ตอนที่ 4 ความทรงจำที่ขาดหาย

คืนนั้น เฉียวจิงจิงนอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ ฟังเสียงลมพัดผ่านชายคาเป็นระยะ

นางหันมองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ

ในหัวยังคงคิดถึงแต่เรื่องสวนผัก ที่ดินด้านหลังบ้านไม่ได้กว้างมาก แต่ถ้าจัดการดี ๆ ก็น่าจะปลูกผักได้ไม่น้อยแต่ตอนนี้มีปัญหาอย่างหนึ่งคือ เงินไม่พอ

นางถอนหายใจ ดูเหมือนชีวิตชาวสวนที่เคยฝันเอาไว้จะไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด

“เอาเถอะ…”

นางพึมพำกับตัวเอง

“ค่อย ๆ ทำไปก็แล้วกัน”

เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ก่อน แบ่งเงินไปซื้อเมล็ดพันธุ์มาปลูก ถ้าขายได้ก็ค่อยขยายสวนเพิ่ม

เฉียวจิงจิงเริ่มวางแผนในหัวอย่างจริงจัง แต่ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกง่วง จนในที่สุดก็ผล็อยหลับไป

ในความฝันของเฉียวจิงจิง

มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกำลังวิ่งเท้าเปล่าไปตามพื้นดินอย่างไม่คิดชีวิต

เด็กคนนั้นอายุประมาณห้าขวบ เสื้อผ้าบนตัวดูดีกว่าเสื้อผ้าของเด็กในหมู่บ้านหลงซานมากนัก แต่ชายเสื้อกลับมีรอยเปื้อนของดิน

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าม้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

“จับตัวนางไว้!”

เสียงชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น

เด็กคนนั้นหันกลับไปมองด้วยความหวาดกลัว ในมือกำหยกสีเขียวอ่อนชิ้นหนึ่งเอาไว้แน่น

“อย่าวิ่ง!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกน เด็กหญิงกลับวิ่งเร็วกว่าเดิมจนกิ่งไม้เกี่ยวเสื้อผ้าจนขาด

แม้จะสะดุดรากไม้จนล้มลง แต่เด็กคนนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไป

เฉียวจิงจิงที่กำลังหลับอยู่ขมวดคิ้ว แล้วภาพในความฝันก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

คราวนี้เด็กหญิงกำลังนั่งอยู่บนรถม้าคันหนึ่งที่วิ่งด้วยความเร็ว มือเล็ก ๆ กำลังพยายามใช้ปิ่นเงินอันเล็กแงะไม้ด้านข้างของรถม้าออก

มีเสียงคนพูดคุยกันอยู่ด้านนอก

“เด็กคนนี้ขายได้ราคาดีแน่”

“อย่าให้หนีอีกล่ะ ครั้งก่อนเด็กคนนี้ทำข้าปวดหัวไปหลายวัน”

เด็กคนนั้นกัดริมฝีปากแล้วเหลียงมองซ้ายขวา ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดถีบประตูไม้ด้านข้างของรถม้าออก

ปัง!

พอประตูเปิดออกร่างเล็ก ๆ ก็กลิ้งตกลงมาจากรถม้า

“จับนางไว้!”

เด็กหญิงรีบคลานหนีเข้าไปในพุ่มไม้ทันที แต่เพราะตัวเล็กเกินไปและพื้นเป็นทางลาด ทำให้กลิ้งลงไปตามเนิน จนศีรษะกระแทกเข้ากับโขดหินแล้วภาพทุกอย่างก็ดับลง

“เฮือก!”

เฉียวจิงจิงสะดุ้งตื่น นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงหอบหายใจแรง มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบอกตัวเอง

หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ

“เมื่อกี้…”

นางกวาดตามองไปรอบห้อง มีแต่ความมืดและเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ด้านนอก

นางนิ่งไปพักหนึ่ง

ภาพที่เห็นในความฝันเมื่อครู่ เด็กหญิงคนนั้นคือเจ้าของร่างนี้และหยกชิ้นนั้น…

นางจำได้ว่ามันอยู่ในห่อผ้าเล็ก ๆ ที่เฉียวต้าซานเก็บไว้ให้

เฉียวจิงจิงลุกจากเตียงอย่างระมัดระวัง ก่อนเดินไปยังตู้ไม้แล้วเปิดลิ้นชักด้านล่าง ภายในมีของอยู่ไม่กี่ชิ้นค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง จนพบห่อผ้าขนาดเล็กที่ถูกเก็บไว้ใต้กองเสื้อผ้าเก่า

