายไปตรงนั้น
เฉียวจิงจิงยกมือกุมขมับ ความเจ็บปวดแล่นผ่านศีรษะเพียงชั่วครู่
“จิงจิง!”
มู่เฉิงหยวนรีบลุกขึ้น
“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
นางหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า
“คืนนั้นข้าถือโคมกระต่ายอยู่หรือไม่?”
มู่เฉิงหยวนนิ่งอึ้ง
“ใช่ เจ้าร้องขอให้ข้าซื้อโคมกระต่ายให้”
เฉียวจิงจิงลืมตาขึ้น
สิ่งที่เห็นเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความทรงจำของร่างนี้จริง ๆ
มู่เฉิงหยวนมองสีหน้าของนางด้วยความหวัง
“เจ้าจำพี่ได้แล้วหรือ?”
“ยังเจ้าค่ะ ข้าเห็นเพียงมือกับโคมไฟเท่านั้น”
แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย แต่ยังคงยิ้มให้นาง
“ไม่เป็นไร จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยเจ้าก็กลับมาแล้ว”
เฉียวจิงจิงเงียบไป
“ตลอดสิบปี ข้าคิดอยู่เสมอว่า หากวันนั้นข้าจับมือเจ้าให้แน่นกว่านี้ เจ้าคงไม่ต้องจากพวกเราไป”
“ตอนนั้นท่านอายุเท่าไหร่”
“สิบห้า…”
“ท่านเองก็อายุเพียงแค่สิบห้าปีเท่านั้น”
“แต่นั่นไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าข้าทำน้องสาวของตัวเองหายไป”
“ข้าไม่ได้บอกว่าท่านไม่มีความผิด”
มู่เฉิงหยวนชะงัก
เฉียวจิงจิงยกถ้วยชาขึ้นดื่ม ก่อนกล่าวต่ออย่างใจเย็น
“แต่หากท่านตามหาข้ามาตลอดสิบปี ความผิดของท่านก็น่าจะได้รับโทษเพียงพอแล้ว”
“เจ้าหมายความว่า…”
“ข้าจำอะไรไม่ได้เลย และไม่รู้ว่าควรให้อภัยหรือไม่ เพียงแต่ไม่อยากเห็นท่านโทษตัวเองต่อไปก็เท่านั้น”
มู่เฉิงหยวนมองนางอยู่นาน ก่อนก้มศีรษะลงเล็กน้อย
“สิบปีแล้ว ที่พวกเราตามหาเจ้า”
เขาเล่าว่ามู่เซวียนจงผู้เป็นบิดาไม่เคยเชื่อว่าบุตรสาวเสียชีวิต
ในกองทัพมีงานมากมายให้จัดการ เขางานยุ่งมาก จึงได้ส่งมู่ฉางเฟิงเดินทางไปแทบทุกพื้นที่ของแคว้นโจวเพื่อตามหานาง ส่วนพี่ชายทั้งสามคนก็ตามหาเท่าที่ทำได้
“แล้วท่านแม่เล่า?”
“นางเก็บห้องของเจ้าเอาไว้เหมือนเดิม ทุกปีเมื่อถึงวันเกิดของเจ้า นางจะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่กับของขวัญใส่หีบเอาไว้ให้”
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยถูกทอดทิ้ง
“ข้ามีพี่ชายทั้งหมดกี่คนหรือเจ้าคะ?”
“สามคน ข้าเป็นพี่ใหญ่ คนรองชื่อมู่จิ่งเหอ ส่วนคนที่สามชื่อมู่ฉางอัน”
“นิสัยเป็นอย่างไร?”
มู่เฉิงหยวนเงียบไปเล็กน้อยราวกับกำลังคิดว่าจะใช้คำพูดใดมาอธิบายดี
“จิ่งเหอฉลาดและพูดเก่ง แต่เจ้าอย่าเชื่อทุกอย่างที่เขาพูด ส่วนฉางอันนั้นใจร้อน พูดมาก และมักลงมือก่อนคิดเสมอ”
“แล้วท่านเล่า?”
“ข้าหรือ?”
มู่เฉิงหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าเป็นคนปกติที่สุดในบ้าน”
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างไม่เชื่อ
“คนปกติที่เดินทางมาไกลแล้วคิดจะพาข้ากลับเมืองหลวงทันทีหรือเจ้าคะ”
มู่เฉิงหยวนพูดไม่ออก
“แล้วท่านพ่อเป็นคนอย่างไร?”