นางค่อย ๆ แกะปมผ้าออก สิ่งแรกที่ปรากฏต่อสายตาคือ ชุดเด็กที่เก่ามากแล้ว สีของผ้าซีดลงตามกาลเวลา แต่ยังคงมองเห็นลวดลายได้ชัดเจน ตรงมุมชายเสื้อมีดอกเหมยสีแดงปักเอาไว้หนึ่งกิ่ง กลีบดอกเล็ก ๆ ถูกเย็บด้วยด้ายสีแดงเข้ม

ของอีกชิ้นเป็นปิ่นปักผมขนาดเล็กสำหรับเด็ก ตัวปิ่นทำจากเงินเรียบ ๆ ตรงหัวปิ่นแกะสลักเป็นรูปดอกเหมยเล็ก ๆ เอาไว้ ด้ามปิ่นทู่เล็กน้อย

เฉียวจิงจิงพลิกปิ่นดูด้านหลัง ไม่มีชื่อหรือตราสัญลักษณ์ใด ๆ มีเพียงรอยแกะสลักเล็ก ๆ ที่เหมือนดอกเหมยเท่านั้น

และของชิ้นสุดท้ายในห่อผ้าเป็นหยกชิ้นหนึ่ง มันถูกห่อด้วยผ้าสีขาวเก่า ๆ อีกชั้นหนึ่ง

เฉียวจิงจิงหยิบมันขึ้นมาถือไว้ หยกมีสีเขียวอ่อน เป็นรูปครึ่งวงกลม เนื้อหยกเรียบเนียน แม้จะผ่านมาหลายปีแต่กลับไม่มีรอยแตกแม้แต่น้อย

ที่ด้านหนึ่งของหยกมีลวดลายคล้ายตราสัญลักษณ์บางอย่าง ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร

ภาพในความฝันเมื่อครู่ เด็กคนนั้นถือหยกชิ้นนี้เอาไว้แน่น

“นี่ต้องสำคัญแน่…”

เฉียวจิงจิงพึมพำแล้วพลิกหยกไปมาอีกสองสามครั้งก่อนเก็บกลับเข้าที่เดิม

เรื่องในอดีตยังมีช่องว่างมากเกินไป นางไม่รู้ว่าเด็กหญิงมาจากไหนและทำไมถึงถูกจับตัว

เพราะเหตุใดเด็กอายุเพียงห้าขวบถึงต้องหนีเอาชีวิตรอดเพียงลำพัง

นางขมวดคิ้ว

ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลมากพอและนางก็ไม่อยากทำให้บิดาเป็นห่วง ชายคนนั้นเลี้ยงเด็กคนนี้มาถึงเก้าปี

แม้จะเพิ่งรู้จักเขาได้ไม่นาน แต่ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้กลับทำให้นางรู้สึกผูกพันกับเขาอย่างประหลาด

สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงความทรงจำ ราวกับความรู้สึกเหล่านั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างนี้

เฉียวจิงจิงนั่งอยู่บนเตียงเงียบ ๆ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น…”

นางมองออกไปนอกหน้าต่าง

“ตอนนี้ข้าก็เป็นลูกของท่านแล้ว”

นางไม่รู้ว่าชีวิตในอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่นางเลือกได้คือชีวิตของตัวเองนับจากนี้

นางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้คิดถึงหยกชิ้นนั้นอีก สิ่งสุดท้ายที่อยู่ในหัวกลับเป็นภาพที่ดินหลังบ้าน

“พรุ่งนี้…”

นางพึมพำพร้อมหลับตาลง

“เริ่มจากพรวนดินก่อนก็แล้วกัน”

ไม่นานนัก ลมหายใจของเด็กสาวก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอ

นอกหน้าต่างแสงจันทร์เคลื่อนผ่านยอดไม้ ไม่มีใครรู้ว่าอดีตของเด็กสาวคนนี้ แต่ที่รู้คือชีวิตต่อจากนี้นางตั้งใจจะสร้างขึ้นด้วยมือของตัวเอง

…

#นักฆ่าสาวชาวสวน