“เคร่งขรึม พูดน้อย ทหารทั้งกองทัพล้วนเกรงกลัวเขา”
“เขารักเจ้ามาก”
น้ำเสียงของมู่เฉิงหยวนอ่อนลง
“ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเชื่อเสมอว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ หากยังไม่พบร่างของเจ้า ก็ไม่มีผู้ใดมีสิทธิ์บอกว่าลูกสาวของเขาตายแล้ว”
เฉียวจิงจิงก้มมองฝ่ามือตัวเอง
ครอบครัวที่นางจำไม่ได้ยังคงรอคอยอยู่จริง ๆ
ความหนักอึ้งบางอย่างในใจขอวนางค่อย ๆ จางหายไป
“เยว่เอ๋อร์…”
“เรียกข้าว่าจิงจิงไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ”
สีหน้าของมู่เฉิงหยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“มู่จิ่นเยว่เป็นชื่อของเด็กหญิงที่ข้ายังจำไม่ได้ ตอนนี้ข้าคุ้นเคยกับชื่อเฉียวจิงจิงมากกว่า”
แม้จะผิดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้บังคับนาง
“ได้ พี่จะรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม”
ผิงอันเข้ามาบอกว่าอาหารกลางวันเตรียมเสร็จแล้ว เฉียวต้าซานจึงชวนมู่เฉิงหยวนให้อยู่กินข้าวด้วยกัน
บนโต๊ะมีข้าวสวยร้อน ๆ ต้มผักใส่เนื้อ ไข่เจียว และผักดอง
แม้ไม่ใช่อาหารหรูหราเหมือนในจวนแม่ทัพใหญ่ แต่ทุกคนกลับนั่งกินอย่างเป็นกันเอง
ผิงอันตักเนื้อใส่ชามของเฉียวจิงจิง
“ช่วงนี้เจ้าทำงานมาก กินเพิ่มอีกหน่อย”
หวงหลงเห็นไข่เจียวอยู่ไกลจึงเลื่อนจานมาให้นาง ส่วนเฉียวต้าซานคอยเตือนว่าอย่ากินเร็วเกินไป
มู่เฉิงหยวนมองภาพเหล่านั้นอยู่เงียบ ๆ
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
“เหตุใดท่านไม่กินเล่า”
“พี่เพียงกำลังคิดว่าทุกคนที่นี่ดูแลเจ้าดีมาก”
“แน่นอนเจ้าค่ะ ทุกคนเป็นครอบครัวของข้า”
ผิงอันรีบกล่าวว่า
“พวกข้าต่างหากที่ได้รับการดูแลจากจิงจิง หากไม่มีนาง พวกเราสองแม่ลูกคงไม่มีบ้านให้อยู่อย่างทุกวันนี้”
มู่เฉิงหยวนจึงเข้าใจว่า บ้านหลังเล็กแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงความยากจนอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้
มันเต็มไปด้วยความผูกพันที่เงินทองไม่อาจซื้อได้
“ต่อไปข้าขอมากินข้าวที่นี่บ้างได้หรือไม่”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ท่านพักอยู่โรงเตี๊ยมไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
“อาหารที่นี่อร่อยกว่า”
ผิงอันยิ้มอย่างยินดี
“คุณชายใหญ่มาได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ”
“ท่านป้าผิงอัน หากตามใจเขามาก ต่อไปเขาอาจมาทุกวันนะเจ้าคะ”
มู่เฉิงหยวนตอบทันทีว่า
“พี่ตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว”
ช่วงบ่าย
มู่เฉิงหยวนเขียนจดหมายส่งกลับเมืองหลวง พร้อมกับส่งบ่าวที่ติดตามมาหมู่บ้านหลงซานกลับไปด้วยคนหนึ่ง เขากำชับว่าอย่าให้หลินซูเหยารีบเดินทางมา เพราะถนนยังเต็มไปด้วยหิมะและโคลน
ส่วนจิงจิงนำแบบบ้านอย่างง่ายออกมากางบนโต๊ะ
“ตรงนี้เป็นเรือนหลัก ตรงนั้นเป็นครัวกับห้องเก็บเสบียง ส่วนด้านหลังทำเป็นโรงเก็บผัก”
เฉียวต้าซานมองตัวเลขค่าใช้จ่ายแล้วขมวดคิ้ว
“ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย”
“เงินเก็บเรามีพอเจ้าค่ะ เมื่อผักฤดูใบไม้ผลิออกขายก็น่าจะสร้างต่อได้โดยไม่กระทบเงินหมุนเวียน”
มู่เฉิงหยวนมองแบบบ้าน
“ข้าจะออกเงินให้เอง”
“ไม่เอาเจ้าค่ะ”
นางปฏิเสธทันที
“เพราะเหตุใด”
“ถ้ารับเงินท่านมาสร้างบ้าน แล้วจะเรียกว่าบ้านที่ข้าสร้างได้อย่างไร”
“ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า”
“พี่ชายก็ส่วนพี่ชาย เงินก็ส่วนเงิน”
มู่เฉิงหยวนเพิ่งพบว่าน้องสาวของตนดื้อดึงกว่าตอนเด็กหลายเท่า
ในเวลาเดียวกัน จดหมายจากเมืองหย่งอันก็มาถึงจวนแม่ทัพ
หลินซูเหยาอ่านจดหมายทั้งน้ำตา มู่เซวียนจงต้องคอยปลอบนางอยู่ข้าง ๆ
“นางคือลูกของเรา”
“ยังต้องตรวจสอบให้แน่ชัด”
“จี้หยกประกบกันได้ ชุดกับปิ่นก็ตรงกัน จะเป็นผู้ใดไปได้อีก”
มู่เซวียนจงไม่ได้ปฏิเสธ เขาเพียงกลัวว่าภรรยาจะรีบเดินทางทั้งที่ถนนยังอันตราย
มู่ชิงหรานเดินเข้ามาช่วยประคองหลินซูเหยา
“ท่านป้าอย่าเพิ่งรีบเดินทางเลยนะเจ้าคะ หากเกิดเจ็บป่วยระหว่างทาง น้องจิ่นเยว่คงเป็นห่วง”
“เจ้าพูดถูก”
หลินซูเหยาจับมือหลานสาวไว้
“ชิงหราน ช่วยป้าเลือกผ้าสำหรับตัดชุดให้นางที ป้าไม่รู้ว่าตอนนี้เยว่เอ๋อร์ชอบสีใดแล้ว”
“ได้เจ้าค่ะ”
มู่ชิงหรานยิ้มรับอย่างอ่อนโยน ก่อนช่วยเลือกผ้าและเครื่องประดับ นางอยู่กับหลินซูเหยาจนเย็น
เมื่อกลับถึงเรือนของตน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
“หากคุณหนูตัวจริงกลับมา ข้ายังจะอยู่ที่นี่ได้หรือ”
สาวใช้คนสนิทชะงัก
“เหตุใดคุณหนูจึงถามเช่นนั้นเจ้าคะ ทุกคนที่นี่รักท่านมาก”
“เพราะข้าอยู่แทนตำแหน่งของนางมาตลอด”
มู่ชิงหรานมองหีบเครื่องประดับซึ่งได้รับจากหลินซูเหยาตลอดหลายปีที่ผ่านมา
“ตอนที่นางไม่อยู่ ทุกคนจึงมอบความรักเหล่านั้นให้ข้า แต่เมื่อนางกลับมา สิ่งใดที่ไม่ใช่ของข้าก็อาจถูกนำกลับไปทั้งหมด”
“ไม่มีผู้ใดคิดส่งคุณหนูไปไหนหรอกเจ้าค่ะ”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”
น้ำเสียงของนางดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบสงบสติอารมณ์
“ข้าเพียงกลัวเท่านั้น หากต้องกลับไปอยู่ชนบทอีกครั้ง ข้าไม่รู้ว่าตัวเองจะใช้ชีวิตเช่นไร”
นางกำชายแขนเสื้อแน่น
ตอนนี้มู่จิ่นเยว่ยังไม่เดินทางมาเมืองหลวง ทุกสิ่งภายในจวนยังคงเหมือนเดิม
แต่ทันทีที่คุณหนูตัวจริงก้าวผ่านประตูเข้ามา ชีวิตของนางอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
คืนนั้น เย่หลิงซีมองสามีซึ่งเดินวนไปวนมาภายในห้อง
มู่ฉางอันซึ่งได้อ่านจดหมายที่พี่ใหญ่ส่งมาทนไม่ไหวแล้ว
“ท่านคิดจะหนีไปหาน้องสาวใช่หรือไม่”
“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น”
“แล้วเหตุใดจึงสั่งคนเตรียมม้า”
มู่ฉางอันชะงัก
“ข้าเพียงให้ตรวจสภาพม้าเท่านั้น”
เย่หลิงซีมองเขาอย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้เปิดโปง
ก่อนฟ้าสางวันรุ่งขึ้น มู่ฉางอันก็ออกจากจวน ไปโดยทิ้งกระดาษแผ่นหนึ่งไว้บนโต๊ะ
“ข้าไปดูน้องสาว ไม่นานจะกลับ”
เย่หลิงซีอ่านข้อความในกระดาษ ก่อนพับเก็บอย่างใจเย็น
“มู่ฉางอัน หากกลับมาเมื่อไร เราค่อยคิดบัญชีกัน”
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน
_____________________________________________
ถ้าใครอยากดูภาพประกอบนิยาย สามารถไปดูได้ใน TikTok นะคะ จะค้นหาจากชื่อเรื่อง นักฆ่าสาวชาวสวน ก็ได้ หรือพิมพ์ค้นหาว่า หอมกลิ่นละมุน ก็ได้ค่ะ
ฝากกดติดตาม กดหัวใจให้ด้วยนะคะ